ABD BAŞKENTİ VAŞİNGTON 1 MAYIS 2003
11 Eylül trajedisi bir kez daha
uluslarımızın kaderini birleştirdi.
Afganistan'a terörü yenmeye geldiniz
ve biz Afganlar, ülkemizin kurtuluşu için
sizleri karşılayıp kucakladık.
Birlikte teröre son verdik.
11 Eylül'den sonra ABD'nin Kuzey İttifakı'yla yürüttüğü çalışma
Usame bin Ladin'in ağını kesinlikle bozdu.
Amerikan hükûmetinin tüm kaynakları
onu durdurup öldürmeye yönelmişti
ama hâlâ güçlü bir tehditti.
Taliban, Pakistan sınırına yöneldi
ve yenilenip geri dönmeye yemin ettiler.
Taliban'dan biri "Kendi İHA ve güdümlü füzelerimiz var,
şunlar da canlı bomba" dedi.
Kendini patlatıp seni öldürmeye hazır bir düşman
korkunç bir şey.
Beyinleri yıkanmış.
Tek istedikleri ölmek.
Canlı bombalar razı oldu,
Kanadalı bir gazeteciyle konuşacaklardı.
Tabii ki o gazeteci bendim.
Gary dedi ki, "Görev geldi. 29 Taliban üyesini alıp
Kâbil'e getireceğiz."
Duraksadım. "Bu ciddi mi?"
En büyük korku, büyük ikramiye sandığınız bu insanların
aslında sizi öldürmek için operasyonunuza sızan
Truva Atı olması.
GİZLİ
GERÇEK AJAN HİKÂYELERİ
TALİBAN CASUSLARI
BAZI İSİMLER, BU BÖLÜMDEKİ KİŞİLERİN
GÜVENLİĞİ İÇİN DEĞİŞTİRİLDİ.
Taliban hükûmeti, ABD hükûmetindeki
birçok kişinin beklediğinden çok daha hızlı devrilince
38 milyar dolar aktı, çok fazla imar yardımı vardı.
Amerika'ya göre Afganistan'daki savaş bitmişti.
NATO müttefikleri ve ABD diplomatları,
Amerikan savaşçılarından Afganistan'da kontrolü devralabilirdi.
Amerika Birleşik Devletleri Başkanı ve General Franks
ve ben, bu ülkede katedilen ilerlemeye bakıyoruz.
Başkan Karzai ile yaptığımız iş birliğiyle
vardığımız sonuç,
büyük savaş faaliyetlerinden
istikrar ve yeniden yapılanma dönemine geçildiğidir.
Hissiyat, Amerika dünyanın tek süper gücüydü
ve her şeyi başarabilirdi.
Afganistan'da iki ayda zafer kazanmışlardı.
Sıradaki durak, Bağdat.
BAĞDAT, IRAK 20 MART 2003
Şu anda Amerikan ve koalisyon güçleri,
askerî operasyonun ilk aşamalarında.
Irak'ı silahsızlandırıp halkını kurtarıp dünyayı büyük tehlikeden korumak için.
Bence Usame bin Ladin ve El-Kaide,
ABD'nin gözünü Afganistan'dan ayırdığını fark edip
planlarını buna göre düzenledi.
Bin Ladin güvenli bir yere ulaşıp
mesajlarını iletebilen bir çeşit
kurye ve insan ağı kurduğunda
El-Kaide'yi tekrar bir araya getirmeyi başardı.
Olanlardan sonra
tüm önemli Amerikalı yetkililer,
uluslararası ateist Bush'un önderliğinde,
Müslüman ülkeleri bile aleyhimize çevirmeye başladı.
Terörle mücadele adı altında
İslam'a savaş açtılar.
Afganistan'da görev yapan bir CIA istihbarat ajanıydım.
2005 ila 2008 yılları arasında ABD askerî varlığı hâlâ oluşmaktaydı.
Taliban'la savaşmak ve Pakistan'daki El-Kaide'nin
peşine düşmek için imkân yaratmaya çalışıyorduk.
Afganistan'ın çeşitli noktalarında
üs açıp geliştiriyorduk.
Politik olarak, hükûmet güven kazandı
ve normale dönmeye çalışıyorlardı.
Amerika da, Afganistan'da kontrol
ve yönetim kurmaya çalışan Afganlara yardım ediyordu.
O dönemde terörle mücadele operasyonları
ve El-Kaide'yi arama çabalarımızın arttığını söyleyebilirim.
11 Eylül'den sonra teşkilat, çevirmenlik yapacak kişilere
güzel bir para ödülü sundu.
Çevirmenlik yapanların çoğu Afgandı.
İsmim Ghulam Rasul.
Aslen Afganistanlıyım, Pencşir Vadisi'ndenim.
16 yaşıma girdiğimden beri savaşıyorum.
O zamanlar Sovyetler, bugün de Taliban ile.
CIA için bağımsız yükleniciydim.
Çevirmen olunca danışman da oluyorsunuz
çünkü dil bilimle ilgisi olmayan 10 farklı şey yapıyordum.
Verdikleri bilgiler arasında kabile kanunları,
bir kişinin geldiği yer ve geçmişi vardı.
Bu, bir istihbarat ajanı olarak
işimi daha iyi yapmamı sağladı.
ABD BÜYÜKELÇİLİĞİ, AFGANİSTAN EYLÜL 2006
2006'nın Eylül ayında
potansiyel bir kaynak olarak gördüğüm
bir Afgan'la röportaj yapma fırsatım oldu.
Elçilik yerleşkesinden çıkıp
Mesud Kavşağı denen bir döner kavşağa gittik.
Orada, sokak köşesinde
adamın gelmesini bekliyordum.
Bir Batılı olarak görünüşüm göze batıyor
ve beni öldürmeye çalışacak kişiler var.
Sürekli etrafı tarayıp
olası tehditleri gözlemliyorum.
Tarama sırasında, bir ara,
hemen solumda siyah bir
Toyota araba fark ettim.
İçinde iki adam gördüm. Bana bakıyorlardı.
Konuşurken Gary,
"Baksana, bu araba neden buraya park etmiş?"
Park edilecek yer değil.
Burası Sağlık Bakanlığı ve Amerikan Elçiliği, güvenlik sıkı.
"Burası Afganistan. Park yeri umurları değil" dedim.
Bunu kabullendim.
Sonra adam geldi, Rasul ile dönüp
adamla birlikte güvenlik noktasından geçtik.
150 ila 200 metre kadar elçilik kapısına yürüdük.
Birkaç dakika sonra da patladı.
Kulakları sağır eden bir patlamaydı.
Havadaki sarsıntıyı hissedebiliyordunuz.
Sonra tüm alarmlar çalmaya başladı.
150 ila 200 metredeki her şey mahvoldu.
İki dakika daha orada kalsaydık…
…kanlar içindeydik.
Büyüktü,
35'den fazla ölü ve birçok yaralı vardı.
Elçilik güvenliğine gidip
"Araba bombası mıydı?" diye sordum.
"Evet, kavşakta bir askerî konvoyu vurdular."
"Siyah bir Toyota Corolla mıydı?" dediğimde şok oldular.
"Nasıl bildin?" dediler.
Taliban, öğrenci anlamına gelen talib sözcüğünden gelir.
Aslen Pakistan'daki medreselerden geliyorlardı.
Ve Taliban hareketi, Sovyet işgalinden sonraki
Afgan İç Savaşı'nın ardından gerçekten küllerinden doğdu
ve Afgan halkının çoğuna göre,
iç savaşın vahşeti,
savaş beylerinin yozlaşıp
kendi ceplerini doldurma niyetleri
ve insanları suistimalleri
Taliban'a yer açtı
çünkü İslam'ın saf, sofu bir versiyonunu sundular.
Bu, İslam'ın yedinci yüzyıl versiyonuydu.
Kadınlar tepeden tırnağa örtülü,
genelde üç eşli kocalarının
hükmü altındaydı.
Orta Çağ'a özgü cezalar vardı.
Taşlamalar ve hırsızların elini kesmek gibi.
İslam'ın oldukça acımasız bir yorumuydu.
Taliban, savaşta ölmeye hazırdı
ama intihar etmek istemiyorlardı.
Irak'ta büyük bir ayaklanma çıkıp
el yapımı patlayıcı ve canlı bombalar kullanılınca
etkili bir silah olduğunu gördüler.
2005 ile 2008 yılları arasında,
el yapımı patlayıcıların kullanımı artıyordu
çünkü Taliban'ın seçtiği silah buydu.
El yapımı patlayıcı, yol kenarına konup uzaktan kumandayla patlatılır.
Canlı bomba yelekleri,
giyen kişi tarafından patlatılır,
bazen de tetikleyici bir cihaz vardır,
böylece uzaktan patlatılabilir.
Bir de araç patlayıcıları var.
Bir aracın bölmelerini
patlayıcıyla doldurabilirsiniz.
O siyah Toyota'daki araç bombası,
o zamana dek Afganistan'da kullanılan en büyük araç bombasıydı.
Sanırım 90 kilodan fazla patlayıcı vardı.
O zamanlar en az haftada bir olurdu,
araç bombası, canlı bomba falan.
Daha da kötüleşti…
Her yıl daha da kötüleşti.
İlginçtir ki,
Vahhabîliğin en katı hâlidir
ama canlı bombalar eğitim alıp görevlerine hazır olunca
onlar için fazla miktarda para verilip
"Çık, eğlen. İçki içmen sorun değil" deniyor.
"Parayla bir kadınla birlikte olman sorun değil
çünkü ölüp cennete gideceksin
ve affedileceksin çünkü görevini yapacaksın."
Yani kısaca, "İşte biraz para. Git, eğlen, sonra da işini yap."
Ve bence bu…
En kibar şekliyle, çok ilginç.
Bazı canlı bombalar
genelde 17 ila 19 yaşında.
Bir çocuk…
Ailesi var mı diye sordum.
Hayır, dedi.
Yedi yaşındaydı.
Onu ve onun gibi
yüzlerce çocuğu aldılar.
Bu çocukları çalıyorlar. Eğitim kampına götürüyorlar.
Üç buçuk yıl beyinleri yıkanıyor.
Medreseye veriyorlar.
Öğretmenler bir yandan yetenek avında.
Kim kolay yönetilir, bakıyorlar.
Zombi oluyorlar.
Tek istedikleri ölmek.
Öldürmek istiyorlar. Fark etmez. Havaya uçmak istiyorlar.
Sovyetlere karşı savaşta,
Pakistan'da mülteci kampları kuruldu.
Taliban'ın işi kolaydı,
gidip oradan insan topladılar.
Pakistan sınırından giren canlı bombalar var
intihar yelekleri üretiliyor,
patlayıcılar üretilip taşınıyor.
Taliban'ın cirit attığı bir yer
ama aynı zamanda, Birleşik Devletler açısından,
hiçbir şeyi olmayan insanlara yeni bir hayat,
para, bir çıkış yolu sunabilirsin.
Bu da senin kozun olur.
Bu Taliban üyelerini kullanarak
patlayıcıları yasaklayabiliriz diye düşündüm.
Yani, CIA için en önemli şey,
hem Afgan hükûmeti
hem de Afgan istihbaratı UGM ile iyi geçinmek.
Afganistan'ı oluşturan etnik
ve kabile mozaiğinin inceliklerinin
tam olarak anlayamayacakları bir şey olduğunu fark ettiler.
2005'in sonunda, Afganistan İstasyon Şefi
beni General Wardak'la tanıştırdı.
Afganistan Savunma Bakanı idi.
Onunla tanışmamın amacı,
Afgan ordusunun
CIA ile olası iş birliğine bakmak,
Taliban ya da El-Kaide operasyonlarımıza yardım etmelerini sağlamaktı.
Bir noktada General Wardak beni General Fahim'le tanıştırdı.
Kendisi 1980'lerde Taliban'ın kilit üyelerinden
Celaleddin Hakkani'yle savaşmıştı.
General Wardak, "Birinin bir şey yapması ya da benimle gelmesi gerekirse
bu kişi General Fahim olur" dedi.
General Fahim, sonunda Haimi isimli bir
Taliban mollasıyla temasa geçti.
Taliban'da orta düzey bir komutandı.
Bir savaşçı değildi, dindar bir adamdı
ama yaptığı şeylerden biri, Afganistan'a
canlı bomba ve patlayıcı parçaları göndermekti.
Taliban üyesine çekici gelen şey,
o sırada Amerikan varlığının hâlâ gelişmekte olmasıydı.
Ona bir anlaşma sundum. Benimle iş birliği yapıp
silahlarını bırakırsan öldürülmezsin
ve ikimize de faydalı olacak şekilde seninle çalışmanın
yollarını bulurum.
Çıkan anlam, "Bundan biraz para kazanabilirim."
Sonunda bir plan geliştirdik. Bir grup Taliban üyesini
sınırdan yasa dışı olarak geçirip
benimle buluşturacak,
onları tutuklamamaya ya da öldürmemeye söz verecektik.
Sonra da birlikte çalışabilir miyiz, bakacaktık.
29 Taliban üyesini Pakistan'dan Afganistan'a getirmek
oldukça büyük bir proje.
Pakistanlılar fark etsin istemiyorsunuz.
Taliban, Amerikalıların bu işe karıştığını bilmesini istemiyorsunuz
ve Afgan topraklarında çalışıyorsunuz.
Vaşington merkezdekiler "Bir saniye" dedi.
"Yirmi küsur Taliban üyesi getiriyoruz,
ve bu adamlar saldırıya geçse ya da üstün gelip birini öldürse
sorumlusu biz oluruz."
"Onları biz getirdik, yani bu, CIA'e bela olacak."
CIA'de bir grup emekli asker var.
Biz KMS diyoruz, Küresel Müdahale Servisi'nin kısaltması,
bunlar CIA'in korumaları.
Irak ve öncesinden tanıdığım KMS'lerden biri,
kod adı Brütüs.
Bizi, bilgi toplamaya çalışıp işini yapmaya çalışan
istihbaratçılara daima destek olarak gördüm.
Onları güvende tutarken olabildiğince desteklemeye çalışırdık.
Bir nevi hormonlu Gizli Servis.
Gary odama geldi, birkaç bira içtik,
"Bir görev var. Destek olur musunuz?" dedi.
"Tamam, neymiş?" dedim.
"29 Taliban üyesini alıp
Kâbil'e güvenli bir eve götüreceğiz."
"Gary, merkez bunu onayladı mı
yoksa sesli mi düşünüyorsun?" dedim.
"Görev gerçek. Destekler misiniz, bilmek istiyorum."
"Bu en iyi karar mı?" diye sormalısın.
Teksas'ta dedikleri gibi, bu taşı sıkmaya değer mi
yoksa çizgiyi aşıp saçma bir şey mi yapıyoruz?
Bu yüzden, her CIA ajanının aklında daima
kötü gidebilecek şeyler vardır.
Tüm CIA ajanlarının aklındaki en önemli şey
25 Kasım 2001'de Cenk Kalesi'nde Mike Spann'in başına gelenlerdi.
CENK KALESİ, AFGANİSTAN 25 KASIM 2001
Alfa Takımı sekiz kişiydi. Afganistan'daki ikinci takımdı.
Ayrıldılar.
Mike Spann ve David Tyson, Cenk Kalesi'ne gitti.
Mezar-ı Şerif'in hemen dışında bir kaleydi.
El-Kaide mahkûmlarını sorgulayacaklardı.
O terörist mi?
Evet. O bir terörist.
-Hepsi terörist mi? -Sanıyorum.
Onlar terörist. Bence sen de teröristsin.
Afganistan'a insan öldürmeye geldin.
Ben…
Mike, konuşmak ister misin?
David Tyson ve Mike Spann'in fark etmediği şeylerden biri,
El-Kaide mahkûmlarının düzgünce aranmadığıydı.
Nerelisin?
-Pakistan. -Pakistan mı?
-Neden Afganistan'a geldin? -Cihaddan geliyorum.
-Kime karşı? -Amerikan terörü.
Ama artık Mezar-ı Şerif'te mahkûmsunuz.
Evet. Sorun değil. Aşkta ve savaşta her şey mübahtır.
Sonra bu El-Kaide savaşçıları
ateş açtı, bomba attı, gardiyanları öldürüp
kaçmaya zorladı
ve 30 saniye içinde
Cenk Kalesi'ndeki güç dinamiği değişti.
El-Kaide, bu savaşçılar, dizginleri ele geçirdi.
Mike kısa süre sonra insanları elleriyle savuşturmak zorunda kaldı
ama bir ceset yığınında kayboldu.
David'in dediğine göre başka seçeneği yoktu.
Ya ölecek ya öldürecekti,
öyle de yaptı.
O kurtuldu, Mike Spann öldü,
o gün olaylar böyle gelişti.
Bir CIA ajanının aklında daima
bir Cenk Kalesi durumu vardır.
ÖZGÜRLÜK İÇİN CANINI FEDA ETTİ
CESARET VE FEDAKÂRLIĞI UNUTULMAZ
TANRI ONU KUTSASIN
KÂBİL, AFGANİSTAN 2006
İstihbarat ajanı olarak, böyle bir operasyon için
birini senin tarafına katılmaya ikna etmenin
inceliklerine odaklanırsın.
Güvenlik konusunu fazla düşünmek istemezsin.
CIA'in paramiliter subayları
bu işin uzmanları.
Tıpkı Donanma Özel Kuvvetleri ve Delta Kolu gibi
bir işi maksimum öldürme etkinliği ve hızla bitirip
insanları da çıkarabilirler.
Beş altı kişiydiler ve sınıra gittiler.
Yasal geçiş noktasına Torkham Kapısı deniyor.
Yasa dışı geçiş noktası da yakındaki bir vadideydi.
Birçok kaçakçı ve insan oradan yasa dışı geçiyordu.
Bence yetkililer bunu görmezden geldi.
Taliban üyelerine teker teker geçmelerini söylemiştik.
Bir nevi korunma önlemiydi,
olur da üzerimize üşüşürlerse diye.
O noktada asıl endişe,
bu adamlardan herhangi birinin canlı bomba olma ihtimali.
Geleneksel bir kabile selamlamasında yapılan kucaklaşma
ve yanak okşamasını biliyordum.
General Fahim'le her birine gidip
her birine sarılıp yüzünü okşadım.
Ama bunu yaptığımda, tabii ki ellerim yanlarında ve sırtlarında
ve silah ya da intihar yeleği var mı diye yoklayacağım.
Gary gibi biri, gizli silah var mı, biri terliyor mu,
biri gergin mi, fark edecektir.
O birebir temas,
deneyimli bir CIA ajanının cesaret testidir.
Bu çok cesaret gerektirir
çünkü ters giderse ölen kişi sen olabilirsin.
Haimi onları kontrol ediyordu.
O da geldi ama yeterince adam gönderene dek bekledi.
Sanırım onları tutuklamadığımız ve onlara zarar vermediğimizi görmek için.
Sonra sınırı geçti.
Plana göre, Afganları korumaya
ama saldırmaya karar verirse onları öldürmeye hazır olmalıydık.
Kâbil'e giden uzun ve zorlu yolda ilerlemeye başladık.
Sınırı terk ederlerken o Taliban üyeleri artık biliyordu,
korumamız altındaydılar, yani hayatları tehlikedeydi.
Eminim onlar da bizim kadar korkmuştu.
Celalabad'dan Kâbil'e giden kara yolu,
oldukça uzun ve çok dik uçurumlar var.
Virajlarda bariyer yok.
Her daim korkutucu bir seyahat
ve özellikle de şimdi 29 Taliban üyesiyle.
Yola çıkmadan önce
istasyondan istediğim şeylerden biri,
Kâbil'de bize güvenli bir bulmalarıydı.
Güvenli ev yokmuş.
Savunma Bakanı General Wardak'ı aradım.
Bana küfredip bağırmaya başladı.
"Ülkemin 29 düşmanını gizlemek için 24 saat içinde
Kâbil'de bir ev bulmamı istiyorsun ve hemen mi istiyorsun?" dedi.
Ama Savunma Bakanı o,
bir şekilde bodrumu olan bir ev buldu.
Bu evi bir süre kiralayıp
bu insanları bodruma koyabilirdik.
Generalin bulabildiği güvenli ev,
bodrumu olan iki katlı bir binaydı.
Gecenin karanlığında hareket ettik
ama Kâbil için büyük, varlıklı bir mahalledeydi.
Dürüst olmak gerekirse, öyle bir yerde yapacaklarınız
uzun süre gizli kalmaz.
Brütüs, güvenli eve gelen KMS görevlilerinden biriydi.
Oraya gelen CIA istihbarat ajanlarının güvenliği için.
Güvenlik açısından harika bir ev değildi.
Etraftaki evler bizimkinden yüksekti.
Girip çıkarken açıktaydık ve işler daha da kötüleşti.
İçeri girince, "Tanrım, bu berbat bir ev" dedik.
Tek giriş çıkışı olan bir bodrum katı vardı
ve bu tam bir güvenlik kâbusuydu.
"Röportaj yapılacaksa merdivenin dibinde yapılmalı" dedim.
Acil durum planlaması için bana söylediği şeylerden biri,
"Bu adamlar bize saldırırsa
arka köşeye sıkışma
çünkü seni o köşeden çıkarmamız zor olur."
Tek kişiyi kalabalıktan ayırmak. Anlarsın ya?
Kurtlar, yalnız koyuna saldıracak.
Kendini savunmasız bırakacak her neyse.
Uzun sürmedi. Bize yan bakmaya başladılar.
Evde olmaktan mutlu görünmüyorlardı
ve bu kesinlikle endişe vericiydi.
Gergin bir dönemdi. Tabii, muhtemelen merak ediyorlardı,
"Bu mu? Bizi burada mı öldürecekler?"
Biri acı içindeydi. Başı falan ağrıyordu.
Tercümandan öğrenmişler, diş ağrısı varmış.
Basit ağrı kesiciler alıp aşağı indim,
"Al kardeşim, bu iyi gelir" dedim.
Yaşlılar, "Hayır, Batılı ilaçlarınızı almayız" dedi.
Hatta iki tane aldım. "Bak, sorun yok."
İlaçları aldı, ertesi gün bana gülümseyip
"Sorun yok" dedi.
O Taliban grubu, bir Amerikalının yardım ettiğini,
bu adamın iyi hissetmesini sağladığını görünce
"Tamam. Öldürülmeyeceğiz,
bu adamlara güvenebiliriz" demeye başladı.
Zor işin büyük kısmını yaptın.
Pakistan'dan Afganistan'a 29 kişiyi getirdin.
Şimdilik tuzak gibi görünmüyor.
Şimdi değerlendirme zamanı. Senin tarafına geçer mi,
senin için çalışır mı,
acaba bir anahtar olup
el yapımı patlayıcı ve canlı bomba ağının kilidini açar,
Amerikalı ve Afganların hayatlarını kurtarmaya yardımcı olur mu?
Adamları yerleştirdik
ve sonraki 48 saat içinde
onları incelemeye başladık.
CIA'den dil bilimci ve tercümanlardan yardım aldık
ama General Fahim'den de.
Kendisi sorgumuzda detaylı bir rol oynadı
ve her birinin üzerinde çalışıp
adamın ne tür bilgi ve etkinliklere erişimi var, irdeledi.
Ve sonra, adam faydalıysa
belki bir patlayıcı birimine bağlıdır.
Gizli patlayıcıların yerini biliyordur.
Belki daha kıdemli bir Taliban üyesi
ya da El-Kaide'yle bağlantısı vardır.
Onları bunlar için inceleyeceksin.
Gary fark etmiştir,
"Adamların çoğu düşük seviye."
"Bazılarını ayıklayıp
kilit insanlara odaklanabiliriz."
Bu 29 kişilik Taliban grubundan
güvenebileceğimizi düşündüğümüz altı kişi bulduk.
Gerisini Pakistan'a gönderdim.
Mülteci kamplarına falan. Ceplerine bir miktar para koyup
silahlanıp savaşmama sözü aldım,
Amerika'ya ya da Afganistan'a karşı.
Ayrıca onlar hakkında yeterince bilgim vardı.
Hayatlarını bir cümleyle altüst edebilirdim,
"Bir Amerikalıyla görüştün."
Elimizde o Taliban grubunun bir fotoğrafı var,
teşkilattan adamlarla birlikte.
Aldıkları risk,
Amerika'yla iş birliği yaptıkları ortaya çıkarsa
kesinlikle hain olarak gördükleri bir Taliban üyesinin
kafanı keserlerdi.
O Taliban üyelerinden beşini Kâbil'de tuttum
ve bir Taliban birimi gibi kullandım.
Daha çok grubun lideri olan Haimi'ye odaklandım.
Diğerlerinden daha eğitimliydi.
Yetkili olmaya alışıktı.
Dürüst olmak gerekirse, küstah bir şerefsizdi.
Görevine dönmesi için Pakistan'a gönderdim
ama bizimle gizlice iş birliği yapacaktı.
Bir noktada, Haimi'yle konuşurken
bize bir tüyo verdi. Kıdemli Taliban üyeleri
Afganistan'a bir otobüs göndermesini emretmişti.
Otobüs, patlayıcı parçalarıyla doluydu,
fünyeler, tetikleyiciler.
Otobüsü durdurabildik ve tespitimize göre
bir patlayıcı fabrikasının tüm levazımatıydı.
Haimi, Fahim'e de haber yolladı.
iki canlı bomba gönderme emri almıştı,
Kâbil'de intihar bombası olacaktı.
Bu canlı bombalarla nasıl tanışırım diyordum.
Fahim'in anlatması için bir hikâye uydurdum.
Taliban davasını destekleyen Kanadalı bir gazeteci olduğumu söyleyecekti.
O gazeteci onlarla röportaj yapacak, onlar şehit olduktan sonra
haklarında hikâyeler yazıp tüm dünyaya onları
fedakârlıklarını anlatıp onları meşhur edecekti.
Sonunda bu iki adam razı oldu,
Kanadalı bir gazeteciyle konuşacaklardı.
Tabii ki o gazeteci bendim.
KÂBİL'İN KENAR MAHALLELERİ, AFGANİSTAN ARALIK 2008
Güven inşa etmeye çalışıyorsun. Hedeflediğin imaj,
dürüst ve sahici bir kişi
ama başka biriymiş gibi yapıyorsun.
Ama role girdiğinde
ve çok odaklanmışsan neredeyse kendin de inanıyorsun.
Sen o Kanadalı gazetecisin.
Taliban'ın canlı bombalarından bilgi almaya çalışıyorsun.
Canlı bombalarla konuşmalarımda,
durumlarını öğrenmeye başladım
ve onları tek tek tanıdım.
Hayatlarına değer biçecek
yapabilecekleri tek şey,
kendilerini öldürmekti ve cennette ödüllendirileceklerdi.
Aileleri bir şekilde tazmin edilecekti.
Afgan istihbarat servisinin bunu videoya çekmesini istedik.
Bunu, bir tür halkla ilişkiler kampanyasında kullanabilirlerdi.
Taliban'ı kötü göstermeye çalışıp
masum insanları köylerden alıp beyinlerini yıkayıp
canlı bombalara dönüştürdüklerini gösterebilirlerdi.
Ailem burada olduğumu biliyor ama beni durduramazlar.
Amerika'yı patlatmaya geldim.
Ama her birey ölüm noktasına yaklaştıkça,
bilirsiniz, kesin ölüme,
bunu sorgulamalıdır. Merak etmelidir.
Konuşup motivasyonlarını değerlendirebilirseniz
bu muazzam olur.
Ağları hakkında bilgi verebilirler,
onları kimin gönderdiğini, hangi yolu kullandıklarını.
Çok değerli bir potansiyel kaynak.
Afganistan epey soğuk.
Yöresel kıyafetler giyiyordum ve üzerimde bir şal vardı.
Genç olan benimle konuşurken soğuktan titrediği için
şalı çıkarıp ona sarmıştım.
Rahat olmasını söyledim.
Gitmeye hazırlanırken şalı çıkardı,
geri verecekti, "Hayır, senindir. Sende kalsın" dedim.
Sonradan anlattılar, ben çıkınca
o iki canlı bomba aralarında konuşmuş.
"Vay be, hiç Batılıyla tanışmamıştık, hepsini kötü sanıyorduk
ama o adam iyi birine benziyordu."
"Normal görünüyordu. Umursuyor gibiydi."
"İyi ki Amerikalı değil de Kanadalı."
Bunun sonucu olarak
iki ya da üç toplantı daha sonra,
onlara şefkat gösterip hayatları hakkında konuşmaya başladım.
Anlamlı bir hayatları olması için ne gerekirdi,
eğer geri dönerlerse?
Çünkü o noktada, sorularım,
eğitimleri, beyin yıkama ve canlı bomba olarak işe alınmaları hakkında,
bir gazeteci konuşuyormuş gibi durmuyor.
Onlara yeterince güven verdiğimi hissettim.
Bilirsiniz, itiraf etmek için.
Sonunda onlara dedim ki,
"Ben Amerikalıyım ve CIA'denim."
Onlara teklif ettiğim
muhtemelen birkaç yüz dolardı.
650 doları geçmez.
Yeni bir hayat kurmaya yetip
canlı bomba olmaya dönmeyecek kadar.
Canlı bombaları ölmekten kurtarmakla kalmayıp
aynı zamanda sayısız kurbanı da kurtarmış oldu.
Bu, benim için nihai hedefti.
Tüm anlatılanlar, Gary Harrington'ın eylemlerini
bir CIA ajanının temel eylemleri olarak tanımlıyor.
Bir savaşın ortasındasın.
Amerikalıların hayatını kurtarıyorsun.
Afgan müttefiklerle çalışıyorsun.
Fark yaratmak için görevini yapmaya çalışıyorsun.
Gerçekten, bir CIA ajanından daha fazlasını isteyemezsin.
Evet, belki de ben biraz,
sonradan öğrendiğime göre, CIA'de kural çiğneyiciymişim
ama onları kişisel çıkarım için çiğnemedim.
Görevim içindi.
2001'de Tora Bora dağlarının tepesinde durdum,
her şey yolunda giderken.
El-Kaide kaçarken, Taliban kaçarken.
Herkes çok mutluydu.
11 Eylül'den sonra bir zafer gibiydi.
Etrafımdakilere dedim ki,
"Tepenin kralı oyunu gibi."
Ama tepenin kralı kalıp devrilmemek
zor olacak.
Eninde sonunda, geri çekilmenin…
…olacağını biliyordum.
Ama yapılış şekli hakkında güçlü duygulara sahibim.
Orada bir Amerikan varlığı bırakmamak.
Hayatımı emanet ettiğim insanların,
canımı koruyanların, hayatlarını koruyamadık
ve bu canımı yakıyor.
Rasul'la görüşüyorum.
Direnişin bir parçası.
CIA'deki işini bırakıp Afganistan'a döndü.
Şimdi Mesud'la çalışıyor.
Ahmed Şah Mesud'un oğlu.
11 Eylül'den önceki Pencşirli ikonik lider.
Rasul, direnişin ana lideri olarak kabul görmesi için
ona yardımcı olmaya çalışıyor.
Mecburum.
Bunu yapmak zorundayım.
Direnişin yanında olmalıyım. Onlarla savaşmalıyım.
İnsanlara cesaret vermeliyim. Yaşlanıyorum
ama durum şu ki, Pakistan, Afganistan'ı
dünyanın bir numaralı terörist devleti yapacak.
Direnmezsek bu olacak.
Şu an, Afganistan karanlık günler geçiriyor
ve "tüm bunlar ne içindi?" deniyor.
Bence bu, hikâyenin sonu değil.
Taliban, Afganistan'ı gerektiği gibi yönetmeyi başaramadı.
Bence hikâyenin devamı gelecek.
GERÇEK AJAN HİKÂYELERİ
Alt yazı çevirmeni: Pınar Aslan