SWEET HOME 3
Zamierzałem się zabić.
A dziś opuszczam to miejsce, by przeżyć.
Nie mogą umrzeć. Ludzie-potwory.
Czuję, że się spiszesz i będziemy świadkami narodzin wyjątkowego LP.
Zdołacie dzięki mnie opracować szczepionkę?
Możesz tego nie przeżyć. Zdecydujesz się?
Mówiłem, że to bez sensu.
Pogódź się z tym. Jesteś potworem.
Racja.
Jestem potworem.
Zrozum, nikogo nie ochronisz.
Będziesz żył w rozpaczy, samotny.
LP-3 LP-4
Byłem bezradny.
Chciałem stać się lepszym człowiekiem.
Skonać parszywą śmiercią?
Tego pragniesz?
Kłamstwa.
Mówiłem, że mogę ci pomóc.
Znów dam ci to, czego pragniesz.
Gotowe.
Pysznie wygląda, prawda? Powąchaj.
Mówiłem, że umiem gotować. Zacznijcie od zupy.
Hyun-su, skosztuj.
Dla synka…
Przecież to nieprawda.
Co z tego? Wreszcie zaznasz szczęścia.
Zostaniesz w krainie marzeń, a ja zastąpię cię w świecie z piekła rodem.
Nie.
Aleś ty uparty…
Hyun-su!
„Byłaś pomyłką. Jesteś potworem”.
Urodziłam cię. Jak możesz być potworem?
Dotknęłaś ich, by zmienić w potwory?
Yi-kyung! Jest bardzo chora. Może umrzeć.
Mama nie umrze. Nie płacz.
Nie miała objawów. Co się stało? To sprawka jej dziecka.
Ludzie nie kontrolują przemiany.
Gdy zmieniasz się w potwora, nie przestajesz być człowiekiem.
Widzę je wszystkie…
Pragnienia ludzi, którzy stali się potworami.
Ale Yi-kyung jest nieszczęśliwa również po tamtej stronie.
Muszę ją powstrzymać.
To muszę być ja.
Nic nie musisz.
Dlaczego wciąż żyję?
Lepiej będzie, jak zostanę potworem.
Cha Hyun-su?
Uderzysz mnie tym?
Sprowadź z powrotem Cha Hyun-su!
Jest ranny, niech trochę odpocznie.
Chcę mu pomóc, bo cierpi. Nie bądź taka.
Właściwie to twoja wina.
Myślałam, że to Hyun-su decyduje…
Ja też nim jestem.
Nie, potworze.
Ustaliliśmy, że będziemy się wspierać. Jego śmierć nie jest mi na rękę.
Zostaw go w spokoju i spadaj.
Naprawdę? Tego chcesz?
Wystarczy ci ten słabeusz, Cha Hyun-su?
Tak.
Co robisz?
Nie wiem.
Co powinniśmy zrobić?
Co chcesz zrobić?
Szlag! Stuknięty drań!
W głowie się nie mieści…
Cha Hyun-su.
Wiedziałem, że wrócisz.
Jeśli nie dasz się gdzieś zabić.
Dla ciebie to miejsce też było wszystkim.
Chyba się nie znamy.
Wiesz, jak to jest ze sławą. Nie znam wszystkich, którzy znają mnie.
Byłeś tu badaczem?
Ludzie mnie nie interesują. Nie przepadam za nimi.
Mnie okazałeś sporo zainteresowania.
Jasne… A kim właściwie jesteś?
Twoim pierwszym…
obiektem badań.
Zależało mi, byś go zobaczył.
LP-1, tak?
Tudzież twój przyjaciel,
Nam Sang-won.
Znów się spotykamy.
A martwiłem się…
że nie żyjesz.
Twierdzisz, że Nam Sang-won to ty? Niezła ściema.
Se-yeon.
To twoje dzieło.
DZWONI SANG-WON
Niestety Seo Yi-kyung nie żyje.
Największym pragnieniem Nam Sang-wona
była ucieczka od tych eksperymentów i tak to się skończyło.
Uwolnił mnie ból, który mi zadałeś.
Zdołałeś wydobyć ze mnie potwora.
Gratuluję.
Czyli już po mnie?
Czemu miałbym cię zabić?
Jestem ci wdzięczny.
Zrodziłem się wskutek przemiany w potwora, ale czegoś mi brakowało…
dopóki cię nie spotkałem.
W takim razie…
co tu robisz, po okropieństwach, które cię tu spotkały?
Chodź za mną.
Minęło trochę czasu.
Przywitajcie się.
LP-3?
Jestem Hwang Chi-seong.
Miałem rację. Znam cię jako LP-3, prawda?
Nazwiska nie mają znaczenia, prawda Trójko?
Nazywaj mnie, jak chcesz.
To mi tylko ułatwi zadanie.
Zamierzam paskudnie potraktować twoich kolegów.
Pamiętasz eksperymenty, w których się lubowałeś?
Postanowiłem przeprowadzić własny.
Yong-seok!
Sierżant Kim?
Yong-seok!
Sierżancie Kim!
Wybieraj. Możesz uwolnić tylko jednego.
My dotrzymujemy słowa.
Jaki jest cel tego doświadczenia?
Znalezienie istot takich jak my.
Wzbudzamy w nich różne żądze.
To pierwszy krok do stworzenia potwora.
Czas minął.
Jong-hyun! Nie!
Nie!
Czujesz się niekomfortowo? Też jesteś człowiekiem.
Bezsensowny eksperyment.
Gdyby numer 3 mówił prawdę, byłoby tu więcej LP.
Ewidentnie ponieśliście klęskę.
Robisz się pazerny.
Przez ciebie wszyscy zginą.
Nie ma czasu do stracenia.
Pora podjąć decyzję.
Nie rób tego, sierżancie Kim! Nie możesz!
To moja wina. On nie może…
Nie obwiniaj się.
Nikt nie ma do ciebie pretensji.
Musisz przeżyć.
Co robisz?
Jestem taki jak ty.
Jeśli pozwolę ci zginąć,
na wszystko inne też machnę ręką.
Wszystkich stąd wydostanę.
Lekkomyślny gnojek.
Wstawaj. Spadajmy stąd.
Zabić ich.
Ja to zrobię.
Tylko mnie znów nie zawiedź.
Yeong-hu!
Jesteś pewny, że to jedyny sposób?
Pierwszy raz widziałem coś takiego.
Kilkakrotnie ujrzałem pragnienia potworów.
Ale nigdy do nich nie przeniknąłem, jak w przypadku pragnień Yi-kyung.
Może jest dla niej nadzieja.
Jeśli zrozumie, że to wszystko fikcja…
Tak jak ja.
Myślisz, że może wrócić?
Zrobię, co w mojej mocy. Nie poddam się.
W takim razie idę z tobą. Dopiero się obudziłeś.
A jeśli potwór znów przejmie kontrolę?
Nie.
Nie możesz.
Przepraszam, że stale każę ci czekać, ale mój priorytet stanowi teraz Yi-kyung.
Nie zdołam ochronić i ciebie.
Sprowadzę ją z powrotem, za wszelką cenę.
Idź już. I nie wracaj.
Nieważne. Nie chciała mnie tam.
Hej, pięknisiu! Znów się spotykamy.
Mówiłam, że jesteśmy sobie przeznaczeni.
Przyjrzyj się. To twoje dziecko, Yi-kyung. Szuka mamy.
Wcale nie.
Mówię ci, to twoja córka.
Nie!
Skoro tak, mogę ją zabić?
Yi-kyung, to ty? Nie! Zostaw ją!
Dość udawania.
Wiesz, że matczyna miłość nie wystarczy.
W ogóle ją odczuwasz?
Nie możesz.
Przyznaj, chciałaś ją zabić.
Nie tego pragnęłaś?
Skądże.
Czyli chcesz ją chronić?
Myślisz, że tym razem się na to zdobędziesz?
Dam radę. Proszę.
Oto potwór, którego stworzyłaś.
To przez ciebie zabija kogo popadnie.
Czy to w porządku?
Nawet jeśli może zgładzić twoje prawdziwe dziecko?
Zabij ją.
Tylko tak ochronisz córkę.
Yi-kyung! Weź się w garść!
To coś chce skrzywdzić twoje dziecko!
Chwila.
Zaczekaj.
Zaraz wracam.
Chyba mi odbiło. Szlag!
Sierżancie!
Nie przeżyjesz tam.
Czemu to zrobiłaś?
Dlaczego? Mów!
Seo-jin!
Sierżancie!
Dokąd właściwie zmierzamy?
Tam, skąd przyszedłeś.
Owoc zaczyna dojrzewać.
Tym razem będzie inaczej.
Mam przeczucie, że czeka nas moc wrażeń.
Prowadź.
Do azylu na stadionie.
Pluton Wrona naprawdę aresztował Ye-seul?
Dlaczego?
Seung-wan się nie znalazł? Czyżby stał się potworem? Ukrywał objawy?
Co za różnica? I tak go zabiją.
Szefie, komendantka Ji wyszła.
BIURO
Weszły do warsztatu.
Dokąd idziemy?
Sumienie cię ruszyło?
W porządku. Rozumiem, mamo.
Czemu się nie odzywasz?
Jesteś obrażona?
Zrobiłam, co kazałaś!
Ye-seul.
Pomóż mi.
Zatajający objawy, a także ci, którzy będą ich wspierać,
będą likwidowani na miejscu.
Wiedziałaś o tym?
Bynajmniej.
Zostawcie mnie!
Mamo!
Naraziłaś mnie na niebezpieczeństwo.
To ostatnie, co mogę dla ciebie zrobić.
Opuść nasz azyl.
Albo wróć do starszego sierżanta Taka.
Co ty mówisz? Wiem, że nawaliłam. Dlaczego to robisz, mamo?
Czemu stale nazywasz mnie mamą?
Twoja matka zmarła przed rokiem wskutek przemiany w potwora.
Wiesz, jak pragnęłam, by ktoś nazywał mnie mamą?
Chciałam to usłyszeć, choćby we śnie.
Ale nie od ciebie.
Od syna.
Owszem.
Mam syna.
Byłam niemądra.
Przez moment byłyśmy blisko.
Omal nie pomyliłam tego z prawdziwym uczuciem. To byłby błąd.
Co tam jest?
Trzeba było skorzystać z okazji na ucieczkę.
Mamo… Czemu to robisz?
Widziałem jak wchodziły do warsztatu, ale…
Czekaj, mamo.
Co to? Boję się.
Ye-seul, przywitaj się.
To mój syn.
Synku!
Cześć, zołzo. Żyjesz.
Ile czasu minęło?
Nic nie się da zrobić.
Wiem.
Naprawdę kazał ci czekać?
Wyślemy sygnał.
Yi-kyung! Przestań!
Musimy wracać. Spróbuj się obudzić.
Długo nie wytrwamy.
Mamy ich porzucić?
Obmyślmy, jak ich wyciągnąć.
Nie!
Potrzebujemy czasu.
Co robisz? Odbiło ci?
Park Chan-yeong, odwiąż to!
Puść mnie!
Puszczaj!
Nie! Co ty wyprawiasz?
Proszę cię, nie!
Ty gnojku!
Cha Hyun-su!
Zbudź się!
Mamo!
Tu jestem, mamo!
Musimy się zbierać. Pośpiesz się!
To nie twoje dziecko. Twoja prawdziwa córka czeka.
Musimy uciekać. Chodźmy.
Nie.
Szybko. Pora na nas.
Nie mogę.
Chodźmy. Nie!
Zostaw!
Puść mnie! Cha Hyun-su!