...recíbea...
Merda!
Alpha, comigo!
Sae ou disparamos!
Rover, pola dereita!
Entrade!
Polos dous lados!
Vamos!
Acceso denegado.
Entrade! Veña!
Acceso denegado.
Non te movas!
Obxectivo abatido. Confirmado: abatido.
CREADO POR RAPMAN
ESCRITO POR RAPMAN
Perdoa, guapa, podo falar contigo?
Non, teño mozo.
Ai, si? Non me estraña, co guapísima que es.
- Podemos ser amigos? - O meu mozo é o meu mellor amigo.
- Non quero máis. - Vale.
DIRIXIDO POR RAPMAN
O teu mozo ten sorte.
Teño sorte eu.
Parece que imos cara ao mesmo sitio. Queres que te leve?
Sen lerias raras.
Ola.
De quen é o coche?
Teu.
- Déixate de parvadas. - En serio, D. É teu.
Entrei a botar un ollo.
E xa me deron as chaves para probalo.
Ía dicir que non, pero logo pensei o que levamos aforrando para a hipoteca.
- Foron tempos difíciles, non? - Si...
Xa é hora de que nos deamos un caprichiño.
Amor, cun capricho coma este, imos volver á mesma situación.
Non penses niso. Senta aí.
- Senta aí. Próbao. - Mi madriña.
Senta. Mira para aí. Quédache que nin pintado. É a túa cor.
O azul vaiche coa cor da pel.
É unha chulada, pero o coche pode esperar.
Non hai problema, en serio. Fixen contas.
Sen contar as horas extra.
- Ti non aprobabas raspado en mate? - Ala...
- Atácanme. - É broma.
Pero igual debía facer eu as contas.
Vale, fai ti as contas.
Fai os cálculos, mira o que dá e verás que estamos ben.
Dígocho eu.
Pero, xa que temos cochazo novo, podiámolo probar.
- Non? A ver como vai. - Conduzo eu?
Ai, perdón. Queres conducir ti?
- Quero, si. - Ti primeiro.
A conducir o teu coche novo. Ábroche eu. As belezas coma ti non abren portas.
A conducir o teu coche, así.
- Que medo me dá. - Aí!
Mi ma! Dálle. Acende o motor. Próbao.
Aí.
- Mi madriña. - Xa o notas, non?
- É o tal para ti. - Non podo...
- Grazas. - De nada.
De nada.
Non me gusta nada ese pelo.
- Usa un peite. - Mamá! A min gústame.
Non che queda ben.
- Que tal, fillo? - Papá. Todo ben.
- Si. - AJ, vai encher o vaso mentres falamos.
Vai.
Mira, agradézoche moito isto.
Lévoo botado moitísimo de menos.
Que está a facer no pelo? Quéreo trenzar?
- Nada máis? - Aisha, tía...
- AJ, ven. - Aisha, cálmate. Por favor...
A ver, que tiven que pedir un préstamo persoal, tía.
Teño as tarxetas ao límite, os de morosos á porta. Fago o que podo.
Fai máis, porque con 150 libras cada tres meses non dá.
Xa sei que non dá, pero agora teño traballo.
Páganme o venres. En canto me entre, douche o que poida.
Por favor, espera un pouco. Déixame estar con el.
Por favor, Aisha.
Marchamos?
Aquí tedes. Que aproveite.
Non, marcho eu.
Ata dentro dun par de horas. Pórtate ben.
Si.
- Todo ben, papá? - Si, estou ben.
- Queres patacas? - Non, dálle.
- Vale. - Sírvete.
Teño algo para ti.
Si. Creo que che vai gustar.
A última vez que te vin, queixábaste do móbil.
Papá...
É o último.
- Si? - Si. Déronmo gratis.
- Teño iPhone novo. - Si.
- Grazas. Grazas, papá. - Vai de aí, home.
Que se vos oia se vides do oeste de Londres!
E o sur está presente ou non?
Que?
A dalo todo! Aí!
Tazer.
Non avisastes.
Por que hai que avisar? Hai rivais dentro?
Aquí non hai diso.
Entón podemos unirnos á festa?
Que?
Que fai este aquí?
O MESMO QUE ANTES?
SI, O MESMO.
ESTÁN AQUÍ OS TB.
Pois vale, veña.
- Como te chamas? - Veronica.
Que fas despois?
- Xa veremos. - Gústasme, sabes?
Están fóra os Sixers. Que, se non saídes vós, entran eles.
- Abre! - Non podedes pasar.
- Calade! - Tío, tranquilo.
Oi! Oi, Tazer!
- Cricas! - Abre a porta!
Oi, Tazer!
Banda de covardes. Mira a ventá.
Ese é Tiny, pero fixo. Non é?
Abre a porta, tío!
Hai unha chea deles.
Eu paso.
Taze, son moitos de máis, meu. Mellor esperar ata que cheguen os demais.
Oi!
Saíde!
Oi, Tazer! Putos pallasos.
Vouche gravar un seis na fronte!
Sae, tío! Pensei que tiñas pelotas.
Tower Boys, banda de covardes. Oi, Tazer!
Ti non es coma Krazy, es un puto conas.
Taze, non te deixes provocar. Imos...
esperar polos demais... Oi, Taze!
- O carallo! - Vinde.
Cago na hostia.
Ven, meu. Os Tower Boys non queren bulla.
- Son uns cagados, uns cricas. - Veña, ho!
Tomade polo cu!
- Putos... - Puta perda de tempo.
- Ei, Skreamer! - Oi!
Mirade, saíu da casa!
- Que? - Taze, espera. Estás seguro?
- Taze, déixao. Déixao! - Que?
Pensa que é Krazy. Toleaches?
- Vamos, meu. - Tazer, déixao!
Pois dálle!
- Puto conas. - Chucky, a policía!
Ai, Deus! Apuñalou a Tazer!
Hostia.
- Taze está vivo! - Apuñalaron a Tazer!
- Para! Que fas gravando? - Mi ma!
Que puta movida!
- Ola. Que tal? - Todo ben?
Aí tes. Fírmame aquí.
Apura, que se che queima algo.
- Ata logo. - Grazas.
- Déixame a min. - Vai, logo.
- Ola. - Ola.
- Todo ben? - Ben, grazas.
- Grazas. - Nada. Escaneo isto e xa.
- Claro. - Grazas.
- Firma aquí. - Claro.
Aí.
- Toma. - Grazas.
Non necesitas nada máis, seguro?
Nada, grazas.
- Será gay? - Non son nin as 9:00.
Madrugar é bo para a saúde.
E esas vistas tamén.
Non podo contigo.
- Hoxe non entrabas ás 12:00? - Vou antes para axudar.
Sábelo tan ben coma min: por moitas veces que entres antes,
non van ascender unha muller negra habendo xente branca.
Fágoo polos meus pacientes.
Ademais, o que conta non é a cor da pel,
senón ser o mellor para o posto.
Ou debía ser así.
Un xogo de vidro dobre con protector.
E a persiana veneciana. Aínda che interesa?
Fantástico.
A luz que entra no verán é unha fermosura.
Si. Engadímola, logo?
Non, non. Grazas a ti, Ben.
Si, claro.
Moi ben. Falamos pronto. Chao chao. Ata logo.
"Chao chao." "A luz no verán é unha fermosura."
- Meu. Pero ti como fas todo iso? - Se hai que facelo, faise.
En serio, J, es o meu salvador.
- Non foi nada, meu. - Podo ver a AJ grazas a ti.
Alégrome de que saíse ben.
- Ben? - Non mo tes que agradecer.
Se queredes facer horas extra,
poñede o adhesivo no taboleiro ao colgar.
- Non, grazas, meu. - Aí vou.
- Vaille dando. - Ben seguro que vou.
- Andre. - Dime.
Podes vir ao meu despacho?
Claro.
- Espere, déixeme comprobalo. - Si.
Si, xa o imaxinaba.
O dono novo pediu certificado de penais de todos os empregados.
O teu chegou hoxe.
Gav, tío... que só teño que falar por teléfono.
Andre, traballas moi ben e tes uns resultados boísimos,
pero unha decisión así está fóra do meu...
Ei, Dre.
Oe, meu, que foi?
Meu, que foi?
Oi, Dre! Que pasou, meu?
Non era unha formalidade? Que nin o ían mirar?
Miraron os antecedentes?
Pero... se nunca miran esas cousas, tío!
Acabo de recuperalo, meu.
Acabo de recuperalo. Que vai dicir Aisha?
Xa sabes como é. Que vai dicir?
Eh?
- Tío... - Puta merda, macho!
Todo ben, rapaces? Non puiden evitar fixarme en que estás algo estresado.
Tranqui, teño algo perfecto para ti.
Cali Kush, calidade 10/10, bolsas ben cargadas. Cheira...
Ninguén quere a túa puta herba. Vaite foder.
Si?
Ola. Traio un paquete para o número 9. Non me contestan.
- Pódocho deixar a ti? - É comida?
Si, un paquete de Morning Fresh.
Síntocho, pero non collo comida.
Vale, pero déixasme pasar? E déixollelo na porta.
Non podes entrar sen autorización dun veciño.
Síntocho. Adeus.
Moi ben, colega. Caralludo.
Todo ben, meu? Morning Fresh.
Tío, ti fumas petas?
Levo Cali Kush no peto. Calidade 10/10.
Esta nunca defrauda.
- Non fumo, meu. - Xa, vale.
Eu tampouco, ata que empecei.
Mira, póñocha de oferta: tres por 25.
Non defrauda. Máis non podo baixar. Choca aí.
Non? Colles o meu número?
- Vale, dime. Como é? - Caralludo.
- Vale. 07700-900983. - Si.
- Vale. - Perfecto.
- Así? - Perfecto. Ponlle "Rod".
- Sen fallo. - A calquera hora.
- Caralludo. - Chama, si? Veña.
Todo ben, guapa?
Como vai? Ben?
Un amigo ten unha empresa de reparto. Pódolle preguntar se ten algo.
- Grazas. - Nada.
Xa volo dixen. Ten moito sabor.
Perdoe. Aquí somos moi estritos coa vestimenta, así que...
Non admitides a clase media co uniforme de traballo?
Clase media? Onde hai alguén de clase media?
Serás...
- Ven a unha mesa. - Non acabei a ruta.
Pero necesito un favor.
Necesito un restaurante para ir con Dionne o venres, pero está todo reservado.
- Este non che vale? - Non, está moi ben.
- Pero... - Non che gusta a decoración? O cheiro?
- Está ben... - É broma.
Que se celebra? Aniversario?
Si... Mira para aquí.
Bum!
O que? Mike xa é maior e vai facer a gran pregunta?
Si.
A verdade é que non era sen tempo.
Levas con ela canto...? Desde os 15?
- Desde os 14. - Desde os 14.
Sempre souben que iamos casar.
Sinto que agora é o momento perfecto.
Temos a casa, acabamos de comprar un coche, somos felices.
Sempre o fomos, pero felices sen o estrés, sabes?
Como te entendo.
- Moito me alegro, Mike. - Grazas, meu.
Pois si que coñezo un restaurante caralludo, moi romántico.
O dono é amigo meu e ocúpase el de prepararcho todo.
Logo mándasmo? Teño que marchar.
- Vaste? - Ao hospital. Grazas.
Ollo coa man.
- Saúdos a túa nai. - Si.
Como está túa irmá?
Está ben. A Shar de sempre.
O outro día, que non estabas, a outra tardou unha hora en sacarme sangue.
- Non sería tanto. - A min pareceumo.
Eu creo que lle gustaba cravarme a agulla.
Es tremenda.
Que tal andas, neniña? E ese mozo tan guapo que tes?
Se me pilla con dez anos menos, ías ter un problema.
Si? Dez anos?
Eu diría que o problema xa o teño. Vin como te mira.
Xa lle teño berrado. Non o penso deixar achegarse a ti.
Sabes en que cuarto está Taze?
Perdón, Tayo Amusan.
Como se escribe o apelido?
A-M-U-S-A-N.
- Que boa está, non? - Conversa de adultos.
Está no cuarto 109.
Grazas.
Perdoa, enfermeira. Tamén me pasa unha cousa.
Ínchame algo entre as pernas sempre que...
Déixate de caralladas e ven, anda.
Que tal? Estás ben?
Non é moito.
Taze,
queriámosche pedir perdón por marchar.
Eran demasiados.
- Non pasa nada. - Si que pasa, Taze.
Que querías demostrar?
Que es tan duro coma Krazy?
A tomar polo cu, meu. Iso tanto ten.
Para a próxima, onde ti te metas, metémonos nós.
Morremos xuntos, entendes?
Comigo non contedes para a merda esa de morrer.
Escoitádeme. Agora que Krazy non está, Chucky pensa que os Sixers están ao mando.
Pero tócanos a nós.
E a carallada das festas...
Nada de festas ata deixarmos a Chucky e os mamóns dos Sixers fóra do xogo.
- Vale. - Entendido.
- Pero eras ti! - Moi chistoso, pallaso.
- Pillamos algo de comer? - Veña.
Túa avoa estaría encantada de que lle deas o seu anel a Dionne.
- Hai unha xente que quere falar contigo. - Quen?
Lembras que falamos do centro de drepanocitose?
Ola, Michael. Traio a miña compañeira, Victoria.
Leva na organización moito máis tempo ca min.
Pódevos contestar as preguntas.
- Ola. Encantado. - Encantada, Michael.
- E ti has de ser Tina. - Ola.
Sabes o meu nome.
Teu fillo faloulles moito de ti aos meus compañeiros.
Perdoa, Michael, non traio as notas.
Ti tamén loitas contra a drepanocitose?
- Non. - Non, non ten nin o trazo.
- Un dos afortunados. - Moito.
Fálame dese sitio. Veña, senta. Non mordo.
Pois...
Tina, a nosa organización chámase Saúde e Unidade
e especialízase na drepanocitose.
Temos centros de coidados por todo o mundo
e acabamos de abrir un en Londres.
O persoal está debidamente formado
para atender as necesidades de cada paciente.
Temos máquinas de transfusión á última, co que reducimos o procedemento nun 50 %.
A prioridade de Saúde e Unidade:
que o paciente non sufra un segundo máis do necesario.
Por iso, ante os primeiros signos de incomodidade ou crise,
ofrecemos o opioide apropiado.
Nada de pasar horas en urxencias pedindo que che dean algo coma unha xonqui.
Esta xente entende o que é a drepanocitose.
Entendemos a carga que supón vivir coa drepanocitose
e pensamos que ninguén debía levar esa carga só.
En fin, está todo no folleto.
E, se vos interesa
ou tedes algunha pregunta, contactade comigo.
- Grazas. - Encantada.
- Igualmente. Grazas por vir. - Moitas grazas por vir.
Que che parece?
Toma.
Grazas.
Pero isto que é?
Roubaches un peto? Estás de carallada.
Está todo. Creo.
- Faltan 50 céntimos. - Para a próxima.
Prometido.
- Si? - Si.
Vale. Pon a man.
Grazas.
Para ti. E un máis.
- Pero non podo levar a bolsa? - Custa 50 céntimos.
- En serio? - Si. Moi en serio. Totalmente en serio.
- Caralludo. - Si. Oe, non te me poñas triste.
- Eu quéroche ben. - Deica.
- Síntocho, o negocio éche así. - Xa.
Case rematou o día e fixemos isto.
Máis nada?
- E o do teu xemelgo, o alto e fracucho. - Non se me parece.
Debín seguir no choio do súper.
Fíxenche caso. Intentei facer clientes coa miña labia.
Hoxe faleille a todo puto bicho vivente.
"Queres comprar?"
Son un puto prosma fumeta.
Vai ir ben. Ti podes.
Meu, para ti é moi fácil. Podes ir para a casa se queres.
Listo.
Grazas. Vamos, Rod.
Non pidas só torta de mazá. Pide comida.
- Vamos. - Quero iso.
- Non, torta de mazá non. - E iso?
Pide comida de verdade.
Necesito facer a miña chamada, por favor!
Quero a miña chamada!
Quero facer a miña chamada!
Necesito chamar os meus pais, por favor!
Seguen sen atopar a Jasmine Johnson.
Aínda nada?
Xa hai un par de meses. Non oín nada nas novas.
Por desgraza, ou te pareces a Madeleine McCann
ou só te buscan polo Facebook.
Mañá imos ver a nai.
Terry cre que está no allo, pero eu non che sei.
A min non mo parece.
Eu creo que ti sabes calar ben a xente e que debes confiar no teu instinto.
- Que amable. - Moito.
...a conexión que sentín.
Ti que dis?
- Quedará con ela? - Non.
A persoa coa que me vou emparellar é Karen.
- Non! Con Karen non! - Mira que cara! Está a chorar?
Teñen que deixar de poñer mulleres negras nestes programas.
Ou que poñan homes aos que lles gusten, porque isto non ten nome.
Amor, estaba pensando que podiamos saír o venres.
Cear a un sitio bo, poñernos elegantes.
Que celebramos?
Nada.
Só por ser venres.
Sen máis?
Si, sen máis.
- Vale. - Si?
- Como queiras. - Pois quedamos así.
Vale.
Que escoitas?
- Chucky sacou un tema botando por fóra. - Todo trolas, pero soa ben.
Tilbury será dos Sixers coa miña recortada.
Despachei a Twosie e a Skreamer. Apuñalei a Tazer...
Apágao.
Sabedes que estou tolo.
- Tranqui, meu. - Nin tranqui nin hostias!
Bailades co que derramou o meu sangue?
- Foi culpa miña. - Cala a puta boca.
Pero ti de que hostia vas?
Twosie, macho, sempre igual.
Mi ma! Amor, acabo de recibir as flores! Son preciosas!
A cara que puxeron elas ao ler a tarxeta: "Flores porque é venres."
Estarás a traballar, pero queríache dicir que te quero
e que estou desexando ir cear despois. Chao.
A cea!
Que contas? Todo ben, tío?
Todo ben.
Sabes o prezo, non?
Prezo?
O prezo por entregar paquetes neste barrio, pailán.
- Non sabía que había que pagar. - Es novo ou que?
Si, esta non é a miña ruta.
Levámosche nós os paquetes á porta.
Polo módico prezo de 50 £ por paquete.
Pero ese tan grande? Iso andará polas 100 £, meu.
Non teño cartos.
Iso é problema teu, tío. Sen cartos, non entras.
Vale.
Meu, a onde vas?
Pedides cartos e eu non teño.
- Só quero traballar. Mirade... - Traballar hostias.
Pero ti es parvo?
Que hostia fas?
Taze, tío!
- Taze, mataches un civil! - Vamos!
Vamos, meu! Taze, corre!
Hai que marchar!
- Ven, meu! - Hostia!
Taze, mataches un civil!
Que hai? Todo ben, tío?
Sabes o prezo, non?
Prezo?
O prezo por entregar paquetes neste barrio, pailán.
- Non sabía que había que pagar. - Es novo ou que?
Si, esta non é a miña ruta.
- Levámosche nós os paquetes á porta. - Polo módico prezo de 50 £ por paquete.
Pero ese tan grande? Iso andará polas 100 £.
Non teño cartos.
Iso é problema teu, tío. Sen cartos, non entras.
- Meu, a onde vas? - Marcho.
Mataches un civil!
- Co paquete non. Ti quedas aquí. - Esperade.
Non sabía que había que pagar, vale?
A próxima vez que veña, pago, prometido.
- Estou a traballar... - Traballar hostias.
Déixao, meu.
Iso foi un aviso. Si?
Agora sábelo.
- Para a próxima, faino ben. - Vale.
- Vamos. - O carallo.
Taze, macho! Pagas ti a cea, eh?
Andas a regalar a comida, meu. Veña, ho!
Pedazo de m...
- James, que foi? Todo ben? - Vés de camiño?
Meu, o coche este estame a dar mala vida. Xa nin acende.
- Por que non colles o bus? - Non podo.
Esta merda cheira pero ben.
Non vou deixar o bus a cheirar por dez libras.
Dez libras? Quería 35 gramos.
- Queres os cartos? - Si.
Douche 15 minutos. Se non chegas, busco outro que ma pase.
Puta...
Merda.
Parádeme o bus!
DÁMOSLLES A BENVIDA AO BERMONDSEY AZUL
Desculp... Perdoe, señora...
Onde estou?
Estás no Queen's Drive.
Perdoe,
pero iso onde queda?
Edimburgo.
O Edimburgo de...
Escocia?
Coñeces algún outro Edimburgo? Porque eu non.
- Cociñas ti? - Non sabes chamar?
Vou saír, así que terás que apañarte.
- A onde vas tan elegante? - Vou saír con Kevin.
- Por que quedas con el? - Non "quedo" con el.
Estamos saíndo. É o meu mozo.
Supoño que non pillas a diferenza.
Oe.
Saín con Craig dous anos antes de que fose ao cárcere.
E di que quere casar comigo cando saia.
Casar?
Con anel e todo.
- Vas esperar 35 anos por el? - Claro que non.
En fin, Kevin non ha tardar,
así que terás que facer a cea, coma os adultos.
Cociñar? Cando hai Uber Eats?
Que aproveite.
Que?
- Ti non ías saír? - E vou.
Estás ben?
Estou ben. Podes marchar, por favor?
- Que pasa? - Podes saír?
Deixoute tirada outra vez.
- A última vez foi unha urxencia familiar. - Hoxe que urxencia é?
Non mo dixo.
Como soaba polo teléfono? Sincero?
Dixo que non podía falar, que me chama despois.
Pode mandar unha mensaxe, pero non coller o teléfono?
Non che parece raro?
Pode ser calquera cousa. Pode estar na policía.
Ferido.
Ou entre as pernas dalgunha porca.
El non faría iso.
- Pois vamos á súa casa. - O que?
Imos e miramos se está.
Non! Non me vou plantar na súa casa.
Eu non son así.
Pois eu si.
Imos. Non está? Moi ben. Así borrámolo da lista.
Papá, tardas moito. Teño fame.
A hamburguesa con salsa, por favor.
E non só a un lado. Que sexa por todo.
Ata agora.
Estou indo o máis rápido que podo.
Xa estiven alí.
Non lles vai o das tarxetas e tiven que vir ao caixeiro.
Vale? Xa cheguei.
Vou sacar algo e xa nos vemos. Veña.
INTRODUZA A TARXETA
BALANCE: -3,63 £ DISPOÑIBLE: 0,00 ♪
Veña, John. Veña.
Son John. Deixa unha mensaxe.
Meu, escóitame. Non me pagaron.
John, non me pagaron.
Aínda que me boten, téñenme que pagar as horas traballadas.
Teño a AJ á espera na casa morrendo coa fame. Sabes?
Cólleme o puto teléfono.
Cago na puta!
RETIRADAS GRATUÍTAS
Deus só pode axudar se vos axudades a vós mesmos.
Non podedes pedir un desexo e listo.
Non é un xenio.
Non é o xenio da lámpada.
Fagades o que fagades vós, el fará tres veces máis.
Tres veces.
Se non facedes nada, fará tres veces nada.
- Aleluia! - Grazas.
Entendedes o que vos digo? Eh?
Recolle iso e volve. Quero falar contigo.
Si, avoa.
De xeonllos. Debedes rezar...
Que é isto?
Pois...
caín e corteime.
Ven aquí.
A fe é a chave que abre o milagre.
Tayo,
tómasme por parva?
A fe é a chave que abre o milagre.
Non, avoa.
Todos os días, nas novas,
vexo mozos negros coma ti matarse uns a outros.
Sabes que sodes irmáns?
Queres acabar coma o tal Craig, que tanto seguías,
no cárcere?
Iso non é para ti.
Prometinlle a túa nai que te ía coidar.
- Díxenlle que ía mirar de que... - Avoa.
Por que sempre sacas a muller esa?
"A muller esa"? Non é túa nai?
Non.
Non é.
Unha nai cría os fillos.
Non os abandona.
Sei que vai volver algún día. Rezo por ela todos os días.
Non gastes os rezos nela.
E tranquila, eu non vou acabar coma Craig.
Podo marchar xa?
Vale.
Deixa a luz acesa aínda que non estea.
- Tes chave? - Non.
- Non era o teu mozo? - Si que é.
A ninguén lle dan a chave en só uns meses.
Fala por ti.
Ves o seu coche?
Non ten coche.
Por que saes cun tipo sen coche?
Teño coche eu.
Ti chama á porta, a ver se sae.
Non penso.
Pois vou eu.
Déixao estar. Está claro que non está.
Non sei como me deixei convencer, colega.
Mira.
Vamos.
Grazas. Xa o levo eu para dentro.
Graciñas.
A ti.
- Ti quen es? - E ti?
As preguntas facémolas nós.
- Non me mires así antes de... - Déixame falar con ela.
Son Sabrina, a moza de Kevin.
- En serio? - Eu que dixen...?
- Shar, esperas no coche? - Que espere?
Que...
Vale. Pero, se me necesitas, chama.
Levo con Kevin nove meses.
Eu levo con el dous meses.
Con quen falas aí fóra?
Coa túa moza.
Sabrina.
Puto trapalleiro.
Por que apareces aquí así?
A onde vas? Ei, estouche falando.
Ven aquí. Estouche falando.
Déixame en paz!
Grazas.
Meu pai di que o déjà vu é Deus dándoche outra oportunidade.
- Isto foi distinto. Sentín o coitelo... - Non.
Revólveseme o estómago só de pensalo.
Que tal todo?
- Fantástico. Grazas. - Moi ben, grazas.
- Queren sobremesa? - Eu non.
Podo probar o pastel de chocolate?
- Claro. - Grazas.
Que gusto verte sorrir.
Si? Contigo é fácil.
- Aquí ten. - Que rapidez.
QUERES CASAR COMIGO?
Queres casar...?
Ai, mi ma! Creo que me deu o pastel que non é.
- Un momento. Perdoe! - Espera!
Perdón. Desculpe!
Amor, vaia...
Tanto dá que teña un día malo,
sei que vai ir todo ben porque vou volver...
á casa contigo.
Dionne, quérote moitísimo e...
- estouno estragando, pero... - Vas moi ben.
...quero volver á casa contigo sempre.
Así que...
Dionne Ofori...
Ai, Deus.
¿Queres...?
¿Queres...
casar comigo?
- Si. - Si?
- Si! - Ven aquí.
Parabéns!
Amor, queres que che prepare un baño?
Di...
Michael! Os ollos!
Que carallo...?
Preparádevos!
Oi, ho!
Paréceste a min.
Por que te pareces a min?
Porque eu son ti.
Amodo.
Merda.
Estás no futuro.
Que carallo...?
Oe, que era todo iso?
Oe, que...? Oe!
Como o fixeches?
Como me trouxeches?
Pasou tres meses despois da pedida.
- Igual se non llo pedises... - Pedinllo hoxe. Iso que ten que ver?
Non, isto non pode ser real.
É dentro duns meses.
Que esteas aquí significa que o podes impedir.
Que a podes salvar.
EN MEMORIA DE DIONNE OFORI
2 DE MARZO DE 1994 - 9 DE XULLO DE 2024
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández