Seguro que van para o bar.
Como estás tan tranquila?
E como fixeches iso? Tiñas os ollos coma...
Podes subir a música?
Tamén podes voar?
Non. Só podo mover cousas, como che dixera.
- Perdoa por non crerte. - Non pasa nada.
- Temos que poñernos de acordo... - Deixa.
Como que "deixa"?
Cando cheguemos, voume cambiar,
vou ir á comisaría
e voume entregar.
E aclarar que ti es unha vítima.
- Que entregarte nin que hostias? - Matei un home.
Non mataches home ningún. Que eu saiba, os homes non voan.
Se non chegas a vir naquel momento...
Alguén vai querer saber que lle pasou.
E van chegar a nós.
Víronte todos falando con el toda a noite.
Non sabemos o que viu a xente.
Íanos matar. Foi en defensa propia.
Protexíchesme, como fas sempre.
Non te podes entregar.
Non sei o que vou facer sen ti.
A ver... Eu non sei nada da leria esa do futuro, si?
Dixéchesme que querías sete gramos e que fose ao parque.
Chego ao parque
e hai un puto encapuchado lanzándome lume!
A min sóame a trampa, meu.
Xa o sei, vale? Sei como soa.
Vino no futuro e agora está aquí.
Vai por ti polos teus poderes. E non é o único, hai máis.
Pero, se estamos xuntos os cinco, como dixen antes, podémolos parar.
Todo iso que me contas soa a problema teu.
- Si? - Non.
Polo que eu sei, van por ti, non por min.
Agradézoche que me salvases, pero estás a pedir de máis.
Mira, chegou o meu Uber.
- Non me estás a escoitar! - Quieto parado.
- Quieto. - Por favor, escóitame.
Mentres me volvan os poderes, impórtame unha merda. Que veñan todos.
- Que lles dou un repaso. - Xa, claro.
Aparta.
Rod... Rodney...
Rodney, por favor.
CREADO POR RAPMAN
- Necesitas axuda? - Non, podo eu.
- Moitas grazas. - Vale.
ESCRITO POR RAPMAN
Déixame axudarche, anda, que estás dos nervios.
- Es un prosma. Sábelo, non? - Moi mal se che dá.
- Papá. - Que?
Como...?
Como é o cárcere?
DIRIXIDO POR SEBASTIAN THIEL
Engaiólante coma un animal.
Dinche o que tes que facer e cando. É un inferno.
Sabes que era o peor?
A comida.
Espera, non. Que non hai tías.
Eras ti.
Non estabas ti, fillo.
Eras pequeno, túa nai empezara con Dwayne.
Pensaba que, cando eu saíse, xa o verías como un pai.
Iso era...
o máis duro para min.
Non. Dwayne cáeme ben, pero sempre souben quen era meu pai.
Si?
- Xa es un home, non? - Sempre fun un home.
- Ai, si? - Si.
Pois tira para a clase ou túa nai canéame.
Vale. Logo escríboche.
Moi ben. Ah, AJ.
Comprei entradas para a peli nova de Marvel.
- 4D e butacas que se moven. - Guai.
- Vale. - Moi ben.
- A mochila. Apura. - Vale, adeus.
Si?
Adeus.
Faite bo, si? Éncheme de orgullo.
Si, vale.
Así queda ben.
Que che esqueceu?
Lémbrame que che faga unha chave.
Señor Simpson?
Oi! Que facedes...? Fóra da miña casa!
Somos do Newman's Enforcement Group. Escribímoslle por unha débeda.
Tanto me dá. Poñédevos fóra!
Non, a menos que nos pague algo.
Ten fondos para pagar este importe pendente?
Tanto me dá.
Miras no outro cuarto? Eu miro aquí.
Dígovos que marchedes e nin caso.
Que saiba que se nos permite usar a forza
se nos sentimos en perigo.
Si?
- Si? - Señor Simpson, avisámolo.
Avisádesme, eh?
Papá?
- Que fas aquí? - A cazadora.
- Que foi? - Tranquilo.
Podo pagar por Internet. Soluciónoo...
Non, viñemos cobrar en efectivo.
- Tivo tempo de sobra. - Canto debes?
AJ, díxenche que o teño controlado. Tranquilo, si?
Tome. É do trinque, do outro día.
Que fas?
- Ei... - Hai recibos nunha bolsa.
- Compreicho eu. - Unhas zapatillas.
- Devólvelle o móbil. - Síntollo.
Estás xordo? Que llo deas!
Páguenos e marchamos co traballo feito.
Que o leven. Non o necesito.
Fágalle caso ao rapaz.
Vale.
Iso ha dar para todo.
Devolvédelle o móbil e as súas cousas
e poñédevos fóra da miña puta casa!
Chegaralle o recibo por correo.
Estás ben, papá?
Que necesita?
Teño información
sobre o crime da noite pasada á porta do Onyx Bar.
Que crime?
Asasi...
Asasinato.
No Onyx Bar? O de Brixton?
Si, axente.
Unha muller di que ten información sobre un asasinato
a noite pasada no Onyx Bar.
- Asasinato? No Onyx Bar? - Si.
Veño agora de alí.
Unha denuncia por alteración da orde.
- Con quen falaches? - Coa muller...
Fóra do meu local!
Sra. Johnson, só unhas preguntas máis.
- Estás xordo? - Terry.
Señora Johnson, desculpe. Non queremos incomodala.
- Só axudarlle a buscar a Jasmine. - Non podedes!
Si tal! Algo podemos...
Non tal! Es unha traballadora social. Non tes poder ningún.
Sra. Johnson, podemos facer moito para axudarlle,
- se nos axuda. - Terry, marchamos.
Señora Johnson, unha vez máis, desculpe.
Non queremos incomodala.
Só queremos axudar.
Oi, ho! A porta!
DAPHANIES O SABOR DO CARIBE
É ese?
Si.
Michael, Spud. Spud, Michael.
- Encantado. - Igualmente.
Podemos falar nalgún sitio?
Non pasa nada. Contoumo todo.
Grazas por salvalo.
Dálle as grazas a este, porque vin por el.
- Empezamos con mal pé. - Non me digas.
Dixeches que non che interesaba, pero...
esa cousa non vai desaparecer.
Rod di que a cousa esa non tiña cara.
Que non lle dei visto a cara.
Mandaríaa o goberno?
Non sei quen a mandou,
pero esas cousas van volver e non van volver soas.
Por iso quero que che axude.
Se atopades os outros, loitades contra elas coma os Vingadores.
Nin caso, le moito cómic.
Como era o futuro? Rodney era diferente?
Tiña poderes novos?
Parecía igual.
Corría moi rápido e lanzaba electricidade.
Oíches, Rod? Electricidade!
Unha historia caralluda, pero non me volveron os poderes.
Igual tardan un pouco máis, pero eu vinte usalos.
Xa, no futuro.
- Igual é o efecto bolboreta. - E dálle.
Que?
Basicamente, que foses ao futuro puido cambiar todo o que ía pasar.
As persoas coas que te atopaches puideron mudar de rumbo
e as que se atoparon con elas.
Se non chegas a ir ao futuro, eu non estaría aquí sentado agora.
Xa. Estarías en Downing Street, de asesor do primeiro ministro.
- Nunca se sabe. - Si, xustiño, meu.
E se alguén vai morrer no futuro? Que...?
- Igual xa non. - Todos morremos.
Pero igual morren antes ou despois do previsto.
O que sei é que, se eu non chego a estar alí,
ti non estabas aquí hoxe.
E só che pido a cambio que me axudes a atopar os outros
e poidamos defendernos desas cousas.
Mira, meu, pareces un tipo decente
e síntoo de verdade
se onte á noite fun maleducado.
Non hai fallo, é auga pasada.
Pero non che podo axudar con isto.
Teño as miñas movidas agora mesmo.
Pero espero que che vaia ben.
De verdade.
Vamos, Spud.
Veña.
Alégrome de coñecerte.
Xa.
Tiñas que axudarlle.
Shar, esperta.
Esperta. O corpo non está.
- De que falas? - Kadeem. O corpo xa non está alí.
Pois claro que non. Levaríao a policía.
Non. Non hai rastro dunha escena do crime.
Como o sabes?
- Volvín. - Por que volves á escena dun crime?
Estasme a escoitar? Sen corpo, non hai crime.
- Igual nin está morto. - Dixeches que si.
Non tiña pulso.
Ou veu alguén e levou o corpo
ou a xente coma min ten un ADN diferente. Non che sei.
Se está vivo, pode vir por nós e rematar o que empezou.
Shar, mira. Mírame.
Se está vivo e é parvo abondo para vir por nós,
prométoche que a próxima vez me aseguro de que estea morto.
Non podemos dicirlle nunca a ninguén o que pasou.
- Está? - Si.
- Dre. - Levo chamando todo o día.
Por que non collías?
Perdoa, fillo, estiven arranxando unhas cousas.
Só chamaba para saber se estabas ben.
- Sei que che levaron os cartos... - Non.
Quédanme cartos no banco. Non te preocupes.
Non, pero iamos ir ao cine hoxe.
Non pasa nada. Xa iremos cando atopes choio.
Xa che dixen que imos ir, vale?
Vale. Espérote cerca das tendas, si?
Si. Teño que colgar.
- Papá. - Dime.
Sorte coa entrevista.
Grazas, fillo.
Teño que colgar. Veña, ata despois.
A ver, Andre, cóntame.
Por que te querería de supervisor?
Pois escolléronme como encargado do equipo no meu último traballo varias veces.
Traballo duro.
Non teño problema por entrar moi cedo e saír moi tarde.
Fago o que sexa para sacar o traballo.
Tes moita experiencia en atención ao cliente.
Traballaches en moitos sitios, pero non che durou.
Hai razón para que ningún posto che durase?
Si.
Teño antecedentes penais.
Non os declaro
e, normalmente, cando os descobren, despídenme.
E o motivo?
Intento de subministración de drogas duras.
Sei o que está a pensar.
Pero prométolle
que nin son nin fun nunca un traficante de drogas.
Tiña 18 anos, ía en coche ao traballo
e vin un rapaz co que fora ao instituto había anos.
Baixo a ventá, saúdoo, el saúdame, pregúntame se o podo deixar máis adiante.
Imos no coche e chegamos a un control da policía.
E deciden que van revisarme a min, a el e o coche.
Fano e din que queren rexistralo.
Pensei: "Vale, moi ben." Sabe?
Entón...
rexístrano...
e atopan unha boa morea de droga debaixo do asento de atrás.
En resumo, era del,
do tipo que eu recollera.
Pero el négao.
Eu négoo, pero é o meu coche, así que me acusan e me meten no cárcere.
E sei que pensa que por que non dixen que era del.
Créame que unha parte de min quería facelo.
Pero hai unha...
lei non escrita de non acusar que non me saía da cabeza.
E pensei que, sendo eu inocente,
tiña que acabar solucionándose todo, non sabe?
Pero non?
Mire, nunca lle conto nada disto a ninguén,
e menos a un futuro xefe,
pero sabe o que? Estou farto de esperar que me despidan.
Vostede parece boa xente. Só quería ser sincero desta vez, sabe?
Que foi?
Non me deron o choio.
Meu, es coma o Hulk negro. E amólate que non te queiran de repoñedor?
Ían ser uns ingresos, meu. Ía ser algo.
¿Sabes o que é ser pai
e non dar mantido o teu fillo?
O outro día, AJ dixo que quere buscar traballo.
O meu fillo de 15 anos, meu, di que quere buscar traballo
para gañar cartos, porque sabe que eu non teño.
Oe, e o diñeiro do caixeiro automático?
Acabouse, meu. Todo.
- Pois rebenta outro. - Non penso.
Non vou volver ao cárcere.
E volver deixalo. Desta vez non.
Mandáchesme vir ata aquí. Que foi? Que tes para min?
Si. Mira, teño algo.
A ver, xa sabes que me gusta unha pouca relaxación narcótica
de cando en vez.
De cando en vez?
En fin. O tipo de sempre non estaba e o amigo dun amigo deume outro número.
Chameino e deume un contrasinal, meu.
Tamén quedei descolocado. E mandoume un enderezo.
E alá fun.
Dre, coa que tiñan alí montada, ata parece que as drogas son legais.
Entras nun cuarto, todo cetamina. Outra sala, todo herba.
A onde queres chegar, meu?
Vale, pois non tiñan o que eu quería, non?
Esperei a que o trouxesen.
Como son como son, mirei a onde ían. Foron atrás e abriron a caixa forte.
Colega, alí había drogas e cartos.
Fáloche dunhas 30 000, en efectivo, alí mesmo.
E pensei, macho, co que podes facer, poderías entrar alí e collelo coma nada.
Roubarlles aos camelos?
Si.
Sempre estás con que non podes ver os camelos.
Tes a oportunidade de facérllelo pagar.
QUE TAL A ENTREVISTA?
E se teñen armas?
Eu non as vin.
Pero ti agora non es a proba de balas?
Non penso probar, meu.
Xa, claro. Enténdese.
É que pensaba na actitude que teñen.
Van por aí coma se fosen intocables e ninguén se fose atrever con eles.
E as persoas normais non se atreverían,
pero, macho, ti non es normal.
Vou mexar. Volvo xa, un momento.
Oi.
- Que dixo? - Non lle interesa.
O que? Despois de lle salvares a vida?
Espera. Non lle contaches o de Dionne, non?
Tómasme por parvo?
Eu non dixen tal.
Perdoa.
Nada. Todo ben, meu.
Sei o que estás pasando.
Poden estar polo mundo adiante. Atopar dous...
Non. Creo que son de Londres.
E do sur de Londres.
Por que o cres?
Taze e Rodney son do sur de Londres.
Só me deu os nomes de pía. Non faría...
Eu non faría iso se estivesen polo mundo adiante.
Teñen que estar cerca de min.
Pois...
ti es un repartidor que reparte na zona sur.
¿Por que non buscas na base de datos
e vas bater nunhas poucas portas, a ver quen che abre?
- Está complicado, pero... - Non hai base de datos.
Recóllelos e entrégalos.
Os paquetes traen etiqueta
e a maioría nin poñen o nome, só as iniciais.
Agora que?
Michael, fun máis que xusto e comprensivo, pero xa chegou.
Como non esteas aquí cargando en menos dunha hora,
vai buscando outro choio.
- Teño que ir traballar. - Xa.
Chegas tarde.
Como era o que dicía túa nai?
Se non respectas o tempo do outro,
non o respectas a el.
Era unha santa, meu...
antes de tolear e iso.
Pero eu non lle caía ben.
Non.
Sentino moito por ti cando desapareceu.
E porteime como un irmán maior.
Que? Segues cabreado polo do colega?
- O médico di que igual non volve andar. - Pero respira.
Xa sabes como vai o xogo. Alguén tiña que pagar.
El non fixera nada.
Pero ti si.
Non hai fallo. Masher non vai cantar.
A partir de agora, eu digo que esquezamos esa leria.
Vouche ser sincero.
Necesito o meu rapaciño comigo.
Imos facer moitos cartos.
Que me dis, irmán? Estás listo para conquistar o mundo?
Ti non es meu irmán.
Fasme facer o que ti non queres. E enténdoo.
É parte do xogo.
Disparácheslle a un colega.
- Non cho podo perdoar. - Iso que hostia importa?
Só vin para dicirche que, a próxima vez que te vexa,
voute matar.
Se non te mato eu primeiro.
Papá, onde andas? Estou nas tendas.
Oi, mincha.
- Que hai? - Nada. Veño do instituto.
- Si? - Si.
Vou cara á túa zona. Lévote?
Non, pero grazas.
- Seguro? - Si.
Vale, como queiras.
Dre.
Papá? Se non corres, non chegamos.
Merda. Mira, podémolo deixar para outro momento?
É que estou algo ocupado agora mesmo.
Pero dixeras que iamos ir.
Xa, pero tiven un imprevisto e...
- Voucho compensar... - O que ti digas.
- Si. Está que o rebenta. - Si?
- Si, pero faime caso. - Oi.
- Segue en pé o de levarme? - Si, claro. Monta, meu.
Escríbelle aí e dille que vou agora por iso, si?
PAPÁ
Queres cartos?
- Si. - Si?
Vale. Só teño que parar aí na esquina.
Oi, estás ben?
Si. Veña, meu, vamos.
Encrucillada.
Deica.
Toma.
- Que tal? - Que contas?
O de sempre?
Si.
- Podo levar unha máis? - Unha bolsa só.
- Si. - Queres isto, non?
Grazas.
Colle iso.
Non mires o que hai.
Que che parece?
- Que loucura. - Xa cho dixen!
- Non vin arma ningunha. - Eu tampouco.
Eu tampouco.
Pero a caixa forte?
Si.
E eles non saían polo mesmo sitio ca nós, así que ten que haber outra entrada.
Ten que habela, meu. Si.
Que pensas?
Hoxe á noite.
Si.
Si, caralludo.
Ola.
Firme aquí.
Non.
Viñeches antes do que esperaba.
- Necesitas que firme? - Si.
Si.
Perdoe.
Vale.
- Firme aquí. - Vale.
Grazas.
- Ata logo. - Si.
O carallo.
Ola.
Xa marcharas cando me levantei.
Si...
tiña moito que facer.
Tes algo máis que dicir?
Que queres dicir?
Quero dicir que me faltaches ao respecto,
non te desculpaches e marchaches sen máis.
E así é como imos...? Non vas...?
A onde fuches, Michael?
Á de Gabriel.
En serio?
Si, pero non... non para o que ti pensas.
En serio fuches de festa sabendo como estaba eu?
É que...
Michael!
Sabes que? Non vou...
Non vou facer isto contigo. Estou traballando...
Xa falarei contigo cando volvas á casa, a menos que vaias á de Gabriel.
Ata logo.
D. Dio...
Son Dionne Ofori.
Déixame unha mensaxe e chámote o antes posible. Grazas.
Tivo que ser Braggs.
Só puido ser Braggs.
Non necesito escusas.
Só responsabilidades e unha solución.
Queríasme ver?
Metiches a man nos cartos, meu?
Non, ho!
- Sabes que non. - E por que fixeches tan pouco coa herba?
Un camelo novo estanos fodendo os clientes.
Di que ou entrega en cinco minutos ou sae gratis.
Moitos cambiaron para probar.
E ti deixas que veña un novo quitarche os clientes todos?
Dis iso?
Aí o está. Vamos. Cabrón.
- Mediocre. - Vamos.
Vamos. Aguanta aí. Telo gañado.
Estamos a perder miles.
- Dentro! - Veña, ho!
- Ben! - Foi puta potra, non?
- Diso nada. A vitoria foi xusta. - No xogo non. Isto é unha sangría.
Ou pensamos algo ou adeus aos clientes.
Se non volve o da velocidade, xa podemos fumar a mercadoría nós.
Debíaslle axudar a Michael. Parecía boa xente.
Déixao estar.
O puto Mike do futuro. A historia é unha palla mental.
A min non mo parece. Creo que é certo e axudaría a moita xente.
Xa, pois vaille axudar ti.
Si. Hoxe non hai o dos cinco minutos.
Canto queres?
Queres 35 gramos?
Vale. Onde estás?
Si, coñezo. Si.
Lévame 20 minutos chegar.
Mándame o enderezo e saio xa.
Vale.
Vale, ata agora.
Vén de camiño.
Ben.
REMATANDO NO TRABALLO
- Dionne. - Dime.
Adiviña con quen falei agora.
- Con quen? - Jasmine Johnson.
O que? Como?
Tiñas razón, a nai non foi. Jasmine marchou e non quere que a atopen.
Volvín para intentar suavizar a situación desta mañá.
Chama á casa cada día á mesma hora todas as semanas,
para tranquilizar os pais.
- Estando eu alí, chamou. - Dixo onde estaba?
Intentei sacarllo,
convencela de que non vai pasar nada e de que a botan de menos,
pero só repetía que está ben.
Pero si que dixo algo que me soou un pouco raro.
O que?
Díxenlle que, se volve á casa,
podemos axudarlle co que lle estea pasando.
E dixo que volverá cando sexa normal.
NOME: JASMINE APELIDO: JOHNSON
MIRADE! PODERES DE VERDADE!
Perségueme algo.
Creo que é porque podo facer isto.
Vai encapuchado e lanza vento coa man...
- Atrás! - Fóra!
Soltádeme! Deixádeme saír!
- Ven aquí! - Non!
- Baixa de aí! - Aparta!
Non! Sóltame!
XENTE EXTRAORDINARIA CON SUPERPODERES REAIS
POR QUE NOS OBSESIONAN?
TEST: CAL SERÍA O TEU?
Que tal estou?
- A onde vas? - Buscar petas.
Por que non arredas del?
- Mereces moito máis. - É que...
Vou arriba, a ver quen é.
Non abras!
Perdoa!
Sabrina?
Si! Este paquete é meu e deixáchelo no chan!
Tes poderes.
Que?
Si. Podes voar.
Non podo, non.
Si, vinte. Moves cousas sen tocalas.
Como o sabes?
Vinte no futuro.
Íasme deixar soa?
Non, Shar...
Vexo que non é bo momento, pero necesito falar contigo.
Por favor, só un momento.
Shar, espera!
Perdoa.
Só quería facer o que debía.
Abandonarme?
E nin dicirmo á cara? Deixando unha notiña?
Non, por iso non fun capaz!
- Perdoa. - Non me toques!
Non toques a miña irmá, mamón.
Non era a miña intención. Só quero falar contigo.
É cuestión de vida ou morte. Por favor.
Por favor.
Eu nin quero isto. E disme que me van matar por iso?
Vaslle facer caso? Fala por non estar calado.
Xúroche que non.
Como ía saber que tes poderes? Como ía saber o teu nome?
Es o repartidor. Está no paquete.
E pensar que lle quería dar o meu número. Vou buscar iso. Lévasme?
Non te vou levar ao sitio ese.
Se queres fumar, chama alguén que cho traia.
Vale, vou soa. Xa era como me ías deixar.
Vale, lévote.
Non, Sabrina, espera.
- Teño preguntas. - Vale.
- Dáme o teu número. - Escóitame.
Sei que o que digo parece unha tolería, pero tesme que crer.
E se vou con vós? E contéstoche todas as preguntas.
Pero tesme que escoitar.
Por favor.
Si, está ben.
Só un pouco asustado, pero tranquilo.
Vaise poñer ben.
Que máis dixo?
Quere que o vaiades ver.
Eu quero ir velo.
Mañá, cando non estea a nai. Non podo volver pasar por iso.
Xa. A nai de Tiny non axuda.
Taze, aínda doas sangue e iso?
- Ás veces. Por? - Mira unha cousa.
Abriu un centro de drepanocitose.
Pagan 200 libras polo sangue.
- 200? - Carallo! A min que mo saquen todo.
Non? A ti canto che pagan?
Nada.
Estante estafando. Estano estafando.
Estano estafando, colega.
Quen chama?
Ei, Squeaks. Que foi? Xa necesitas máis?
Si.
Seguro?
Cantos son?
Vale, veña. Iso está feito. Deica.
- Está Krazy na casa grande. - Cantos son?
Masher e outros tres atrás.
E catro controlando as outras salas.
En serio?
Por fin! Xa pensaba que pillaramos estas para nada.
Garda iso, tío!
De que vas?
- Vale. - Que tipo.
Vamos.
Oi, Taze. É unha tolería.
Seguro que tes os poderes? Non imos ir alí e...
Só hai que ir alá...
John,
se me pasa algo, necesito que coides de AJ.
Tío, que che vai pasar?
Vai ir ben. Entendido? Ti podes.
Chámame cando acabes, si? Veña.
A ver, que o vin. No futuro, vinte voar.
- Non podo voar. - Es amigo de Kadeem?
- De quen? - Para.
Aparece aquí despois do de onte e falando de voar?
Non sei o que cres que é isto, pero que che quede claro
que faremos contigo o que fixemos co violador.
Sharleen.
Por aquí á esquerda e logo á dereita.
Á dereita.
Non coñezo ningún Andre.
Podías vir comigo e...
Non vai ir contigo. Non te coñecemos.
Perdoa, pero ten razón. Non che podo axudar.
Diga.
Mamá?
- Michael! - Mamá?
Mamá, é unha crise?
Aguanta, vou para aí.
Merda.
Túa nai ten drepanocitose?
O noso pai tamén. Entendemos...
Que hostia foi...?
Rod, chamaron a pedir 35 gramos!
Díxenlle que non hai oferta, pero di que espera.
Vou ao almacén de Linford. Collín o coche.
Descansa, recupera a velocidade.
Ocúpome eu para que ti vaias salvar o mundo.
Pallaso.
Puto conas. Cres que podes vender herba sen permiso?
Non o volvo facer! Perdón!
Cres que podes vendela sen pedirnos permiso?
As miñas zapas!
Iso é moi pouco.
Veña, dáme algo mellor.
E apura. Quero marchar de aquí.
Aí.
Moito mellor.
Onde está? Está aquí?
A ver, déixame chamar a enfermeira, si?
Perdoa. Respira, si? Respira.
Axuda!
Grazas, meu.
Que hostia credes que é isto?
Senta, conas.
Que pasa?
Que foi iso?
Serán estes facendo o parvo. Ti ao teu, macho.
Mira para aí.
Vai tomar polo puto cu.
Toma polo cu!
Vou por Krazy.
- Estades tolos? - Merda!
Estades tolos?
Hostia!
Cago na puta!
Que hostia...?
- Meu, teño un plan. - Que?
Vós primeiro.
Ao carallo!
Conas!
Braggs, ven. Vamos.
- Mamón. - Tío, ven. Rápido!
Quen me está disparando?
- Eu que sei! Pero eu non teño arma. - Ten que ser a poli.
Masher!
"...sacar o lixo. Sácao ti."
"Eu? Sacar o lixo? Non, pódenme matar."
"Matar?"
"Quen? O asasino do lixo?"
Ademais...
CHAMANDO...
O número ao que chama non está dispoñible. Deixe a mensaxe despois do sinal.
Onde andas? Tiñas que estar de volta hai tempo.
Se aínda estás aí, espera. Vou agora mesmo.
Hostia!
- Por onde é? - Non sei.
Temos que saír!
Merda.
Cago na puta!
- Craig! Teño que mirar se está ben! - Sharleen, vamos!
- Merda! Spud! - Sharleen.
- Onde está Craig? - Sharleen, volve!
Aquí non está.
- Non marcho ata velo. - Vamos.
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández