(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
(สวีทโฮม)
ที่จริงฉันตั้งใจจะตาย
แต่ว่าวันนี้ ฉันออกไปจากที่นี่
เพื่อมีชีวิตอยู่
สิ่งมีชีวิตที่ตายไม่ได้ ถึงแม้จะอยากตาย "มอนสเตอร์ฮิวแมน"
นายจะทำได้ดีกว่าเจ้าพวกนั้น
ฉันรู้สึกได้ว่า เอ็มเอชสุดพิเศษจะถือกำเนิดขึ้น
คุณคิดค้นวัคซีนผ่านผมได้หรือเปล่า
ถึงนายจะตาย ก็ไม่เป็นไรงั้นเหรอ
ฉันบอกแล้วไงว่ามันเปล่าประโยชน์
ทีนี้ก็ยอมรับเถอะ
นายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว
ใช่
ฉันคือสัตว์ประหลาด
จงรู้ซึ้งไว้ซะว่า ไม่มีอะไรที่นายจะปกป้องได้เลย
ใช้ชีวิตท่ามกลางความสิ้นหวัง แม้แต่จะตายก็ทำไม่ได้
(เอ็มเอช 3 เอ็มเอช 4)
ฉันทำอะไรไม่ได้เลย
ฉันก็แค่อยากเป็นคนที่ดีกว่าเดิมก็เท่านั้น
จะตายไปอย่างน่าสมเพชแบบนี้เนี่ยนะ
นั่นคือความต้องการของนายเหรอ
โกหก
บอกแล้วไง
ว่าฉันช่วยได้
ฉันจะทำให้นายสมปรารถนา
ทุกอย่างเลย
เสร็จแล้วครับ
- มา - เอาล่ะ
หน้าตาดีเลยนะ ที่รัก
- สุดยอด - ลองซุปก่อน
ฮยอนซู กินเร็วสิ
นี่
แต่ยังไงนี่ก็ไม่ใช่ของจริง
แล้วมันจะสำคัญอะไร ในเมื่อนายมีความสุขได้
นายอยู่ในความฝันของนายไป
ส่วนฉันจะทนอยู่กับความเป็นจริง ที่เหมือนนรกให้เอง
ไม่
ดื้อเป็นบ้า
พี่
"แกเกิดมาจากความผิดพลาด
แกคือสัตว์ประหลาด"
แม่คลอดแกมาเอง แกจะเป็นสัตว์ประหลาดได้ไง
แกใช้มือนั่นทำให้พวกเขา เป็นสัตว์ประหลาดอีกแล้วเหรอ
พี่
พี่อีกยองกำลังเจ็บหนักนะ
อาจจะตายเลยก็ได้
แม่ไม่ตายหรอก
พี่ก็ไม่ต้องร้องไห้ไป
พี่เขาไม่มีอาการอะไรสักหน่อย
- ทำไมจู่ๆ … - ลูกของพี่เขาทำให้เป็นแบบนี้
มนุษย์ทำให้เกิดการกลายร่างไม่ได้ครับ
กลายเป็นสัตว์ประหลาด ก็ยังเป็นมนุษย์อยู่ดี
มันยังอยู่ข้างในนั้น
อึนยู ฉันเห็นทุกอย่าง
เห็นความโลภของคน ที่กลายเป็นสัตว์ประหลาด
แต่ว่าพี่เขาไม่มีความสุขแม้แต่ในนั้น
ฉันต้องหยุดมัน
ต้องเป็นฉัน
นายไม่ต้องทำก็ได้นะ
ทำไมฉันยังมีชีวิตอยู่อีก
ทำไมไม่กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปซะเลย
ชาฮยอนซู
จะใช้ไอ้นั่นฟาดฉันเหรอ
เอาคืนมา
คืนชาฮยอนซูมา
เขาเจ็บอยู่ไง
ปล่อยให้เขาพักเถอะ
ฉันอุตส่าห์ออกมาช่วย เพราะเห็นว่าเขาเจ็บเจียนตาย
เจอแบบนี้น้อยใจแฮะ
นี่เป็นเพราะพวกเธอนั่นแหละ
ฮยอนซูเป็นคนคุมอยู่ไม่ใช่เหรอ
ฉันก็ชาฮยอนซูเหมือนกัน
ฮยอนซูตัวจริงสิ ไม่ใช่สัตว์ประหลาด
เราตกลงว่าจะช่วยกัน
เพราะถ้าหมอนี่ตาย ฉันเองก็ลำบากเหมือนกัน
ปล่อยเขาแล้วไสหัวไปซะเถอะ
จริงเหรอ
แบบนั้นจะโอเคเหรอ
ถึงจะเป็นชาฮยอนซูคนอ่อนแอ…
เธอก็โอเคเหรอ
ใช่
นายจะทำอะไร
นั่นสิ
ทำอะไรดีล่ะ
อยากทำอะไรเหรอ
ไอ้ประสาทเอ๊ย
บ้าบอชะมัด
ชาฮยอนซู
(เอ็มเอช 1)
คิดแล้วว่านายต้องกลับมา
ถ้าไม่ดวงซวยไปตายที่ไหนซะก่อน
ที่นี่ก็เป็นทุกอย่างสำหรับนายนี่
แต่ฉันไม่เคยเจอนายเลยนะ
ปกติมันจะเป็นแบบนี้ไง
การเป็นคนดังน่ะ
มีหลายคนรู้จักเรา แต่เราจำพวกเขาทุกคนไม่ได้หรอก
นายเคยเป็นนักวิจัยเหรอ
พอดีฉันเป็นพวกไม่ค่อยสนใจคนอื่น
ฉันไม่ค่อยชอบคนน่ะ
แต่ดูเหมือนนาย จะสนใจในตัวฉันมากเลยนะ
งั้นเหรอ
สรุปว่า
นายเป็นใครล่ะ
หนูทดลอง…
ตัวแรก
ฉันอยากให้นายเห็นจริงๆ
นี่เรียกว่าเอ็มเอช 1 ใช่ไหม
ไม่สิ ต้องเรียกว่า
เพื่อนนาย
นัมซังวอน ถึงจะถูก
ได้เจอกันอีกทีแล้วนะ
ฉันกังวลแทบแย่
ว่านายจะตายซะก่อน
นายคือนัมซังวอนงั้นเหรอ
พูดจาเลอะเทอะไม่หยุดเลยแฮะ
เซยอน
ก็ฝีมือนายไง
(สามี)
พี่
ซังวอน ทำไงดีล่ะ
ซออีกยองตายซะแล้ว
ความโลภของนัมซังวอน
ที่มันเป็นแบบนี้ก็เพราะเขาอยากหนีไป จากการทดลองเส็งเคร็งนี่
ความเจ็บปวดที่นายมอบให้ ช่วยทำให้ฉันได้เป็นอิสระ
ส่วนนายก็ประสบความสำเร็จ ในการแยกสัตว์ประหลาด
ยินดีด้วย
แปลว่านี่ฉันจะต้องตายแล้วเหรอ
ฉันจะทำไปทำไม
ฉันรู้สึกขอบคุณด้วยซ้ำไป
การกลายร่างสร้างฉันขึ้นมาก็จริง
แต่คนที่เติมเต็มฉันให้สมบูรณ์
ก็คือนาย
งั้นเพราะอะไรล่ะ
มันมีอะไรดีๆ น่าจดจำนัก
นายถึงยังอยู่ที่นี่
ตามมาสิ
ไม่เจอกันนานใช่ไหมล่ะ
ทักทายกันสิ
เอ็มเอช 3 เหรอ
ผมฮวังชีซองครับ
ก็ใช่ไง เอ็มเอช 3
ฉันชินปากกับแบบนั้นมากกว่า
ชื่อจะสำคัญอะไรล่ะ จริงไหม
หมายเลขสาม
เรียกตามสบายเลยครับ
ผมเองก็น่าจะสบายใจขึ้นได้ เพราะดอกเตอร์เลย
ผมว่าผมคงต้อง
เล่นบทโหดกับเพื่อนดอกเตอร์ซะหน่อย
จำเมื่อก่อนได้ใช่ไหมครับ
การทดลองที่ดอกเตอร์ทำบ่อยๆ
ผมว่าจะลองทำแบบนั้นดูบ้าง
ยงซอก…
ยงซอก
จ่าคิม
ยงซอก
จ่าครับ
เลือกสิคะ
คุณพาไปได้แค่หนึ่งในสาม
เรารักษาสัญญาอยู่แล้ว
วัตถุประสงค์ของการทดลองนี้คืออะไร
ตามหาสิ่งที่เหมือนเรา
กระตุ้นความโลภ ซึ่งเป็นขั้นแรกของการกลายร่างครับ
หมดเวลา
ไม่นะ ไม่
จงฮยอน ไม่นะ
จงฮยอน
ไม่
จงฮยอน
ลำบากใจที่จะดูเหรอ
เพราะเป็นมนุษย์เหมือนกันว่างั้น
เพราะการทดลองนี้มันไร้ความหมาย
ถ้ามันทำได้อย่างที่หมายเลขสามพูด
จำนวนเอ็มเอชก็ควรจะเพิ่มขึ้น
แต่ดูๆ แล้ว เหมือนจะไม่เคยสำเร็จเลยน่ะสิ
ก็โลภเกินไงเราน่ะ
เดี๋ยวก็ได้ตายกันหมดหรอก
ไม่มีเวลาแล้วนะ
เลือกมาเร็วๆ
จ่า…
ไม่ได้นะครับ จ่า
อย่านะ
ยงซอก
มันเป็นความผิดผมเอง
ยงซอก ไม่ใช่ความผิดนายนะ
ไม่มีใครคิดแบบนั้นเลย เพราะงั้น…
มีชีวิตอยู่ต่อเถอะ
ทำบ้าอะไรของแก
ฉันก็เหมือนนายนั่นแหละ
ถ้าฉันปล่อยนายไปทั้งอย่างนี้
ฉันก็คงจะยอมแพ้กับตัวเองเหมือนกัน
ฉันจะพาทุกคนออกไป
ไอ้บ้าดีเดือด
ลุกขึ้น
ไปเถอะ ไปด้วยกัน
ไป
บัดซบเอ๊ย
ฆ่ามันให้หมด
ฉันจัดการเองค่ะ
คราวนี้อย่าทำให้ผิดหวังนะ
ยองฮู
มีแค่วิธีนี้จริงๆ เหรอ
นี่เป็นครั้งแรกเลย
ฉันเห็นความโลภของสัตว์ประหลาด มาแล้วก็หลายครั้ง
แต่พี่อีกยองเป็นคนแรก ที่ฉันเข้าถึงลึกซึ้งขนาดนั้น
อาจยังมีโอกาสก็ได้
ถ้าพี่เขารู้ว่าทั้งหมดเป็นเรื่องจอมปลอม
เหมือนกับที่ฉันรู้
ก็อาจจะกลับมาได้งั้นเหรอ
ก็ต้องลองทำอะไรสักอย่าง
ยอมแพ้ไม่ได้หรอก
งั้นฉันไปกับนายด้วย
นายเพิ่งฟื้นได้ไม่นานเอง
ถ้าไอ้สัตว์ประหลาดนั่นออกมาอีกล่ะ
ไม่
- ไม่ได้ - นี่
ขอโทษที่เอาแต่ทำให้เธอรอนะ
แต่ตอนนี้พี่อีกยองต้องมาก่อน
ฉันปกป้องเธอด้วยไม่ไหว
ฉันจะพาพี่เขา
กลับมาให้ได้
ไปได้แล้ว
และอย่ากลับมาอีก
ช่างเหอะ
เธอไม่รั้งเราไว้ด้วยซ้ำ
ไง สุดหล่อ
เจอกันอีกแล้วนะ
บอกแล้วไง ระหว่างเราคือพรหมลิขิต
ดูสิ
นี่ลูกเธอไง อีกยอง
แกเรียกหาแม่อยู่นะ
ไม่จริง
นี่คือลูกที่เพิ่งเกิดของเธอไง
ไม่
ไม่ใช่เหรอ งั้นฉันฆ่าเด็กนี่ได้ใช่ไหม
- พี่เหรอครับ - ไม่นะ ไม่
ไม่ได้นะ อย่าแตะต้องเด็ก
อย่ามาเสแสร้งเลย
ทำอย่างกับตัวเอง เป็นแม่ที่รักลูกนักงั้นแหละ
เธอมีความรักให้ลูกบ้างไหมเหอะ
ไม่ได้นะ ไม่
เอาจริงๆ เธออยากฆ่าลูกนี่
เธอต้องการแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
ไม่เอานะ ไม่
งั้นอยากปกป้องเขาเหรอ
คิดว่าครั้งนี้เธอจะทำได้เหรอ
ฉันทำได้
ฉันทำได้ ได้โปรด…
พี่
นั่นคือสัตว์ประหลาดที่เธอสร้างขึ้นมา
เธอนั่นแหละตัวการ ที่ทำให้มันเกิดมาเข่นฆ่าผู้คน
แบบนั้นก็ไม่เป็นไรเหรอ
คราวนี้มันอาจจะฆ่าลูกเธอเข้าจริงๆ ก็ได้นะ
ฆ่ามันเลยสิ
นั่นแหละเธอถึงจะปกป้องลูกตัวเองได้
พี่
- พี่ - พี่
ตั้งสติสิ
- พี่ - ไอ้นั่นมันพยายามจะฆ่าลูกเธอนะ
แป๊บนะ
ขอเวลาเดี๋ยวๆ
เดี๋ยวฉันกลับมา ขอเวลาแป๊บ
จะบ้าตายจริงโว้ย
ตายซะ ไอ้เวร
จ่าครับ
ถ้าไป คุณตายแน่ค่ะ
ทำแบบนั้นทำไมครับ
ทำไม
ทำไปทำไม
ซอจิน
จ่า
เราจะไปไหนกัน
ที่ที่นายจากมา
ผลใกล้จะสุกได้ที่แล้ว
ครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิม
ต้องมีเรื่องสนุกๆ เกิดขึ้นแน่
นำทางไปสิ
ไปสนามกีฬา
หน่วยคุ้มกันจับเยซึลไปจริงๆ เหรอ
ทำไมล่ะ
ป้า ยังไม่เจอคุณซึงวานอีกเหรอครับ
เขาเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว หรือซ่อนสัตว์ประหลาดไว้กันแน่
โอ๊ยพี่ แล้วมันสำคัญตรงไหนล่ะครับ
ยังไงก็จะถูกพิพากษาอยู่ดี
จ่าครับ หัวหน้าจีออกมาแล้ว
(สำนักงาน)
เข้าห้องทำงานไปแล้วเมื่อกี้ครับ
นี่เราจะไปไหนกัน
ที่ทำแบบนี้เพราะรู้สึกผิดใช่ไหม
ไม่เป็นไรหรอก หนูเข้าใจแม่ทุกอย่าง
ทำไมล่ะ
ทำไมไม่พูดอะไรเลย
นี่จะทำเหมือนหนูเป็นอากาศเหรอ
หนูก็ทำทุกอย่างตามที่แม่สั่งแล้วไง
เยซึล
ช่วยแม่หน่อยนะ
ต่อไปนี้ ผู้ที่ปกปิดอาการ
และผู้ที่ให้ความช่วยเหลือ จะถูกพิพากษาทันทีในที่แห่งนี้ครับ
ทราบเรื่องนี้หรือเปล่าครับ
ฉันไม่รู้เรื่องค่ะ
แม่ ไม่เอาสิ
แม่
ฉันต้องเสี่ยงตายอีกคนเพราะแก
นี่คือหนทางสุดท้ายที่ฉันจะช่วยแกได้
ออกไปซะ ตรงนี้คือทางออก
หรือจะกลับไปหาจ่าทักก็แล้วแต่
แม่ อย่าพูดแบบนั้นสิ
หนูผิดไปแล้ว
อย่าทำแบบนี้กับหนูเลย
แม่
ทำไมแกเอาแต่เรียกฉันว่าแม่อยู่ได้
แม่แกตายจากการกลายร่าง เมื่อหนึ่งปีก่อนแล้วไง
แกรู้ไหม ว่าฉันอยากถูกเรียกว่าแม่มากแค่ไหน
ฉันอยากได้ยินคำนั้นแม้แต่ในฝัน
แต่ไม่ใช่จากแก
จากลูกชายฉันโน่น
นั่นแหละ
ลูกชายฉัน
ฉันมันบ้าไปแล้วมั้งเนี่ย
ใช้ชีวิตด้วยกันแค่ไม่นาน ก็ผูกพันกับแกซะแล้วเหรอ
ฉันเกือบทำพลาดครั้งใหญ่แล้วไง
นั่นมันที่ไหนกัน
แกก็ควรจะไปแต่โดยดี ตอนที่ฉันยังให้โอกาสแกสิ
แม่ ทำไมทำแบบนี้กับหนูล่ะ
ผมมั่นใจเลยครับ ว่าเห็นเธอเข้ามาในห้องทำงาน
แต่ว่า…
แม่
หนูกลัวนะ
เยซึล ทักทายสิ
นี่ลูกชายฉัน
ลูกชายฉัน
นี่ ยัยปากแจ๋ว
ยังไม่ตายแฮะ
นานแค่ไหนแล้วนะ
ขอบอกไว้ก่อนเลย
เราทำอะไรไม่ได้หรอก
ฉันรู้
เขาบอกให้รอนี่
ผมจะส่งสัญญาณนะ
พี่
พี่ หยุดเถอะครับ
พี่ เราต้องกลับไปนะ
หยุดได้แล้ว ตั้งสติหน่อยสิครับ พี่
พี่
เราทนอยู่นี่ได้ไม่นานหรอก
อย่าบอกนะว่าจะให้ทิ้งพวกเขาไว้
ต้องดึงสองคนนั้นขึ้นไป หรือทำอะไรสักอย่าง
ไม่นะ ไม่
ต้องใช้เวลาอีกหน่อย
ทำอะไรน่ะ นายบ้าไปแล้วเหรอ
นี่ พัคชานยอง ปล่อย
ยังไม่ปล่อยอีก
ปล่อยฉันนะ
ปล่อยสิ
ไม่ได้นะ พัคชานยอง ไม่
ไม่นะ พัคชานยอง
พัคชานยอง
ชาฮยอนซู
ชาฮยอนซู ลุกขึ้นมา
แม่
ทางนี้ๆ
แม่ หนูอยู่นี่
พี่
เราต้องรีบออกไปแล้ว
เร็วสิครับ
นั่นไม่ใช่ลูกพี่
ลูกแท้ๆ ของพี่กำลังรออยู่นะครับ
เราต้องรีบไปแล้ว
ไปเถอะครับ พี่
ไม่
เร็วครับ เราต้องไปแล้วนะพี่
ไม่
- ไปครับ - ไม่นะ
ไม่นะ ไม่
ชาฮยอนซู
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์