Ben Jim McKay, sizlere ABC genel merkezinden canlı sesleniyorum.
"Sakin Olimpiyatlar"ın huzuru bu sabah bozuldu.
Şafaktan hemen önce makineli tüfekleri olan
Arap teröristler İsrailli ekibin binasına girdi.
Burası 31 numaralı bina.
Şimdi pencerelere geçiyoruz,
ardında şu anda sekiz ya da dokuz ödü patlamış
canlı insanlar esir tutuluyor.
Kara Eylül, o anda, en tehlikeli,
en düşmanca Filistin terör örgütüdür.
Havalimanından aldığımız son bilgi,
"Dışarıda kıyamet koptu."
Gece yarısı, operasyonun başarısızlığı anlaşıldı.
Tüm rehineler ölmüştü.
Başbakan Golda Meir,
çok ileri gidildiğini düşünüyordu.
Golda, "Çocukları gönder" dedi.
Çocuklar, Mossad'ın özel komandolarıydı.
Görevin adı "Tanrı'nın Gazabı"
ve amacı Kara Eylül'ün liderlerini
bulup öldürmekti.
Şimdi teröristleri avcı iken
ava çevirme zamanı.
CIA
GİZLİ
GERÇEK AJAN HİKÂYELERİ
TANRI'NIN GAZABI OPERASYONU KISIM I
MÜNİH, ALMANYA 1972
1972'deki Münih Olimpiyatları,
Alman halkı için neredeyse tamamen rehabilitasyon demekti.
Almanya'daki son Olimpiyatlar 1936'daydı
ve Berlin'deki Olimpiyat Oyunları'nı açan kişi Adolf Hitler'di.
Berlin Oyunları,
modern çağın 11. Olimpiyatları'nın kutlanışı
açılmıştır.
İsrailliler için çok büyük bir sorun vardı.
Alman topraklarındaki Olimpiyatlar'a katılacak mıydık?
Katılacaktık.
Olimpiyat Oyunları'nda yarışacakları günün hayalini kuran
çok iyi bir grup atletimiz vardı.
Batı yarım küredeki en hızlı koşucu bizdeydi.
Madalya kazanmasını bekliyorduk.
Hepsi büyük umutlarla geldi.
Almanlar, 1972 Olimpiyatları'nı,
Nazi rejimindeki 1936 Olimpiyatları'nın
zıddı olarak görüyordu.
"Mutlu Olimpiyat Oyunları" olarak sunmak istediler.
Olimpiyat Köyü'nde, güvenlik görevlisi
gösterilmesini istemediler.
Neredeyse hiç güvenlik yoktu.
İsrail Büyükelçiliği, Alman Olimpiyat Komitesi'nden
İsrailli sporculara koruma sağlamalarını istediğinde,
"Neden bahsediyorsunuz? Burada Olimpiyat ruhu var."
"Hiçbir şey olmaz" dediler.
İsmim Avraham Melamed.
Yarışçı bir yüzücüydüm ve o zamanlar,
İsrail'in yüzme havuzundaki en iyi temsilcisiydim.
OLİMPİYAT KÖYÜ - MÜNİH, ALMANYA 5 EYLÜL 1972
İSRAİL EKİBİNİN BİNASI
Sabah beş, beş çeyrek gibi uyandım.
Komşu daireden sesler geliyordu.
Sesleri duydum, sanki biri
ileri geri mobilya çekiyor gibiydi.
Bağırıp çağırmalar.
Sonra diğer daireden daha yüksek sesler geldi.
Makineli tüfek sesleri.
Sonra her şey sakinleşti.
Üst kattaki dairelerden birindeki keskin nişancılardan biri
aşağı inip "Olanları duydun mu?" diye sordu.
"Filistinliler zorla girip rehin almış."
Ne yapsak, bilemedik.
Pencereden dışarı baktık.
Önce güreşçi Muni'yi kaldırımda ölü yatarken gördüm.
İşin ciddiyetini fark ettik.
Orada olmak istemediğime karar verdim.
Pencereleri açıp dairenin arkasından çıktım.
Daireden çıkar çıkmaz,
Alman güvenlik beni yakalayıp başka bir yere götürdü.
Başlangıçta, polis ne olduğunu anlamadı.
Teröristlerin Olimpiyat Köyü'ne girebileceğine inanamadılar.
Ama nihayet, zaman geçtikten sonra fark ettiler ki…
Bir grup teröristin elinde rehinelerin olduğu bir durum vardı.
Münih'teki Olimpiyat Köyü'nden ITN son dakika,
silahlı Filistinli gerilla, erkenden
İsrail ekibinin yatakhanesini bastı.
İki İsrailliyi öldürdüler.
Şu anda 20 atlet ve altı görevliyi rehin tutuyorlar.
Talepleri, İsrail'de esir tutulan 250 Arap'ın serbest bırakılması
ve öğlene dek mühlet verdiler.
Alman hükûmetiyle müzakere devam ediyor.
BATI ALMANYA
MÜNİH
KUDÜS
KUDÜS, İSRAİL 5 EYLÜL, SABAH 9.00
Kudüs'teydim. Sabah erkenden radyoda haberleri duydum.
Başbakanın ofisine koştum.
Başbakan savunma danışmanından ve haberlerden duymuştu.
Ben özellikle çaresizlik ve utanç duygusu hissettim.
Bu noktaya nasıl gelmiştik?
Filistinliler nasıl Olimpiyat Köyü'ne girip
çok sayıda İsrailliyi rehin alabilirdi?
Hem de tüm dünyanın gözü önünde.
Çok sarsıcı bir durumdu.
Fikir, Uluslararası Olimpiyat Komitesi,
Filistin'i ya da Filistin ekibini Olimpiyatlar'a dâhil etmeyi
reddedince doğdu.
"Bizi neden reddetsinler?"
Çünkü biz devlet sayılmıyorduk
ama uluslararası kamuoyu davamızı bilsin istiyorduk.
Amaç, hiçbir zaman İsraillileri öldürmek değildi.
1948'te Filistin'de bir devrimci hareket doğdu.
Evlerinden sürülüp bunu bir felaket olarak görenler,
"Nakba" dedikleri bu olayı genelde Batılılara atfetti.
Özellikle de Yahudiler, onların gözünde İsrail'i sömürgeci yapmıştı.
Topraklarını geri almak için savaşmak zorundaydılar.
Haksız yere el konulduğunu düşünüyorlardı.
Filistin Kurtuluş Örgütü, FKÖ'nün başına Yaser Arafat geçmişti.
Yahudilerin kendi devletlerini kurma hakkı olmadığını ifade etti.
Yahudiler bir ulus değil, bir dindi.
Bu sıfatla istedikleri yerde yaşayabilirlerdi.
Ama ismi İsrail olan ayrı, özgür, egemen, Yahudi-Siyonist bir
varlığın var olması için geçerli hiçbir neden yoktu.
Golda Meir'in duruşu çok sağlamdı.
Başbakanlık görevi boyunca,
İsrail, birçok terör olayı yaşadı.
Hem İsrail'de hem de yurt dışında.
Ve Golda'nın kararı,
teröristlerin taleplerine asla boyun eğmemekti.
Bir bakıma biraz paranoyaktı.
Yahudilere kin beslendiğini düşünürdü.
Yahudi karşıtlığının her yerde çok güçlü olduğunu düşünürdü.
Başbakan, hemen özel bir hükûmet toplantısı istedi.
Saat sabah 9.30 idi.
O zamanki karar,
İsrail, rehin alan bir Filistinliyle pazarlık yapmayacaktı.
Bu durumda Kara Eylül olduğu ortaya çıktı.
Kara Eylül'ü aslen yaratan Yaser Arafat'tı.
Filistin Kurtuluş Örgütü, FKÖ'nün
ve El-Fetih adındaki askerî kanadının başı.
Çok gizli, yeni bir terörist grup kurmuştu.
Yeraltı gruplardan daha yeraltıydı.
Kara Eylül, 1970 Eylül'ü anısınaydı.
Ürdün Kralı Hüseyin'in
krallığını silahlı Filistinliler basmış,
hatta neredeyse yönetiyordu.
O da ordu ve topçularını Filistinlilerin üzerine saldı.
Tam bir Filistinli katliamıydı.
Kara Eylül, El-Fetih'ten bir grup insan.
Evet, Arafat'ın kendisi.
Kara Eylül'ü destekliyor mu, bilmiyorum.
Bu insanlar ya da bu grup,
El-Fetih liderlerince destekleniyor.
Hangileri?
Abu Youssef, Abu Iyad.
Abu Iyad, Münih'i planladı, biliyorum.
Onların açısından Olimpiyatlar iyi bir seçimdi.
Çünkü 50 yıl önce bile, çok barizdi,
yüz milyonlarca insan bu küresel olay karşısında büyülenirdi.
Yetkililer ilerliyor.
İnsanlar bekliyor.
Ancak ortamın gerginleştiği tartışmasız.
Oraya vardığımda,
polisten komutayı alacağımı öğrendim.
Planlı bir saldırıyı yönetecektim.
İsrailli rehineleri kurtarmak için.
Silahlı Arap gerillaların, az önce iki kafanın göründüğü odalara
ateş açtığı söyleniyor.
İnanabiliyor musunuz, bunun gerçekleştiği yer
20. Olimpiyat Oyunları.
UYDUDAN CANLI
Binanın çatısında pozisyon aldık.
Telsizin başında bekliyordum.
Şef, operasyon talimatını verecekti.
Kod "güneş ışığı" idi.
Ve…
"Güneş ışığı" kodu verilmedi.
Bu arada,
bazı akıllı televizyoncular yandaki binaya yerleşmiş,
bizim çatıyı çekiyordu.
Bu yüzden teröristler,
televizyondan konumumuzu görüyordu.
Görevin iptal edilme nedenlerinden biri de buydu.
Sonra birden çatıdan inmemiz gerektiğini söylediler.
Fürstenfeldbruck'a geçecektik.
Hazırda bir uçak vardı.
Teröristlerin talebi,
özgürce ayrılmak ve güvenli geçişti.
Gerillalar, talepleri karşılandıktan sonra
Almanya'dan isimsiz bir yere uçmaya izin verilmesini talep etti.
Yaklaşık 500 Alman polisi köyün etrafını sardı.
Meydana makineli tüfekler yerleştirdi.
Kameraman, muhabir ve seyircileri uzak tutuyorlar.
Şansölye Willy Brandt, İsrail'in iyi bir dostuydu.
İsrail'in elinden gelen tek şey,
Alman hükûmetinden izin istemekti.
Rehineleri kurtarmak için komando ya da uzmanlarını,
Mossad ajanlarını gönderebilmek için.
Almanlar kibarca reddetti.
Kabul ettikleri tek şey,
Mossad başkanı Zvi Zamir'in
sorunun çözülme sürecini izlemesiydi.
Karar verilmişti.
Mossad Başkanı Zvi Zamir, Almanya'ya gidecekti.
Mossad'ın tam ismi,
İstihbarat ve Özel Harekâtlar Enstitüsü.
Bu, Amerika'nın CIA'ine denktir.
Münih zamanında, başbakanımız Golda Meir tarafından
Mossad'ın başına getirildi.
Zvi Zamir varınca Almanlar rehineleri kurtarma planını
ona gösterdi.
Plana göre, helikopterler rehine ve teröristleri alıp
istedikleri gibi, onları rehinelerle Kahire'ye götürmek için bekleyen
Lufthansa uçağına götürecekti.
Kahire'ye sağ salim vardıklarında rehineleri bırakacaklardı.
Helikopterlerden uçağı kontrol etmeye gittiklerinde
keskin nişancılar onları öldürecekti.
Ayrıca uçakta onları bekleyen komandolar olacaktı,
kalanları öldürecekti.
Böylece rehineleri kurtaracaklardı.
Zamir, iyi bir plan olduğunu düşündü.
Sorun, plan değildi.
Sorun, planın uygulanışıydı.
Rehineler otobüsle Olimpiyat Köyü'ne yakın bir
helikopter pistine götürüldü.
Oradan iki helikopterle Münih yakınlarındaki
Fürstenfeldbruck havalimanına uçtular.
Zvi çatıya çıkıp olan biteni oradan izledi.
Bir sorun olduğunu hemen anladı.
İşler planlandığı gibi gitmiyordu.
En kötüsü oldu.
Terörist liderler uçağa bindi.
Tuzak olduğunu anladılar. Uçak gerçek değildi.
Bir Alman uçağına binip bir Arap ülkesine gitmeleri gerekiyordu.
Alman hükûmetine göre bu, İsrailliler için kesin ölüm demekti.
Karar, gerillaları havalimanında etkisiz hâle getirmekti.
Önce polisin ateş açtığını kabul ediyorlar.
Panik hâliydi. Gecenin karanlığında ışık yoktu.
POLİS
Meslektaşlarımız tarafından vurulmamak için siper aldık.
Sonra birden helikopter alev aldı.
Vurulmayan gerillalar rehinelere ateş açtı.
Filistinliler, İsrailli rehinelerin koltuklara bağlı olduğu
helikopterlerin içine el bombaları attı.
Bu insanlar öldü ve yandılar.
KUDÜS, İSRAİL 6 EYLÜL, SABAH 1.00
Golda, birkaç önde gelen bakanla evindeydi
ve Münih'te olanlara dair gelen bilgiler çelişkiliydi.
Ertesi sabah saat bir sularında,
operasyonun başarılı olduğuna dair bir bilgi geldi.
Tüm sporcular serbest ve güvendeydi,
tüm teröristler öldürülmüştü.
Golda'nın evinde rahat bir nefes alındı
çünkü başından beri çok gergin bir geceydi.
REHİNELER ÇATIŞMA SONRASI SERBEST
5 Eylül akşamı, Alman hükûmetinden gelen
ve Alman medyasında çıkan haberler
oldukça olumluydu.
Kurtarma operasyonunun başarılı olduğunu,
tüm rehinelerin sağ salim serbest bırakıldığını bildirdiler.
Sonra Zvicka Zamir'den bir telefon geldi.
Sanırım aradığında sabah 3.10 idi, dedi ki,
"Golda, hepsi öldü. Onları gördüm."
"Kimse kurtulamadı."
Haberi duyduklarındaki
kalp kırıklığını hayal edebilirsiniz.
Tüm ulus yastaydı.
Bir anda, kurtuluşu kutladığınız sevinç dolu bir andan
derin bir depresyona girdiniz.
Sonunda Almanya için bir felaket oldu.
İsrail'den yardım istemediler çünkü kendileri yapmak istedi.
Alman politikacılar, başaracak kadar iyiyiz sanıyordu ama değildik.
Sorun bu.
Bir görgü tanığı, havalimanındaki manzarayı tanımladı.
"Gördüğüm en korkunç şey."
Korkunç bir trajediydi.
Düşünün, Mossad Başkanı Zvi Zamir bunu izlerken
başarılamayacağını fark etti.
Kulaklarımız radyodaydı.
Bir noktada,
duyuru yaptılar.
Babam, "En büyük umut ve korkular nadiren gerçekleşir" derdi.
En büyük korkumuz gerçekleşti.
On bir rehine varmış.
İkisi dün sabah odalarında öldürüldü.
Dokuzu bu gece havalimanında öldürüldü.
Hepsi öldü.
Şimdi düşününce ürperiyorum.
Ama birkaç dakika sessiz kaldık.
Herkes düşüncelere dalmıştı ve konuşmaya korkuyordu…
Çünkü her söz uygunsuzdu.
Fotoğraf ve televizyon yayınlarını hâlâ hatırlıyorum,
tabutlar uçaklardan çıkarılırken.
İSRAİLLİ ATLETLERİN MEZARLARI TEL AVİV MEZARLIĞI, İSRAİL
Tüm halk için bir şoktu.
Büyük bir hüsran. "Nasıl olabilir ki?"
Golda Meir bir konuşmasında şöyle der, "İkinci kez,
Yahudiler Alman topraklarında öldürülüyor, katlediliyor."
Meclis üyeleri,
İsrail karşıtı terör örgütleriyle savaşma görevi
doğal görevimizdir.
Terörist faaliyet sürekli gelişiyor.
Kendimizi bu savaşa hazırlamalıyız.
Şimdiye dek hazırladığımızdan daha fazla.
Golda Meir intikam istedi.
Sadece o da değil.
Tüm kabine intikam istedi.
Golda'yı ziyarete iki adam geldi.
Golda'ya gelip "dinle" dediler.
"Bu operasyonu Kara Eylül yürüttü."
"Bu örgüte bir son vermeliyiz."
Zaten kanlı bir sabıkaları var ve devam edecekler.
Yılanın başını ezebilir,
örgüt liderlerini öldürebilirsek
Kara Eylül'ü tamamen yok edebiliriz.
Bunun için ise
bir grup komandoyu yurt dışına göndermeliyiz,
Kara Eylül liderlerinin sıradaki göreve hazırlandığı ülkelerde
icaplarına bakmalıyız.
Golda Meir, başbakanlığı süresince,
caydırıcı ya da misilleme saldırıları onaylamakta tereddüt etmedi.
Arap topraklarındaki terörist hedeflere karşı.
Ama her öneriyi sertçe reddetti,
İsrail, özellikle Avrupa'daki egemen ve dost ülkelerdeki
terörist hedeflere saldıramazdı.
Münih katliamı her şeyi değiştirdi.
Çok ileri gidildiğini düşünüyordu.
Teröristleri avcı iken ava çevirme vakti
olduğunu söyleyen meclis üyesiyle hemfikirdi.
Ama Golda altını çiziyordu.
Bu işin içinde olmayanları incitmemek için
elimizden gelen her şeyi yapacaktık.
İsrail eşsizdir.
İsrail, insanları sadece zarar verme nedenleri için
cezalandıracak bir güvenlik sistemi geliştirdi.
İsrail, dünyada bunu icat eden tek ülke değil.
Buna "hedef gözeterek öldürme" ya da "saatli bomba imhası" diyoruz.
Birleşik Devletler ve diğer ülkeler de yaptı.
Olanların önemi şu.
İsrail'in güvenlik ilkesi
koruma, önleme ve caydırma ihtiyacına dayanır.
İsrail'in Münih katliamına tepkisi
üçüncü ögeyi karşılar.
Büyük bir caydırıcı.
Golda Meir çok kararlıydı
ama tek başına karar vermek istemedi.
Savunma Bakanı Moshe Dayan
ve güvenlikle yakından ilgilenen diğer iki bakanla
bir tür komite kurdular.
Mossad'ın tavsiyesi üzerine kimin hedef alınacağına karar vermek için.
TEL AVİV, İSRAİL
Saldırılardan sonraki gün Başbakanlık,
bir intikam operasyonu kararı verdi.
Tanrı'nın Gazabı Operasyonu.
Bunun için Kidon olarak bilinen özel bir Mossad birimi yaratıldı.
Hedef gözeten suikastları planlayıp
gerçekleştirmekle görevliydi.
Temel prensip, ateş et ve konuşma.
Ama bunun ardında İsrail olduğunu
herkese yayacak seçilmiş kişilerle konuşursunuz.
Kidon, Mossad'ın operasyon biriminin alt birimiydi.
Göreve odaklanıp hedefi buldular,
operasyonu hazırlayıp infaz ettiler.
Neyse ki bu işi yapacak yeteri kadar çetin insanımız vardı.
Bir liste yapıp onları aramaya başladılar.
Mike Harari bu birimin birçok operasyonundan sorumluydu.
Gizli ajan denince akla o gelirdi.
Mossad'ın kurucularından biriydi.
ROMA, İTALYA 16 EKİM 1972, 22.00
İlki Roma'daydı.
Abdel Zwaiter.
Çok nazik, çok iyi bir adamdı.
Bir şairdi.
Ama bu nazik görünüşün arkasında
çok sinsi bir zihin vardı.
İsrail'e karşı küçük operasyonlar düzenledi ve planladı.
Abdel Zwaiter, yemekten sonra eve gider.
Lobide, asansörün orada…
İsrailli ekipten iki adam onu bekliyordu, onu vurdular.
O ilkti.
O sırada Mossad'ın merkezi,
A takımı, Paris'teydi.
Pek çoğu gibi, Mike da Paris'te yaşayıp çalışıyordu.
Paris'te yaşayan Dr. Hamshari,
bir Fransızla evliydi. Küçük bir Fransız kızı vardı
ve çok hoş bir adamdı.
Barış yanlısı.
Barışçıl niyetleri hakkında röportajlar vermişti.
Fransa'ya asla böyle saldırılar olmayacak.
Siyasi konumu yüzünden.
Fransa'da huzurla yaşayabilir misin?
Öldürülme korkun var mı?
Hayır ama ölüme meydan okumak istemem.
İsrailliler, onun Kara Eylül ağının
Avrupa'daki liderlerinden biri olduğu sonucuna vardılar.
Bu yüzden, karısı ve çocuğu yokken
Hamshari'yi öldürmenin bir yolunu bulmaları gerekiyordu.
Dr. Hamshari, Patricia Roxburgh isimli bir kadından telefon alır.
Paris'te yaşayan Kanada asıllı bir fotoğrafçı ve bir gazeteci.
Hikâyesi çok sağlamdı.
Gerçek ismi Sylvia Raphael'di.
Güney Afrika doğumlu.
Sylvia Raphael, en iyi İsrail Amazonları'ndandı.
Mossad gönüllüsüydü. Dr. Hamshari'yi arayıp
röportaj yapmak istediğini söyler.
Onunla Paris'te bir kafede buluşur.
O sırada birkaç Mossad ajanı
Hamshari'nin evine sızıp
telefonunun altına bir bomba yerleştirir.
Ertesi gün,
eşi ve çocuğu daireden çıkınca,
iki kişi gelip yüzlerini binaya döner.
Birinin elinde bir uzaktan kumanda cihazı vardır.
Sylvia Raphael, Hamshari'ye telefon açıp
"Dr. Hamshari ile mi görüşüyorum?" der.
"Evet."
Sonra iş arkadaşına işaret verir, o da düğmeye basar.
Bomba patlar
ve Hamshari'yi ölümcül şekilde yaralar.
O sonra bir Fransız hastanesinde ölür.
Hamshari ikinciydi.
O öldürüldüğünde, meslektaşlarım çok üzüldü
ve Mossad'a oldukça içerlediler.
Eylemci mi, bilmediğimiz biriyle,
her Orta Doğulu haydut gibi,
Paris sokaklarında hesaplaşmaya geldikleri için.
TEL AVİV, İSRAİL
Münih'ten iki ay sonra
Kidon için istihbarat toplayan bazı adamlar bana geldi.
Beyrut'taki lüks konutların havadan fotoğrafını gösterip
"Bir grup insanı etkisiz hâle getirme görevimiz var."
"Hallediyoruz" dediler.
Beyrut'taki Verdun Caddesi'ndeki bu iki binada,
teröristlerden üçü yaşıyor.
Biri Abu Youssef,
Kara Eylül'ün ana operasyon lideri.
Diğeri de bir operasyon lideri olan Kamal Adwan'dı.
Üçüncüsü de Kamal Nasser,
terör örgütlerinin, FKÖ'nün sözcüsüydü.
Bana sordu.
"Onları öldürmek için bir operasyon planlayabilir misin?"
"Sanırım yapabilirim" dedim.
"Aklında ne var?" dedi.
BEYRUT, LÜBNAN
Hücumbotlarla Beyrut sahiline geldik.
Gece yarısı dışarıda yürüyen 15 erkektik.
Biraz şüpheli görünüyordu, normal göstermek için
dördümüzü kadın kılığına soktuk.
Her şey vardı; peruk,
ruj, rimel, kapatıcı.
Şehrin içinden geçtik.
Arabayı binadan 75 metre uzağa park edip yürümeye başladık.
Öndeki çiftteydim.
Kafamı daha uzun bir adamın omzuna koydum.
Subay, erkek arkadaşımdı.
Oraya vardık.
Dairelere girecek olan üç ekip
merdivenlerden çıktı.
Vardıklarını bildirmelerini bekledim.
Hepsi aynı anda patlayıcı ateşledi
ve aynı anda girdik.
Üç terörist öldürüldü.
Birinin, ekipler odasına girince,
eşi arkasında duruyormuş.
Adam vurulunca eşi de öldü.
Bir diğer apartmandaysa,
kapının arkasında duran bir kadın,
açtığımız kapıya komşu kapının ardında,
çoktan ölmüştü.
Deri ceketli, bıyıklı, koyu tenli bir adam çıktı.
Silahını çekip bize doğru yolun karşısına geçti.
Açıklığa kavuşturmak için geldik. "Burada ne oldu?"
Sarışına "Başka seçenek yok" dedim.
Gözlerindeki şoku hâlâ hatırlıyorum.
İki genç kadının ceketlerini açıp
makineli tüfekle ateş açtığını gördüğünde.
Sürpriz unsurunu kaybetmiştik.
Tüm ekipler kapılara varamamıştı.
Sokaktan çıktık.
Tüm çatışma yedi dakika sürdü.
İndikten 30 dakika sonra denize geri dönmüştük.
Görev tamamdı.
Her birimiz birer hedef olsak da,
EL-FETİH SAVAŞÇISI
İsrail teşkilatları ve Mossad'ın öncelikleri var.
Yani Kamal Adwan, Kamal Nasser veya Abu Youssef.
Bu ekip…
Mossad'ın önceliğiydi.
Mossad, 1973'te onları suikastla öldürdü.
Ali Hassan Salameh'e odaklandılar.
Ali Hassan sıradan bir Filistinliydi
ama kendi hikâyesi vardı.
Babası Hassan Salameh,
Filistin devrimi sırasında öldürülen ya da şehit edilen
Filistinli savaşçılardandı.
Siyonist hareket ile Filistinli savaşçılar
arasındaki mücadelede.
Genç Filistinli vatansever, erken bir evrede,
1964'te üniversiteyi bitirince El-Fetih'e katıldı.
Yasser Arafat'ın yakın çevresinden.
Hem sevgi hem de kan bağıyla bağlı.
Abu Hassan Salameh, El-Fetih'te temel bir
konum olarak bilinen merkezi kaynak görevini aldı.
Merkezi kaynak, Mossad ve İsrail karşıtı yapılan
tüm operasyon ve dosyaları takip eder.
Bir tür uluslararası Arap takımı kurdu.
Tüm Mossad üyelerini
takip edip peşlerine düşmek için.
O andan itibaren Mossad'ın ilk düşmanı oldu.
Golda Meir ona garip bir isim verdi,
"Kızıl Prens."
Anlamının, bize birçok İsrailli ve Yahudi'ye mal olan
katil olduğunu söylerdi.
Bir sürü Mossad çalışanı, muhbir ve gözcüler,
Ali Hassan Salameh'i arıyordu.
Ali Hassan Salameh her yerde görülmüştü.
Cenevre'de ama ayrılıyor.
Kuzeye, belki Danimarka'ya gidiyor.
Bir Lübnanlı muhbir daha vardı, "Şimdi Norveç'e gidiyor" dedi.
Habere göre, Salameh küçük bir kent olan Lillehammer'daydı.
LILLEHAMMER, NORVEÇ TEMMUZ 1973
İsrailliler, Lillehammer'a vardığında Mike Harari oradaydı.
Mossad'ın başı Zvi Zamir oradaydı.
Dan Arbel adında biri de var.
En az iki kadın var.
Biri Sylvia Raphael. Tabii ki hep işe dâhil.
Biri de Marianne Gladnikoff, bir İsveçli.
Ayrılırlar.
"Belki de Salameh'i burada buluruz."
Ali Hassan Salameh'i buldular,
bir kafede oturmuş, kahve içip rahatça sohbet ediyordu.
Sonra onu izleyip çok tuhaf şeyler görürler.
Öncelikle, adam bisikletle geziyordu.
Korumasız çıkıyordu. Kimse yoktu.
Lillehammer'ın kenar mahallelerinde,
fakir bir dairede yaşıyordu.
Mossad'ın elinde Salameh'in çok bulanık bir fotoğrafı vardı.
Sylvia Raphael şüphelenmişti.
"Doğru adama benzemiyor" der.
Ama Mika Harari ve komandonun başı Zvi Zamir
hep haklı olmaya alışık olduklarından ölüm emrini verirler.
Akşam, Salameh'i sinemaya giderken,
hamile bir kadınla görürler.
Sonra da çıktıklarını.
Otobüse binen çifti izlerler.
Otobüsten indiklerinde arabayla takip ederler.
Salameh'i vurup öldürürler ve çok mutludurlar.
Büyük başarı. Bravo çocuklar. Eve dönün.
Nişancılar hemen gider, Harari ve Zamir de.
Ama bu Ali Hassan Salameh değildi.
Yanlış adamı öldürdüler.
TANRI'NIN GAZABI OPERASYONU KISIM II'DE
Gizli servis, Mossad öldürdü.
ÖLDÜRÜLDÜ
Filistinlilerle hiçbir bağı yoktu.
Golda, "Bu, İsraillilerin hayatını korumak için yapılan bir savaş
ve savaşta hata olabilir" dedi.
Kara Eylül liderlerinin öldürülmesi
çok başarılı bir görevdi.
Ama hayatta kalan tek kişi,
Ali Hassan Salameh.
Yaser Arafat, Ali Hassan Salameh'e
CIA ile gizli iletişim kurma görevi verdi.
Mossad, bir kadın göndermeye karar verdi.
"Beyrut'a gitmelisin ve görevin…
…birini öldürmek."
GERÇEK AJAN HİKÂYELERİ
Alt yazı çevirmeni: Pınar Aslan