ผมจิม แม็คเคย์ รายงานสดจาก สำนักงานใหญ่เอบีซี
ความสงบเรียบร้อยของ "โอลิมปิกอันสงบสุข" ถูกทำลาย
ก่อนรุ่งสางวันนี้ เมื่อกลุ่มผู้ก่อการร้ายชาวอาหรับ
พร้อมปืนกลมือ
ไปที่สำนักงานใหญ่ของทีมชาติอิสราเอล
นี่คืออาคารหมายเลข 31
เราจะซูมเข้าไปที่หน้าต่างของห้อง
ซึ่งในขณะนี้มีตัวประกันที่หวาดกลัว
ถูกขังอยู่แปดหรือเก้าคน
ในตอนนั้น แบล็คเซปเทมเบอร์ เป็นกลุ่มก่อการร้าย
ที่อันตรายและหัวรุนแรงที่สุดในปาเลสไตน์
รายงานล่าสุดที่เราได้รับจากสนามบินคือ
"เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ขึ้นที่นั่น"
พอถึงเที่ยงคืนก็เห็นได้ชัดว่าปฏิบัติการล้มเหลว
และตัวประกันทั้งหมดเสียชีวิต
นายกรัฐมนตรีโกลดา เมอีร์
เห็นว่านี่เป็นการล้ำเส้นอย่างร้ายแรง
โกลดาบอกว่า "ส่งหนุ่มๆ ไป"
หนุ่มๆ คือหน่วยจู่โจมพิเศษของมอสซาด
ภารกิจนี้มีชื่อว่า "พระเจ้าพิโรธ"
จุดประสงค์คือการค้นหาและสังหาร
ผู้นำของแบล็คเซปเทมเบอร์
ถึงเวลาที่จะทำให้ผู้ก่อการร้ายเปลี่ยนจาก
ผู้ล่าเป็นผู้ถูกล่า
(สำนักข่าวกรองกลาง)
(ลับสุดยอด)
(ปฏิบัติการลับลวงพราง)
(ปฏิบัติการพระเจ้าพิโรธ ตอน 1)
(มิวนิก เยอรมนี - ปี 1972)
การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่มิวนิกในปี 1972
สำหรับชาวเยอรมัน มันเป็นเหมือนการกอบกู้ชื่อเสียง
การแข่งขันครั้งก่อน ที่จัดขึ้นในเยอรมนีถูกจัดในปี 1936
และผู้ที่เป็นประธาน เปิดการแข่งขันโอลิมปิกในเบอร์ลิน
ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์
ผมขอประกาศว่าการแข่งขันในเบอร์ลินครั้งนี้
ซึ่งเป็นการแข่งขันโอลิมปิกครั้งที่ 11 ของยุคใหม่
เริ่มขึ้น ณ บัดนี้
สำหรับชาวอิสราเอล ปัญหาใหญ่คืออิสราเอล
ควรเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกในเยอรมนีไหม
พวกเขาตัดสินใจว่าควร
เรามีกลุ่มนักกีฬาที่เก่งกาจซึ่งใฝ่ฝันว่าสักวัน
พวกเขาจะได้ลงแข่งในโอลิมปิก
เรามีนักวิ่งฝีเท้าไวที่สุดในซีกโลกตะวันตก
และเราคาดว่าเธอต้องได้เหรียญโอลิมปิกแน่
ทุกคนมาพร้อมความหวังอันยิ่งใหญ่
ชาวเยอรมันมองว่า การแข่งขันโอลิมปิกที่มิวนิกในปี 1972
เป็นสิ่งตรงข้ามกับการแข่งขันโอลิมปิกในปี 1936
ภายใต้การปกครองของนาซี
พวกเขาอยากนำเสนอว่ามันเป็น "การแข่งขันโอลิมปิกแสนสุข"
พวกเขาเลยไม่อยากให้มีคนเห็น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
ในบริเวณหมู่บ้านนักกีฬา
และแทบไม่มีการรักษาความปลอดภัยเลย
ตอนที่สถานทูตอิสราเอลติดต่อ คณะกรรมการโอลิมปิกของเยอรมนี
และขอให้พวกเขาคุ้มครอง นักกีฬาชาวอิสราเอล พวกเขาบอกว่า
"พูดเรื่องอะไรน่ะ ที่นี่มีแต่จิตวิญญาณแห่งโอลิมปิก
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก"
ผมชื่ออัฟราฮาม เมลาเหม็ด
ผมเคยเป็นนักกีฬาว่ายน้ำ และในตอนนั้น
ผมเป็นนักว่ายน้ำมือหนึ่งของอิสราเอล
(หมู่บ้านนักกีฬา - มิวนิก เยอรมนี วันที่ 5 กันยายน 1972)
(อาคารที่พักนักกีฬาอิสราเอล)
ผมตื่นนอนประมาณตีห้า 5:15 น.
มีเสียงดังมาจากอพาร์ตเมนต์ข้างๆ
ผมได้ยินเสียงเหมือนใครบางคน
ขนย้ายเฟอร์นิเจอร์ไปมา
เสียงตะโกนและกรีดร้อง
แล้วก็มีเสียงที่ดังยิ่งกว่า ดังมาจากอพาร์ตเมนต์อีกหลัง
เสียงยิงปืนกลมือ
แล้วผมก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก
นักกีฬายิงปืนคนหนึ่งที่พักอยู่อพาร์ตเมนต์ชั้นบน
ลงมาถามผมว่า "ได้ยินไหมว่าเกิดอะไรขึ้น"
"ดูเหมือนจะมีชาวปาเลสไตน์ บุกเข้ามาจับคนเป็นตัวประกัน"
พวกเราไม่รู้ว่าควรทำยังไง
เรามองออกไปนอกหน้าต่าง
อย่างแรก ผมเห็นมูนีที่เป็นนักมวยปล้ำ นอนตายอยู่บนทางเท้า
เราเลยรู้ว่านี่เป็นเรื่องใหญ่
ผมตัดสินใจเอาเองว่า "ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว"
ผมเลยเปิดหน้าต่าง แล้วออกไปทางด้านหลังอพาร์ตเมนต์
ทันทีที่ออกมาพ้นอพาร์ตเมนต์
ผมก็โดนรปภ.ของเยอรมนีรวบตัวแล้วพาไปที่อื่น
ในตอนแรก ตำรวจไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
พวกเขาไม่อยากเชื่อว่าผู้ก่อการร้าย จะบุกเข้าไปในหมู่บ้านนักกีฬาได้
แต่สุดท้าย พอเวลาผ่านไป พวกเขาก็ตระหนักว่าเรา…
เรามีเหตุผู้ก่อการร้ายจับคนเป็นตัวประกัน
นี่คือข่าวด่วนไอทีเอ็น จากหมู่บ้านนักกีฬาในมิวนิก
ช่วงเช้าวันนี้ กองโจรติดอาวุธชาวปาเลสไตน์
บุกเข้าไปในที่พักของนักกีฬาทีมชาติอิสราเอล
มือปืนยิงชาวอิสราเอลสองคนเสียชีวิต
และจับนักกีฬา 20 คน และเจ้าหน้าที่หกคนเป็นตัวประกัน
กองโจรเรียกร้องให้มีการปล่อยตัว นักโทษชาวอาหรับในอิสราเอล 250 คน
และกำหนดว่าต้องปล่อยตัวก่อนเที่ยงวัน
ขณะนี้มีการเจรจากับรัฐบาลเยอรมัน
(เยอรมนีตะวันตก)
(มิวนิก)
(เยรูซาเลม)
(เยรูซาเลม อิสราเอล วันที่ 5 กันยายน 9:00 น.)
ผมอยู่ในเยรูซาเลม ผมได้ข่าวทางวิทยุตั้งแต่เช้า
และรีบไปที่สำนักนายกรัฐมนตรี
ท่านนายกฯ ได้ข่าวจากเสนาธิการทหาร
และข่าวที่ออกอากาศ
ผมเป็นคนหนึ่งที่รู้สึกถึง ความอับจนหนทาง ความละอายใจ
เราปล่อยให้เกิดสถานการณ์
ที่ชาวปาเลสไตน์บุกเข้าไปในหมู่บ้านนักกีฬา
และจับชาวอิสราเอล จำนวนมากขนาดนี้เป็นตัวประกัน
ขณะที่คนทั้งโลกมองอยู่ได้ยังไง
มันเป็นเหตุการณ์สะเทือนขวัญ
จุดเริ่มต้นของความคิดนี้ คือตอนที่คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
ไม่อนุญาตให้ปาเลสไตน์ หรือทีมชาติปาเลสไตน์มีส่วนร่วม
ในการแข่งขันโอลิมปิก
ความคิดมันเริ่มมาจากตรงนี้ "ทำไมพวกเขาถึงปฏิเสธเรา"
เพราะประเทศของเราไม่ได้ถูกมองเป็นรัฐ
แต่เราอยากให้ชาวโลกได้รู้ถึงอุดมการณ์ของเรา
เป้าหมายไม่ใช่การฆ่าคนอิสราเอล
ขบวนการปฏิวัติปาเลสไตน์ ถือกำเนิดขึ้นในปี 1948
คนที่ถูกขับไล่ออกจากบ้านของตัวเอง และคิดว่ามันเป็นหายนะ
หรือตามที่พวกเขาเรียก "นักบา" พวกเขาคิดว่าต้นเหตุคือชาวตะวันตก
โดยเฉพาะชาวยิว ซึ่งทำให้พวกเขามองว่า
อิสราเอลเป็นรัฐอาณานิคม
พวกเขาจึงต้องต่อสู้เพื่อชิงดินแดนของตัวเอง
ซึ่งพวกเขามองว่า ถูกยึดไปอย่างไม่เป็นธรรมคืนมา
องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ หรือพีแอลโอ หลังจากยัสเซอร์ อาราฟัตขึ้นเป็นประธาน
ประกาศว่าชาวยิวไม่มีสิทธิ์มีรัฐเป็นของตนเอง
ยิวไม่ได้เป็นชาติ แต่เป็นศาสนา
และด้วยเหตุนั้น พวกเขาจะใช้ชีวิตที่ไหนก็ได้
แต่ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมี
รัฐยิวไซออนิสต์ที่แยกเป็นอิสระ และเป็นเอกราช ที่เรียกว่าอิสราเอล
โกลดา เมอีร์มีจุดยืนมั่นคงมาก
ระหว่างที่เธอดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
อิสราเอลประสบเหตุก่อการร้ายหลายครั้ง
ทั้งในอิสราเอลและต่างประเทศ
และโกลดาตัดสินใจว่า
จะไม่มีวันทำตามข้อเรียกร้องของผู้ก่อการร้าย
ในบางแง่ เธอค่อนข้างวิตกจริต
เธอคิดเสมอว่าชาวยิวถูกรังเกียจ
เธอคิดเสมอว่ามีการต่อต้านยิว อย่างรุนแรงทุกหนทุกแห่ง
ท่านนายกฯ เรียกประชุมรัฐบาล เป็นการเฉพาะกิจในทันที
ตอนนั้นเวลาเก้าโมงครึ่ง
การตัดสินใจในตอนนั้นคือ
อิสราเอลจะไม่เจรจากับ ชาวปาเลสไตน์ที่จับคนเป็นตัวประกัน
ในกรณีนี้คือกลุ่มแบล็คเซปเทมเบอร์
ที่จริงแล้ว แบล็คเซปเทมเบอร์ ถูกก่อตั้งโดยยัสเซอร์ อาราฟัต
ประธานของพีแอลโอ องค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์
และหน่วยทหารของพวกเขาที่เรียกว่าฟะตะห์
เขาสร้างกลุ่มก่อการร้ายกลุ่มใหม่ ที่เป็นความลับสุดยอด
เป็นเหมือนกลุ่มใต้ดินของกลุ่มใต้ดิน
แบล็คเซปเทมเบอร์ถูกจัดตั้งขึ้น เพื่อระลึกถึงเดือนกันยายน 1970
เมื่อสมเด็จพระราชาธิบดีฮุสเซนแห่งจอร์แดน
หลังจากอาณาจักรของพระองค์ถูกรุกราน
และเกือบถูกปกครอง โดยกลุ่มชาวปาเลสไตน์ติดอาวุธ
พระองค์ทรงให้กองทัพ และกองทหารปืนใหญ่โจมตีชาวปาเลสไตน์
นั่นเป็นการสังหารหมู่ชาวปาเลสไตน์ครั้งใหญ่
แบล็คเซปเทมเบอร์เป็นกลุ่มคนจากอัลฟะตะห์
ใช่ ตัวอาราฟัตเอง
ผมไม่รู้ว่าเขาสนับสนุนแบล็คเซปเทมเบอร์หรือไม่
และคนเหล่านี้ หรือคนกลุ่มนี้
ได้รับการสนับสนุนจากผู้นำอัลฟะตะห์บางคน
คนไหนครับ
ก็อย่างเช่น อาบู ยูเซฟ และอาบู อิยาด
ผมรู้ว่าอาบู อิยาด เป็นผู้วางแผนการโจมตีในมิวนิก
การแข่งขันโอลิมปิก เป็นตัวเลือกที่ดีในสายตาของพวกเขา
เพราะเห็นได้ชัดว่าแม้แต่เมื่อ 50 ปี
คนหลายร้อยล้านคน ให้ความสนใจกับงานระดับโลกครั้งนี้
คณะผู้แทนเดินหน้าต่อไป
คนที่นี่กำลังรอ
แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า บรรยากาศเริ่มตึงเครียดมากขึ้น
ตอนที่ไปถึงที่เกิดเหตุ
ตำรวจบอกว่าผมจะเป็นผู้ควบคุม
การโจมตีตามที่วางแผนไว้
เพื่อปลดปล่อยตัวประกันชาวอิสราเอล
เราได้รับแจ้งว่ากลุ่มคนพกปืน
เริ่มเล็งปืนไปทางห้องที่มีคนสองคน
ยื่นศีรษะออกมาเมื่อสักครู่ เป็นคนดูต้นทางของกองโจรอาหรับ
ไม่น่าเชื่อว่านี่คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในขณะนี้
ที่การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 20
(ถ่ายทอดสดผ่านดาวเทียม)
เราเข้าประจำที่บนดาดฟ้าตึกในบริเวณใกล้เคียง
ผมรอฟังข้อความทางวิทยุ
รอคำสั่งปฏิบัติการจากหัวหน้า
ซึ่งมีรหัสว่า "แสงแดด"
แต่…
ไม่มีใครส่งรหัสมา
และระหว่างนั้น
ก็มีเจ้าหน้าที่สถานีโทรทัศน์หัวใส ขึ้นไปอยู่บนตึกข้างๆ
และถ่ายภาพดาดฟ้าที่เราอยู่
ผู้ก่อการร้ายเลยเห็น
ตำแหน่งบนดาดฟ้าของเราในทีวี
นั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ปฏิบัติการถูกยกเลิก
แล้วจู่ๆ พวกเขาก็บอกว่าเราควรลงจากดาดฟ้า
และย้ายกำลังไปที่เฟือร์สเทินเฟ็ลท์บรุค
มีเครื่องบินจอดรออยู่แล้ว
และผู้ก่อการร้ายเรียกร้องให้
เราปล่อยให้พวกเขาออกไปโดยไม่เข้าจับกุม
กองโจรเรียกร้องให้ทางการอนุญาตให้
พวกเขาบินจากเยอรมนี ไปยังจุดหมายที่ไม่เปิดเผย
หลังจากข้อเรียกร้องได้รับการตอบสนอง
ตำรวจเยอรมันเกือบ 500 นาย ได้ปิดล้อมหมู่บ้าน
และติดตั้งปืนกลหนักในจัตุรัส
พวกเขากันตากล้อง นักข่าว และผู้สังเกตการณ์ออกนอกบริเวณ
วิลลี่ บรันท์เป็นนายกรัฐมนตรี เขาเป็นมิตรกับอิสราเอล
และอย่างเดียวที่อิสราเอลทำได้
คือขอให้รัฐบาลเยอรมัน
อนุญาตให้พวกเขาส่งหน่วยจู่โจม ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน
ผู้เชี่ยวชาญ หรือเจ้าหน้าที่มอสซาด เข้าไปช่วยตัวประกัน
และทางเยอรมนีปฏิเสธอย่างสุภาพ
พวกเขาอนุญาตแค่อย่างเดียว
คือให้ผู้อำนวยการของมอสซาด ซาวี ซาเมียร์ เข้าสังเกต
ขั้นตอนการคลี่คลายสถานการณ์
และพวกเขาก็ตัดสินใจว่า
ผู้อำนวยการมอสซาด ซาวี ซาเมียร์ จะเดินทางไปเยอรมนี
ชื่อเต็มของมอสซาดคือ
สถาบันข่าวกรองและปฏิบัติการพิเศษ
เทียบได้กับซีไอเอของอเมริกา
ตอนเกิดเหตุที่มิวนิก เขาได้รับ การแต่งตั้งเป็นหัวหน้าของมอสซาด
โดยนายกรัฐมนตรีของเรา โกลดา เมอีร์
เมื่อซาวี ซาเมียร์ไปถึง ทางเยอรมนีให้เขาดู
แผนช่วยตัวประกัน
แผนคือเฮลิคอปเตอร์ จะนำทั้งตัวประกันและผู้ก่อการร้าย
ไปที่สนามบิน ซึ่งมีเครื่องบินเจ็ต ของลุฟท์ฮันซ่ารออยู่
เพื่อพาพวกเขาไปไคโร พร้อมตัวประกัน ตามที่พวกเขาขอ
พวกเขาบอกว่าเมื่อไปถึงไคโรอย่างปลอดภัย
พวกเขาจะปล่อยตัวประกัน
ตอนที่พวกเขาลงจากเฮลิคอปเตอร์ เพื่อตรวจสอบเครื่องบิน
นักแม่นปืนจะยิงและฆ่าพวกเขา
และยังมีหน่วยจู่โจมรออยู่บนเครื่องบิน
เพื่อฆ่าผู้ก่อการร้ายคนอื่นๆ
พวกเขาจะช่วยตัวประกันด้วยวิธีนี้
ที่จริง ซาเมียร์คิดว่านั่นเป็นแผนที่ดี
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่แผน
ปัญหาอยู่ที่การทำตามแผน
ตัวประกันถูกพาขึ้นรถบัส
ไปยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์ใกล้กับหมู่บ้านนักกีฬา
และจากที่นั่น พวกเขาขึ้นเฮลิคอปเตอร์สองลำ
ไปที่สนามบินเฟือร์สเทินเฟ็ลท์บรุค ใกล้กับมิวนิก
ซาวีขึ้นไปบนดาดฟ้าและดูสถานการณ์จากตรงนั้น
เขารู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
บางอย่างไม่เป็นไปตามแผน
เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น
หัวหน้ากลุ่มก่อการร้ายเดินไปที่เครื่องบิน
พวกเขาพบว่ามันเป็นกับดัก ไม่ใช่เครื่องบินจริงๆ
พวกเขาควรจะขึ้นเครื่องบินเจ็ต ของเยอรมนีจากที่นั่น
เพื่อบินไปยังประเทศอาหรับ
รัฐบาลเยอรมันกล่าวว่าพวกเขาเชื่อว่า
หากเป็นไปตามนั้น ชาวอิสราเอลต้องเสียชีวิตแน่นอน
และพวกเขาตัดสินใจว่าจะพยายาม
ปราบหรือสังหารกองโจรที่สนามบิน
พวกเขายอมรับว่านักแม่นปืน ของตำรวจเปิดฉากยิงก่อน
เกิดความตื่นตระหนก คืนนั้นมืดมาก ไม่มีแสงไฟเลย
(ตำรวจ)
เราต้องหลบหลังที่กำบังเพื่อไม่ให้ยิงโดนกันเอง
แล้วจู่ๆ เฮลิคอปเตอร์ก็เกิดไฟลุกไหม้
สมาชิกกองโจรที่ไม่ถูกยิงเริ่มยิงตัวประกัน
ชาวปาเลสไตน์ขว้างระเบิดมือ เข้าไปในเฮลิคอปเตอร์
ซึ่งมีตัวประกันชาวอิสราเอลถูกมัดอยู่กับที่นั่ง
พวกเขาเสียชีวิตและถูกเผา
(ตำรวจชายแดนสหพันธรัฐ)
โกลดาอยู่ที่บ้านของตัวเอง พร้อมรัฐมนตรีคนสำคัญสองสามคน
และพวกเขาได้รับข้อมูลที่ไม่ตรงกับ ความเป็นจริงที่เกิดขึ้นในภารกิจ
ประมาณตีหนึ่ง วันรุ่งขึ้น
พวกเขาได้รับข้อมูลว่าภารกิจประสบความสำเร็จ
นักกีฬาทุกคนถูกปล่อยตัว และได้รับการคุ้มกันอย่างปลอดภัย
ขณะที่ผู้ก่อการร้ายทุกคนถูกฆ่า
มีเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกในบ้านของโกลดา
เพราะนั่นเป็นคืนที่ตึงเครียดมาก
(ตัวประกันเป็นอิสระหลังการต่อสู้)
ข่าวที่ออกมาในช่วงเย็นวันที่ 5 กันยายน
ทั้งจากรัฐบาลเยอรมันและแหล่งข่าวเยอรมัน
เป็นไปในแง่ดี
ที่จริง พวกเขารายงานว่าปฏิบัติการช่วยเหลือ
ประสบความสำเร็จและตัวประกันทุกคน ถูกปล่อยตัวอย่างปลอดภัย
แล้วก็มีโทรศัพท์จากซาวิคกา ซาเมียร์
ตอนนั้นน่าจะเป็นเวลา 3:10 น. เขาบอกว่า
"โกลดา พวกเขาตายหมดแล้ว ผมเห็นกับตา"
"ไม่มีผู้รอดชีวิต"
คุณคงนึกออกว่า
พวกเขาเสียใจแค่ไหนเมื่อได้ข่าว
ทั้งประเทศตกอยู่ในความโศกเศร้า
มันเปลี่ยนจากช่วงเวลาแห่งความสุข ที่ทุกคนฉลองการปล่อยตัว
เป็นความหดหู่ในชั่วพริบตา
สำหรับเยอรมนี มันจบลงด้วยหายนะ
พวกเขาไม่ขอความช่วยเหลือจากอิสราเอล เพราะอยากจัดการด้วยตัวเอง
นักการเมืองเยอรมัน พวกเขาคิดว่าเรามีความสามารถพอ
แต่มันไม่จริงเลย
นั่นคือปัญหา
ผู้เห็นเหตุการณ์คนหนึ่ง บรรยายสิ่งที่เกิดขึ้นในสนามบินว่า
"เป็นภาพที่เลวร้ายที่สุดที่ฉันเคยเห็น"
มันเป็นโศกนาฏกรรมสะเทือนขวัญ
ลองนึกดูสิ ซาวี ซาเมียร์ ผู้อำนวยการมอสซาด ยืนมองเหตุการณ์อยู่
และตระหนักว่ามันไม่มีทางสำเร็จ
พวกเราฟังวิทยุอย่างใจจดใจจ่อ
พอถึงจุดหนึ่ง
พวกเขาก็แถลงข่าว
พ่อผมบอกว่า "ความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และความกลัวที่เลวร้ายที่สุดมักไม่เป็นจริง"
ความกลัวที่เลวร้ายที่สุดของเรา กลายเป็นจริงในคืนนี้
เราได้รับแจ้งว่ามีตัวประกัน 11 คน
สองคนเสียชีวิตในห้องพักเมื่อเช้า… ตอนเช้าเมื่อวานนี้
เก้าคนเสียชีวิตที่สนามบินเมื่อคืนนี้
ทุกคนเสียชีวิตแล้ว
ตอนนี้แค่คิดผมก็ตัวสั่นแล้ว
แต่พวกเราเงียบกันไปหลายนาที
ทุกคนจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ไม่มีใครกล้าพูดอะไร…
เพราะไม่มีคำพูดไหนที่เหมาะสม
ผมจำรูปถ่ายและข่าวทางโทรทัศน์ได้
ตอนพวกเขานำโลงศพลงจากเครื่องบิน
(หลุมศพนักกีฬาอิสราเอล สุสานเทลอาวีฟ อิสราเอล)
เรื่องนี้ทำให้ประชาชนตื่นตกใจไปตามๆ กัน
เกิดความคับข้องใจอย่างมาก "มันเกิดขึ้นได้ยังไง"
โกลดา เมอีร์กล่าวว่า "เป็นครั้งที่สองแล้ว
ที่ชาวยิวถูกเข่นฆ่า ถูกสังหารหมู่ในประเทศเยอรมนี"
สมาชิกรัฐสภาทุกท่าน
หน้าที่ในการต่อสู้กับ องค์กรก่อการร้ายต่อต้านอิสราเอล
เป็นหน้าที่โดยกำเนิดของเรา
การก่อการร้ายพัฒนาไปอย่างต่อเนื่อง
และเราต้องเตรียมรับมือกับสงครามนี้
ให้มากยิ่งกว่าที่เราทำอยู่ในตอนนี้
โกลดา เมอีร์เรียกร้องให้มีการแก้แค้น
และไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว
คณะรัฐมนตรีทั้งคณะเรียกร้องให้มีการแก้แค้น
แล้วก็มีผู้ชายสองคนไปหาโกลดา
พวกเขาไปหาโกลดาแล้วบอกว่า "ฟังนะ
ปฏิบัติการนี้เป็นฝีมือของแบล็คเซปเทมเบอร์
เราต้องทำลายองค์กรนี้"
เพราะพวกเขามีประวัติการใช้ความรุนแรง และพวกเขาจะไม่หยุดแค่นี้
ถ้าเราตัดหัวมังกรได้
ถ้าเราฆ่าบรรดาผู้นำขององค์กรนี้
เราก็สามารถทำลาย แบล็คเซปเทมเบอร์จนสิ้นซากได้
เพื่อการนั้น เราต้องส่ง
หน่วยจู่โจมของเราออกนอกประเทศ
ไปยังต่างประเทศ ที่ที่ผู้นำของแบล็คเซปเทมเบอร์
กำลังเตรียมทำภารกิจต่อไป และจัดการกับพวกเขา
สมัยที่โกลดา เมอีร์เป็นนายกรัฐมนตรี
เธอไม่เคยลังเลที่จะอนุมัติ การชิงโจมตีก่อนหรือการตอบโต้
ผู้ก่อการร้ายในประเทศอาหรับ
แต่เธอปฏิเสธอย่างหนักแน่น ทุกครั้งที่มีการเสนอให้
อิสราเอลโจมตีผู้ก่อการร้าย
ในรัฐเอกราชและรัฐที่เป็นมิตร ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในยุโรป
การสังหารหมู่มิวนิกทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
เธอเห็นว่านี่เป็นการล้ำเส้นอย่างร้ายแรง
เธอเห็นด้วยกับสมาชิกรัฐสภาที่เสนอว่า
ถึงเวลาแล้วที่จะทำให้ผู้ก่อการร้าย เปลี่ยนจากผู้ล่าเป็นผู้ถูกล่า
แต่โกลดาเน้นว่า
เราควรทำทุกอย่างที่ทำได้
เพื่อไม่ให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องต้องเดือดร้อน
อิสราเอลไม่เหมือนที่อื่น
อิสราเอลพัฒนาหน่วยงานด้านความมั่นคง
ที่มีหน้าที่ลงโทษคนเพียงเพราะ พวกเขามีแรงจูงใจที่จะก่อเหตุร้าย
อิสราเอลไม่ใช่ประเทศเดียวในโลกที่สร้าง…
เราเรียกมันว่า "การฆ่าแบบเจาะจง" หรือ "การตัดไฟตั้งแต่ต้นลม"
สหรัฐฯ เองก็ทำ ประเทศอื่นๆ ก็เหมือนกัน
ความสำคัญของสิ่งที่เกิดขึ้นคือ
ถ้าหลักการด้านความมั่นคงของอิสราเอล
ประกอบด้วยการปกป้อง ป้องกัน และยับยั้ง
การตอบสนองต่อ การสังหารหมู่มิวนิกของอิสราเอล
เป็นการทำตามองค์ประกอบข้อที่สาม
คือการยับยั้งเป็นอย่างดี
โกลดา เมอีร์มุ่งมั่นมาก
แต่เธอไม่อยากตัดสินใจตามลำพัง
เธอเลยให้รัฐมนตรีว่าการ กระทรวงกลาโหม โมเช ดายัน
และรัฐมนตรีอีกสองคน ที่ทำงานเกี่ยวข้องกับความมั่นคง
มาร่วมจัดตั้งคณะกรรมการเอ็กซ์
เพื่อตัดสินใจและพิจารณา ตามคำแนะนำของมอสซาด
ว่าพวกเขาควรโจมตีใคร
(เทลอาวีฟ อิสราเอล)
หนึ่งวันหลังการโจมตี สำนักนายกรัฐมนตรีออกคำสั่ง
จัดตั้งปฏิบัติการล้างแค้น
หรือที่เรียกว่า ปฏิบัติการพระเจ้าพิโรธ
มีการจัดตั้งหน่วยในมอสซาด เพื่อการนี้โดยเฉพาะ ชื่อว่าหน่วยคิดอน
มันเป็นองค์กรที่มีหน้าที่เตรียมการ
และลงมือสังหารเป้าหมายตามที่กำหนด
หลักการพื้นฐานคือยิงและไม่พูด
แต่ในตอนนั้น เราคุยกับคนที่ถูกเลือก
ซึ่งจะกระจายข่าวว่า อิสราเอลอยู่เบื้องหลังเรื่องพวกนี้
คิดอนเป็นหน่วยย่อย ของฝ่ายปฏิบัติการของมอสซาด
พวกเขามุ่งเน้นที่การทำภารกิจนี้ เลือกเป้าหมาย
เตรียมปฏิบัติการและลงมือ
เราโชคดีที่มีคนแกร่งๆ มากพอจะรับหน้าที่นี้
พวกเขาร่างรายชื่อแล้วพูดว่า "โอเค" แล้วก็เริ่มตามหาพวกเขา
ไมค์ ฮารารีเป็นผู้ควบคุม ปฏิบัติการหลายครั้งของหน่วยจู่โจมนี้
เขาเป็นสุดยอดสายลับ
หนึ่งในผู้ก่อตั้งมอสซาด
เป้าหมายแรกอยู่ที่โรม
อับเดล สเวทเทอร์
เขาเป็นคนสุภาพ อัธยาศัยดีมาก
เป็นกวี
แต่ภายใต้ภาพลักษณ์ที่ดูอ่อนโยน
มีจิตใจที่เจ้าเล่ห์มากซ่อนอยู่
เขาวางแผนและทำ ภารกิจต่อต้านอิสราเอลเล็กๆ น้อยๆ
อับเดล สเวทเทอร์กลับบ้านหลังกินอาหารค่ำ
ในล็อบบี้ ตรงข้างลิฟต์…
มีคนจากหน่วยอิสราเอล สองคนรออยู่ พวกเขายิงเขา
เขาเป็นคนแรก
ตอนนั้น ศูนย์กลาง
ศูนย์บัญชาการระดับสูงของมอสซาดอยู่ในปารีส
ดังนั้น ไมค์ก็เหมือนเจ้าหน้าที่หลายคน ที่ใช้ชีวิตและทำงานในปารีสอยู่แล้ว
ดอกเตอร์ฮัมชารีซึ่งอาศัยอยู่ในปารีส
แต่งงานกับภรรยาชาวฝรั่งเศส และมีลูกสาวชาวฝรั่งเศส
เขาก็เป็นคนน่าคบหาเช่นกัน
เป็นคนรักสันติ
เขาเคยให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับ ความเชื่อในสันติภาพของเขา
จะไม่มีการโจมตีแบบนั้นในฝรั่งเศส
เพราะจุดยืนทางการเมืองของเรา
คุณใช้ชีวิตอย่างสงบในฝรั่งเศสได้ไหม
คุณกลัวว่าจะมีอันตรายไหม
ผมไม่กลัวนะ แต่ผมไม่อยากท้าทายโชคชะตา
ทางอิสราเอลได้ข้อสรุปว่าเขาเป็นหนึ่งในผู้นำ
ของแบล็คเซปเทมเบอร์ในยุโรป
พวกเขาจึงต้องหาทางฆ่าฮัมชารี
ระหว่างที่ภรรยากับลูกของเขาไม่อยู่ใกล้ๆ
ดอกเตอร์ฮัมชารีได้รับโทรศัพท์ จากผู้หญิงที่ชื่อแพทริเซีย ร็อกซ์เบิร์ก
ช่างภาพชาวแคนาดา อาศัยอยู่ในปารีส และเป็นนักข่าวด้วย
เธอมีประวัติปลอมที่ดีมาก
ชื่อจริงของเธอคือซิลเวีย ราฟาเอล
เกิดในแอฟริกาใต้
ซิลเวีย ราฟาเอลเป็นหนึ่งใน สายลับหญิงผู้เก่งกาจของอิสราเอล
เธอเป็นอาสาสมัครให้มอสซาด เธอโทรหาดอกเตอร์ฮัมชารี
และบอกว่าเธออยากสัมภาษณ์เขา
เขาไปพบเธอที่ร้านกาแฟในปารีส
ระหว่างนั้น เจ้าหน้าที่มอสซาดสองคน
ลอบเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ของฮัมชารี
แล้วติดระเบิดใต้โต๊ะวางโทรศัพท์ของเขา
วันรุ่งขึ้น
หลังจากภรรยาและลูกของเขา ออกไปจากอพาร์ตเมนต์
คนสองคนก็ไปที่นั่น หันหน้าเข้าหาตึก
คนหนึ่งถือตัวจุดระเบิดระยะไกลไว้ในมือ
ซิลเวีย ราฟาเอลโทรหาฮัมชารี
แล้วถามว่า "นั่นดอกเตอร์ฮัมชารีหรือเปล่าคะ"
เขาตอบว่า "ใช่"
แล้วเธอก็ส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมงานที่กดปุ่ม
ระเบิดทำงาน
ฮัมชารีได้รับบาดเจ็บสาหัส
และเสียชีวิตที่โรงพยาบาลในฝรั่งเศส
ฮัมชารีเป็นคนที่สอง
ตอนที่เขาถูกกำจัด
เพื่อนร่วมงานของผมหลายคน ไม่พอใจและโกรธมอสซาด
ที่ลงมือแก้แค้น
คนที่เราไม่แน่ใจว่าเป็นนักปฏิวัติจริงหรือเปล่า
และลงมือในท้องถนนของปารีส ไม่ต่างอะไรกับอันธพาลในตะวันออกกลาง
(เทลอาวีฟ อิสราเอล)
สองเดือนหลังเหตุการณ์ที่มิวนิก
คนที่ทำหน้าที่สืบข่าวให้คิดอนมาหาผม
พวกเขาเอาภาพถ่ายทางอากาศ ของอาคารที่พักระดับสูง
ใจกลางเบรุตมาด้วย พวกเขาบอกว่า
"เรามีภารกิจกำจัดคนในรายชื่อ
เราดำเนินการอยู่"
ในตึกสองหลังบนถนนเวอร์ดันในเบรุต
มีผู้ก่อการร้ายอาศัยอยู่สามคน
คนหนึ่งคืออาบู ยูเซฟ อัล-นัจจาร์
ซึ่งเป็นหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการหลัก ของแบล็คเซปเทมเบอร์
อีกคนคือคามัล อัดวาน เป็นหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการเหมือนกัน
คนที่สามคือคามัล นัสเซอร์
ซึ่งเคยเป็นโฆษกของพีแอลโอ องค์กรก่อการร้าย
เขาถามผมว่า
"คิดว่าคุณวางแผนปฏิบัติการ สำหรับฆ่าพวกเขาได้ไหม"
ผมตอบว่า "คิดว่าได้นะ"
เขาถามว่า "คุณมีแผนยังไง"
(เบรุต เลบานอน)
เราขับเรือมิสไซล์ไปที่ชายฝั่งเบรุต
เรามีผู้ชาย 15 คน เดินเกาะกลุ่มกันหลังเที่ยงคืน
มันน่าสงสัยนิดหน่อย เราเลยตัดสินใจทำให้มันดูปกติมากขึ้น
ด้วยการให้พวกเราสี่คนแต่งตัวเป็นผู้หญิง
เราใส่ทุกอย่าง ผม…
ลิปสติก มาสคาร่า สีฟ้าๆ ใต้ตา
เราขับรถเข้าไปในเมือง
เราจอดรถห่างจากตึก ประมาณ 70 เมตร แล้วเราก็เริ่มเดิน
ผมเป็นคู่ที่อยู่หน้าสุด
ผมเอาหัวซบไหล่ผู้ชายที่ตัวสูงกว่า
เจ้าหน้าที่คนนั้นเป็นแฟนผม
เราไปถึงที่หมาย
แล้วสามทีมที่ต้องขึ้นไปที่อพาร์ตเมนต์
ก็ไปที่บันได
ผมรอให้พวกเขารายงานผ่าน อุปกรณ์สื่อสารว่าพวกเขาไปถึงแล้ว
ทุกทีมจุดระเบิดพร้อมกัน
และบุกเข้าไปในเวลาเดียวกัน
ผู้ก่อการร้ายสามคนถูกฆ่า
มีคนหนึ่ง ตอนที่ทีมของเราเข้าไปในห้อง
ภรรยาของเขายืนอยู่ข้างๆ
เขาถูกยิง และภรรยาของเขาก็ถูกฆ่าไปด้วย
และในอาคารที่พักอีกหลัง
ผู้หญิงที่ยืนอยู่หลังประตู
ประตูข้างๆ ประตูที่เราเปิด
ก็เสียชีวิตไปแล้ว
มีผู้ชายใส่แจ็กเก็ตหนัง ไว้หนวด ผิวเข้มเดินออกมา
เขาชักปืนแล้วเดินข้ามถนนมาทางเรา
เราเริ่มอธิบาย "เกิดอะไรขึ้นที่นี่"
ผมกระซิบบอกสาวผมทอง "เราไม่มีทางเลือก"
ผมยังจำแววตาตกใจของเขาได้
ตอนที่เขาเห็นหญิงสาวสองคนแหวกเสื้อนอก
แล้วควักปืนกลออกมา แล้วพวกเขาก็เริ่มยิง
พูดง่ายๆ คือเราถูกจับได้
ก่อนที่ทุกทีมจะไปถึงห้อง
เราหนีจากถนน
การยิงต่อสู้กินเวลาประมาณเจ็ดนาที
และภายใน 30 นาทีหลังจากขึ้นฝั่ง เราก็กลับลงทะเล
ภารกิจเสร็จสมบูรณ์
แม้ว่าเราแต่ละคนจะตกเป็นเป้าหมาย
(มาห์มูด อัล ชาลัน)
แต่ทางอิสราเอลและมอสซาด ก็มีการจัดลำดับความสำคัญ
คามัล อัดวาน คามัล นัสเซอร์ และยูเซฟ อัล-นัจจาร์
คนกลุ่มนี้เป็น…
เป้าหมายหลักของมอสซาด
มอสซาดจึงลอบสังหารและฆ่าพวกเขาในปี 1973
พวกเขามุ่งความสนใจไปที่อาลี ฮัสซัน ซาลาเมห์
อาลี ฮัสซัน ซาลาเมห์ เป็นชาวปาเลสไตน์ธรรมดาๆ
แต่เขามีเรื่องราวของตัวเอง
พ่อของเขา ฮัสซัน ซาลาเมห์
เป็นหนึ่งในผู้ประท้วง ชาวปาเลสไตน์ที่ถูกฆ่าหรือสละชีพ
ระหว่างการปฏิวัติปาเลสไตน์
ในการต่อสู้ระหว่างขบวนการไซออนนิสต์
และกลุ่มผู้ต่อต้านชาวปาเลสไตน์
ด้วยเหตุนี้ หนุ่มปาเลสไตน์ ผู้รักชาติจึงเข้าร่วมขบวนการฟะตะห์
หลังจากมันถูกก่อตั้งได้ไม่นาน เมื่อเขาเรียนจบมหาวิทยาลัยในปี 1964
เขาเป็นหนึ่งในคนสนิทของยัสเซอร์ อาราฟัต
ซึ่งเขามีสายสัมพันธ์ด้วย ทั้งด้านความสนิทสนมและสายเลือด
อาบู ฮัสซัน ซาลาเมห์ ได้รับตำแหน่งสำคัญในฟะตะห์
ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อแหล่งข้อมูลกลาง
แหล่งข้อมูลกลางคือคนที่ติดตามผลคดี
และปฏิบัติการต่อต้านมอสซาด และอิสราเอลทั้งหมด
เขาก่อตั้งทีมชาวอาหรับ ที่ทำงานในระดับนานาชาติ
เพื่อติดตาม
และไล่ล่าสมาชิกมอสซาดทุกคน
ตั้งแต่นั้น เขาก็กลายเป็น ศัตรูหมายเลขหนึ่งของมอสซาด
และโกลดา เมอีร์ตั้งฉายาแปลกๆ ให้เขา
นั่นคือ "เจ้าชายแดง"
เธอเคยบอกว่ามันหมายถึงฆาตกรที่ทำให้
ชาวยิวและชาวอิสราเอลมากมายต้องหลั่งเลือด
มีคนของมอสซาดหลายคน ทั้งสายและนักสะกดรอย
ที่ตามหาอาลี ฮัสซัน ซาลาเมห์
มีผู้พบเห็นอาลี ฮัสซัน ซาลาเมห์ทุกที่
เขาอยู่ในเจนีวา แต่กำลังจะไปที่อื่น
เขาเดินทางขึ้นเหนือ อาจจะไปเดนมาร์ก
สายชาวเลบานอนอีกคนบอกว่า "เขากำลังเดินทางไปนอร์เวย์"
พวกเขาได้รับข้อมูลเพิ่มว่าซาลาเมห์ อยู่ในเมืองเล็กๆ ชื่อลิลเลอฮาเมอร์
(ลิลเลอฮาเมอร์ นอร์เวย์ กรกฎาคม 1973)
ตอนที่ชาวอิสราเอลไปถึงลิลเลอฮาเมอร์ ไมค์ ฮารารีอยู่ที่นั่นแล้ว
ซาวี ซาเมียร์ ผู้อำนวยการมอสซาดก็อยู่ที่นั่น
และยังมีผู้ชายที่ชื่อแดน อาร์เบล
มีผู้หญิงอย่างน้อยสองคน
คนหนึ่งคือซิลเวีย ราฟาเอล แน่นอน เธออยู่ด้วยทุกครั้ง
ส่วนอีกคนเป็นหญิงสาวชาวสวีเดน ชื่อมาเรียน แกลดนิคอฟฟ์
พวกเขาแยกกัน
"เราอาจเจอซาลาเมห์ที่นั่นก็ได้"
พวกเขาเจออาลี ฮัสซัน ซาลาเมห์ที่นั่น
นั่งอยู่ในร้านกาแฟ ดื่มกาแฟ ท่าทางผ่อนคลาย พูดคุยกับคนอื่นๆ
แล้วพวกเขาก็จับตามองเขา และเห็นหลายอย่างที่ผิดสังเกต
อย่างแรก เขาเดินทางด้วยจักรยาน
เขาออกไปข้างนอกโดยไม่มีการคุ้มกัน ไม่มีผู้ดูแล
เขาอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์โทรมๆ
ย่านชานเมืองลิลเลอฮาเมอร์
มอสซาดมีรูปถ่ายของซาลาเมห์ ซึ่งมีความละเอียดต่ำมาก
ซิลเวีย ราฟาเอล เธอข้องใจมาก
เธอบอกว่า "นั่นไม่น่าใช่เขานะ"
แต่ไมค์ ฮารารี และซาวี ซาเมียร์ หัวหน้าหน่วยจู่โจม
ซึ่งเคยชินกับการเป็นฝ่ายถูกตลอดเวลา
สั่งให้ฆ่าเขา
เย็นวันนั้น พวกเขาเจอซาลาเมห์อีกครั้ง
เขาอยู่กับผู้หญิงที่กำลังท้อง ก่อนจะเข้าไปในโรงหนัง
แล้วพวกเขาก็ออกมา
พวกเขาสะกดรอยตาม ทั้งสองคนขึ้นรถบัส
พอลงจากรถบัส พวกเขาก็ขับรถตามไป
พวกเขายิงซาลาเมห์เสียชีวิต พวกเขาพอใจมาก
สำเร็จ เก่งมาก กลับบ้านกัน
แล้วมือปืนก็ออกจากที่นั่น ฮารารีและซาเมียร์ก็ออกจากที่นั่น
แต่นั่นไม่ใช่อาลี ฮัสซัน ซาลาเมห์
พวกเขาฆ่าผิดคน
(ตอนต่อไป ปฏิบัติการพระเจ้าพิโรธ ตอน 2)
เขาถูกลอบสังหารโดย หน่วยสืบราชการลับ มอสซาด
(ถูกสังหาร)
เขาไม่เกี่ยวข้องอะไรกับปาเลสไตน์เลย
โกลดากล่าวว่า "นี่คือสงครามเพื่อปกป้อง ชีวิตคนอิสราเอล และในสงคราม
ความผิดพลาดเกิดขึ้นได้"
การฆ่าผู้นำของแบล็คเซปเทมเบอร์
เป็นภารกิจที่ประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง
แต่คนเดียวที่รอดไปได้
อาลี ฮัสซัน ซาลาเมห์
ยัสเซอร์ อาราฟัต มอบหมายให้อาลี ฮัสซัน ซาลาเมห์
หาเส้นสายในซีไอเออย่างลับๆ
มอสซาดตัดสินใจส่งผู้หญิงไป
"คุณต้องไปเบรุต และภารกิจของคุณคือ…
ฆ่าคน"
(ปฏิบัติการลับลวงพราง)
คำบรรยายโดย ณิชา อ้นเอี่ยม