Nazywam się Jim McKay, nadajemy na żywo z siedziby telewizji ABC.
Spokojny przebieg igrzysk olimpijskich został naruszony dziś rano,
gdy arabscy terroryści uzbrojeni w pistolety
wkroczyli do kwatery drużyny Izraela.
To budynek numer 31.
Kierujemy teraz ujęcie na okna,
za którymi terroryści przetrzymują osiem czy dziewięć przerażonych osób.
Czarny Wrzesień był wtedy najbardziej niebezpieczną
i najbardziej zajadłą palestyńską organizacją terrorystyczną.
Ostatnie wieści z lotniska donoszą, że „rozpętało się piekło”.
O północy było jasne, że operacja się nie powiodła.
Wszyscy zakładnicy zginęli.
Dla premier Goldy Meir
był to jeden lub nawet kilka kroków za daleko.
Golda powiedziała: „Wyślij chłopaków”.
Miała na myśli specjalny oddział Mosadu.
Misja nazywała się „Gniew Boga”
i miała na celu znalezienie i zabicie
przywódców Czarnego Września.
Nadszedł czas, by terroryści przemienili się z łowców w ofiary.
CENTRALNA AGENCJA WYWIADOWCZA
TAJNE
NIEZNANE MISJE SZPIEGOWSKIE
OPERACJA GNIEW BOŻY CZĘŚĆ 1
MONACHIUM, NIEMCY 1972 ROK
Igrzyska olimpijskie w Monachium w 1972 roku
oznaczały dla Niemców rehabilitację.
BYŁY RZECZNIK PRASOWY IZRAELA
Poprzednie niemieckie igrzyska zorganizowano w 1936 roku,
a osobą, która otworzyła uroczystość w Berlinie,
był sam Adolf Hitler.
Ogłaszam Igrzyska Berlińskie,
wyznaczające obchody XI Olimpiady ery nowożytnej,
za otwarte.
Izraelczycy stanęli przed poważnym problemem.
Czy Izrael powinien wziąć udział
w igrzyskach organizowanych na terytorium Niemiec?
Uznano, że tak.
Mieliśmy świetnych sportowców, którzy marzyli o dniu…
HISTORYK, POLITYK
…w którym wezmą udział w Olimpiadzie.
Mieliśmy najszybszą biegaczkę w zachodniej części świata
i spodziewaliśmy się, że zdobędzie medal olimpijski.
Wszyscy mieli wielkie nadzieje.
Niemcy postrzegali monachijską olimpiadę z 1972 roku
jako antytezę igrzysk olimpijskich z 1936 roku…
HISTORYK, BIOGRAF
…które zorganizowali naziści.
Chcieli, żeby to były „wesołe igrzyska”.
I z tego powodu zrezygnowali z widocznej obecności ochroniarzy
na terenie wioski olimpijskiej.
Prawie nie było tam ochrony.
Kiedy ambasada Izraela zwróciła się do Komitetu Olimpijskiego
z prośbą o ochronę dla izraelskich sportowców, usłyszeli:
„O czym wy mówicie? Przecież panuje tu duch Olimpiady”.
„Nic się nie stanie”.
Nazywam się Avraham Melamed.
PŁYWAK OLIMPIJSKI
Byłem zawodowym pływakiem
i najlepszym ówczesnym reprezentantem Izraela w pływactwie.
WIOSKA OLIMPIJSKA, MONACHIUM, NIEMCY 5 WRZEŚNIA 1972 ROKU
KWATERA IZRAELSKIEJ DELEGACJI
Obudziłem się około piątej, może piętnaście po.
Z sąsiedniego mieszkania dobiegały hałasy.
Usłyszałem te hałasy i brzmiało to tak,
jakby ktoś przesuwał meble po mieszkaniu.
Były też krzyki.
Potem z drugiego mieszkania usłyszałem głośniejsze dźwięki.
Odgłosy wystrzałów z pistoletów.
A potem wszystko ucichło.
Jeden ze snajperów, który mieszkał na samej górze,
przyszedł i zapytał mnie, czy to słyszałem.
„Przyszli Palestyńczycy i wzięli zakładników”.
Byliśmy w kropce.
Wyjrzeliśmy przez okno.
Najpierw zobaczyłem zapaśnika Muniego, który leżał martwy na chodniku.
Zrozumieliśmy, że to poważna sprawa.
Uznałem, że nie chcę tam być.
Więc otworzyłem okno i wyszedłem na tyły budynku.
Gdy tylko się stamtąd wydostałem,
zostałem obezwładniony przez niemieckiego ochroniarza
i zabrany w jakieś inne miejsce.
Na początku policja nie rozumiała, co się dzieje.
Nie mogli uwierzyć, że terroryści wtargnęli do wioski olimpijskiej.
Ale po jakimś czasie w końcu zdali sobie sprawę, że naprawdę…
Że mamy grupę zakładników w rękach terrorystów.
Oto reportaż z wioski olimpijskiej w Monachium,
gdzie dziś rano palestyńscy partyzanci wdarli się do kwatery drużyny Izraela.
Napastnicy zastrzelili dwie osoby i przetrzymują 26 osób jako zakładników.
Partyzanci domagają się uwolnienia 250 Arabów z więzień w Izraelu
i wyznaczyli termin na południe.
Trwają negocjacje z rządem Niemiec.
NIEMCY ZACHODNIE MONACHIUM
JEROZOLIMA
JEROZOLIMA, IZRAEL 5 WRZEŚNIA, GODZINA 9.00
Byłem w Jerozolimie.
Wczesnym rankiem w radiu pojawiły się wiadomości.
Pobiegłem do gabinetu pani premier.
Wiedziała już o wszystkim od sekretarza wojskowego i z wiadomości.
Miałem takie poczucie bezsilności.
Takie poczucie wstydu.
Jak mogło dojść do sytuacji,
że Palestyńczykom udało się przeniknąć do wioski olimpijskiej
i przetrzymują tam tak wielu izraelskich zakładników
na oczach praktycznie całego świata?
To była szokująca sytuacja.
Zaczęło się od tego, że Międzynarodowy Komitet Olimpijski…
HISTORYK PALESTYNY
…odmówił udziału Palestyny i jej sportowców w zawodach olimpijskich.
Zastanawialiśmy się: „Dlaczego nam odmówili?”.
Bo nie uważano nas za państwo,
ale chcieliśmy, by opinia publiczna dowiedziała się o naszej sprawie.
Zabijanie Izraelczyków nigdy nie było naszym celem.
Palestyński ruch rewolucyjny narodził się w 1948 roku.
Tych ludzi wygnano z domów i to była dla nich katastrofa, „Nakba”.
I przypisywali ją ludziom z Zachodu, a zwłaszcza Żydom,
którzy uczynili z Izraela państwo kolonialne,
co było konieczne, by mogli odzyskać własne ziemie,
które uznawali za niesłusznie odebrane.
Organizacja Wyzwolenia Palestyny, przejęta przez Jasira Arafata…
BYŁY PREZYDENT PALESTYNY
…ogłosiła, że Żydzi nie mają prawa do własnego państwa.
Żydzi nie są narodem, tylko wyznawcami religii.
I w takim razie mogą żyć, gdzie chcą,
ale nie ma żadnego słusznego powodu,
by istniało osobne, wolne,
suwerenne, żydowskie państwo o nazwie Izrael.
Golda Meir miała zdecydowane stanowisko.
Podczas jej kadencji jako premiera
Izrael doświadczył kilku ataków terrorystycznych,
zarówno na terenie kraju, jak i za granicą.
I Golda podjęła decyzję,
by nigdy nie spełniać żądań terrorystów.
W pewnym sensie miała paranoję.
Sądziła, że Żydzi są nienawidzeni.
Uważała, że antysemityzm jest wszędzie bardzo silny.
Premier natychmiast zwołała nadzwyczajne zebranie rządu.
Była 9.30 rano.
Było z góry ustalone,
że Izrael nie będzie negocjował, jeśli Palestyńczycy wezmą zakładników.
W tym przypadku był to Czarny Wrzesień.
Czarny Wrzesień został stworzony przez Jasira Arafata,
przywódcę PLO, czyli Organizacji Wyzwolenia Palestyny,
i jej militarnego skrzydła zwanego al-Fatah.
Stworzył nową, tajną grupę terrorystyczną,
która była rodzajem podziemia w podziemiu.
Czarny Wrzesień nazwano na pamiątkę września 1970 roku,
gdy król Jordanii Husajn…
HUSAJN IBN TALAL KRÓL JORDANII
…którego kraj został opanowany
i prawie przejęty przez grupę uzbrojonych Palestyńczyków,
skierował swoje wojsko i artylerię przeciw Palestyńczykom.
Skończyło się to masakrą Palestyńczyków.
Czarny Wrzesień to grupa ludzi z al-Fatah.
SZEF KOMANDOSÓW CZARNEGO WRZEŚNIA
Tak, sam Arafat.
Tak naprawdę nie wiem, czy popiera Czarny Wrzesień.
I…
ci ludzie, czy też grupa ludzi,
ma poparcie niektórych przywódców al-Fatah.
Których?
Choćby Abu Youssefa, Abu Ijada.
Abu Ijad planował zamach w Monachium.
BYŁY PREMIER IZRAELA
Z ich punktu widzenia olimpiada była dobrym wyborem,
bo już wtedy, 50 lat temu, było jasne,
że to wydarzenie przyciągnie uwagę setek milionów ludzi.
Wysyłane są kolejne delegacje.
Ludzie czekają.
Ale sytuacja staje się coraz bardziej napięta.
Gdy przybyłem na miejsce,
dowiedziałem się od policji,
że obejmę dowództwo nad planowaną operacją,
by uwolnić izraelskich zakładników.
Są tam ludzie z bronią,
która jest wycelowana w okna,
w których pojawiły się głowy partyzantów.
To się dzieje teraz, jeśli możecie w to uwierzyć,
podczas dwudziestej Olimpiady.
NA ŻYWO
Zajęliśmy pozycje
na dachach odpowiednich budynków
i czekałem, nasłuchując radia,
aż szef zrobi nam odprawę operacyjną.
Słowem-kluczem było „słońce”.
Ale…
to słowo nigdy nie padło.
A w tym samym czasie
jacyś mądrzy pracownicy telewizji ulokowali się na przylegającym bloku
i zaczęli filmować to, co działo się u nas na dachu.
I w ten sposób terroryści zobaczyli
nasze pozycje na dachu w telewizji.
To był jeden z powodów, dla których operacja została przerwana.
Nagle powiedzieli, żebyśmy opuścili dach,
bo przenosimy się do Fürstenfeldbruck.
Był tam już przygotowany samolot,
bo terroryści domagali się,
by puścić ich wolno i dać im gwarancję bezpieczeństwa.
Partyzanci ogłosili,
że żądają wylotu z Niemiec w nieokreślone miejsce,
gdy ich żądania zostaną spełnione.
Prawie 500 policjantów zamknęło wioskę olimpijską
i montują na placu karabiny maszynowe.
Zabronili wstępu kamerzystom i dziennikarzom.
Premier Willy Brandt był wielkim przyjacielem Izraela.
I jedyne, co mógł zrobić Izrael,
to wystosować prośbę do niemieckiego rządu
o pozwolenie na wysłanie ich własnych jednostek specjalnych,
specjalistów, ekspertów, agentów Mosadu,
by spróbowali uratować zakładników.
Ale Niemcy bardzo grzecznie im odmówili.
Zgodzili się jedynie na to,
by szef Mosadu, Cwi Zamir…
CWI ZAMIR BYŁY SZEF MOSADU
…mógł obserwować to,
jak przebiega proces rozwiązywania problemu.
I podjęto decyzję,
że szef Mosadu, Cwi Zamir, uda się do Niemiec.
Pełna nazwa Mosadu
to Instytut do spraw Wywiadu i Zadań Specjalnych.
To odpowiednik amerykańskiego CIA.
W czasie zamachu w Monachium Cwi Zamir pełnił obowiązki szefa Mosadu
z polecenia naszej premier, Goldy Meir.
Gdy przybył na miejsce,
Niemcy przedstawili mu swój plan uratowania zakładników.
Plan był taki,
że śmigłowce przetransportują zakładników i terrorystów
na lotnisko,
gdzie będzie czekał odrzutowiec Lufthansy,
który zabierze ich i zakładników do Kairu, zgodnie z ich żądaniami.
Powiedzieli, że uwolnią zakładników, gdy dotrą do Kairu.
Plan zakładał, że opuszczą helikopter, by sprawdzić odrzutowiec
i wtedy snajperzy ich zastrzelą.
W samolocie czekali też komandosi, którzy mieli zabić pozostałych.
W ten sposób chcieli uratować zakładników.
Zamir uznał, że to dobry plan.
Problemem nie był plan.
Problemem było jego wykonanie.
Zakładnicy zostali przywiezieni autobusem
na lądowisko w pobliżu wioski olimpijskiej.
Stamtąd polecieli dwoma helikopterami
na lotnisko Fürstenfeldbruck niedaleko Monachium.
Cwi wszedł na dach i obserwował sytuację.
WSPÓŁAUTORKA „WITH OPEN EYES”
Od razu zauważył pewien problem. Nie wszystko szło zgodnie z planem.
Stało się najgorsze.
Przywódcy terrorystów podeszli do samolotu.
Odkryli, że to pułapka. To nie był prawdziwy samolot.
Mieli wsiąść do niemieckiego samolotu i polecieć do arabskiego kraju.
Rząd Niemiec twierdzi, że to oznaczałoby śmierć dla Izraelczyków.
Podjęto decyzję, by unieszkodliwić lub zabić partyzantów na lotnisku.
Policja otworzyła ogień jako pierwsza.
Nastąpiła panika. Była noc. Nie było żadnych świateł.
POLICJA
Musieliśmy się ukrywać, żeby nie postrzelili nas koledzy.
A potem helikopter nagle stanął w ogniu.
Partyzanci otworzyli ogień do zakładników.
Palestyńczycy wrzucili granaty do helikopterów,
w których Izraelczycy byli przywiązani do foteli.
Ci ludzie zginęli. Spłonęli żywcem.
FEDERALNA POLICJA GRANICZNA
JEROZOLIMA, IZRAEL 6 WRZEŚNIA, GODZINA 1.00
Gołda była w swoim domu razem z kilkoma czołowymi ministrami.
Otrzymywali sprzeczne informacje na temat przebiegu tej misji.
Około pierwszej w nocy kolejnego dnia
pojawiła się informacja, że operacja się powiodła.
Wszyscy sportowcy zostali uwolnieni i są już bezpieczni,
a terroryści zostali zabici.
W domu Goldy wszyscy odetchnęli z ulgą,
bo była to noc pełna napięcia.
ZAKŁADNICY UWOLNIENI PO WALKACH
Raporty, które zostały podane wieczorem 5 września…
IZRAELSKI DYPLOMATA
…przez niemiecki rząd i niemieckie media,
były pozytywne.
Tak naprawdę poinformowano,
że akcja ratunkowa się powiodła
i wszyscy zakładnicy zostali uwolnieni.
A potem zadzwonił Cwi Zamir.
To było chyba
około 3.10 rano.
Powiedział im: „Golda, wszyscy nie żyją. Widziałem ich”.
„Nikt nie przeżył”.
Można sobie wyobrazić,
że wszyscy byli załamani, gdy usłyszeli tę wiadomość.
Cały naród pogrążył się w żałobie.
Przeszliśmy od euforii i radości z uwolnienia zakładników
do głębokiej depresji.
W mgnieniu oka.
Dla Niemiec to była katastrofa.
Nie poprosili Izraelczyków o pomoc, bo sami chcieli się tym zająć.
Politycy myśleli, że sobie poradzą, ale nie podołali.
DZIENNIKARZ, BYŁY SZPIEG
W tym problem.
Naoczny świadek opisał scenę na lotnisku jako najgorszą rzecz, jaką widział.
To była straszna tragedia.
Wyobraźcie sobie Cwiego Zamira, szefa Mosadu,
który to oglądał i nagle zrozumiał, że to się nie uda.
Siedzieliśmy z uszami przy radiu.
W pewnym momencie
wydano oświadczenie.
Największe nadzieje i obawy rzadko się spełniają.
Ale obawy właśnie się spełniły.
Teraz podają, że było 11 zakładników.
Dwóch zginęło w swoich pokojach.
Wczoraj rano.
Pozostałych dziewięciu zginęło dziś w nocy na lotnisku.
Wszyscy nie żyją.
Przechodzą mnie ciarki, gdy o tym myślę.
Ale przez kilka minut byliśmy cicho.
Każdy z nas bił się z myślami i bał się cokolwiek powiedzieć…
bo nie było właściwych słów.
PORT LOTNICZY BENA GURIONA TEL AWIW, IZRAEL
Pamiętam zdjęcia i materiał telewizyjny,
na których wynosili trumny z samolotu.
GROBY IZRAELSKICH SPORTOWCÓW NA CMENTARZU W TEL AWIWIE
To był szok dla opinii publicznej.
Ogromna frustracja. „Jak to się mogło stać?”
Golda Meir powiedziała w swoim przemówieniu:
„To już drugi raz,
gdy Żydzi są zabijani i masakrowani na niemieckiej ziemi”.
Członkowie Knesetu,
prowadzenie wojny z antyizraelskimi organizacjami terrorystycznymi
to nasz naturalny obowiązek.
Aktywność terrorystyczna stale się rozwija
i musimy przygotować się na tę wojnę
jeszcze lepiej niż do tej pory.
Golda Meir wzywała do zemsty.
I nie tylko ona.
Cały rząd pragnął zemsty.
Do Goldy przyszło dwóch mężczyzn.
Przyszli i powiedzieli „Słuchaj”.
„Tę operację przeprowadził Czarny Wrzesień”.
„Musimy położyć kres tej organizacji”.
Bo już mają krew na rękach i będą robić to dalej.
Jeśli uda nam się zmiażdżyć głowę węża,
jeśli zabijemy przywódców tej organizacji,
to będziemy mogli całkowicie zniszczyć Czarny Wrzesień.
W tym celu musimy wysłać
grupę naszych komandosów za granicę,
do innych krajów,
gdzie przywódcy Czarnego Września
przygotowują kolejne ataki,
i się nimi zająć.
Golda Meir podczas swojej kadencji
nigdy nie zawahała się przed atakiem wyprzedzającym,
a nawet odwetowym,
wymierzonym w cele terrorystyczne na ziemiach Arabów.
Ale stanowczo odrzucała każdą sugestię,
że Izrael powinien atakować cele terrorystyczne
na terenie suwerennych i przyjaznych państw Europy.
Masakra w Monachium wszystko zmieniła.
To było dla niej o krok lub nawet kilka kroków za daleko.
Zgodziła się z członkiem Knesetu, który zasugerował,
że nadszedł czas,
by terroryści przemienili się z łowców w ofiary.
Ale Golda podkreślała,
że powinniśmy zrobić wszystko, co w naszej mocy,
by nie skrzywdzić osób postronnych.
Izrael jest wyjątkowy.
Izrael wypracował sobie cały aparat bezpieczeństwa,
którego celem jest karanie ludzi za samą chęć krzywdzenia innych.
Izrael nie jest jedynym krajem świata, który wymyślił sobie
tak zwaną „selektywną eliminację” lub „przechwytywanie tykających bomb”.
Robiły to też Stany Zjednoczone i inne kraje.
W tym, co się stało, ważne jest to,
że jeśli izraelska obrona
opiera się na ochronie, unikaniu i odstraszaniu zagrożeń,
to reakcja Izraela na masakrę w Monachium
spełnia ten trzeci warunek.
To akcja odstraszająca.
Golda Meir była bardzo zdeterminowana,
ale nie chciała podejmować takiej decyzji w pojedynkę.
Więc zaprosiła ministra obrony, Moszego Dajana,
i dwóch innych ministrów zaangażowanych w sprawy bezpieczeństwa,
i stworzyli tak zwany Komitet X…
BYŁY PREMIER IZRAELA
…który miał decydować, kogo obrać za cel na podstawie rekomendacji Mosadu.
TEL AWIW, IZRAEL
Dzień po zamachach kancelaria premiera wydała dekret,
który zakładał zaplanowanie operacji odwetowej,
tak zwanej operacji Gniew Boga,
w ramach której powstała specjalna komórka Mosadu,
czyli Kidon.
To organizacja, która przygotowuje i przeprowadza zamachy na cele.
Podstawową zasadą było „strzelaj i milcz”.
Ale w tamtym czasie rozmawialiśmy z wybranymi osobami,
które miały rozpuścić informację, że to Izrael stoi za tymi atakami.
Kidon był pododdziałem wydziału operacyjnego Mosadu.
To było ich zadanie.
Znajdowali cele, przygotowywali operacje i dokonywali egzekucji.
Na szczęście mieliśmy dość twardych ludzi, którzy mogli wykonywać te zadania.
Zrobili listę i powiedzieli „Dobra”. I zaczęli ich szukać.
Mike Harari był odpowiedzialny za kilka operacji tego oddziału.
Był tajnym agentem najwyższej klasy.
Był jednym z założycieli Mosadu.
RZYM, WŁOCHY 16 PAŹDZIERNIKA 1972 ROKU, 22.00
Pierwszy był w Rzymie.
Abdel Zwaiter.
To był miły i łagodny człowiek.
Poeta.
Ale za jego miłym wyglądem
krył się wyjątkowo przebiegły umysł.
Planował i wykonywał małe misje przeciw Izraelowi.
Abdel Zwaiter wracał do domu po kolacji.
W holu, przy windzie…
czekało dwóch członków izraelskiej grupy.
Zastrzelili go.
On był pierwszy.
PARYŻ, FRANCJA 7 GRUDNIA 1972 ROKU
W tamtym czasie kwatera główna,
nowoczesne centrum dowodzenia Mosadu, znajdowało się w Paryżu.
Więc Mike, tak jak wielu innych, mieszkał i działał w Paryżu.
Dr Hamshari mieszkał w Paryżu, miał francuską żonę i córeczkę,
i również był bardzo miłym człowiekiem.
Pacyfistą.
Udzielał wywiadów na temat swoich pokojowych zamiarów.
Nigdy nie dojdzie do takich ataków na Francję
ze względu na jej polityczną pozycję.
Może pan żyć w spokoju we Francji?
Boi się pan o życie?
Nie boję się.
Ale nie chciałbym kusić losu.
Izraelczycy doszli do wniosku,
że był jednym z przywódców
struktur Czarnego Września w Europie.
Musieli znaleźć sposób,
by zabić Hamshariego,
gdy w pobliżu nie będzie jego żony i dziecka.
Dr Hamshari odebrał telefon od niejakiej Patricii Roxburgh,
fotografki kanadyjskiego pochodzenia, która mieszkała w Paryżu.
Była też dziennikarką.
Miała świetną przykrywkę.
Naprawdę nazywała się Sylvia Raphael.
Urodziła się w RPA.
AGENTKA MOSADU
Sylvia Raphael była jedną z izraelskich Amazonek.
Była wolontariuszką Mosadu.
Zadzwoniła do doktora Hamshariego
i powiedziała, że zrobi z nim wywiad.
Spotykał się z nią w paryskiej kawiarni.
W tym samym czasie kilkoro agentów Mosadu
weszło do mieszkania Hamshariego
i podłożyło mu bombę pod stolikiem od telefonu.
Następnego dnia,
gdy jego żona i dziecko opuścili mieszkanie,
przed budynkiem pojawiło się dwoje ludzi.
Jeden z nich miał w ręku urządzenie do zdalnej detonacji.
Sylvia Raphael zadzwoniła do Hamshariego.
Zapytała: „Czy to doktor Hamshari?”.
Odpowiedział: „Tak”.
Wtedy dała znak koledze, który nacisnął przycisk.
Bomba wybuchła
i śmiertelnie raniła Hamshariego,
który zmarł we francuskim szpitalu.
Hamshari to numer dwa.
Gdy został wyeliminowany, moi koledzy byli wściekli
i mieli wielki żal do Mosadu,
że postanowili wyrównać rachunki z kimś,
co do kogo nie było pewności, że działał na ulicach Paryża
jak inne zbiry z Bliskiego Wschodu.
TEL AWIW, IZRAEL
Dwa miesiące po Monachium
przyszli do mnie ludzie, którzy zajmowali się wywiadem dla Kidonu.
Przywieźli zdjęcie lotnicze luksusowych budynków w centrum Bejrutu
i powiedzieli mi:
„Mamy listę osób, których musimy się pozbyć”.
„Pracujemy nad tym”.
W tych dwóch budynkach przy ulicy Verdun w Bejrucie
mieszka trzech terrorystów.
Jeden z nich to Abu Youssef Al-Najjar,
główny dowódca operacyjny Czarnego Września.
Drugi to Kamal Adwan, który również był dowódcą operacyjnym.
A trzeci to Kamal Nasser,
który był rzecznikiem PLO i organizacji terrorystycznych.
Zapytał mnie,
czy mógłbym zaplanować operację pozbycia się tych ludzi.
Powiedziałem, że mogę.
„Chyba tak”.
Zapytał, jaki mam plan.
BEJRUT, LIBAN
Przypłynęliśmy do Bejrutu okrętami rakietowymi.
Było nas piętnastu facetów.
Szliśmy razem po północy.
Było to trochę podejrzane,
więc postanowiliśmy, że stworzymy jakieś pozory normalności,
przebierając czterech z nas za kobiety.
Nałożyliśmy wszystko, łącznie z włosami.
Szminkę, tusz do rzęs, niebieskie cienie pod oczami.
Jechaliśmy przez miasto.
Zaparkowaliśmy samochód 70 metrów od budynku i zaczęliśmy iść.
Byłem w pierwszej parze.
Położyłem głowę na ramieniu wyższego faceta.
Dowódca udawał mojego chłopaka.
Dotarliśmy na miejsce.
Trzy oddziały, które miały iść do mieszkań,
weszły na klatkę schodową.
Czekałem, aż dadzą mi znać, że dotarli na miejsce.
Zdetonowali ładunki wybuchowe w tym samym momencie
i weszliśmy do mieszkań.
Trzech terrorystów zginęło.
Jeden z nich, gdy oddział wszedł do jego pokoju,
osłaniał ciałem swoją żonę.
Został postrzelony i jego żona też zginęła.
A w drugim wieżowcu mieszkalnym
kobieta, która stała za drzwiami
w mieszkaniu obok tego, do którego weszliśmy,
też została zabita.
Pojawił się ciemnoskóry facet w skórzanej kurtce i z brodą.
Wyciągnął broń i ruszył w naszą stronę.
Podeszliśmy do niego, żeby zapytać, co się stało.
Powiedziałem blondynce: „Nie ma wyboru”.
Wciąż pamiętam szok w jego oczach,
gdy zobaczył, że dwie młode damy rozpinają płaszcze,
wyciągają małe pistolety maszynowe i zaczynają strzelać.
Straciliśmy element zaskoczenia,
zanim wszystkie oddziały dotarły na miejsce.
Uciekliśmy z tamtej ulicy.
Cała strzelanina trwała może siedem minut.
A w ciągu 30 minut od przyjazdu byliśmy z powrotem na morzu.
Misja zakończona.
Choć każdy z nas był potencjalnym celem…
BOJOWNIK AL-FATAH
…izraelskie agencje i Mosad mają swoje priorytety.
Jak Kamal Adwan, Kamal Nasser czy Youssef Al-Najjar.
Ta grupa ludzi…
była…
priorytetem dla Mosadu.
Więc Mosad zamordował ich w 1973 roku.
Skupili się na Alim Hasanie Salamehu.
Był zwykłym obywatelem Palestyny,
ale miał własną narrację.
Jego ojciec, Hassan Salameh,
był jednym z palestyńskich bojowników, którzy zginęli lub zostali zamordowani
podczas rewolucji palestyńskiej
w walkach pomiędzy ruchem syjonistycznym
i palestyńskimi bojownikami.
Ten młody palestyński patriota dołączył do ruchu al-Fatah
na wczesnym etapie, zaraz po ukończeniu studiów w 1964 roku.
Należy do wewnętrznego kręgu Jasira Arafata,
z którym łączą go wzajemna sympatia i więzy krwi.
Abu Hassan Salameh otrzymał coś,
co w al-Fatah jest znane jako fundamentalna pozycja,
tak zwane centralne źródło.
PRAWNIK
Centralne źródło to osoba,
która zajmuje się wszystkimi sprawami
i operacjami przeciw Mosadowi i Izraelowi.
Stworzył coś w rodzaju arabskiej grupy międzynarodowej,
która miała prowadzić śledztwa
i ścigać wszystkich członków Mosadu.
Od tamtego momentu stał się największym wrogiem Mosadu.
A Golda Meir nadała mu dziwny pseudonim.
Nazywała go „Czerwony Książę”.
Mówiła, że oznacza to mordercę,
którego działania kosztowały nas
dużo izraelskiej, żydowskiej krwi.
Wielu ludzi Mosadu, informatorów i obserwatorów
szukało Alego Hassana Salameha.
Widziano go dosłownie wszędzie.
„Jest w Genewie, ale wyjeżdża”. „Jedzie na północ, może do Danii”.
A według innego, libańskiego informatora podróżował właśnie do Norwegii.
Z innego źródła dowiedzieli się, że Salameh jest w miasteczku Lillehammer.
LILLEHAMMER, NORWEGIA LIPIEC 1973 ROKU
Gdy Izraelczycy przybyli do Lillehammer, był tam już Mike Harari.
Był tam też Cwi Zamir, szef Mosadu.
Był też Dan Arbel.
AGENT MOSADU
I przynajmniej dwie kobiety.
Jedną z nich była Sylvia Raphael. To było oczywiste.
A drugą była Szwedka, Marianne Gladnikoff.
AGENTKA MOSADU
Rozdzielili się.
„Może właśnie tu uda nam się znaleźć Salameha”.
Znaleźli tam Alego Hassana Salameha.
Siedział w kawiarni, popijał kawę i spokojnie rozmawiał ze znajomymi.
Zaczęli go obserwować.
I zauważyli kilka dziwnych rzeczy.
Po pierwsze, facet jeździł po mieście na rowerze.
Wychodził bez ochrony. Nikt go nie pilnował.
Mieszkał w jakimś ubogim mieszkaniu
na przedmieściach Lillehammer.
Mosad miał zdjęcie Salameha, ale było ono bardzo kiepskiej jakości.
Sylvia Raphael miała wątpliwości.
Powiedziała, że to chyba nie on.
Ale Mike Harari, Cwi Zamir, dowódca komandosów,
którzy byli przyzwyczajeni do tego, że zawsze mieli rację,
kazali go zabić.
Wieczorem znów zobaczyli Salameha.
Szedł do kina z ciężarną kobietą.
A potem wyszli.
Tamci śledzili ich autobus.
Gdy wysiedli z autobusu, pojechali za nimi autem.
Zastrzelili Salameha i byli bardzo szczęśliwi.
Wielki sukces. Brawo, chłopcy. Wracamy.
Zabójcy natychmiast się oddalili, a za nimi Harari i Zamir.
Ale to nie był Ali Hassan Salameh.
Zabili nie tego faceta.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Został zamordowany przez tajne służby, przez Mosad.
ZAMORDOWANY
Nie miał powiązań z Palestyną.
Golda powiedziała, że to wojna w obronie Izraela,
a na wojnie zdarzają się pomyłki.
Zabójstwa przywódców Czarnego Września
okazały się niezwykle udaną misją.
Ale jeden z nich przeżył.
Ali Hassan Salameh.
Jasir Arafat zlecił Salamehowi
nawiązanie tajnej komunikacji z CIA.
Mosad postanowił wysłać kobietę.
„Musisz jechać do Bejrutu, a twoją misją będzie…
zabić człowieka”.
NIEZNANE MISJE SZPIEGOWSKIE
Napisy: Marta Racka