ORYGINALNA OPOWIEŚĆ WEBTOON SWEET HOME CARNBY’EGO KIMA I YOUNGCHAN HWANGA
SWEET HOME
Już ze mną lepiej.
Nie rób tego.
W twoim wieku rany trudno się goją.
Ile pamiętasz?
Miałam…
dziwny sen.
To nie był sen.
Zmieniłaś się w potwora.
Ale się nie martw.
Hyun-su cię wskrzesił.
Jesteś człowiekiem.
Mówiłam ci.
Gdzie Hyun-su?
Jest w takim stanie,
odkąd cię uratował.
Postanowiliśmy go obserwować.
Obudzenie go
może być niebezpieczne.
Hyun-su powiedział,
że widzi iluzje, w których żyją przemienieni w potwory.
Mówiłaś, że coś ci się śniło.
W tym śnie był Hyun-su?
Słyszałam jego głos.
Próbował mnie złapać…
a ja od niego uciekałam.
Mówił, że to nie jest naprawdę.
Że musimy wrócić.
Brzmi jak Hyun-su.
Cześć, pięknisiu.
Jak idzie?
Bez problemu możemy nim jechać.
Super.
Znalazłaś jedzenie?
Gdzie ono jest?
Gdzie jest?
Jedzenie, które schowałam!
Możemy go zostawić w takim stanie?
Spokojnie, nie umrze.
Nawet trujące grzyby na niego nie działają.
Jasne.
Co jest?
Nie ufasz mi?
Nie.
Skąd się znacie? Nie wyglądacie na rodzinę.
Mamy się pozabijać.
Co?
Gdy jedno z nas zmieni się w potwora.
Mamo.
Tato.
Nie, przestań!
Jeśli staniesz się potworem,
zabiję cię!
Pasuje mi to.
Nie chcę żyć jako potwór.
Jeśli się nim stanę, zabij mnie.
Dobrze.
Przysięgam, że to zrobię.
Dotrzymaj słowa.
Nie zmieniaj zdania.
Jedz.
Wstałeś, szefie.
Co ty wyprawiasz?
Oszalałaś?
Dlatego mnie lubiłeś.
Będziesz się trzymać z tą bandą, która zadaje się z potworem?
Zrobiłaś mi to, bo bym ci nie pozwolił?
Najbardziej chcę robić to,
na co mi nie pozwalasz.
Nie wiem, co we mnie wstąpiło.
Podążaj za pragnieniami,
a skończysz jak twoi rodzice.
Hej.
Bycie potworem to nie koniec.
Mogą znów być ludźmi.
Cały czas zabijaliśmy ludzi!
- Nie pieprz i mnie rozkuj. - Inni też to widzieli.
Ten, którego chciałeś zabić, ją uratował.
Co tu robisz, pół potworze?
Spadaj.
Niesamowite, co?
Przemienił kobietę,
która była potworem,
z powrotem w człowieka.
Daj mi klucz.
Pomyśl, co zrobiłeś.
Hej.
Rozkuj mnie!
Wszystko w porządku?
Daj spokój.
Widziałeś, jaki jest uparty.
Może być lekkomyślny i uparty,
ale serce ma dobre, więc wszystko gra.
Po co ten pośpiech? Hyun-su nie doszedł do siebie.
Podziękuj mu ode mnie.
Sama to zrób. Nie jestem posłańcem.
Nie ma czasu.
Ta mała
zamieni pozostałych w potwory.
Dlaczego?
Nie ufa ludziom.
Myśli, że chcą ją skrzywdzić.
Wiesz chociaż, gdzie jest?
Znajdziemy ją, gdy Hyun-su się obudzi.
Pewnie jest na stadionie.
To jedyne miejsce, które zna.
To wszystko moja wina.
Muszę to naprawić, zanim będzie za późno.
Weź go.
Będzie ci z nim łatwiej.
Yi-kyung po prostu odeszła.
Ja też mogłabym odejść, nawet się nie wahając.
Znasz mnie.
Wiesz, jaka jestem oziębła.
Jak cała moja rodzina.
Pomyśl o Eun-hyeoku.
To zimny drań.
Ciekawe, czy wytrzymuje to…
tak jak ty.
Nie poddawaj się, Cha Hyun-su.
Nie mamy paliwa.
Znajdę je.
Zrobiłaś to?
Tak.
Chciałbym ci wierzyć.
Ale niezłe z ciebie ziółko.
Nie dotykaj mnie.
O jakim owocu mówiłeś?
Widziałem Seo Yi-kyung.
Załamała się, myśląc, że nie żyję.
Nosiła moje dziecko.
Pomyślałem, że dam jej prezent.
Żebym mógł rozpoznać moje dziecko.
Potrzebuję tego dziecka.
Pomijając tego dzieciaka,
jeśli szukasz Seo Yi-kyung, to tam jej nie znajdziesz.
Nie ma jej na stadionie.
Na pewno?
Czuję, że jesteśmy blisko.
Niedługo się spotkamy.
To nic w porównaniu z perfekcją tego dziecka.
- Co robisz? - Wkurza mnie to.
Co wy wyprawiacie?
Życie wam niemiłe?
Cholera!
Nie chcę umrzeć!
Zabić go?
Jeszcze nie teraz.
Czym było to coś wyglądające jak jajo?
To był kokon.
Kokon?
Nie można nazwać tego potworem,
ale kiedyś nim było, a teraz jest czymś zupełnie nowym.
Potwory nie atakują kokonów.
Wykorzystujemy je, żeby przetrwać.
To taka strategia przetrwania.
Skąd wiesz, że były potworami?
Przez otwarcie ich.
Robiłeś to już?
A jak myślisz?
Na pewno.
Chyba się na tym znasz.
Tak czy siak,
pora się pożegnać.
Wysadzicie mnie?
Jak długo ukrywasz tego potwora?
Tylko sprawdzam fakty.
Zginęli ludzie
i ktoś musi wziąć za to odpowiedzialność.
„Wziąć odpowiedzialność”?
Wy wszyscy…
i ja…
jesteśmy tacy sami.
I tak wszyscy zginą, gdy stąd wyjdą.
To nie zbrodnia im to ułatwiać.
Sami weźcie odpowiedzialność, a potem się mnie czepiajcie.
Wyjaśnij, czym jest to coś.
Najpierw wszyscy poszliśmy do azylu.
Mieliśmy być tam bezpieczni.
Potem Hyeon-u zaczął mieć objawy.
Żołnierze zabijali wszystkich z objawami.
Nie mogłam pozwolić, żeby mój syn spłonął żywcem.
Więc ukryłam go tutaj.
Hyeon-u.
Już dobrze.
Już dobrze, Hyeon-u.
Już dobrze.
Ojcze nasz…
Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
święć się imię twoje.
Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
Mamo.
Jestem głodny.
- Nie zostawiaj mnie! - Hyeon-u.
Mamo!
Nie zostawiaj mnie, mamo.
Mamo.
Hyeon-u.
Wrócę…
Wrócę po ciebie…
Niedługo po ciebie wrócę.
Jin-uk.
Gdy wyrzucaliście osoby z objawami,
sprowadzałam ich z powrotem wejściem,
o którym tylko ja wiedziałam.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Skoro mieli się przemienić…
mogli się do czegoś przydać.
Czekałaś na jakieś lekarstwo?
Centrum zarządzania kryzysowego upadło,
a rząd nas zawiódł.
Gdy stajesz się potworem, nie ma już odwrotu.
Głupio zrobiłaś.
Wyhodowałaś potwora.
Ty arogancie.
Ty cholerny arogancie!
Myślisz, że zrobiłbyś inaczej?
Żaden rodzic na świecie
nie porzuca dziecka
tak łatwo.
Ja zabiłem swoje dziecko.
Gdy wybuchła epidemia, pierwszym potworem, którego zabiłem…
był mój syn.
Twój syn jest w stanie, którego nie znamy.
Nie jest agresywny,
ale nie możemy go tak zostawić.
Postanowiliśmy go usunąć.
Musisz zdecydować,
czy chcesz tu zostać,
czy odejść.
Puszczaj!
Jesteś tchórzem.
Kto ci pozwolił umrzeć?
Myślisz, że tak łatwo ci na to pozwolę?
Myślałaś, że go chroniłaś, prawda?
Nie robiłaś tego.
Tylko zmieniłaś syna w morderczego potwora.
Zjadał ludzi
i nawet o tym nie wiedział.
Zostawimy go tam?
To rozkaz sierżanta Taka.
Nikomu o tym nie mów.
Nigdy nie widziałem takiego potwora.
Myślisz, że to on uruchomił alarm?
To możliwe.
To pewnie kategoria zielona,
bo nie reaguje ani nie jest agresywny.
To kto zabił tych ludzi?
Było tam około 15 ciał.
Jakieś wieści od sierżanta Kima?
Nie odpowiada.
Co zrobimy?
Jeśli do jutra się nie odezwie,
poproszę o zgodę na poszukiwania.
Dostarczajcie jak najmniej prądu,
póki się nie ustabilizuje.
Puszczaj!
I tak cię wyrzucą jak tę morderczynię.
Więc oddaj to i spadaj!
Jest tu dużo piłek.
Dlaczego zabierasz moją?
Mój brat ją chce.
Chce tę.
Uważajcie.
Jeszcze was dorwę!
Jak?
Nie masz nawet mamy ani taty.
Stanę się potworem.
A potem zabiję was obu.
Co?
Pozabijam was!
Myślisz, że się boimy?
Już nie żyjecie.
Hej, co ty tu robisz?
Boże.
To boli!
Chodź ze mną.
Czemu się mną przejmujesz?
Nie przejmuję się.
To zajmij się sobą!
Po prostu czuję,
że muszę coś zrobić.
Słuchaj się mnie dzisiaj, dobrze?
Jasna cholera! Kto to?
Ale mnie wystraszyłaś.
Serio?
Dzieciaki w tych czasach niczego się nie boją?
Chodź.
Hej.
Nie idziesz?
Nie chcę!
Ty gnojku.
Masz rację. Nie jestem twoją mamą.
Skoro tak mnie nienawidzisz,
puszczę cię wolno.
Gdy skończysz 20 lat,
to cię wyrzucę.
Zostań do tego czasu.
Gdzie twoja mama?
Jesteś sama?
Zostań tu na noc.
Jutro pomogę ci znaleźć mamę.
Wróć bezpiecznie.
Zostało mało czasu.
Sierżancie Tak, wrócili.
Ale jest tylko jeden pojazd.
Cholera.
Czemu wróciłeś sam?
Nie jestem sam.
Gdzie moi ludzie?
Żyją?
Otwórzcie.
Porozmawiajmy.
Hej.
Nic ci nie jest?
Słyszę…
jakiś dźwięk.
Ktoś ciągle mnie woła.
Sierżancie Tak.
KANG SEOK-CHAN
Jesteście nadzwyczajnymi zarażonymi?
Co knujecie?
To moje powitanie.
Powitanie?
Czego chcecie?
Chwila, to…
Chcesz pogadać, to gadaj ze mną.
Po co tutaj przyszliście?
Cholera!
Sang-won.
Podoba ci się to, ale nie po to tu jesteśmy.
Zbierzcie dzieciaki
w jednym miejscu.
Jest tutaj…
moje dziecko.
Chodź ze mną.
Cieszcie się, że nie jest gorzej.
Gdzie sierżant Kim?
Zajmij się nim.
Wsadzaj nos w nie swoje sprawy,
a źle się to skończy.
Byłeś z nim!
Nie ruszaj się, bo skończysz jako kaleka.
Lepiej mnie nie obwiniaj.
Czemu wróciłeś sam?
Co z sierżantem Kimem i chłopakami?
Czemu ciągle o to pytasz?
Co by było, gdyby te dziwaki
przyszły tu pierwsze?
Oni naprawdę nie żyją?
Ratujcie siebie.
Dobrze?
Zgrywanie bohaterów wam zaszkodzi.
Hej…
Seok…
Seok-chan…
Sierżancie.
12 GODZIN WCZEŚNIEJ
Nie zasypiaj, sierżancie.
Lepiej martw się o siebie.
Pomóż.
Proszę, doktorze.
KANG SEOK-CHAN GRUPA KRWI: AB
KIM YEONG-HU GRUPA KRWI: AB
Masz szczęście.
Co robisz?
Próbuję ocalić tego, który ma większe szanse.
Dla niego już za późno.
Nie.
Nie jest za późno.
Nie uratuję was obu.
To ja…
nie przeżyję.
Nie…
Sierżancie.
Musisz wziąć się w garść
i stanąć na nogi.
Jest tu więcej ocalałych takich jak Yong-seok.
Wiem, że proszę o wiele w takiej chwili…
ale nie zostawiaj ich.
Chciałem ci pomóc.
Przepraszam…
że tego nie zrobiłem.
Seok-chan…
Kang Seok-chan!
Seok-chan!
Witamy ocalałych na stadionie.
Oto kilka zasad zapewniających wygodniejszy pobyt.
Prosimy was o współpracę,
żebyśmy wszyscy mieli dobre zakończenie.
Pluton Wrona
będzie traktowany jako ocalali.
Nadal będzie obowiązywał zakaz wstępu i wyjścia,
ale nie zostaną wprowadzone inne ograniczenia.
Osoby z objawami otrzymają lepsze warunki.
Wspomniane wcześniej zasady nie dotyczą osób z objawami.
Możecie stąd wyjść
i żyć, jak chcecie.
Nie musicie się już ukrywać.
Przemiana w potwora
to pierwszy krok w waszej transformacji…
w neoludzi nowej ery.
Ile jeszcze?
Pięć dni.
Dobra robota. Nie dajesz potworowi przejąć kontroli.
Ci ludzie to obiekty badawcze z Bamseom?
Zgadza się.
Stworzyłem ich.
Mówiłem, że będę ci potrzebny.
Jest coś, o czym nie wiesz.
Nie dam ci leków, przez które nie zamienisz się w potwora.
Ale pomogę ci to zwalczyć.
Ci nadzwyczajni zarażeni.
Możesz nim być.
Jeśli pójdziesz na dno, to wszystko runie.
Mówiłeś, że chcesz chronić to miejsce.
I co?
Znalazłeś je?
Wziąłem to ze sobą.
To specjalny lek, który może zmienić cię w nadzwyczajnego zarażonego.
Ale sęk w tym…
że trudno go pozyskać.
Rozkuj mnie.
Teraz cię rozumiem.
Pójdę swoją drogą.
Nie.
Nie postanowiłaś z nimi zostać?
Postanowiłam.
Chodź z nami.
Tylko przy tobie mogę narzekać.
Zginiesz.
Nie mówię, że są źli.
Wiesz, że taka jest…
przemiana w potwora.
Ale z ciebie uparciuch.
To byli ludzie.
Co się dzieje?
Kręci ci się w głowie?
Potrzebujesz antidotum?
Tak.
Kiedyś nic cię nie ruszało.
Lata świetności masz za sobą.
Ha-ni.
Przynieś mi je jutro.
- Poczekaj, aż będzie jasno. - Dlaczego?
Teraz jest za późno.
Idź jutro.
- Zabij nas. - Zabij nas wszystkich.
- Chodź. - Zabij nas wszystkich.
Wiesz, że tego chcesz.
Zabij ich wszystkich.
- Zabij ich. - Ja pierdolę.
Zabiłeś nie tylko potwory.
Nienawidzisz też ludzi.
Po prostu umrzyj.
Musisz jeść.
Co zrobisz, gdy Hyun-su się obudzi?
Mówi, że nie jest tym,
którego szukasz.
Nie twoja sprawa.
Tak samo jak ja
nie może wejść na stadion.
Wyrzucą go.
Mam antidotum.
Szefie?
Wyjdź.
Otrząśnij się!
Obudź go, proszę.
Żartujesz?
Weź się w garść!
Może to powtórzyć, prawda?
Może z powrotem zamienić potwora w człowieka, prawda?
Odpowiedz, Eun-yu.
Tak mi powiedziałaś.
Proszę…
O czym ty mówisz? Kto…
To może zwabić potwory.
Musimy uciekać!
Obudzę go. Zabiorę go ze sobą.
Lee Eun-yu!
Przestań.
Weź się w garść.
Daj już spokój.
Wang Ho-sang!
Słyszysz mnie?
Słyszysz mnie, prawda?
Wytrzymajmy
jeszcze chwilę.
Proszę, wytrzymaj.
Zabij mnie.
Jeśli staniesz się potworem,
zabiję cię!
Nie chcę żyć jako potwór.
Jeśli się nim stanę, zabij mnie.
Dotrzymaj słowa.
Zabijesz mnie.
Po co mnie trzymasz, skoro nienawidzisz ludzi?
Lubię to, że nie promieniejesz.
Możemy być pustymi skorupami.
Ważne…
że żyjemy.
Zabij mnie.
Co robisz?
Puszczaj!
Puść mnie.
Szefie!
Czemu to robisz?
Ja powinnam…
Ja powinnam to zrobić.
Ja powinnam cię zabić.
Nie musiałeś tego robić.
Szefie!
Dlaczego to robisz?
Puszczaj!
Szefie!
Dlaczego?
Nie!
Hyun-su…
Cha Hyun-su.
Obudź się.
Musimy stąd wyjść.
Cha Hyun-su!
Obudź się, proszę.
Otwórz oczy.
Otwórz oczy, proszę!
Hej, ty draniu!
Chodź tu!
Chodź tu, cholerny potworze!
Dawaj!
Chodź tu!
No chodź!
Dokąd idziesz?
Odpowiedz, Cha Hyun-su!
No chodź tu!
Proszę, nie idź.
Nie idź.
Mów ciszej, dobrze?
Kazałem ci być cicho.
Cha Hyun-su.
Napisy: Kamila Krupiński