Onde vai Krazy?
Ao carallo.
- Vamos. - Seguro?
Vamos!
Taze!
Estás ben?
Krazy non estaba.
Cago na puta.
- Hostia. - Agora vai vir por nós.
- Quen carallo fixo isto? - Ven, tío!
Tes que ver isto. Houbo unha activación en fase tres.
Catro dos obxectivos entraron en contacto.
Mamá, aguanta, si?
Perdoa por non vir antes, pero estou aquí.
Que necesitas, mamá?
A ver, chamo a enfermeira, si? Xa veñen atenderte agora.
A ver, veña!
Fálame.
A ver. Axuda! Vamos, axuda!
- Cantas veces hai que tocar? - Espera fóra.
- Non, eu quedo aquí! Apura! - Necesito que esperes fóra.
- Tina, estou aquí. - Sóltame!
- Si? - Mamá, estou fóra, vale?
Vouche poñer osíxeno, si?
- Onde doe? A barriga? - Aguanta.
Mamá, estou fóra!
CREADO POR RAPMAN
Por que hostia tiveches que ir só?
Os putos médicos din que igual non espertas.
Tiña que estar eu alí.
Spud, perdóame.
ESCRITO POR RAPMAN
Perdoa...
Vinte alí á noite.
Es coma min.
Por favor, aquí non.
- Teño unha reunión importante. - Non vin mancarte.
Mira, é que...
DIRIXIDO POR SEBASTIAN THIEL
Teño un colega no 207
e os médicos din que igual non sae desta, sabes?
Así que...
se podes facer algo para axudarlle, coidalo ou o que sexa,
agradecíacho.
Prométoche que faremos o que poidamos.
Fala.
O recoñecemento facial deunos o perfil dun deles.
- Só dun? - Si.
Volve pasalo.
T, Alex, vamos.
Quéroo vixiado todo o día. A ver se nos leva aos outros.
Observamos os recursos?
Rodney.
Todo ben, mamá?
Tes unha casa ben bonita.
- Grazas. - Nada.
Estás guapa.
Cambiaches o pelo.
Debíchesme escribir ou chamar antes.
Puidemos saír a comer ou algo.
Pero comemos agora.
Gregg non tarda en volver cos nenos.
Se cadra outro día, si?
Xa que estou aquí, podo esperar.
Xa sabes o que pensa Gregg.
Mamá... que lle dean a Gregg, mamá.
Mira...
cambiei.
Agora gaño cartos.
Moitos cartos.
Podo alugar algo e non terías que quedar aquí.
Eu aquí non estou presa, Rod.
Eu quero a Gregg.
- Non che importa que sexa racista? - Non é tal.
Eh?
E por que aceptou a Rachel e a min non?
Non pasa nada.
Xa...
Xa non estou enfadado.
O de ir para unha pensión aos 16
foi boa idea, a verdade.
É só que estaría ben verte un pouco máis, mamá.
Spud pasa a maioría das noites comigo, non estiven só.
Sempre souben que vos iades coidar un ao outro.
Está no hospital, mamá.
- Que lle pasou? - Está en...
Está en coma e... non sei. Está moi mal.
Síntoo, corazón.
É moi bo rapaciño.
Mamá, e se quedo aquí?
Só ata que se poña mellor.
Mentres, pago os meus gastos.
Vale? Dille a Gregg que sería coma un inquilino.
Non podes quedar aquí, Rod. Síntoo.
Por favor, mamá. Só ata que esperte.
Síntoo, pero non.
Si, e pareceume que tiña moito xeito.
Claro, os médicos de hoxe en día saben moito.
Si.
Pero estou seguro.
A decisión é importante.
Así que teño que estar seguro.
Tes unha mensaxe nova.
Ei, estívente chamando.
Vin o que me dicías da crise de túa nai. Está ben?
Chámame cando poidas. Espero que esteas ben.
Quérote.
Son Dionne Ofori. Deixa unha mensaxe e chámote en canto poida. Grazas.
Ola, D. Acabo de espertar.
Sigo no centro de drepanocitose.
Atendérona e vai...
Vaise poñer ben.
Perdoa, non vin a chamada.
D, perdoa por todo.
Cando chegue á casa, temos...
Temos que falar.
Teño que contarche algo.
Papá, son eu.
Por que non abres?
Papá, sei que estás aí. Oio a tele.
...agora, co seu novo libro, Susan...
- Fixen algo malo? - A túa nova publicación é...
Levo chamándote desde a noite para falar contigo.
Abre a porta, ho!
Sabes o que?
Deixa estar. Sabes o que? Tanto me ten!
Agora empezas a ver...
Debiches pensalo mellor antes de dispararlle ao rei e fallar.
Eu de ti ía visitar a avoíña.
Avoa!
Tayo!
O brazo!
O brazo...
Si? Si, miña avoa está ferida. Necesita unha ambulancia, xa.
O primeiro é saber se estás ben e te sentes mellor.
Síntome moito mellor. Grazas, xefa.
Estupendo.
Por que fuxiches en pleno horario de traballo?
Recibín unha nova do meu mozo a noite antes que me descolocou.
Pensei que ía estar ben, pero logo funme sentindo peor.
Foi moi pouco profesional e non debín traer os problemas persoais aquí,
pero prometo que non vai volver pasar.
Tendo todos os factores en conta, decidimos que...
Podo dicir unha cousa? Este acto illado
non debía antepoñerse ao meu traballo duro destes dous anos.
Nunca chego tarde. Entro antes para atender os pacientes.
E sen cobrar. Que tampouco espero...
Debías cobralo.
As horas de máis non nos pasaron desapercibidas.
Todos os médicos te reclaman e todos os pacientes te adoran.
En futuras ocasións, se pasa algo fóra do traballo
e non te sentes capaz, chama e avísanos de antemán.
Claro que si.
Dito isto,
gustaríanos ofrecerche un ascenso.
Grazas.
Botábate de menos.
A min? Ou a miña pixa?
Pois...
Bromas á parte,
alégrome de que non estiveses alí onte. Creo que te ían matar.
Oxalá estivese.
Sabes quen eran?
Unha xente que non vai vivir moito máis, dígocho eu.
A onde vas? E quen toca así a bucina?
En serio?
Que hostia fan á porta da miña casa?
- Son socias miñas. - Que negocio tes con elas?
Sharleen, aparta.
Non vas con elas despois de foderme. Son parva ou que?
Díxenche que apartes.
Teño o negocio pechado e sabes que perdo cartos.
Tanto me dan os teus cartos.
- Solta. - Pero ben que os gastas.
- Adiviña. Na reunión... - O mamón vai e ponme as mans enriba.
- Que? Quen? - Craig.
- Estranguloume. - O que?
Estou farta de que os tíos crean que poden poñerme as mans enriba cando queiran.
Estou farta, hostia!
Sharleen...
Sharleen?
Oi! A onde vas?
Mike, como foi con Sabrina?
Non lle interesa.
Mike, tío...
Voulle contar todo a Dionne ao volver.
Estás seguro?
Si.
Merece sabelo.
Unha cousa era ocultarllo cando cría que a podía salvar, pero...
E case perdo a miña nai esta noite. Perdíaas as dúas.
Estás ben, meu?
Non.
Non estou ben.
É coma ver afogar a persoa que quero
e, por moi forte ou rápido que nade, non poder facer nada para evitalo.
Teño os poderes, podo facer unha chea de cousas,
pero de que me valen?
Mike, meu...
Como o fago?
Eh?
Como lle digo que lle quedan tres meses de vida?
Mike. Mira, igual podiamos...
Non sei...
Señora Johnson? Que tal? Todo ben?
- A traballadora social. - Non veño a título oficial.
- Pero quería falar con vostede... - Pide algo ou vaite.
Jasmine ten un poder?
Ou un don?
Señora Johnson, o meu prometido teno.
Só preciso saber que vai estar ben.
Levárona.
Sharon!
ABERTO
PECHADO
Que fai?
Se o teu home ten poderes, non han tardar en vir por el tamén.
Quen? A onde o queren levar?
Mira, falei con eles por teléfono
e dixéronme que, se informaba a policía ou as autoridades...
matarían a Jasmine.
E ti queres traer a policía a cheirar, poñendo a súa vida en perigo.
A policía tiña a denuncia que puxeran vostedes.
- Non puxemos denuncia ningunha. - Fun eu.
Para intentar recuperala cando deixaches que a levasen!
Que a levasen? Que ía facer, Sharon? Dime!
Dixeches que o teu prometido tiña un poder. Cal?
Poderao usar para traer a Jasmine?
Saben a onde a levaron?
Por que? Por que a levaron?
Eu tiña drepanocitose de nacemento.
Un día, Jasmine...
tocoume...
acendéronselle os ollos
e agora xa non teño a enfermidade.
Pode curar?
- Cando abren? - Abre a porta.
Chámeme se sabe algo de Jasmine.
Ola.
Volvín o antes que puiden. Está ben?
Si, está ben.
- Que pasou? Levaba moito sen crises. - Non o sei. Estana atendendo.
Vaise poñer ben.
Menos mal.
Non sei como dicir isto, así que...
Antes de entrar niso, teño que dicirche algo.
- Iso pode esperar. - Non pode, non.
Aquela nena, Jasmine Johnson, non fuxiu.
Ten poderes.
E hai unha... xente que a levou.
E atopei este rapaz na rede que tamén os ten
e levouno a mesma xente.
- E teño medo. - Hostia, díxenche que o deixases!
- Díxencho! - Non tal.
Ladráchesme dando ordes e esperando que sentase coma un can.
Non mo contas todo e non sei por que.
É o que che quero contar agora.
Acabáronse os segredos.
Vale.
Cando fun ao futuro...
- Esperas alguén? - Será un paquete.
- Vouno despachar. - Non, D, espera.
Está Michael?
- Quen es? - Perdoa, son Rodney.
Rodney?
- Home, Mike. Que hai? - Que fas aquí?
- Lembras a mensaxe? - Si, que foi?
Teño boas novas para ti.
Podemos falar os dous?
- Un minuto. - Michael.
Por favor.
A noite pasada atopei os outros tres que buscas.
- Que? - Si, xúrocho.
Tiñan todos a movida esta dos ollos.
Unha traballa no hospital Belgrave,
o outro é un puto cativo da rúa e o último é un mangallón.
Se saímos agora mesmo, lévote onda el.
- A Andre? - Se se chama así, si.
Onde o viches?
Por que de súpeto me axudas?
- Se non che interesa, marcho. - Vale. Si que me interesa.
- Si? - Si.
- Pois hai que ir xa. - Xa?
- Mike, ti vesme tatexar? - O carallo.
Espera aquí.
Mentíchesme.
Estiveches por aí facendo sabe Deus o que con esa xente da túa lista,
e eu aquí pensando que estabas san e salvo no traballo.
Que máis me estás agochando, Michael?
Pódesmo contar todo, para que non me sinta tan parva?
Teño que ir con Rodney.
Estás de broma?
Escoita, D, cando volva, prométoche que cho explico todo.
Prométesmo? Coma a última vez?
Teño que marchar.
Michael, por favor.
Síntoo.
Está ben?
A túa avoa, meu. Isto é a hostia.
Estamos fodidos.
E que? Vai vir ás casas de todos?
- Mandamos mudarse ás nosas nais? - Non. Unha puta merda! Es parvo ou que?
Eu digo de ir ás outras guaridas.
- Ten que estar nunha. - Non.
Non vai estar.
Sabe que se pasou.
Pero sei onde pode estar.
Non, non o pillas.
Ai, carallo! Esa é Veronica.
Quen? Onde?
A da chaqueta azul.
É a que nos vendeu aos Sixers. Para o coche.
- Cacho puta. - Para que? Levamos merda.
- Meu. - Que pares o puto coche!
O carallo.
A tía non me pode ver.
- Non, nada. - Díxoo. Sabía que falaba de min.
Veronica!
Oi, V!
A ver, tía, dime que non nos vendiches a eses tipos.
Si, vendinvos, e que?
Que ides facer? Son unha Sixer cabreada.
Chucky non vai tardar en saír do hospital e os Tower Boys ides...
Hostia!
Oi, Tazer!
Tranquilo, tío.
Ei, Taze!
Ei, Taze, para!
Ei, Taze!
- Soltádeme! - Xa!
- Ide ao carallo! - Para!
- Aquí non. - Que hostia...?
V, fálame. Ai, Deus.
Axuda! Que alguén me axude!
Vouche buscar axuda.
- Seguro que é aquí? - Si, segurísimo.
Véndolle á metade do edificio. Véxoo saír seguido.
Aí está o colega.
Vai, ten que saber onde está. Veña.
Ei, que tal, meu? Todo ben?
- Que tal? - Ben.
- Coñeces un tal Andre? - Andre?
Si.
- Non coñezo ningún Andre. - Unha merda.
Baixiño, pel escura, cachas. Véxote con el seguido.
Síntoo, non sei de quen me falas.
Está mentindo.
- Cala a boca. Pallaso. - Ei.
Escoita, sei que sabes de quen falo. É coma nós, pero coa forza.
Ou me dis onde está ou desgráciote.
Vale, vale.
- Non sei de quen falades. - Ei.
O teu amigo está en perigo.
Búscao unha xente polo que pode facer.
Nós podemos axudarlle.
Dáme o teu número, eu pásollo...
- Agora sabes quen é, non? - Non, dáme a min o del.
Tío.
Vale.
Só me dá ton. Como sei que é o del?
Como? Non, é o número del. Mira, eses somos el e eu.
Eu e o meu colega.
Non sei por que non colle. Dígolle que te chame.
- É el. - Xa cho dixen.
Vive na zona?
- Si. - Si? Cal é o seu enderezo?
- Amodo. Non che podo dar o enderezo. - Amodo?
Non cho podo dar, macho. É amigo meu.
Dígolle que te chame, de verdade. Hoxe.
Pero faino.
É cuestión de vida ou morte.
Si. Se non sabemos del, vai buscando outro choio,
porque vou vir todos os putos días ata que te vexa.
Xúroche pola miña vida que te vai chamar.
Podo marchar?
Apura.
Agora que?
Son Sharleen. Deixa unha mensaxe.
Shar. Onde estás?
Espero que non fixeses ningunha parvada. Chámame. Estou preocupada.
Que chulada de casas, macho.
Pero estar aquí é un risco.
Seguro que por aquí nin hai xente negra.
Ves a choza aquela?
- É a da nai de Krazy. - Hostia.
- Iso é pasarse. - A nai?
Que pensas facer?
Entramos aí e sacudímola ata que nos diga onde está?
Ao carallo. Veña, vamos.
Macho, era broma. Ti estás fatal da puta chota.
Ir por aí batendo nas nais da xente?
- Ti acabas de atacar unha tía. - Que? Ti estás ben, meu?
- Vendéranos! É diferente! - Que lle dean á nai.
Se nos di onde está, non lle pasa nada.
- Eu non ataco a nai de ninguén. - Pois queda.
Eu tamén quedo, macho. As nais non se tocan.
E as avoas si?
Claro que non, pero nós non estamos trallados coma el.
Vén vela todos os días.
Só temos que esperar.
E agora que?
Esperamos ata que volva.
Esperamos sen máis? Un plan brillante, Mike.
Cal é o teu plan?
- Non teño. - Non, cal é o teu plan?
Tes a mesma información ca min.
- Cal é o teu plan brillante? - Era broma.
Estou farto de ter que ter todas as respostas.
Traballo de repartidor, non no puto MI5.
- Perdón. - Non pasa nada.
- Esta bolsa pesa. - Xa cha collo agora.
ESTÁS BEN?
Non tes o número del?
- O do amigo, si. - Pois chámao.
Bloqueoume.
Cen perdidas ao día non as aguanta calquera.
Perdoa, macho, pero pásaste un pouco.
Escoita, Mike, cando atopemos os outros tres...
necesito pedirche algo.
- O que? - O meu colega, Spud...
Déronlle unha malleira moi grande e...
Os médicos din que igual non sae desta.
E estaba pensando que igual ti podías... xa sabes...
ir atrás no tempo, ata antes de que pasase.
- Por iso decidiches axudarme. - Axudámonos un ao outro.
- Non sei se poderei. - Pódelo intentar, non?
Mira, non estou de broma, meu, non é xogar á misión de superheroes.
Estou intentando evitar a morte do meu ser querido.
- Vale? - Que hostia pensas que fago eu?
Escoita, non cho contei todo.
Intervimos, señor?
Non. Deixade axentes a vixiar a urbanización.
Agora entendo a túa obsesión por atoparnos a todos.
Que dixo cando llo contaches?
Hostia, non o sabe?
Non te culpo, macho. Eu non sería capaz.
Se Spud ten razón sobre o da bolboreta,
xa lle sumaches anos.
CHAMANDO
- É Andre. - Si?
- Son Michael. - Oín que andas en busca miña.
Escoita, se quedas comigo, pódocho explicar todo ben.
Que me queres?
- Busca quen está ao outro lado da liña. - Si, señor.
Informamos a Ray?
Que dixo? Tío, a onde vas?
Non pode falar por teléfono. Temos que quedar para ver de que vai isto.
Soa a trampa, meu.
Xa, pero estou preparado para o que intenten.
Sabes?
Sexa o que sexa,
prefiro facelo agora e non indo pola rúa con AJ.
- Non o vou poñer en perigo. - Iso si, pero...
Ei, nin abriches a caixa forte.
Todo para nada.
Debérona baleirar antes de chegares ti, meu. Merda.
A ver, non pasa nada.
Tío, coñezo alguén. Podo amañalo.
Amañar o que, John? O que?
- Vai saír todo ben. - Como? Como vai saír ben?
Estou pelado, tío. Pelado. Si?
Acabo de recuperar a AJ. Acabo de recuperalo.
Págaslle ti a Aisha? Págasme ti o alugueiro?
Xa o supoñía. Xa o supoñía, hostia.
ES A TRABALLADORA SOCIAL?
SON DIONNE OFORI. QUEN ES?
Señora Johnson!
Señora Johnson, son Dionne.
Señor Johnson, non veño dar problemas.
A súa muller escribiume polo meu prometido. Por iso vin.
Era eu desde o móbil dela.
Sabía que virías.
Ves?
Mira...
non lle dixen nada a Sharon para non darlle esperanzas.
Sei a onde levaron a Jasmine.
A onde levarán o teu home se o atopan.
- A onde? - Non.
Antes de dicircho, vouche pedir un favor.
Por favor.
Por favor, axúdame a traer a miña filla de volta.
Suplícocho.
- Aí tes, meu. - Grazas, tío.
Xuraría que alguén nos vixía desde aquela ventá.
Estás colocado. Para con iso.
É a nai.
Oídes as sirenas?
Vamos.
Non é por nós, meu.
E por quen vai ser?
Cago na hostia.
Meu.
- Que fas? - Hostia, non hai saída!
Dádeme as armas. Xa! Dádeme as armas!
Cago na puta!
Veña.
Cerren a porta! Queden no vehículo!
- A porta! - Estou colocado de máis.
- Dígoche que estou... - Que hostia é iso?
- Ía vendela despois... - Puto idiota.
- Dáma. - Cago na puta, meu.
Merda.
- Onde a pos? - Mans en alto!
- Que facemos? - Saian do coche! Saian!
Saian do coche. Rápido.
- Todos. Solte o volante. - Solta, hostia!
- Solta! - Solte o volante.
- Calma, tío. Estou andando. - Hostia!
- Vale! - Calma, tío.
- Hostia! - Quietos.
Sentado.
Tío, o meu pulso!
- Non se movan. - Idiotas.
- Hai algo? - Para xa, tío.
Está limpo.
- Iso, limpo, oíches? - Silencio.
- Quieto aí. - Marchamos, tío.
- Silencio. - Vai ao carallo. Solta.
- De que vai isto? - Cago na hostia.
- Non me fodas. - Silencio!
- A calar. - Dixen silencio!
Temos algo. Metédeos no furgón!
- Arriba. - Que?
- Ídevos foder. - Que fixemos?
- Non é noso! - Puxéstelo vós!
É unha trampa.
- O can atopou algo. Ímolos deter. - Non é noso!
Veña!
- Ao furgón. - Pero que non é noso!
O tipo vén ou non?
Que hostia...?
Está de carallada.
Diga.
Andre quedou con nós, pero non me contesta as chamadas.
Xa tiña que estar aí. Vive a cinco minutos.
Saíu hai unha hora.
Cando a viches por última vez?
Kayla, pódeste concentrar, hostia? É importante.
Mellor dáme o número de Craig.
E o enderezo?
Alguén o ten que ter!
Un momento, igual é ela. Dille a Temi que me chame.
Un momento.
Temi. Si, tes o número de Craig?
Si, Krazy.
Que?
Vale, chámame en canto o consigas.
Non é por mal, pero que facedes aquí?
- Dixeches que viñésemos. - Dixestes que era urxente.
E é.
Mira, non o sei seguro,
pero cremos que a Andre o colleron os encapuchados.
- O próximo pode ser calquera de nós. - "Nós" quen?
Todos os de ollos amarelos da casa de onte.
Quen é o rapaz da arma?
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández