ORYGINALNA OPOWIEŚĆ WEBTOON SWEET HOME CARNBY’EGO KIMA I YOUNGCHAN HWANGA
SWEET HOME
Planowałem się zabić.
Ale dzisiaj wychodzę stąd,
żeby przeżyć.
Nie umrzesz, choćbyś chciał. Jesteś człowiekiem-potworem.
Poradzisz sobie lepiej niż inni.
Mam przeczucie, że narodzi się wyjątkowy LP.
Mogę wam pomóc stworzyć szczepionkę?
Chcesz to zrobić, nawet jeśli umrzesz?
Mówiłem ci, że to bez sensu.
Przyznaj to.
Jesteś potworem.
Tak.
Jestem potworem.
Zrozum, że nie masz już czego chronić.
Żyj w rozpaczy. Niezdolny do śmierci.
LP-3, LP-4
Nic nie mogłem zrobić.
Chciałem tylko stać się porządnym człowiekiem.
Chcesz umrzeć w żałosny sposób?
Tego chcesz?
Kłamca.
Mówiłem ci już,
że mogę ci pomóc.
Mogę spełnić twoje marzenia.
Wszystkie.
Gotowe.
- Proszę. - Spróbujmy.
Smacznie wygląda.
- Niesamowite. - Najpierw spróbujcie zupy.
No dalej. Spróbuj, Hyun-su.
Proszę.
Ale to nie jest prawdziwe.
To nie ma znaczenia, o ile jesteś szczęśliwy.
Żyj sobie w marzeniach.
Ja będę znosił za ciebie piekło rzeczywistości.
Nie.
Uparty jesteś.
Hyun-su!
„Byłaś błędem”.
„Jesteś potworem”.
Nie urodziłam potwora.
Użyłaś swoich rąk, żeby zmienić ich w potwory?
Yi-kyung!
Yi-kyung jest ciężko ranna.
Może umrzeć.
Mama nie umrze.
Nie płaczcie.
Nie miała objawów.
- Jak mogła… - To jej córka.
Ludzie nie zmieniają w potwory.
Potwory to wciąż ludzie.
Żyją w ich środku.
Widzę to, Eun-yu.
Widzę pragnienia ludzi, którzy się przemienili.
Ale Yi-kyung nie będzie tam szczęśliwa.
Muszę to przerwać.
To muszę być ja.
To nie musisz być ty.
Dlaczego wciąż żyję?
Żałuję, że nie przemieniłem się w potwora.
Cha Hyun-su.
Uderzysz mnie tym?
Sprowadź go.
Sprowadź Hyun-su.
Jest ranny.
Niech odpocznie.
Pomagałem mu, bo cierpiał.
Daj mi spokój.
To wasza wina.
Hyun-su nie miał władzy?
Ja też nim jestem.
Prawdziwy Hyun-su, nie ty.
Mieliśmy sobie pomagać.
Jego śmierć by mi zaszkodziła.
Zostaw go i spadaj.
Naprawdę?
Chcesz tego?
Pasuje ci Cha Hyun-su…
który jest słabeuszem?
Tak.
Co robisz?
Nie wiem.
Co zrobimy?
Co chcesz zrobić?
Ty szajbusie!
Nie wierzę.
Cha Hyun-su.
LP-1
Wiedziałem, że wrócisz.
Jeśli wcześniej nie zdechniesz.
To miejsce było dla ciebie wszystkim.
Nie wiem, kim jesteś.
Tak to już jest.
Jestem osobą publiczną.
Ludzie mnie rozpoznają, ale ja ich nie.
Byłeś naukowcem?
Nie zwracam uwagi na ludzi.
Nie przepadam za nimi.
Ale mną byłeś zainteresowany.
Jasne.
Powiedz mi.
Coś ty za jeden?
Twój pierwszy…
obiekt badań.
Chciałem ci pokazać.
LP-1, tak?
A może
twój kolega,
Nam Sang-won.
Miło cię widzieć.
Bałem się,
że już nie żyjesz.
Ty jesteś Nam Sang-won?
Kłamiesz.
Se-yeon.
Ty to zrobiłeś.
SANG-WON
Sang-won…
Przykro mi, Sang-won.
Seo Yi-kyung nie żyje.
Pragnienia Nam Sang-wona.
Stało się tak, bo chciał uciec z tego cholernego eksperymentu.
Jestem wolny dzięki bólowi, który mi zadałeś.
I udało ci się rozdzielić potwora.
Gratulacje.
Teraz umrę?
Niby dlaczego?
Jeśli już, to jestem wdzięczny.
Przemiana w potwora mnie ukształtowała.
Ale to ty
mnie dopełniłeś.
Więc dlaczego?
Dlaczego po tym wszystkim
nadal tu jesteś?
Chodź ze mną.
Kopę lat.
Przywitaj się.
LP-3?
Jestem Hwang Chi-seong.
Czyli LP-3.
Do takiej nazwy przywykłem.
Imiona nie mają znaczenia.
Prawda, trójko?
Nazywaj mnie, jak chcesz.
Dzięki tobie poczuję spokój.
Na twoje nieszczęście
poznęcam się nad twoim znajomym.
Pamiętasz eksperyment,
który tak lubiłeś przeprowadzać?
Pomyślałem, że też spróbuję.
Yong-seok…
Yong-seok!
Sierżant Kim?
Yong-seok!
Sierżancie!
Wybierz.
Możesz uratować jedną osobę.
Zawsze dotrzymujemy słowa.
Jaki jest cel tego eksperymentu?
Znalezienie takich jak my.
Pobudzamy pragnienia. To pierwszy krok do przemiany w potwora.
Koniec czasu.
Nie!
Nie, Jong-hyun!
Jong-hyun!
Nie!
Jong-hyun!
Nie podoba ci się?
Bo też jesteś człowiekiem?
Nie podoba mi się, bo nie ma sensu.
Jeśli trójka mówi prawdę,
powinno być więcej LP.
Widzę, że jeszcze wam się nie udało.
Jesteś zbyt zachłanny.
Chcesz, żeby obaj zginęli?
Kończy ci się czas.
Zdecyduj.
Sierżancie…
Sierżancie, nie!
Nie rób tego!
Yong-seok.
Nie! To moja wina!
Nieprawda.
Nikt nie uważa, że to twoja wina.
Musisz przeżyć, jasne?
Co ty wyprawiasz?
Jestem taki jak ty.
Jeśli cię zostawię,
porzucę też siebie.
Wyciągnę was stąd.
Kretyn z ciebie.
Wstawaj.
Wynośmy się stąd.
Chodź.
Kurwa!
Zabijcie ich.
Ja to zrobię.
Nie zawiedź nas tym razem.
Yeong-hu!
To na pewno jedyny sposób?
To był mój pierwszy raz.
Wiele razy widziałem pragnienia potworów,
ale nigdy nie były tak silne, jak w przypadku Yi-kyung.
Wciąż jest szansa,
jeśli Yi-kyung tak jak ja zrozumie,
że to kłamstwo.
I znów będzie sobą?
Muszę spróbować.
Nie mogę się poddać.
To idę z tobą.
Dopiero co odzyskałeś świadomość.
A jeśli potwór znów przejmie kontrolę?
Nie.
- Nie możesz. - Hej.
Przepraszam, że musisz czekać,
ale Yi-kyung to teraz mój priorytet.
Nie mogę cię chronić.
Obiecuję,
że ją znajdę.
Idź już.
I nigdy nie wracaj.
Przestań o tym myśleć.
Nie poprosiła, żebyś została.
Hej, pięknisiu!
Znowu się spotykamy.
Mówiłam, że jesteśmy sobie pisani.
Zobacz.
To twoja córka, Yi-kyung.
Chce do mamy.
Niemożliwe.
To twoje dziecko.
Nie!
Nie? To mogę ją zabić?
- To ty, Yi-kyung? - Nie! Przestań!
Nie dotykaj jej!
Przestań udawać.
Aż tak bardzo jej nie kochasz.
Potrafisz odczuwać matczyną miłość?
Proszę, nie.
Chciałaś ją zabić, prawda?
Chciałaś to zrobić.
Nie, to nieprawda!
Czyli chcesz ją chronić?
Dasz radę tym razem?
Tak.
Dam radę, więc proszę…
Yi-kyung!
To potwór, którego stworzyłaś.
Przez ciebie zabił wiele osób.
Co zrobisz?
Może zabić twoje dziecko raz na zawsze.
Zabij je.
Tylko tak ochronisz swoje dziecko.
Yi-kyung!
- Yi-kyung! - Yi-kyung!
Weź się w garść!
- Yi-kyung! - To coś chce zabić twoje dziecko!
Czekajcie.
Zaczekajcie chwilę.
Zaraz wracam.
Cholera, chyba mi odbiło.
Giń, dupku!
Sierżancie Kim!
Zginiesz tam.
Dlaczego to zrobiłaś?
Dlaczego?
Dlaczego to zrobiłaś, do cholery?
Seo-jin!
Sierżancie Kim!
Dokąd jedziemy?
Tam, skąd przyszedłeś.
Owoc jest już prawie dojrzały.
Tym razem jest inaczej.
Zdarzy się coś niezwykłego.
Prowadź.
Jedziemy na stadion.
Pluton Wrona naprawdę zabrał Ye-seul?
Niby czemu?
Znaleźliście już Seung-wana?
Jest potworem czy ukrył potwory?
To już nieważne.
Tak czy siak zostanie ukarany.
Sierżancie Tak, widzę komendantkę Ji.
BIURO
Właśnie weszła do biura.
Dokąd idziemy?
Tak chcesz mnie przeprosić?
Już dobrze, mamo. Rozumiem cię.
Co się stało?
Dlaczego nic nie mówisz?
Będziesz mnie ignorować?
Zrobiłam wszystko, co mi kazałaś!
Ye-seul.
Musisz mi pomóc.
Od teraz ci, którzy ukrywają objawy,
i ci, którzy ich kryją, będą ponosić konsekwencje.
Wiedziałaś o tym?
Nie miałam pojęcia.
Mamo, daj spokój.
Mamo!
Naraziłaś mnie.
Ostatni raz ci pomagam.
Idź tędy. To jest wyjście.
Lub wracaj do sierżanta Taka.
Mamo, proszę.
Przepraszam.
Nie rób mi tego.
Mamo!
Dlaczego mnie tak nazywasz?
Twoja prawdziwa mama stała się potworem i umarła rok temu.
Wiesz, jak bardzo chciałam być nazywana mamą?
Chciałam to usłyszeć nawet w snach.
Ale nie od ciebie.
Od mojego syna.
Rozumiesz?
Od mojego syna.
Nie wierzę.
Przez mieszkanie z tobą zaczęło mi na tobie zależeć.
Prawie popełniłam wielki błąd.
Dokąd prowadzą te drzwi?
Powinnaś była odejść, gdy miałaś szansę.
Mamo, nie rób mi tego, proszę.
Przysięgam, że tu weszła.
Ale…
Mamo, proszę.
Mamo!
Boję się.
Przywitaj się, Ye-seul.
To mój syn.
Mój syn!
Hej, smarkulo.
Jeszcze nie umarłaś?
Ile czasu minęło?
Musisz wiedzieć,
że nie możemy nic zrobić.
Wiem.
Kazał czekać, prawda?
Dam ci sygnał.
Yi-kyung!
Musisz przestać.
Musimy wrócić.
Proszę, przestań. Weź się w garść.
Yi-kyung!
Długo tu nie przetrwamy.
Nie mów, że ich teraz zostawimy.
Musimy ich jakoś wyciągnąć.
Nie!
Potrzebujemy więcej czasu.
Co robisz? Oszalałeś?
Rozwiąż mnie.
Zostaw mnie.
Rozwiąż mnie!
Chan-yeong, nie!
Nie!
Park Chan-yeong!
Cha Hyun-su!
Obudź się!
Mamo!
Tutaj.
Mamo, tu jestem!
Yi-kyung.
Musimy iść.
Szybko.
To nie jest twoje dziecko.
Prawdziwe dziecko czeka na ciebie.
Musimy iść.
Chodź.
Nie.
Szybko, chodź.
Nie.
- Chodźmy. - Nie!
Nie!
Cha Hyun-su!
Napisy: Kamila Krupiński