Pewnie jadą do klubu.
Skąd w tobie tyle spokoju?
Jak to zrobiłaś? Twoje oczy były jak...
Może pan podgłośnić muzykę?
Też umiesz latać?
Nie. Mówiłam ci, umiem tylko poruszać obiektami.
- Wybacz, że ci nie uwierzyłam. - Spoko.
- Ustalmy wspólną wersję. - Nie trzeba.
Jak to?
Gdy wrócimy, przebiorę się,
pójdę na policję i do wszystkiego się przyznam.
Podkreślę, że byłaś ofiarą.
- Nigdzie nie pójdziesz. - Zabiłam człowieka.
Nie zabiłaś człowieka, bo ludzie nie potrafią latać.
Gdybyś się tam nie pojawiła...
Ktoś go tam znajdzie.
Połączą go z nami.
Wszyscy widzieli, że gadaliście całą noc.
Nie wiemy, co ludzie widzieli.
Chciał nas zabić. To była samoobrona.
Obroniłaś mnie jak zawsze.
Nie możesz się przyznać.
Nie wiem, co by było, gdyby nie ty.
Nie wiem, o co chodzi z tą przyszłością.
Wiem, że chciałeś ode mnie kupić kilka gramów.
Idę do parku,
a tam jakiś zakapturzony typ rzuca we mnie ogniem.
To mi wygląda na ustawkę.
Jasne. Wiem, jak to wygląda.
Widziałem go w przyszłości, a teraz tutaj.
Chce cię dopaść, bo masz moce. Jest ich więcej.
Jeśli nasza piątka połączy siły, możemy ich powstrzymać.
To wszystko twój problem.
- Tak? - Nie.
Chcą dopaść ciebie, nie mnie.
Doceniam to, że mnie uratowałeś, ale prosisz o zbyt wiele.
Mój Uber podjechał.
- Nie słuchasz mnie! - Spokojnie.
- Wyluzuj. - Wysłuchaj mnie.
O ile moja moc wróci, mam to w dupie.
Niech przylecą wszyscy.
- Pobiegam wokół nich. - Rozumiem.
- Z drogi. - Rodney.
Rodney, proszę.
TWÓRCA – RAPMAN
- Pomóc ci? - Nie trzeba.
- Dziękuję. - Dobra.
SCENARIUSZ – RAPMAN
Zrobię to, bo zupełnie tego nie ogarniasz.
- Wkurzasz mnie. - Jesteś w to kiepski.
- Tato? - Co?
Jak...
Jak jest w więzieniu?
REŻYSERIA
Siedzisz w klatce jak zwierzę.
Mówią ci, co i kiedy masz robić. Masakra.
Wiesz, co było najgorsze?
Żarcie.
Nie. Brak dziewczyn.
Brak ciebie.
Tęskniłem za tobą.
Byłeś mały, mama spiknęła się z Dwayne’em.
Bałem się, że zaczniesz go traktować jak tatę.
To było dla mnie najtrudniejsze.
Nie. Lubię Dwayne’a, ale zawsze wiedziałem, że mój tata...
Co?
- Jesteś już mężczyzną. - Zawsze byłem.
- Tak? - Tak.
Leć do szkoły, bo mama mnie prześwięci.
Dobra. Napiszę później.
Dobra.
Zarezerwowałem bilety na nowy film Marvela.
- 4D, ruchome fotele. - Sztos.
- Tak? - Pewnie.
- Bierz plecak i leć. - Dobra, pa.
Już.
Pa.
Daj dziś czadu. Chcę być z ciebie dumny.
No dobrze. Wygląda nieźle.
Czego zapomniałeś?
Przypomnij, żebym dorobił ci klucz.
Panie Simpson.
Proszę wyjść z mojego domu.
Jesteśmy komornikami.
Wysłaliśmy do pana wiele maili w sprawie długu.
Nieważne. Proszę wyjść.
Nie, dopóki nie otrzymamy zapłaty.
- Ma pan środki na spłatę zaległości? - Mam to gdzieś.
Sprawdź drugi pokój, a ja ten.
Proszę, żebyście wyszli, ale nie.
Proszę pamiętać, że w razie zagrożenia wolno nam używać siły.
Tak?
- Ostrzegam pana. - Ostrzegasz mnie?
Tato?
- Wróciłeś? - Nie wziąłem kurtki.
- Co się dzieje? - Nic. Zapłacę przez Internet.
To niemożliwe. Przyszliśmy po gotówkę.
- Uprzedzaliśmy. - Ile jesteś winien?
AJ, to moja sprawa, nie przejmuj się.
- Weźcie telefon. Jest nowy. - Co ty wyprawiasz?
W torbie są paragony.
- Kupiłem to dla ciebie. - Mam też buty.
- Oddaj mu telefon. - Nie mogę.
Ogłuchłeś? Oddawaj!
Pójdziemy sobie, gdy da nam pan gotówkę.
Nie potrzebuję tego.
Proszę posłuchać syna.
Dobrze.
Powinno wystarczyć.
A teraz oddajcie mu telefon i inne jego rzeczy
i wypierdalać stąd!
Pokwitowanie wyślemy pocztą.
Wszystko dobrze?
Słucham.
Mam informacje na temat zbrodni, do której doszło wczoraj przed barem Onyx.
Jakiej zbrodni?
Chodzi...
o morderstwo.
W barze Onyx? W Brixton?
Tak.
Jakaś kobieta twierdzi,
że ma informacje o morderstwie w barze Onyx.
- W barze Onyx? - Tak.
Przed chwilą tam byłem.
Tylko zakłócanie porządku po pijaku.
- Kto to zgłosił? - Tamta kobieta.
Wynocha stąd!
Musimy zadać jeszcze kilka pytań.
- Ogłuchłeś? - Terry.
Przepraszamy. Nie chcieliśmy pani zdenerwować.
- Chcemy tylko znaleźć Jasmine. - To na nic.
Ależ nie. Możemy...
Zwykli z was pracownicy socjalni. Nie macie żadnej mocy.
Możemy zrobić wiele, żeby pani pomóc.
Terry, musimy iść.
Pani Johnson, raz jeszcze przepraszamy.
Chcieliśmy pani pomóc, a nie panią denerwować.
Zamknij drzwi!
SMAK KARAIBÓW
- To on? - Tak.
Michael, Spud. Spud, Michael.
- Miło mi. - Mnie też.
Możemy pogadać na osobności?
Rod wszystko mi powiedział.
Dzięki, że go ocaliłeś.
Tylko dzięki Spudowi zgodziłem się na to spotkanie.
- Źle zaczęliśmy naszą znajomość... - No raczej.
Wiem, że cię to nie obchodzi, ale...
To się nie rozwiąże samo.
Rod mówił, że to coś nie miało twarzy.
Że jej nie widziałem.
Rząd to nasłał?
Nie wiem,
ale wiem, że to coś wróci i nie będzie już samo.
Dlatego Rod powinien ci pomóc.
Gdy znajdziecie pozostałych, pokonacie ich jak Avengersi.
Spud czyta dużo komiksów.
Jak było w przyszłości? Rodney wyglądał inaczej?
Miał nowe moce?
Wyglądał tak samo.
Bardzo szybko biegał i władał elektrycznością.
Słyszałeś? Elektrycznością.
Fajnie, ale moja moc jeszcze nie wróciła.
To może trochę potrwać. Widziałem cię z nimi.
Tak, w przyszłości.
- Może to efekt motyla. - Znowu zaczynasz.
Co?
To, że trafiłeś do przyszłości, mogło zmienić bieg wydarzeń.
Być może odmieniłeś losy osób, z którymi się zetknąłeś,
a to wpływa na losy innych.
Może gdybyś nie był w przyszłości, nie siedzielibyśmy tu teraz.
A ty zostałbyś doradcą premiera, co?
- Nie wiemy tego. - Co za bzdura.
A jeśli ktoś miał w przyszłości umrzeć?
- To może przeżyje. - Każdy umrze.
Może umrze wcześniej albo później.
Wiem tylko, że gdybym nie pojawił się w parku,
nie byłoby cię z nami.
W zamian proszę tylko o pomoc w odnalezieniu innych,
żebyśmy mieli szanse, gdy oni powrócą.
Stary, wydajesz się w porządku
i naprawdę przepraszam,
że wczoraj byłem niesympatyczny.
Nie ma problemu.
Niestety nie mogę ci pomóc.
Mam swoje własne sprawy.
Mam nadzieję, że ci się uda.
Naprawdę.
Chodź, Spud.
Lecimy.
Miło cię poznać.
Dzięki.
Mogłeś mu pomóc.
Obudź się.
Obudź się. Jego ciało zniknęło.
- Jakie ciało? - Kadeema. Nie ma go tam.
Jasne, że nie. Policja go zabrała.
Nie. Nie oznaczyli miejsca zbrodni.
Skąd wiesz?
- Byłam tam. - Po co tam polazłaś?
Słuchasz? Nie ma zwłok, czyli nie było zbrodni.
- Może on przeżył. - Mówiłaś, że nie.
Nie wyczułam tętna.
Albo ktoś przyszedł i zabrał ciało,
albo takie osoby jak my mają inne DNA. Nie wiem.
Jeśli żyje, może nas znaleźć i skończyć, co zaczął.
Shar, spójrz na mnie.
Jeśli żyje i jest na tyle głupi, by nas szukać,
to obiecuję, że następnym razem nie zawaham się go zabić.
Nigdy nikomu nie powiemy o tym, co się tam stało.
- Dobrze? - Tak.
- Dre. - Dzwonię cały dzień.
Czemu nie odbierałeś?
Wybacz, załatwiałem różne rzeczy.
Chciałem spytać, jak się czujesz.
- Zabrali ci cały szmal... - Nie cały.
Mam jeszcze pieniądze w banku. Nie martw się.
Nie martwię się, ale mieliśmy dziś iść do kina.
Możemy pójść, jak dostaniesz pracę.
Nie, idziemy zgodnie z planem.
Dobra. Będę czekał przy sklepach.
Spoko. Muszę kończyć.
- Tato? - Tak?
Powodzenia na rozmowie.
Dzięki.
Kończę. Kocham cię. Pa.
Andre, powiedz mi,
dlaczego miałbym cię zatrudnić?
W mojej poprzedniej pracy wielokrotnie wybierano mnie na lidera zespołu.
Ciężko pracuję.
Mogę przychodzić wcześnie i wychodzić późno.
Robię co trzeba, żeby wykonać pracę.
Masz doświadczenie w obsłudze klienta.
Pracowałeś w wielu miejscach, ale krótko.
Jest jakiś powód tych częstych zmian?
Tak.
Byłem karany.
Zwykle o tym nie mówię
i tracę pracę, gdy pracodawca się dowie.
Mogę spytać za co?
Przewożenie twardych narkotyków.
Wiem, co pan myśli.
Przysięgam,
że nie jestem i nigdy nie byłem dilerem.
Miałem 18 lat, jechałem do pracy
i zobaczyłem dawno niewidzianego kolegę ze szkoły.
Opuściłem szybę, przywitaliśmy się
i poprosił, żebym go podwiózł.
Po drodze natknęliśmy się na kontrolę policyjną.
Sprawdzili dokumenty moje, jego i samochodu.
Potem powiedzieli, że chcą przeszukać auto.
Pomyślałem: „Jasne, żaden problem”.
A podczas przeszukania...
pod tylnym siedzeniem znaleźli paczkę narkotyków.
Należały do tego kolegi,
którego podwiozłem.
On się tego wyparł,
ja też, ale samochód był mój, więc zostałem skazany na więzienie.
Pewnie pan myśli, że trzeba było powiedzieć, że to jego.
Proszę mi wierzyć, myślałem o tym,
ale wolałem
trzymać się niepisanej zasady, żeby nie donosić.
Myślałem, że skoro jestem niewinny,
to w końcu wszystko jakoś się ułoży.
Ale nie?
Nigdy nikomu tego nie opowiadam...
zwłaszcza nie rekruterom.
Ale wie pan co? Mam dość czekania, aż mnie zwolnią.
Jest pan w porządku, więc postanowiłem być szczery.
Co jest?
Nie dostałem pracy.
Stary, jesteś jak czarny Hulk,
a chcesz rozkładać towar?
Przynajmniej miałbym jakiś dochód.
Wiesz, jak to jest być rodzicem i nie być w stanie utrzymać syna?
AJ mówił, że chce poszukać pracy.
Mój 15-letni syn mówi, że chce znaleźć pracę
i zarabiać pieniądze, bo wie, że ich nie mam.
A co z pieniędzmi z bankomatu?
Już się rozeszły.
- To rozwal kolejny. - Nie ma mowy.
Nie wrócę do paki.
Nie mogę znów go zostawić.
Po co w ogóle mnie tu ściągnąłeś?
Mam pewien pomysł.
Wiesz, że lubię się zrelaksować przy narkotykach
od czasu do czasu.
Od czasu do czasu?
Mój dostawca wyjechał, więc kumpel kumpla dał mi numer do innego.
Zadzwoniłem do niego. Podał mi hasło.
Też się zdziwiłem.
Potem wysłał mi adres.
Poszedłem tam.
Gdybyś to zobaczył, mógłbyś pomyśleć, że narkotyki są legalne.
Jeden pokój cały w ketaminie. Drugi w zielsku.
Do czego zmierzasz?
Nie mieli tego, co chciałem, więc czekałem, aż mi przyniosą.
Podejrzałem, dokąd idą.
W głębi mieli sejf,
a w nim i dragi, i hajs.
Spokojnie z 30 koła w gotówce.
Myślę, że z twoimi mocami
mógłbyś bez problemu to zwinąć.
Mam obrabować dilerów?
Tak.
Ciągle powtarzasz, jak bardzo ich nienawidzisz.
Masz szansę im dosrać i zarobić.
JAK CI POSZŁO?
A jeśli mają broń?
Nie widziałem.
Poza tym nie jesteś kuloodporny?
Nie chciałbym sprawdzać.
Jasne, rozumiem.
Po prostu myślę, że oni się okropnie rozhulali.
Jakby byli bezkarni.
Nikt nie waży się ich tknąć.
Nikt normalny się nie waży, ale stary,
ty nie jesteś normalny.
Idę się odlać. Zaraz wracam.
Cześć.
- I co? - Nie chce mi pomóc.
Co? Nawet po tym, jak uratowałeś mu życie?
Nie powiedziałeś mu o Dionne, prawda?
Masz mnie za głąba?
Nie.
Przepraszam.
Nie ma sprawy.
Wiem, że masz ciężko.
Oni mogą być wszędzie. Znalezienie dwóch...
Podejrzewam, że są z Londynu.
Południowego Londynu.
Skąd wiesz?
Taze i Rodney są stąd.
Podał mi tylko ich imiona. Nie zrobiłby...
Ja bym tak nie zrobił, gdyby byli daleko.
Muszą być gdzieś w pobliżu.
No dobrze.
Jesteś kurierem, który działa na południu.
Może przeszukaj bazę danych,
a potem pojeździj po domach i sprawdź, kto otworzy.
- To trochę roboty, ale... - Nie mam bazy danych.
Odbieram paczki i je rozwożę.
Mają już etykiety,
zwykle nie ma na nich imion,
tylko inicjały.
To co teraz?
Michael, wiele potrafię wybaczyć, ale bez przesady.
Jeśli nie pojawisz się w ciągu godziny, szukaj sobie innej pracy.
- Muszę iść do roboty. - Tak.
Spóźniłeś się.
Co mawiała twoja mama?
Kto nie szanuje czyjegoś czasu,
nie szanuje człowieka.
Była wspaniałą kobietą.
Zanim straciła rozum.
Chyba mnie nie lubiła.
Nie.
Współczułem ci, gdy zaginęła.
Byłem jak twój starszy brat.
Wciąż jesteś zły za tego ziomka?
- Jest ryzyko, że nie będzie chodzić. - Ale żyje.
Wiesz, jak jest. Ktoś musiał ponieść karę.
- On nic nie zrobił. - Ale ty tak.
Spoko. Masher to ogarnie.
Zostawmy już to wszystko za sobą.
Powiem ci szczerze.
Potrzebuję cię, młody.
Wkrótce zarobię konkretny hajs.
Co ty na to, bracie? Gotów przejąć władzę nad światem?
Nie jesteśmy braćmi.
Kazałeś mi ogarniać swoje szambo.
Spoko, wiem, że tak to działa.
Postrzeliłeś Małego.
- Tego ci nie wybaczę. - W dupie to mam.
Chcę ci tylko powiedzieć,
że następnym razem cię zabiję.
Prędzej ja zabiję ciebie.
Tato, gdzie jesteś? Czekam przy sklepach.
Hej, mały.
- Co tam? - Nic. Wyszedłem ze szkoły.
- Tak? - Tak.
Podwieźć cię?
Nie, dzięki.
- Na pewno? - Tak.
Spoko. Na razie.
Dre.
Pospiesz się, bo się spóźnimy.
Cholera. Możemy pójść kiedy indziej?
Szczerze, jestem teraz trochę zajęty.
Mówiłeś, że pójdziemy.
Wiem. Coś mi wypadło i...
- Wynagrodzę ci to. - Nieważne.
- Ale strzela. - Tak?
- Serio. - Siema.
- Mogę jednak tę podwózkę? - Pewnie, wskakuj.
Napisz mojemu człowiekowi, że jadę po to teraz.
TATA
Chcesz zarobić?
- Tak. - Tak?
Zatrzymamy się na chwilę za rogiem.
Wszystko dobrze?
Tak. Chodźmy.
Skrzyżowanie.
Na razie.
Weź to.
- Jak tam? - Co dla ciebie?
- To co zwykle? - Tak.
- Wezmę więcej. - Jedną torebkę.
- Tak. - Chcesz to?
Dzięki.
Trzymaj.
Nie zaglądaj do środka.
I co?
- Niewiarygodne. - Mówiłem ci.
- Nie widziałem żadnej broni. - Ja też nie.
Ja też nie.
Widziałeś sejf?
Tak.
Niektórzy wychodzili inną stroną.
Musi być jakieś inne wyjście.
Musi być. Na bank.
Co o tym sądzisz?
Zróbmy to dziś.
Dobra.
Spoko.
Zajebiście.
Dzień dobry.
Proszę podpisać.
Nie.
Dotarł pan szybciej, niż myślałam.
- Mam podpisać? - Tak.
Oczywiście.
Przepraszam.
Dziękuję.
- Proszę podpisać. - Dobrze.
Dzięki.
Do widzenia.
Cholera.
Cześć.
Wyszedłeś, zanim wstałam.
Mam dziś dużo do zrobienia.
Chcesz mi coś powiedzieć?
W sensie?
Nakrzyczałeś na mnie wczoraj,
nie przeprosiłeś i wyszedłeś bez słowa.
Czyli tak... Nie zamierzasz...
Dokąd poszedłeś?
Do Gabriela.
Naprawdę?
Tak, ale nie po to, co myślisz.
Poszedłeś na imprezę, choć wiedziałeś, jak się czuję?
Michael!
Wiesz co? Nie...
Nie będziemy teraz rozmawiać. Jestem w pracy.
Pogadamy, gdy wrócisz do domu,
chyba że pójdziesz do Gabriela. Pa.
Dionne.
Tu Dionne Ofori.
Zostaw wiadomość, oddzwonię później. Dzięki.
To pewnie Braggs.
Kto inny?
Nie chcę wymówek,
tylko odpowiedzialności i rozwiązania.
O co chodzi?
Podprowadzasz nam hajs?
W życiu.
- Nie zrobiłbym tego. - To czemu tak mało sprzedajesz?
Jakiś nowy typ podbiera wszystkim klientów.
Jeśli nie przybędzie w pięć minut, nie trzeba płacić.
Wszyscy go sprawdzają.
Pozwolisz, żeby jakiś świeżak zgarnął ci klientów?
Taki masz plan?
Tu jesteś. Chodź, draniu.
- Typowe. - No weź.
Wytrzymaj. Wygrasz to.
Ziom, tracimy tysiące.
- Ładuj. - No nie!
- Tak! - Miałeś fuksa.
- Wygrałem uczciwie. - Pieprzyć grę.
Jesteśmy w dupie. Jak tak dalej pójdzie, stracimy klientów.
Jeśli prędkość nie wróci,
możemy sami to wszystko wyjarać.
Mogłeś pomóc temu Michaelowi.
Przestań już o nim gadać.
Ta bajka o przyszłości to niezła bzdura.
Myślę, że to prawda. Mogliście pomóc wielu ludziom.
Sam mu pomóż.
Dziś nie przyjeżdżamy w pięć minut.
Ile chcesz?
35 gramów?
Dobrze, gdzie jesteś?
Kojarzę, tak.
Będę za 20 minut.
Wyślij adres, wychodzę.
Dobra.
Do zobaczenia.
Jedzie.
Dobrze.
- Dionne. - Tak?
Zgadnij, z kim rozmawiałem.
- Z kim? - Jasmine Johnson.
Co? Jak?
Miałaś rację, mama nic nie zrobiła.
Jasmine odeszła, nie chce wracać.
Wróciłem tam, żeby przeprosić za dzisiejszy poranek.
Podobno dzwoni co tydzień o tej samej porze,
żeby uspokoić rodziców.
- Zadzwoniła, gdy tam byłem. - Mówiła, gdzie jest?
Próbowałem to wyciągnąć,
mówiłem, że nic się nie dzieje, wszyscy za nią tęsknią.
Powtarzała, że nic jej nie jest.
Jedna rzecz, którą powiedziała, wydała mi się dziwna.
Jaka?
Powiedziałem, że jeśli wróci do domu,
pomożemy jej się ze wszystkim uporać,
a ona odparła, że wróci, gdy będzie normalna.
Ktoś mnie goni.
Chyba dlatego, że umiem tak.
Jest zakapturzony i zdmuchuje wiatr z dłoni.
Spokojnie!
Zostaw mnie! Puść mnie!
- Chodź tu! - Nie!
- Na dół! - Zostaw mnie!
Nie! Puść!
NIEZWYKLI LUDZIE Z SUPERMOCAMI
CZEMU TAK NAS FASCYNUJĄ?
JAKA BYŁABY TWOJA SUPERMOC?
Jak wyglądam?
- Dokąd idziesz? - Po zioło.
Nie zadawaj się z nim.
- Zasługujesz na więcej. - Ja...
Pójdę na górę, zobaczę, kto to. Nie otwieraj.
Przepraszam.
Sabrina?
Tak. Właśnie zostawiłeś na ziemi moją paczkę.
Masz moce.
Co?
Umiesz latać.
Nie umiem.
Widziałem cię. Poruszasz rzeczy bez dotykania.
Skąd to wiesz?
Widziałem w przyszłości.
- Chciałaś mnie zostawić? - Nie, Shar.
Wiem, że to zły moment, ale muszę z tobą porozmawiać.
Proszę. Chwileczkę.
Shar, czekaj!
Przepraszam.
Chciałam postąpić właściwie.
Czyli mnie zostawić?
Nie mówiąc mi tego, tylko zostawiając liścik?
Dlatego zmieniłam zdanie.
- Przepraszam. - Zostaw.
Nie waż się dotykać mojej siostry.
Przepraszam, nie chciałem. Muszę z tobą pogadać.
To kwestia życia i śmierci. Proszę.
Proszę.
Nie dość, że nie chcę tej mocy, to ktoś mnie ściga?
- Wierzysz w te bzdury? - Przysięgam, że to prawda.
Skąd niby wiem, że masz moce i jak masz na imię?
Bo było na paczce.
A ja mu chciałam dać mój numer.
Jadę tam. Podrzucisz mnie?
Nie zawiozę cię tam.
Chcesz zioło, to niech ktoś ci przywiezie.
Dobra, pójdę sama. I tak chciałaś mnie zostawić.
Dobra, zawiozę cię.
Nie, Sabrino. Czekaj.
- Mam wątpliwości. - Dobrze.
- Daj mi swój numer. - Posłuchaj.
Wiem, że to brzmi dziwnie, ale musisz mi uwierzyć.
Mogę pojechać z wami? Wszystko ci wyjaśnię.
Musisz mnie wysłuchać.
Proszę.
Ma się dobrze.
Trochę się boi, ale ma się nieźle.
Nic mu nie będzie.
Co jeszcze mówił?
Chce, byście go odwiedzili.
Też bym chciał.
Jutro, gdy nie będzie jego mamy. Nie wytrzymam tego znowu.
Z mamą Małego nie ma żartów.
Taze, nadal oddajesz krew?
- Czasem. A co? - Słuchaj.
W centrum anemii sierpowatej
płacą za krew dwie stówy.
- Serio? - Bez kitu.
Oddałbym im całą.
Ile płacą tobie?
Nic.
Dajesz się ruchać.
Na maksa.
Kto to?
Siema, Squeaks. Już potrzebujesz więcej?
Tak.
Na pewno?
Ilu ludzi?
Jasne, nie ma sprawy. Nara.
- Krazy jest w dużej bazie. - Ilu ma ludzi?
Masher, trzech na tyłach
i ze czterech w innych pokojach.
Grubo.
Wreszcie. Już myślałem, że się nie przydadzą.
Schowaj to.
Pogrzało cię?
- Dobra. - Cholera.
Chodźmy.
Taze, to szaleństwo.
Twoje moce działają? Bo inaczej...
John, jeśli coś mi się stanie, zaopiekuj się AJ-em.
Co miałoby ci się stać?
Nic ci nie będzie. Dasz radę.
Zadzwoń, jak skończysz, dobra?
Widziałem w przyszłości, że potrafisz latać.
- Nie potrafię. - Znasz Kadeema?
- Kogo? - Cicho.
To przypadek, że nagle się tu zjawia
i mówi o lataniu?
Nie wiem, co sobie myślisz,
ale załatwimy cię tak jak tego obleśnego gwałciciela.
Sharleen.
Tu w lewo, a potem pierwsza w prawo.
W prawo.
Nie znam żadnego Andrego.
Może pójdziesz ze mną...
Nigdzie nie pójdzie. Nie znamy cię.
Przykro mi, ona ma rację. Nie mogę ci pomóc.
Halo.
Mamo?
- Michael! - Mamo?
Mamo, masz atak?
Masz atak?
Trzymaj się. Już lecę.
Kurwa.
Ma anemię sierpowatą?
Nasz tata też. Rozumiemy...
Ja pierdolę!
Rod, ktoś chciał 35 gramów.
Powiedział, że poczeka.
Jadę autem do magazynu w Linford.
Odpoczywaj, żeby odzyskać moc.
Ogarnę to, żebyś mógł ratować świat.
Dureń.
Jebańcu, myślisz, że możesz sprzedawać zioło bez pozwolenia?
Przepraszam.
Sprzedajesz zioło bez pozwolenia?
Ej, mój but.
Zbyt lekkie.
Wiem, że masz lepsze.
Pospiesz się i chodźmy stąd.
Znacznie lepsze.
Gdzie on jest? Jest tu?
Wezwę pielęgniarkę.
Przepraszam. Oddychaj.
Pomocy!
Siema, ziom.
Co wy odpierdalacie?
Siadaj, pizdo.
Co się dzieje?
Co to było?
Ktoś coś odjebał. Pilnuj swoich spraw.
Tak jest.
Pierdol się, jebany cwaniaku.
Jebać cię.
Idę po Krazy’ego.
- Pojebało was? - Cholera!
Pojebało?
Kurwa!
O cholera!
Co jest?
- Stary, mam skurcz. - Co?
Idź pierwszy.
Chuj z tym.
Pizdy.
Braggs, chodźmy.
- Cwel. - Pospiesz się!
Kto tu strzela?
Chuj wie, ale nie mam broni.
To pewnie psy.
„...ty wynieś śmieci”.
„Ja? Mam wynieść śmieci?
Nie! Jeszcze mnie zamordują”.
„Zamordują?
Kto cię zamorduje? Śmieciarz?”
A poza tym...
Wybrany numer jest niedostępny. Zostaw wiadomość po sygnale.
Spud, gdzie jesteś? Już dawno miałeś wrócić.
Jeśli nadal tam jesteś, zaczekaj na mnie. Zaraz będę.
Jezu.
- Którędy? - Nie wiem.
Wiejemy!
Cholera.
Ja pierdolę.
Craig! Idę do niego.
- Nie. - Sprawdzę, czy jest cały.
Sharleen, chodź!
- Jezu, Spud! - Sharleen!
- Gdzie Craig? - Sharleen, wracaj.
Nie ma go tu.
Nie wyjdę, póki go nie znajdę.
Napisy: Zofia Sław