SWEET HOME 3
Wyzdrowiałam.
Nie!
W twoim wieku rekonwalescencja trochę potrwa.
Ile pamiętasz?
Śniło mi się…
coś dziwnego.
To nie był sen.
Stałaś się potworem.
Bez obaw, Hyun-su cię uratował.
Naprawdę jesteś człowiekiem!
Wierz mi.
Gdzie Hyun-su?
Jest w tym stanie, odkąd cię sprowadził.
Obserwujemy go.
Nie chcemy go budzić na siłę i ryzykować.
Hyun-su twierdzi, że może zaglądać do ludzkich umysłów potworów.
Występował w twoim dziwnym śnie?
Słyszałam jego głos.
Chyba próbował mnie złapać.
Odpychałam go, wyrywałam się…
Mówił, że to iluzja.
Że musimy wracać…
Cały on.
Pięknisiu!
Wszystko w porządku?
Raczej nie będzie problemu z odpaleniem.
Znalazłaś coś do jedzenia?
Niemożliwe…
Powinny tu być…
Jest moja skrytka!
Myślisz, że można go tak zostawić?
Luz. Nawet po trujących grzybach tylko bolał go brzuch.
Co jest?
Wciąż mi nie ufasz?
Nie.
Jaka jest wasza historia? Nie wyglądacie na rodzinę.
Wiąże nas pakt śmierci.
Słucham?
Mamy się zabić w razie przemiany w potwory.
Mamo…
Tato.
Nie.
Mamo.
Mamo!
Zabiję cię, jak tylko staniesz się potworem!
Świetnie.
I tak nie zamierzam żyć w ciele potwora.
Możesz mnie zabić, gdy przyjdzie ten czas.
W porządku.
Nie omieszkam.
Dotrzymaj słowa. Nie złam obietnicy.
Jedz.
Serwus, szefie.
Co ty wyprawiasz, do cholery? Odbiło ci?
Lubiłeś moje szaleństwo.
Wolisz trzymać z głąbami, którzy mają za kumpli potwory?
Traktujesz mnie tak, bo zabroniłem ci jednej rzeczy?
Bo akurat tego, czego mi zabraniasz, pragnę najbardziej.
Nawet nie wiem, czemu to robię.
Nie pozwól, by zaślepiły cię pragnienia, bo skończysz jak rodzice.
Przemiana w potwora jest odwracalna.
Można znów stać się człowiekiem.
To znaczy, że zabijaliśmy ludzi! Nie chrzań, tylko mnie wypuść.
Nie tylko ja to widziałam.
Uratował ją ten, którego chciałeś zabić.
Nie masz tu czego szukać, odmieńcu!
Spadaj!
Czy to nie cud? Ta kobieta była potworem, a on przywrócił jej ludzką postać!
Klucze.
Przemyśl swoje postępowanie.
Rozkuj mnie!
Wszystko w porządku?
A jak myślisz? Widziałeś, jaki jest uparty.
Jest zacięty, ale ma dobre serce, więc wszystko gra.
Po co ten pośpiech? Hyun-su wciąż jest w tym stanie.
Podziękuj mu ode mnie.
Sama to zrobisz. Przestań się mną wysługiwać! Nie ma czasu.
To dziecko będzie zmieniać ludzi w potwory, tak jak mnie.
Dlaczego?
Nikomu nie ufa. Myśli, że ludzie chcą ją skrzywdzić.
Wiesz, gdzie teraz jest? Może poszukamy jej razem,
gdy Hyun-su się ocknie.
Pewnie zmierza na stadion. Tylko to miejsce zna.
To moja wina.
Muszę to naprawić, nim będzie za późno.
Weź to.
Zwiększy twoje szanse.
Naprawdę sobie poszła.
Ja też mogłabym odejść, gdybym chciała.
Znasz mnie.
Wredna ze mnie suka.
Cała moja rodzina ma charakterek.
Weźmy Eun-hyeoka.
Zimny drań.
Myślisz, że on też się trzyma?
Tak jak ty?
Nie daj się.
Paliwo się skończyło. Zatankuję.
Załatwiłaś to jak należy?
Tak.
Nie uwierzę ci na słowo po tamtej wpadce.
Przestań.
Co to za owoc, o którym mówiłeś?
Widziałem Seo Yi-kyung.
Płakała, bo sądziła, że nie żyję.
Nosiła moje dziecko.
Coś jej podarowałem…
Żeby mieć pewność, że rozpoznam swojego potomka.
Potrzebuję tego dziecka.
Nie wiem nic o dziecku, ale jego matki nie znajdziesz na stadionie.
Nie ma jej tam.
Myślisz?
Czuję, że się zbliżamy.
Wkrótce dojdzie do spotkania.
Moje dziecko to istota doskonała, której te stwory nie dorównują.
Co robisz?
Drażni mnie.
Co wy wyprawiacie? Chcecie zginąć?!
Nie chcę umrzeć.
Zabić go?
Jeszcze nie.
Czym był ten jajowaty twór?
To był kokon. Kokon?
Nie można go nazwać potworem.
Gwoli ścisłości, to dawne potwory
w trakcie przepoczwarzania.
Potwory nie atakują kokonów, więc te stanowią swego rodzaju ochronę.
To strategia przetrwania.
Skąd wiesz, że kokon był niegdyś potworem?
Wyłoni się z niego po rozcięciu.
Robiłeś to już?
A jak myślisz?
Pewnie tak.
Miałeś zdecydowane ruchy.
Chyba lepiej będzie jak sobie pójdę.
Możecie mnie wypuścić?
Od jak dawna ukrywasz potwora?
Ustalam tylko fakty.
Zginęli ludzie, ktoś musi za to odpowiedzieć.
Odpowiedzieć?
Jaka jest różnica…
między wami a mną?
Wszyscy zginą, gdy wyściubią stąd nos,
więc jaka to zbrodnia,
posłać ich na śmierć?
Chcesz pociągnąć mnie do odpowiedzialności?
Najpierw sam ją przyjmij.
Zacznij od wyjaśnienia sytuacji na dole.
Początkowo, jak wszyscy, udaliśmy się do azylu.
Myślałam, że będziemy bezpieczni.
Ale mój Hyeon-un zaczął przejawiać symptomy.
A żołnierze zabijali takich ludzi.
Nie mogłam pozwolić, by mój syn spłonął żywcem.
Dlatego go tam ukryłam.
Już dobrze…
Nic ci nie będzie.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie…
Święć się imię twoje. I odpuść nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom!
Mamo.
Jestem głodny.
Nie zostawiaj mnie! Wrócę po ciebie, synku.
Mamo!
Nie opuszczaj mnie!
Hyeon-u.
Obiecuję…
Niedługo…
wrócę.
Jin-uk?
Gdy wykopałeś kogoś, kto miał objawy, sprowadzałam go z powrotem…
ścieżką, którą znałam tylko ja.
Dziękuję.
Skoro i tak mieli stać się potworami, ich śmierć przynajmniej coś wniosła.
Czekałaś na lekarstwo?
Bamseom upadło, rząd zawiódł.
Kto stanie się potworem, dla tego nie ma odwrotu.
Byłaś naiwna.
Wyhodowałaś potwora.
Arogant.
Jesteś cholernie arogancki.
Myślisz, że postąpiłbyś inaczej?!
Żaden rodzic nie porzuci swojego dziecka.
Ja zabiłem swoje własnymi rękami.
Gdy wybuchła ta epidemia, pierwszym potworem, którego zgładziłem…
był mój syn.
Twój przyjął postać, z jaką jeszcze nie mieliśmy do czynienia.
Nie przejawia agresji, ale nie może tu zostać.
Twoje dziecko zostanie wydalone. Ty masz wybór…
Możesz zostać lub odejść.
Zostaw!
Chcesz postąpić jak tchórz? Pójść na łatwiznę? Myślisz, że na to pozwolę?
Sądzisz, że go uchroniłaś?
Bynajmniej.
Zmieniłaś go tylko w potwora.
Pożerał ludzi, nie zdając sobie nawet sprawy, co robi.
Tak po prostu wyjdziemy?
Rozkaz starszego sierżanta Taka. Ucisz chłopaków.
Nigdy nie widziałem potwora w takiej postaci.
Myślisz, że to on uruchomił czujniki?
Zapewne. Obstawiam,
że należy do kategorii zielonej. Stąd brak agresji.
To czemu zabił tych ludzi?
Na dole był z tuzin ciał.
Sierżant Kim się odzywał?
Jeszcze nie.
Co robimy?
Jeśli do jutra nie da znaku życia, wystąpimy o zgodę na poszukiwania.
Zredukuj zasilanie do minimum, aż się ustabilizuje.
Puszczaj!
Pewnie cię wywalą, jak twoją kumpelę morderczynię. Oddaj to i spadaj!
Jest dużo innych piłek. Czemu chcecie moją? Mój brat chce właśnie tę, nie inną.
Zobaczycie.
Jeszcze się policzymy.
Niby jak? Nie masz rodziców.
Zostanę potworem.
Wtedy was zabiję.
Co?!
Właśnie was!
Już się boimy.
Ukatrupię ich.
Co robisz?
Ty mały… Boli! Robisz mi krzywdę.
Chodź ze mną.
Co cię to obchodzi?
Nie obchodzi.
To zajmij się swoimi sprawami!
Wiesz co?
Czuję, że przyda mi się jakieś zajęcie.
Musisz to jakoś znieść.
Ja chromolę!
Kto to?!
Omal nie dostałam zawału!
Gagatki, nie macie pojęcia o zagrożeniu. Macie się za nieśmiertelnych.
Zbieramy się.
A ty nie idziesz?
Daruj sobie!
Wredny bachor…
Sam mówiłeś, że nie jestem twoją mamą.
Ewidentnie nie lubisz, gdy się o ciebie troszczę, więc pozwolę ci odejść.
Gdy dorośniesz, wykopię cię stąd, więc korzystaj, póki możesz.
Gdzie masz mamę? Jesteś tu sama?
Zostań z nami na noc. Jutro poszukam twojej mamy.
Wróćcie bezpiecznie.
Czas ucieka.
Sierżancie, grupa poszukiwawcza wróciła.
Ale jest tylko jeden wóz.
Czemu wróciłeś sam?
Nie jestem sam…
Gdzie moi ludzie?
Żyją?
Otwórz. Musimy porozmawiać twarzą w twarz.
Co się dzieje?
Co teraz?
Hej, ty.
Wszystko w porządku?
Słyszę…
jakiś dźwięk.
Ktoś mnie woła.
Sierżancie.
KANG SEOK-CHAN
Nadzwyczajni zarażeni?
Co to znaczy?
To było powitanie.
Powitanie?
Czego chcecie?
Proszę pana…
Chcesz rozmawiać, rozmawiaj ze mną.
Zebraliśmy się tu, bo…
Wiem, że się emocjonujesz, ale nie po to tu jesteś.
Zbierz w jednym miejscu…
wszystkie dzieci.
Jest tu…
mój potomek.
Chodź.
To chyba nie najgorszy scenariusz.
Gdzie sierżant Kim?
Dbajcie o niego.
Jeśli zrobi coś głupiego, następnym razem będzie gorzej. Byłeś z nim!
Jeśli zaczniesz chodzić, nim zrosną się kości, będziesz kaleką. Z własnej winy.
Dlaczego wróciłeś sam? Gdzie sierżant i chłopaki?
Czemu tak dociekasz?
Skoro nie wrócili przed przybyciem dziwolągów,
to co ich mogło spotkać?
Wszyscy zginęli?
Ratujcie własną skórę. Nie wychylajcie się.
Zgrywanie bohaterów nie wyjdzie wam na dobre.
Pobudka.
Seok-chan.
Sierżancie.
Trzymaj się.
Na twoim miejscu nie martwiłbym się o innych.
Proszę go ocalić.
Proszę, doktorze Im.
GRUPA KRWI: AB
Masz szczęście.
Co pan robi?
Inwestuję w tego, który lepiej rokuje.
Dla niego jest już za późno. Nieprawda.
Jeszcze jest czas.
Obu was nie uratuję.
Sądzę…
że to dla mnie jest za późno.
Sierżancie.
Trzymaj się i stań na nogi.
Tu jest więcej ludzi takich jak Yong-seok.
Wiem, że zabrzmi to dziwnie w tych okolicznościach.
Ale pomóż im.
Powinienem cię wesprzeć.
Dlatego przepraszam…
że tak wyszło.
Seok-chan.
Kang Seok-chan!
Dobry wieczór, mieszkańcy stadionu.
Pozwolę sobie przedstawić nowe zasady,
które przełożą się na większe bezpieczeństwo i komfort życia.
Mam nadzieję, że wszyscy się dostosują i będzie
to historia z happy endem.
Pluton Wrona będzie traktowany na równi ze wszystkimi.
Obecny zakaz opuszczania stadionu pozostaje
w mocy. Nie będzie innych restrykcji.
Niemniej poprawi się sytuacja osób z objawami.
Nie dotyczą ich wyżej wymienione zasady.
Każdy, kto zdradza objawy zakażenia ma pełną swobodę ruchów i działania.
Nie ma powodu ukrywać swoich symptomów.
Przemiana w potwora to błogosławieństwo
i pierwszy etap ewolucji w neo-ludzi.
Ile ci zostało?
Na 5 dni.
Trudno się oprzeć potworowi, ale ty sobie radzisz.
To te dziwolągi badałeś w Bamseom?
Owszem. Ja je stworzyłem.
Dlatego powiedziałem, że potrzebujesz mojej pomocy.
Źle mnie pan zrozumiał. Nie twierdzę, że uleczę ludzi z przemiany w potwory.
Tylko że pomogę panu się jej oprzeć.
Zamienić w nadzwyczajnego zarażonego…
Bez pana to miejsce szybko pójdzie na dno.
Chce pan chronić obóz…
I jak?
Znalazłeś to?
Tak. Niezwykły środek, które tworzy nadzwyczajnych zarażonych.
Tyle że…
ukryłem go w trudno dostępnym miejscu.
Rozkuj mnie.
Wiem, czego chcesz.
Dlatego pójdę swoją drogą.
Nie.
Nie postanowiłaś dołączyć do tamtych?
Postanowiłam.
Ale musisz jechać z nami, szefie. Inaczej nie będę miała komu marudzić.
Skończysz martwa.
Nie twierdzę, że to źli ludzie.
Dobrze wiesz,
jak działa przemiana w potwora.
Uparty staruch.
Mówiłam, że byli ludźmi.
No co?
Dalej masz zawroty głowy?
Poszukać antidotum?
Tak.
Zawsze stawałeś na nogi. Chyba się starzejesz, szefie. Ha-ni.
Przynieś je jutro, po wschodzie słońca.
Czemu?
Jest późno. Zróbmy to jutro.
Zabij wszystkich…
Wszystkich.
Tego chciałeś.
Zabić wszystkich…
Kurwa.
Jesteś pewny, że zabijałeś tylko potwory? Ludźmi też gardzisz.
Równie dobrze możesz umrzeć.
Musisz coś zjeść.
Co zrobisz, gdy Cha Hyun-su się ocknie?
Mówił, że zapewne nie jest tym, kogo szukasz.
Pilnuj własnego nosa.
Ani ja, ani on nie mamy wstępu na stadion.
Przegonią go.
Szefie, mam antidotum.
Szefie?
Wynoś się. Nie widzisz, co się dzieje?
Obudź go dla mnie. Szybko.
Ty mała… Weź się w garść!
Mógłby to znowu zrobić.
Skoro raz się udało, znów mógłby zmienić potwora w człowieka!
Odpowiedz, Lee Eun-yu.
Ostatnio mu się udało! Proszę.
O co chodzi?
Potwory mogą się wyroić. Gazu!
Mogę go obudzić, przywołać.
Lee Eun-yun!
Przestań.
Otrząśnij się.
Weź się w garść, szefie!
Wang Ho-sang!
Słyszysz mój głos?
Słyszysz mnie, szefie?
Wytrzymajmy jeszcze trochę.
Wytrzymaj dla mnie jeszcze trochę.
Zabij mnie.
Zabiję cię, jak tylko staniesz się potworem.
I tak nie zamierzam żyć w ciele potwora.
Możesz mnie zabić, gdy przyjdzie ten czas.
Dotrzymaj słowa.
Zabij mnie.
Po co się ze mną zadajesz, skoro nie znosisz ludzi?
Podoba mi się, że nie masz żadnej aury. Że jesteś pusta w środku.
Grunt, że żyjesz.
Zabij mnie.
Co robisz?
Zostaw!
Wyjdź stamtąd, szefie!
Czemu to robisz?
Mogłam położyć temu kres.
Nie rób tego.
Szefie! Dlaczego?
Nie!
Szefie!
Dlaczego?
Nie!
Cha Hyun-su. Zbudź się.
Musimy się stąd zbierać. Proszę cię, zbudź się!
Otwórz oczy.
Nie śpij!
Śmiało!
Zaatakuj mnie, przeklęty potworze!
Dawaj!
Chodź tu!
Atakuj mnie!
Dawaj, gnojku!
Dokąd idziesz?!
Chodź no tu!
Proszę cię, nie odchodź.
Co za jazgot…
Mówię, nie jazgocz.
Cha Hyun-su.