(เมืองหลวงของสหรัฐฯ วอชิงตัน ดี.ซี. วันที่ 1 พฤษภาคม 2003)
เป็นอีกครั้งที่โศกนาฏกรรม 11 กันยายน
ทำให้ชะตาของสองประเทศต้องเกี่ยวพันกัน
พวกคุณมาที่อัฟกานิสถาน เพื่อปราบปรามการก่อการร้าย
เราชาวอัฟกันก็ต้อนรับขับสู้
เพื่อให้ประเทศของเราเป็นอิสระ
เราร่วมกันยุติยุคสมัยที่ปกครองโดยผู้ก่อการร้าย
การโจมตีที่นำโดยสหรัฐฯ และพันธมิตรฝ่ายเหนือหลังเหตุ 11 กันยา
ทำให้เครือข่ายของอุซามะฮ์ บิน ลาดินเสียศูนย์
ทรัพยากรทั้งหมดของรัฐบาลสหรัฐฯ
ถูกใช้ไปกับการหยุดยั้งและสังหารเขา
แต่เขาก็ยังเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวง
กลุ่มตอลิบานเคลื่อนตัวไปทางชายแดนปากีสถาน
สาบานว่าจะฟื้นฟูกำลังพลและกลับมาอีกครั้ง
คนของตอลิบานบอกว่า "เรามีโดรนและขีปนาวุธร่อนของตัวเอง
นั่นคือมือระเบิดพลีชีพ"
เวลาเราเผชิญกับศัตรูที่พร้อมจะระเบิดตัวเอง
เพื่อฆ่าเรา มันน่ากลัวมาก
พวกเขาถูกล้างสมอง
อย่างเดียวที่พวกเขาอยากทำคือตาย
มือระเบิดพลีชีพกลุ่มหนึ่งตกลงว่า
จะยอมคุยกับนักข่าวชาวแคนาดา
แน่นอนว่านักข่าวคนนั้นคือผมเอง
แกรี่บอกว่า "นี่ ผมมีภารกิจ เราจะไปรับคนของตอลิบาน 29 คน
แล้วพาพวกเขากลับมาที่คาบูล"
ผมหยุดคิดแป๊บหนึ่ง "นี่ภารกิจจริงๆ เหรอ"
สิ่งที่เรากลัวที่สุดคือคนที่เราคิดว่าเป็นสมบัติล้ำค่า
ที่จริงแล้วเป็นสายลับ ที่แฝงตัวเข้ามาในปฏิบัติการของเรา
เพื่อฆ่าเรา
(ลับสุดยอด)
(ปฏิบัติการลับลวงพราง)
(สายลับตอลิบาน)
(มีการใช้นามแฝงเพื่อปิดบังตัวตน)
(ของบุคคลที่ถูกกล่าวถึงในสารคดีตอนนี้)
ทันทีที่รัฐบาลตอลิบานถูกโค่นล้ม
ซึ่งเกิดขึ้นเร็วกว่าที่หลายคน ในรัฐบาลสหรัฐฯ คาดการณ์ไว้มาก
เราก็ทุ่มเงิน 38,000 ล้านดอลลาร์ เพื่อช่วยเหลือด้านการฟื้นฟูประเทศ
ในสายตาสหรัฐฯ สงครามในอัฟกานิสถานจบลงแล้ว
พันธมิตรนาโต้และทูตสหรัฐฯ
สามารถรับหน้าที่ในอัฟกานิสถาน ต่อจากทหารสหรัฐฯ ได้
ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา ท่านนายพลแฟรงส์
และผมกำลังจับตามอง ความคืบหน้าที่เกิดขึ้นในประเทศนี้
และด้วยความร่วมมือของ ประธานาธิบดีคาร์ไซ เราได้ข้อสรุปว่า
เราอยู่ในจุดที่มีการเปลี่ยนผ่าน
จากการสู้รบครั้งใหญ่
เป็นช่วงเวลาแห่งความมั่นคง การสร้างความมั่นคงและการฟื้นฟู
ด้วยเหตุนี้ อเมริกาจึงเป็นมหาอำนาจ เพียงประเทศเดียวในโลก
และสามารถทำอะไรก็ได้
พวกเขาได้รับชัยชนะ ในอัฟกานิสถานในแค่เวลาสองเดือน
และเป้าหมายต่อไปคือแบกแดด
(แบกแดด อิรัก วันที่ 20 มีนาคม 2003)
ในตอนนี้ กองกำลังของอเมริกาและแนวร่วม
กำลังเริ่มปฏิบัติการทางทหารขั้นต้น
เพื่อปลดอาวุธอิรัก
ปลดปล่อยประชาชนชาวอิรัก และปกป้องโลกจากภัยร้าย
ผมคิดว่าอุซามะฮ์ บิน ลาดิน และกลุ่มอัลกออิดะฮ์
รู้ว่าสหรัฐฯ กำลังเบี่ยงเบน ความสนใจจากอัฟกานิสถาน
และปรับแผนตามนั้น
ทันทีที่บิน ลาดินไปถึงที่ปลอดภัย
เขาก็สร้างเครือข่ายคนส่งของและคน
ที่สามารถส่งข้อความให้เขา
เขาสามารถรวบรวมกลุ่มอัลกออิดะฮ์ได้อีกครั้ง
หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
เจ้าหน้าที่คนสำคัญของอเมริกาทั้งหมด
นำโดยบุช ผู้ถืออเทวนิยมระดับนานาชาติ
เริ่มทำให้ประเทศมุสลิมหันมาต่อต้านเรา
พวกเขาก่อสงครามกับศาสนาอิสลาม
โดยอ้างว่าเป็นการต่อต้านการก่อการร้าย
ผมเป็นผู้ดูแลเจ้าหน้าที่ของซีไอเอ ที่ทำงานในอัฟกานิสถาน
ในปี 2005 ถึง 2008 กองกำลังสหรัฐฯ ยังคงก่อร่างสร้างตัว
เราพยายามพัฒนาความสามารถ ในการต่อสู้กับตอลิบาน
และตามล่ากลุ่มอัลกออิดะฮ์ในปากีสถาน
เราเปิดและปรับปรุงฐานทัพ
ตามสถานที่ต่างๆ ทั่วอัฟกานิสถาน
ด้านการเมือง รัฐบาลได้รับความเชื่อถือ
และพยายามกลับสู่ภาวะปกติ
และสหรัฐฯ ก็ช่วยให้ชาวอัฟกัน
พยายามควบคุมและปกครองอัฟกานิสถาน
ผมคิดว่าความพยายามที่จะขยาย ปฏิบัติการต่อต้านการก่อการร้าย
และตามหากลุ่มอัลกออิดะฮ์เพิ่มสูงขึ้นในตอนนั้น
หลังเหตุการณ์ 11 กันยายน ซีไอเอเสนอเงินรางวัลจำนวนมาก
ให้คนที่มาทำงานเป็นล่าม
และล่ามส่วนใหญ่เป็นชาวอัฟกัน
ผมชื่อกูลัม ราซูล
ผมมาจากอัฟกานิสถาน จากหุบเขาปัญจ์ชีร์
ตั้งแต่อายุ 16 ปี ผมก็ต่อสู้มาตลอด
ตอนนั้นสู้กับโซเวียต ส่วนตอนนี้สู้กับตอลิบาน
ผมเคยเป็นผู้รับจ้างอิสระของซีไอเอ
เวลาทำงานเป็นล่าม เราต้องเป็นที่ปรึกษาไปด้วย
เพราะผมทำงานหลายอย่าง ที่ไม่เกี่ยวอะไรกับการเป็นล่ามเลย
พวกเขาจะแนะนำผมเรื่องกฎของเผ่าต่างๆ
และภูมิหลังของบุคคล หรือที่มาของพวกเขา
ซึ่งสำหรับผมที่เป็นผู้ดูแลเจ้าหน้าที่
มันช่วยให้ผมมีความรู้และทำงานได้ดีขึ้น
(สถานทูตสหรัฐฯ คาบูล อัฟกานิสถาน กันยายน 2006)
ในเดือนกันยายน ปี 2006
ผมมีโอกาสสัมภาษณ์ชาวอัฟกันคนหนึ่ง
ที่ผมมองว่าสามารถเป็นแหล่งข่าวได้
เราออกจากเขตสถานทูต
และไปที่ทางแยกที่อยู่ใกล้ๆ บริเวณวงเวียนมาซูด
ผมยืนอยู่ตรงหัวมุมถนน
รอให้ผู้ชายคนนั้นปรากฏตัว
ผมเป็นคนตะวันตก เลยดูแตกต่างและสะดุดตา
และมีคนที่พยายามฆ่าพวกเรา
ผมมองไปรอบๆ
ดูว่ามีอะไรที่อาจเป็นอันตรายบ้าง
ระหว่างที่มองหา
ผมเห็นว่าทางด้านซ้ายของผม
มีรถโตโยต้าสีดำจอดอยู่
ผมเห็นว่ามีผู้ชายสองคนอยู่ในรถ พวกเขามองผมอยู่
เราคุยกันอยู่ แล้วแกรี่ก็พูดว่า
"นี่ ทำไมรถคันนั้นถึงมาจอดตรงนี้"
มันไม่ใช่ที่สำหรับจอดรถ
เราอยู่แถวกระทรวงสาธารณสุข สถานทูตสหรัฐฯ มีการรักษาความปลอดภัยแน่นหนา
ผมบอกเขาว่า "ที่นี่อัฟกานิสถาน คนไม่สนใจหรอกว่าจอดรถตรงไหน"
ผมก็ยอมรับ
แล้วผู้ชายคนนั้นก็มาถึง ผมกับราซูลเลยหันหลัง
แล้วเดินผ่านจุดตรวจไปพร้อมผู้ชายคนนั้น
และเดินอีก 150 หรือ 200 เมตร กลับไปที่ประตูสถานทูต
และสองสามนาทีหลังจากนั้น อาจจะไม่ถึงด้วยซ้ำ มันก็ระเบิด
มีเสียงระเบิดดังลั่น
รู้สึกเลยว่ามีแรงสะเทือนในอากาศ
แล้วสัญญาณเตือนภัยก็ดัง
ทุกอย่างในระยะ 150 หรือ 200 เมตร ถูกทำลายจนราบ
ถ้าเราอยู่ต่ออีกสองนาที…
เราคงเละไปแล้ว
มันรุนแรงมาก และมี…
มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 35 คน บาดเจ็บอีกเพียบ
ผมเดินไปหารปภ.ของสถานทูตแล้วถามว่า
"นี่ นั่นระเบิดรถยนต์พลีชีพใช่ไหม"
พวกเขาตอบว่า "ใช่ ระเบิดโดนขบวนรถทหารที่วงเวียน"
ผมถามว่า "ใช่รถโตโยต้า โคโรลล่า สีดำหรือเปล่า" พวกเขาตกใจมาก
ถามว่า "คุณรู้ได้ยังไง"
คำว่า "ตอลิบ" ที่อยู่ใน ชื่อกลุ่มตอลิบานแปลว่านักเรียน
พวกเขามาจากโรงเรียนสอนศาสนาในปากีสถาน
ที่จริงแล้ว กลุ่มตอลิบานเป็นผลพวงจาก
สงครามกลางเมืองอัฟกานิสถานซึ่งเกิดขึ้น หลังประเทศพ้นจากการปกครองของโซเวียต
ความรู้สึกที่ชาวอัฟกันหลายๆ คนมีต่อ
ความโหดร้ายของสงครามกลางเมือง
การทุจริตของผู้นำทางทหาร
ที่ดูจะสนใจแต่การหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง
และกดขี่ข่มเหงประชาชน
นั่นทำให้กลุ่มตอลิบานมีผู้สนับสนุน
เพราะพวกเขานำเสนอศาสนาอิสลาม ในรูปแบบที่บริสุทธิ์และเข้มงวด
แน่นอนว่านี่คือศาสนาอิสลามสมัยศตวรรษที่เจ็ด
ซึ่งผู้หญิงต้องปกปิดร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้า
และอยู่ภายใต้อำนาจของสามี
ซึ่งมักจะมีภรรยาถึงสามคน
มีการลงโทษแบบยุคกลาง
ประหารชีวิตด้วยการปาหิน และลงโทษขโมยด้วยการตัดมือ
มันเป็นการตีความศาสนาอิสลามที่โหดร้ายมาก
พวกตอลิบานพร้อมจะตายในสนามรบ
แต่พวกเขาไม่ได้อยากฆ่าตัวตาย
แต่หลังจากเกิดการจลาจล อย่างเต็มรูปแบบในอิรัก
ซึ่งมีการใช้ระเบิดแสวงเครื่อง และมือระเบิดพลีชีพ
พวกเขาก็เห็นว่ามันเป็นอาวุธที่มีประสิทธิภาพ
ในช่วงปี 2005 ถึง 2008
มีการใช้ระเบิดแสวงเครื่องมากขึ้น
เพราะนั่นคืออาวุธที่กลุ่มตอลิบานเลือกใช้
ระเบิดแสวงเครื่องก็คือระเบิด จุดชนวนระยะไกลที่ถูกติดตั้งไว้ข้างถนน
หรือเข็มขัดระเบิด
ที่จุดชนวนโดยผู้สวม
หรือบางครั้งก็มีอุปกรณ์
ที่สามารถจุดชนวนจากระยะไกลได้
หลังจากนั้นก็เริ่มมี ยานพาหนะติดระเบิดแสวงเครื่อง
ซึ่งในยานพาหนะจะมีช่องว่าง
ที่สามารถใส่วัตถุระเบิดเข้าไปได้
ระเบิดแสวงเครื่องในรถโตโยต้าสีดำคันนั้น
เป็นระเบิดรถยนต์ที่ใหญ่ที่สุด ที่เคยมีคนใช้ในอัฟกานิสถานในตอนนั้น
ผมคิดว่าตัวระเบิดมีน้ำหนักมากกว่า 90 กิโลกรัม
สมัยนั้นมีเหตุระเบิดรถยนต์ ระเบิดพลีชีพ
หรือเหตุโจมตีอื่นๆ อย่างน้อยสัปดาห์ละครั้ง
และมันก็แย่ลง…
แย่ลงทุกปี
ที่น่าสนใจคือ
แม้ว่าพวกเขาจะนับถือศาสนาอิสลาม นิกายวะฮาบีย์อันเข้มงวด
แต่มือระเบิดพลีชีพที่ผ่านการฝึก และพร้อมทำภารกิจ
จะได้รับเงินสดก้อนโต
จะมีคนบอกพวกเขาว่า "นี่ ไปเที่ยวสิ ถึงดื่มเหล้าตอนนี้ก็ไม่เป็นไร"
"ถึงซื้อบริการตอนนี้ก็ไม่เป็นไร
เพราะคุณจะตายและได้ขึ้นสวรรค์
แต่คุณจะได้รับการอภัยเดี๋ยวนี้ เพราะคุณยอมพลีชีพ"
พูดง่ายๆ คือ "เอาเงินไป ออกไปใช้ชีวิตให้สนุก แล้วทำหน้าที่ซะ"
และผมคิดว่ามัน…
น่าสนใจทีเดียว
มือระเบิดพลีชีพบางคน
ปกติจะอายุ 17 18 19 ประมาณนั้น
มีเด็กคนหนึ่ง…
ผมเองก็… ผมถามว่าเขามีพ่อแม่ไหม
เขาตอบว่าไม่มี
ตอนนั้นเขาอายุเจ็ดขวบ
เขาถูกเก็บมาเลี้ยง
และมีเด็กแบบเขาอีกหลายร้อยคน
พวกเขาลักพาตัวเด็ก พาไปอยู่ค่ายฝึก
และล้างสมองพวกเขาเป็นเวลาสามปีครึ่ง
พวกเขาให้เด็กเข้าโรงเรียนสอนศาสนา
พวกครูจะคัดแยกและเลือกคนที่เหมาะสม
คนที่สามารถบงการได้ง่ายๆ
พวกเขากลายเป็นซอมบี้
อย่างเดียวที่พวกเขาอยากทำคือตาย
พวกเขาอยากฆ่า ทุกอย่างไร้ความหมาย พวกเขาอยากระเบิดตัวเอง
ระหว่างการสู้รบกับโซเวียต
มีการตั้งค่ายผู้ลี้ภัยในปากีสถาน
จึงเป็นเรื่องง่ายที่ตอลิบาน
จะไปเกณฑ์คนจากที่นั่น
มีมือระเบิดพลีชีพข้ามชายแดนมาจากปากีสถาน
มีการผลิตเข็มขัดระเบิด
มีการผลิตและขนย้ายระเบิดแสวงเครื่อง
มันเป็นโรงงานผลิตตอลิบานขนานแท้
แต่สำหรับสหรัฐอเมริกา
เวลาที่คนไม่เหลืออะไร ถ้าเราให้ชีวิตใหม่กับพวกเขา
ให้เงินพวกเขา หาทางออกให้
นั่นทำให้เรามีอำนาจต่อรอง
ผมคิดว่าเราอาจหาทาง
ทำให้พวกตอลิบานสั่งแบนระเบิดแสวงเครื่องได้
สิ่งสำคัญสำหรับซีไอเอคือ
การทำงานร่วมกับรัฐบาลอัฟกานิสถาน
ศูนย์อำนวยการความมั่นคงแห่งชาติ และหน่วยข่าวกรองอัฟกานิสถาน
พวกเขาตระหนักว่าความซับซ้อน
ของกลุ่มชาติพันธุ์และเผ่าต่างๆ
ที่รวมกันเป็นอัฟกานิสถาน เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่มีวันเข้าใจอย่างถ่องแท้
ช่วงปลายปี 2005 หัวหน้าสถานีในอัฟกานิสถาน
แนะนำให้ผมรู้จักนายพลวอร์ดัค
เขาเป็นรัฐมนตรีว่าการ กระทรวงกลาโหมของอัฟกานิสถาน
จุดประสงค์ของการแนะนำตัวคือ
หาว่ามีวิธีไหนบ้างที่กองทัพอัฟกานิสถาน
จะร่วมมือกับซีไอเอ
เพื่อช่วยเราจัดตั้งปฏิบัติการ ต่อต้านกลุ่มตอลิบานหรืออัลกออิดะฮ์
พอถึงจุดหนึ่ง นายพลวอร์ดัค ก็แนะนำให้ผมรู้จักนายพลฟาฮีม
ซึ่งเคยต่อสู้ร่วมกับ จาลาลุดดิน ฮัคคานีในยุค 1980
ฮัคคานีเป็นสมาชิกคนสำคัญของกลุ่มตอลิบาน
นายพลวอร์ดัคบอกว่า "ถ้าผมต้องให้ คนมาทำงานแทนหรือไปไหนกับผม
ก็ต้องเป็นนายพลฟาฮีมนี่แหละ"
ในที่สุดนายพลฟาฮีมก็ติดต่อกับ
มุลลอฮ์ของกลุ่มตอลิบานที่ชื่อไฮมี
เขาเป็นผู้บัญชาการระดับกลางของตอลิบาน
เขาไม่ได้เป็นนักสู้ เขาเป็นผู้นำทางศาสนา
แต่อย่างหนึ่งที่เขาทำคือส่งมือระเบิดพลีชีพ
และส่วนประกอบระเบิดแสวงเครื่อง เข้ามาในอัฟกานิสถาน
สิ่งที่ดึงดูดใจสมาชิกของตอลิบานคือ
ในตอนนั้น อิทธิพลของสหรัฐฯ ยังคงเพิ่มพูน
ผมเสนอประมาณว่า ถ้าคุณร่วมมือกับผม
และเลิกใช้อาวุธ ประการแรก คุณจะไม่ถูกฆ่า
ประการที่สอง ผมจะหาทางทำงานกับคุณ
โดยที่เราได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย
ซึ่งเขาก็เข้าใจว่า "โอเค ฉันอาจได้เงินจากเรื่องนี้"
ในที่สุดเราก็วางแผนพาสมาชิกตอลิบานกลุ่มหนึ่ง
ข้ามชายแดนอย่างผิดกฎหมาย
แต่ถ้าพวกเขามาหาผม
เราสัญญาว่าจะไม่จับกุมหรือฆ่าพวกเขา
และเราจะดูว่ามีทางที่เราจะร่วมมือกันได้ไหม
การพาสมาชิกตอลิบาน 29 คน ข้ามชายแดนจากปากีสถาน
เข้ามาในอัฟกานิสถานเป็นงานใหญ่
เราไม่อยากให้ปากีสถานจับได้
เราไม่อยากให้ตอลิบานรู้ว่า อเมริกามีส่วนเกี่ยวข้อง
และเราต้องทำงานในอัฟกานิสถาน
คนที่สำนักงานใหญ่ในวอชิงตันบอกว่า "เดี๋ยวนะ"
"เราจะพาพวกตอลิบาน 20 กว่าคนเข้ามา
และต้องรับผิดชอบถ้าพวกเขาโจมตี
ใช้กำลังเอาชนะ หรือฆ่าใคร"
"เราเป็นคนพาพวกเขาเข้ามา มันจะส่งผลร้ายต่อซีไอเอ"
ซีไอเอมีกลุ่มทหารเก่า
เราเรียกพวกเขาว่าจีอาร์เอส ย่อมาจากหน่วยคุ้มกันตอบสนองทั่วโลก
พวกเขาเป็นบอดี้การ์ดให้ซีไอเอ
มีสมาชิกจีอาร์เอสคนหนึ่งที่ผมรู้จัก ตั้งแต่สมัยอยู่อิรักและก่อนหน้านั้น
เขามีสัญญาณเรียกขานว่า "บรูตัส"
ผมมองว่าเราเป็นผู้สนับสนุนผู้ดูแลเจ้าหน้าที่
ที่พยายามรวบรวมข้อมูลและทำหน้าที่ของพวกเขา
เราจึงพยายามสนับสนุนพวกเขาอย่างเต็มที่ พร้อมกับคุ้มครองพวกเขาไปด้วย
จะคิดว่าเป็นสายลับอัดสเตอรอยด์ก็ได้
แกรี่เข้ามาในห้องผม เราดื่มเบียร์สองสามขวด
แล้วเขาก็บอกว่า "นี่ ผมมีภารกิจ พวกคุณอยากมาช่วยไหม"
ผมตอบว่า "โอเค ภารกิจอะไร"
เขาบอกว่า "เราจะไปรับ คนของตอลิบาน 29 คน
แล้วพากลับมาที่คาบูล มาที่เซฟเฮ้าส์"
ผมก็แบบ "แกรี่ นี่คือภารกิจ ที่ทางสำนักงานใหญ่อนุมัติแล้ว
หรือเป็นแค่แผนที่คุณคิดๆ อยู่"
เขาตอบว่า "ไม่ เราจะทำจริงๆ ผมอยากรู้ว่าพวกคุณมาช่วยได้ไหม"
เราต้องหยุดแล้วถามตัวเองว่า "นี่เป็นทางที่ดีที่สุดแน่เหรอ"
มันคุ้มได้คุ้มเสียไหม อย่างที่เราพูดกันในเท็กซัส
หรือว่ามันสุดโต่งเกินไป
จนกลายเป็นเรื่องโง่เขลา
หนึ่งในสิ่งที่เจ้าหน้าที่ซีไอเอนึกถึงอยู่ตลอดเวลา
คือความเป็นไปได้ที่จะมีอะไรผิดพลาด
และหนึ่งในสิ่งที่เจ้าหน้าที่ซีไอเอทุกคนรู้ดี
คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับไมค์ สแปนน์ที่คาไลจังอี ในวันที่ 25 พฤศจิกายน 2001
(คาไลจังอี อัฟกานิสถาน วันที่ 25 พฤศจิกายน 2001)
ทีมอัลฟ่าประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ซีไอเอแปดคน เป็นทีมที่สองที่เข้าไปในอัฟกานิสถาน
พวกเขาแบ่งกลุ่มกัน
ไมค์ สแปนน์กับเดวิด ไทสันไปที่คาไลจังอี
ซึ่งเป็นป้อมปราการนอกเมืองมะซารีชะรีฟ
เพื่อสอบปากคำเชลยจากกลุ่มอัลกออิดะฮ์
เขาเป็นผู้ก่อการร้ายใช่ไหม
ใช่ เขาเป็นผู้ก่อการร้าย
- พวกเขาเป็นผู้ก่อการร้ายใช่ไหม - ผมเชื่ออย่างนั้น
คนพวกนี้เป็นผู้ก่อการร้าย ผมคิดว่าคุณเป็นผู้ก่อการร้าย
พวกคุณมาที่อัฟกานิสถานเพื่อฆ่าคน
ผมไม่… ผม…
โอเค ไมค์ คุณอยากคุยกับเขาไหม
เรื่องหนึ่งที่เดวิด ไทสันกับไมค์ สแปนน์ไม่รู้
คือเชลยจากอัลกออิดะฮ์เหล่านี้ ไม่ได้ถูกค้นตัวอย่างละเอียด
คุณมาจากไหน
- ปากีสถาน - ปากีสถานเหรอ
- คุณมาที่อัฟกานิสถานทำไม - ผมมาทำญิฮาด
- กับใคร - กับการก่อการร้ายโดยสหรัฐฯ
แต่ตอนนี้พวกคุณเป็นเชลยในมะซารีชะรีฟ
ใช่ ไม่มีปัญหา ความรักและสงครามไม่มีกติกา
สิ่งที่เกิดขึ้นคือนักสู้อัลกออิดะฮ์เหล่านี้
เริ่มยิงปืน โยนระเบิดมือ ฆ่าทหารยาม…
ทำให้พวกเขาต้องหนี
และภายในเวลาประมาณ 30 วินาที
อำนาจในคาไลจังอีก็เปลี่ยนมือ
นักสู้อัลกออิดะฮ์กลายเป็นผู้คุมสถานการณ์
หลังจากนั้นไม่นาน ไมค์ต้องป้องกันตัวด้วยมือเปล่า
ก่อนจะโดนกลุ้มรุมและหายตัวไป
ส่วนเดวิด ตามที่เขาเล่า เขาไม่มีทางเลือก
เขาต้องฆ่า ไม่งั้นก็ถูกฆ่า
และนั่นคือสิ่งที่เขาทำ
เขารอดมาได้ แต่ไมค์ สแปนน์ไม่รอด
และนั่นคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น
เจ้าหน้าที่ซีไอเอทุกคนตระหนักอยู่เสมอ
ว่าเกิดอะไรขึ้นที่คาไลจังอี
(วีรบุรุษผู้สละชีวิตเพื่ออิสรภาพ)
(เราจะไม่ลืมความกล้าหาญ และการเสียสละของเขา)
(ขอพระเจ้าอวยพรให้เขา)
(คาบูล อัฟกานิสถาน - ปี 2006)
สำหรับปฏิบัติการลักษณะนี้
ซึ่งผู้ดูแลเจ้าหน้าที่ต้องมุ่งความสนใจไปที่
การเกลี้ยกล่อมให้คนย้ายมาอยู่ฝ่ายเรา
เราไม่อยากคิดเรื่อง การรักษาความปลอดภัยมากเกินไป
เรามีเจ้าหน้าที่ภาคสนาม และเจ้าหน้าที่กึ่งทหารของซีไอเอ
ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านนั้นอยู่แล้ว
และก็เหมือนกับหน่วยซีล ของนาวิกโยธิน หรือกองกำลังเดลต้า
พวกเขาสามารถทำงานให้สำเร็จได้ ด้วยการฆ่าอย่างมีประสิทธิภาพที่สุด
ลงมืออย่างรวดเร็ว แถมยังพาคนออกจากพื้นที่ได้ด้วย
พวกเขามีกันห้าหรือหกคน พวกเขาไปที่ชายแดน
จุดผ่านแดนถูกกฎหมายชื่อว่าทอร์คัมเกท
มีจุดผ่านแดนผิดกฎหมายอยู่ในโตรกธารใกล้ๆ
เป็นจุดที่พวกค้าของเถื่อน และพวกลักลอบเข้าเมืองใช้กันเยอะ
ผมคิดว่าเจ้าหน้าที่ทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่
เราบอกให้พวกตอลิบานข้ามมาทีละคน
นั่นทำให้เราไม่ต้องเผชิญกับ…
คนกลุ่มใหญ่ ถ้าพวกเขาคิดจะรุมทำร้ายเรา
ปัญหาใหญ่ในตอนนั้นคือ
อาจมีใครบางคนในกลุ่มที่คาดเข็มขัดระเบิด
ผมรู้จักการกอดและชนแก้ม
ซึ่งเป็นการทักทายตามธรรมเนียมของชนเผ่า
ผมกับนายพลฟาฮีมเข้าไปหาพวกเขาทีละคน
แล้วกอดและชนแก้มกับพวกเขา
แต่ระหว่างที่ทำแบบนั้น ผมก็แตะสีข้างและหลังของพวกเขา
และดูว่าพวกเขามีอาวุธหรือเข็มขัดระเบิดไหม
คนอย่างแกรี่จะสังเกตว่ามีอาวุธซ่อนอยู่ไหม
มีใครเหงื่อออกหรือประหม่าไหม
การเข้าประชิดตัวแบบนั้น
ต้องอาศัยความเด็ดเดี่ยว ของเจ้าหน้าที่ซีไอเอที่มีประสบการณ์
มันต้องใช้ความกล้าอย่างมาก
เพราะถ้ามีอะไรผิดพลาด เราคือคนที่จะตาย
ไฮมีเป็นคนควบคุมพวกเขา
ตัวเขาเองก็ข้ามมา แต่เขาส่งคนอื่นๆ มาก่อน
เพื่อดูท่าทีว่าเราจะจับหรือทำร้ายพวกเขาไหม
แล้วเขาก็ข้ามมา
แผนคือ อย่างแรก เราต้องพร้อมปกป้องประชาชนอัฟกัน
อย่างที่สอง เราต้องพร้อมฆ่าพวกเขา ถ้าพวกเขาพยายามโจมตี
และเราก็เริ่มการเดินทางอันยาวนาน และยากลำบากสู่คาบูล
ขณะที่พวกเขาออกจากชายแดน คนของตอลิบานรู้ว่า
พวกเขาอยู่ใต้การคุ้มครองของเรา ชีวิตพวกเขาแขวนอยู่บนเส้นด้าย
ผมมั่นใจว่าพวกเขาก็กลัวพอๆ กับเรานั่นแหละ
การขับรถจากจะลาลาบาดไปคาบูล
ใช้เวลาค่อนข้างนาน แถมยังมีหน้าผาชัน
ที่ไม่มีรั้วกั้นบริเวณโค้ง
มันเป็นการขับรถที่น่ากลัว ไม่ว่าเวลาไหน
และน่ากลัวเป็นพิเศษเวลาที่มี สมาชิกตอลิบานอยู่ด้วย 29 คน
ก่อนจะออกเดินทาง
หนึ่งในเรื่องที่ผมขอให้ทางสถานีทำ
คือหาเซฟเฮ้าส์ในคาบูลให้เรา
ผมมารู้ทีหลังว่าไม่มีเซฟเฮ้าส์
ผมเลยโทรหารัฐมนตรี กระทรวงกลาโหม นายพลวอร์ดัค
เขาเริ่มด่าผมแล้วโวยวายใหญ่ เขาบอกว่า
"คุณอยากให้ผมหาบ้านในคาบูล ภายใน 24 ชั่วโมง
สำหรับให้ศัตรูของประเทศผม 29 คน เข้าพักอย่างลับๆ แถมต้องหาตอนนี้เนี่ยนะ"
แต่เขาเป็นรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหม
เขาเลยหาบ้านที่มีห้องใต้ดินได้
เราสามารถเช่าบ้านหลังนั้นสักพัก
และให้พวกเขาอยู่ในห้องใต้ดินได้
เซฟเฮ้าส์ที่ท่านนายพลจัดหาให้
เป็นอาคารสองชั้นที่มีห้องใต้ดิน
เราเข้าบ้านตอนกลางคืน ก็เลยได้ความมืดช่วยอำพราง
แต่มันอยู่ในย่านคนรวยขนาดใหญ่ในคาบูล
และบอกตามตรง ในสถานที่แบบนั้น ไม่ว่าเราทำอะไร
ก็เก็บเป็นความลับได้ไม่นาน
บรูตัสเป็นหนึ่งในคนของจีอาร์เอสที่ไปที่เซฟเฮ้าส์
เพื่อคุ้มครองผู้ดูแลเจ้าหน้าที่ของซีไอเอที่ไปที่นั่น
ด้านความปลอดภัย บ้านหลังนั้นไม่ดีเท่าไร
บ้านรอบข้างทุกหลังสูงกว่าบ้านของเรา
มีคนเห็นเวลาเข้าออก แล้วทุกอย่างก็แย่ลงอีก
พอเข้าไปข้างใน เราคิดว่า "ให้ตายสิ เป็นบ้านที่แย่จริงๆ"
เรามีห้องใต้ดินที่มีทางเข้าออกทางเดียว
ซึ่งเป็นอุปสรรคด้านความปลอดภัย
ผมบอกว่า "ถ้าจะสัมภาษณ์ใคร ต้องสัมภาษณ์ตรงเชิงบันไดเท่านั้น"
หนึ่งในเรื่องที่เขาบอกผม ตอนวางแผนรับมือเหตุฉุกเฉินคือ
"นี่ ถ้าพวกเขาเริ่มแข็งข้อ
อย่าไปอยู่ตรงมุมด้านหลังนี่นะ
เพราะมันยากมากที่เราจะพาคุณออกจากมุมนั้น"
มันคือการแยกคนคนเดียวออกจากกลุ่ม
หมาป่าจะโจมตีกวางหรือแกะที่อยู่ตัวเดียว
ตัวที่แยกจากฝูงและตกเป็นเป้า
และมันไม่ต้องใช้เวลานานเลย พวกเขาแสดงท่าทีหงุดหงิดบ่อยๆ
พวกเขาดูไม่พอใจที่ต้องอยู่ที่นั่น
และแน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องน่ากังวล
มันเป็นช่วงเวลาที่ตึงเครียด แน่นอน พวกเขาคงสงสัยว่า
"จบแค่นี้เหรอ พวกเขาจะฆ่าเราที่นี่เหรอ"
มีคนของตอลิบานคนหนึ่งไม่สบาย ผมนึกว่าเขาปวดหัวหรืออะไรทำนองนั้น
ผมได้รู้จากล่ามว่าเขาปวดฟัน
ผมเลยไปเอายามอทริน กับไทลินอลธรรมดาๆ ลงมาแล้วบอกว่า
"นี่ เพื่อน มันจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น"
พวกคนที่อายุเยอะหน่อยบอกว่า "ไม่ เราไม่กินยาของตะวันตก"
ผมเลยกินให้ดูสองเม็ด "เห็นไหม ไม่เป็นไรสักหน่อย"
เขากินยา และวันรุ่งขึ้นเขาก็ยิ้มให้ผม
และบอกว่า "ไม่เป็นไรแล้ว"
พอพวกตอลิบานเห็นว่า มีคนอเมริกันที่ให้ความช่วยเหลือ
และทำให้ผู้ชายคนนั้นรู้สึกดีขึ้น ผมว่านั่นคือตอนที่พวกเขาคิดว่า
"โอเค เราไม่ได้จะถูกฆ่า
เราไว้ใจคนพวกนี้ได้"
ถึงตอนนี้ เราทำงานส่วนที่ยากไปเยอะแล้ว
เราพาคน 29 คนจากปากีสถาน เข้ามาในอัฟกานิสถาน
ดูเหมือนจะไม่มีกับดัก
ทีนี้เราต้องประเมินว่า จะทำให้พวกเขาย้ายข้างได้ไหม
พวกเขาจะทำงานให้เราได้ไหม
และพวกเขาจะเป็นกุญแจสู่
การทลายเครือข่ายมือระเบิดพลีชีพ
และช่วยชีวิตคนอเมริกันและอัฟกันหรือไม่
เราให้พวกตอลิบานพักผ่อน
และในช่วง 48 ชั่วโมงหลังจากนั้น
เราก็เริ่มคัดกรองพวกเขา
เราต้องพึ่งทั้งนักภาษาศาสตร์และล่ามจากซีไอเอ
รวมถึงนายพลฟาฮีม
ผู้มีส่วนช่วยในการสอบถามอย่างละเอียด
และคุยกับพวกเขาแต่ละคนเพื่อหาว่า
ใครสามารถเข้าถึงข้อมูล และมีส่วนร่วมในกิจกรรมแบบไหนบ้าง
และถ้าคนไหนดูมีประโยชน์
เช่น คนที่เกี่ยวข้องกับการผลิตระเบิด
หรือรู้ว่าระเบิดถูกซ่อนอยู่ที่ไหน
คนที่มีเส้นสายกับสมาชิกอาวุโสของตอลิบาน
หรือคนของอัลกออิดะฮ์
เราคัดกรองเพื่อหาคนแบบนั้น
แกรี่คงรู้ว่า
"คนพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นสมาชิกระดับล่าง
เราน่าจะเริ่มคัดแยกพวกเขา
และมุ่งความสนใจไปที่ คนสำคัญๆ ที่เราอยากคุยด้วย"
ในบรรดาตอลิบาน 29 คน
มีอยู่หกคนที่เรารู้สึกว่าไว้ใจได้
สุดท้ายผมก็ส่งคนที่เหลือกลับปากีสถาน
กลับไปที่ค่ายผู้ลี้ภัยพร้อมเงินเล็กน้อย
และให้พวกเขา "สัญญา" ว่าจะไม่จับอาวุธ
สู้กับสหรัฐฯ หรืออัฟกานิสถาน
อีกอย่าง ผมมีข้อมูลเกี่ยวกับพวกเขามากพอที่จะ
ทำให้พวกเขาเดือดร้อน ถ้าผมพูดว่า
"นี่ คุณเคยเจอกับคนอเมริกันนี่"
เรามีภาพถ่ายของสมาชิกตอลิบานกลุ่มนั้น
และคนของซีไอเอบางคนที่อยู่กับพวกเขา
ความเสี่ยงที่พวกเขาต้องเผชิญคือ
ถ้าพวกเขาถูกจับได้ว่าร่วมมือกับสหรัฐฯ
ในฐานะคนของตอลิบานที่ถูกมองว่าทรยศ
พวกเขาต้องถูกตัดหัวแน่นอน
ผมให้คนของตอลิบานอีกห้าคนอยู่ในคาบูล
และให้พวกเขาทำงาน เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของตอลิบาน
ผมมุ่งความสนใจไปที่ไฮมีซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่ม
เขามีการศึกษามากกว่าคนอื่นๆ
เขาคุ้นเคยกับการเป็นผู้นำ
บอกตามตรง เขาเป็นไอ้ตัวแสบจอมโอหัง
ผมส่งเขากลับไปอยู่ปากีสถานตามเดิม
แต่ให้ทำงานกับเราอย่างลับๆ
วันหนึ่ง เราคุยกับไฮมี
เขาบอกว่าหัวหน้าของเขาในตอลิบาน
สั่งให้เขาส่งรถบัสเข้ามาในอัฟกานิสถาน
บนรถมีชิ้นส่วนระเบิดทุกประเภท
ตัวจุดระเบิด อุปกรณ์จุดชนวน
เราสามารถสกัดจับรถคันนั้นและพบ
ชิ้นส่วนสำหรับโรงงานผลิตระเบิดแสวงเครื่อง
ไฮมีเตือนฟาฮีมว่า
เขาได้รับคำสั่งให้ส่งมือระเบิดสองคน
มาที่คาบูลเพื่อทำภารกิจพลีชีพ
ผมวางแผนไปพบมือระเบิดสองคนนั้น
ผมแต่งเรื่องให้ฟาฮีมเอาไปบอกต่อ
ว่าเขารู้จักนักข่าวชาวแคนาดา ที่สนับสนุนอุดมการณ์ของตอลิบาน
นักข่าวคนนั้นจะสัมภาษณ์พวกเขา และหลังจากพวกเขาสละชีพแล้ว
เขาจะเขียนข่าวเพื่อให้ชาวโลก ได้รับรู้เรื่องของพวกเขา
และการเสียสละของพวกเขา พวกเขาจะมีชื่อเสียง
ในที่สุด สองคนนั้นก็ตกลงว่า
พวกเขาจะคุยกับนักข่าวชาวแคนาดาคนนี้
แน่นอนว่านักข่าวคนนั้นคือผมเอง
(ชานเมืองคาบูล อัฟกานิสถาน ธันวาคม 2008)
เราพยายามสร้างความไว้วางใจ พยายามทำตัวให้ดูเหมือน
คนที่ซื่อสัตย์และจริงใจ
แต่ที่จริงเราเล่นละครเป็นคนอื่น
แต่พอเราเข้าถึงบทบาท
และมีสมาธิกับมัน เราก็เกือบจะเชื่อว่า
ตัวเองเป็นนักข่าวชาวแคนาดา
ที่พยายามหาข่าวจากมือระเบิดพลีชีพของตอลิบาน
ระหว่างที่คุยกับมือระเบิด
ผมเริ่มเรียนรู้สถานการณ์ของพวกเขา
และเรียนรู้เกี่ยวกับพวกเขาแต่ละคน
สิ่งเดียวที่พวกเขาสามารถทำได้
เพื่อให้ชีวิตของตัวเองมีคุณค่า
คือการฆ่าตัวตาย และพวกเขาจะได้รับรางวัลบนสวรรค์
และครอบครัวของพวกเขาจะได้รับค่าชดเชย
เราอยากให้หน่วยข่าวกรองอัฟกานิสถาน บันทึกบทสนทนานั้นไว้
พวกเขาจะได้ใช้มันในการรณรงค์ต่อสาธารณชน
เพื่อให้คนเห็นด้านร้ายของกลุ่มตอลิบาน
เห็นว่าพวกเขาจับชาวบ้านผู้บริสุทธิ์มาล้างสมอง
และเปลี่ยนพวกเขาเป็นมือระเบิดพลีชีพ
ครอบครัวผมรู้ว่าผมอยู่ที่นี่ แต่พวกเขาห้ามผมไม่ได้
ผมมาเพื่อสละชีพในการโจมตีอเมริกา
แต่ขณะที่คนเราเข้าใกล้
จุดที่ต้องตายอย่างแน่นอน
เราจะตั้งคำถาม เราจะสงสัย
ถ้าเราคุยกับพวกเขาและพยายามหาว่า
แรงจูงใจคืออะไร เราอาจได้ข้อมูลหลายอย่าง
พวกเขาสามารถให้ข้อมูลเกี่ยวกับเครือข่าย
คนที่ส่งพวกเขามา เส้นทางที่ใช้
นั่นจึงเป็นแหล่งข้อมูลที่มีค่ามาก
อัฟกานิสถานอากาศค่อนข้างหนาว
ผมแต่งตัวแบบคนท้องถิ่นและห่มผ้าถักอัฟกัน
มือระเบิดคนหนุ่มรู้สึกหนาวและตัวสั่นตอนคุยกับผม
ผมเลยเอาผ้าให้เขาห่ม
และบอกให้เขาทำตัวตามสบาย
พอผมจะกลับ เขาก็เตรียมถอดผ้า
เพื่อคืนให้ผม ผมบอกว่า "ไม่เป็นไร ผมยกให้ คุณเก็บไว้เถอะ"
มีคนบอกว่าหลังจากผมกลับไปแล้ว
มือระเบิดสองคนนั้นบอกว่า
"ว้าว เราไม่เคยเจอคนตะวันตกมาก่อน เรานึกว่าพวกเขาเลวเหมือนกันหมด
แต่คนนั้นดูนิสัยดีนะ"
"เขาดูปกติ ดูเอาใจใส่"
"ดีนะที่เขาเป็นคนแคนาดา ไม่ใช่อเมริกัน"
และผลที่ตามมาก็คือ
ในการนัดพบสองสามครั้งหลังจากนั้น
ผมแสดงความเห็นอกเห็นใจ เริ่มคุยเรื่องชีวิตของพวกเขา
และสิ่งที่จะทำให้ชีวิตของพวกเขามีความหมาย
ถ้าพวกเขาได้กลับบ้าน
เพราะถึงตอนนั้น คำถามที่ผมถามพวกเขา
เกี่ยวกับการฝึก การปลูกฝังความเชื่อ และการหาคนมาเป็นมือระเบิด
ผมคงฟังดูไม่เหมือนนักข่าวเท่าไร
และผมรู้สึกว่าผมทำให้พวกเขาเชื่อใจมากพอ
ที่ผมจะ… บอกความจริง
ในที่สุดผมก็บอกพวกเขา
"นี่ ผมเป็นคนอเมริกันนะ และเป็นซีไอเอ"
ผมเสนอเงินให้พวกเขา
น่าจะหลายร้อยดอลลาร์อยู่
น่าจะไม่เกิน 650 ดอลลาร์
มันมากพอจะให้พวกเขาเริ่มต้นชีวิตใหม่
โดยไม่ต้องกลับมาเป็นมือระเบิดอีก
นอกจากมันจะช่วยให้มือระเบิดไม่ต้องตาย
มันยังช่วยคนอีกนับไม่ถ้วนที่อาจตกเป็นเหยื่อ
และนั่นคือเป้าหมายสูงสุดของผม
จากคำบอกเล่าของทุกฝ่าย สิ่งที่แกรี่ แฮร์ริงตันทำ
เป็นแบบอย่างของสิ่งที่เจ้าหน้าที่ซีไอเอควรทำ
เขาอยู่ในสงคราม
เขาทำสิ่งที่อาจช่วยชีวิตคนอเมริกัน
ทำงานร่วมกับพันธมิตรชาวอัฟกัน
พยายามทำหน้าที่ของตัวเอง เพื่อสร้างความแตกต่าง
เขาทำทุกอย่างที่เจ้าหน้าที่ซีไอเอ สามารถทำได้แล้ว
ที่ผ่านมา ผมถูกมองว่าเป็น…
ผมมารู้ทีหลังว่าคนในซีไอเอ มองว่าผมเป็นจอมแหกกฎ
แต่ผมไม่ได้แหกกฎเพื่อประโยชน์ส่วนตัว แต่เพื่อ…
ทำภารกิจให้สำเร็จ
ผมยืนอยู่บนยอดเขาโทราโบราในปี 2001
ตอนที่ทุกอย่างกำลังไปได้สวย
พวกอัลกออิดะฮ์กำลังหลบหนี พวกตอลิบานก็กำลังหลบหนี
ทุกคนมีความสุขมาก
มันดูเหมือนชัยชนะครั้งใหญ่ หลังผ่านเหตุการณ์ 11 กันยายนมา
ผมบอกคนรอบข้างว่า
"นี่ เหมือนเกมราชาแห่งขุนเขาเลย"
แต่การเป็นราชาแห่งขุนเขาโดยไม่ถูกโค่น
เป็นเรื่องยาก
ผมรู้ว่าสุดท้ายแล้ว การถอนกำลัง…
จะต้องเกิดขึ้น
แต่ผมรู้สึกอย่างแรงกล้าว่า การถอนกำลังแบบที่เกิดขึ้น
โดยไม่เหลือกำลังพลของอเมริกาไว้เลย
และไม่ดูแลคนที่ผมเคยฝากชีวิตด้วย
คนที่ปกป้องชีวิตผม แต่เรากลับไม่ปกป้องพวกเขา
มันเจ็บปวดนะ
ผมติดต่อกับราซูล
เขาเป็นสมาชิกกลุ่มต่อต้าน
เขาออกจากงานที่ซีไอเอและกลับอัฟกานิสถาน
ตอนนี้เขากำลังทำงานกับมาซูด
ลูกชายของอาหมัด ชาห์ มาซูด
ซึ่งเป็นผู้นำคนสำคัญของชาวปัญจ์ชีร์ ก่อนเหตุการณ์ 11 กันยายน
และพยายามช่วยให้เขาขึ้นเป็น
ผู้นำหลักของกลุ่มต่อต้าน
มันเป็นหน้าที่ของผม
ผมต้องทำ
ผมต้องเข้าร่วมกลุ่มต่อต้าน ต้องสู้กับคนพวกนี้
ให้กำลังใจผู้คน ผมเองก็แก่แล้ว แต่ประเด็นคือ
ปากีสถานจะทำให้อัฟกานิสถาน
กลายเป็นรัฐก่อการร้ายอันดับหนึ่งของโลก
และมันจะเกิดขึ้น ถ้าเราไม่ขัดขืน
นี่เป็นช่วงเวลาที่มืดมนในอัฟกานิสถาน
บางคนก็รู้สึกว่า "ทั้งหมดที่ทำไปสูญเปล่าเหรอ"
แต่ผมไม่คิดว่านี่คือตอนจบของเรื่องนี้
ตอลิบานไม่ได้ปกครองอัฟกานิสถานโดยสมบูรณ์
ผมคิดว่ายังมีเรื่องราวบทต่อไป
(ปฏิบัติการลับลวงพราง)
คำบรรยายโดย ณิชา อ้นเอี่ยม