(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
(สวีทโฮม)
ฉันหายดีแล้ว
หยุดเถอะค่ะ
ใช่ว่าจะอยู่ในวัยที่ฟื้นตัวเร็ว
จำอะไรได้มากแค่ไหนคะ
ฉัน…
ฝันแปลกๆ
ไม่ใช่ฝันหรอกค่ะ
พี่กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว
แต่ตอนนี้สบายใจได้ค่ะ
ฮยอนซูพาพี่กลับมาได้แล้ว
พี่เป็นมนุษย์แล้วไง
เป็นมนุษย์แล้วจริงๆ ค่ะ
ฮยอนซูล่ะ
ตั้งแต่ช่วยพี่มา
เขาก็จมอยู่ในสภาพนั้นค่ะ
เราตั้งใจว่าจะรอดูไปก่อนค่ะ
ถ้าไปบังคับให้เขาตื่น
อาจจะอันตรายกว่าก็ได้
ฮยอนซูบอกว่า
เขาเห็นภาพลวงตา ของคนที่อยู่ในคราบสัตว์ประหลาด
ความฝันที่พี่พูดถึง
มีฮยอนซูอยู่ในนั้นไหมคะ
ฉันได้ยินเสียงเขา
เขาพยายามจะคว้าฉันไว้
ในขณะที่ฉันเอาแต่สะบัดหนีเขา
เขาบอกฉันว่ามันไม่ใช่ความจริง
บอกให้เรากลับไป
สมกับเป็นชาฮยอนซูเลยนะคะ
สุดหล่อ
เป็นไง ราบรื่นดีไหม
น่าจะขับได้ไม่มีปัญหาครับ
อ๋อ
เจออะไรที่พอกินได้ไหมครับ
โอ๊ย ไม่นะ
อยู่ไหนเนี่ย
เจอแล้ว อันที่แอบซุกไว้
ว่าแต่ปล่อยเขาไว้แบบนั้น จะโอเคเหรอครับ
ไม่ต้องห่วง ไม่ตายหรอก
ขนาดกินเห็ดพิษ ยังหนักสุดแค่ท้องเสียเลย
อ้อ
ทำไมล่ะ
ไม่เชื่อกันอีกแล้วเหรอ
ครับ
เป็นอะไรกันเหรอครับ
เหมือนจะไม่ใช่ครอบครัว
เป็นคนที่ต้องฆ่ากัน
อะไรนะ
เราตกลงกันว่าจะฆ่าอีกคน ถ้ามีใครกลายเป็นสัตว์ประหลาด
แม่
พ่อ
ไม่นะ อย่า
ถ้าคุณกลายเป็นสัตว์ประหลาดบ้าง
ฉันจะฆ่าคุณซะ
ก็ดีเลย
ฉันไม่อยากใช้ชีวิต ในคราบสัตว์ประหลาดอยู่แล้ว
ถ้าตอนนั้นมาถึง เธอฆ่าฉันเลย
เออ
เอาจริงแน่
รักษาสัญญาด้วยล่ะ
อย่ามากลับคำทีหลัง
กินสิ
เถ้าแก่ ตื่นแล้วเหรอ
ทำบ้าอะไรของเธอ
สติยังดีอยู่ไหม
ที่ชอบฉันก็เพราะฉันสติไม่ดีนี่
จะอยู่ร่วมกับไอ้คนพวกนั้น ที่ขลุกอยู่กับสัตว์ประหลาดเนี่ยนะ
ต้องทำแบบนี้กับฉัน แค่เพราะฉันไม่ยอมเธองั้นเหรอ
ไอ้ที่ลุงไม่ยอมให้ทำน่ะ
คือสิ่งที่ฉันอยากทำที่สุด
ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมฉันเป็นแบบนี้
เอาแต่ไล่ตามความโลภแบบนั้น
เดี๋ยวก็ได้ลงเอยเหมือนพ่อแม่เธอหรอก
เฮ้ย
นี่
สัตว์ประหลาดก็ยังกลับใจได้เหอะ
พวกเขากลับมาเป็นมนุษย์ได้
ที่ผ่านมาเราฆ่าคนมาโดยตลอด
- หยุดเพ้อเจ้อแล้วปล่อยฉัน - ฉันไม่ได้เห็นคนเดียวนะ
หมอนั่นที่ลุงพยายามจะฆ่า เป็นคนช่วยเธอไว้
ไอ้ครึ่งคนครึ่งสัตว์ประหลาด มาที่นี่ทำไม
ไสหัวไปสิ
ไม่แปลกใจหรือไง
เขาทำให้ผู้หญิงคนนั้น
ที่กลายเป็นสัตว์ประหลาด
กลับมาเป็นมนุษย์ได้อีกครั้ง
ส่งกุญแจมา
ลุงก็คิดทบทวนซะบ้างเถอะ
เฮ้ย
ปล่อยฉันสิวะ
โอเคไหมครับ
แหม นี่ก็
ก็เห็นนี่ว่าแกคุยด้วยไม่รู้เรื่อง
ถึงแกจะดื้อด้านหัวแข็งไปสักหน่อย
แต่แกเป็นพวกขี้ใจอ่อน ไม่เป็นไรหรอก
จะรีบร้อนอะไรนักคะ ฮยอนซูก็ยังไม่หายดีเลย
ฝากขอบคุณเขาด้วยนะ
ไปบอกเองสิคะ มาฝากอะไรฉันนักหนา
ไม่มีเวลาแล้ว
เด็กนั่น
จะทำให้คนอื่นกลายเป็นสัตว์ประหลาด เหมือนที่ทำกับฉันอีก
ทำไมล่ะคะ
แกไม่ไว้ใจใครน่ะ
คิดว่าตัวเองถูกรังแก
รู้เหรอคะว่าแกอยู่ไหน
ไว้ฮยอนซูฟื้นแล้ว เราค่อยไปหาด้วยกันเถอะค่ะ
แกคงจะไปที่สนามกีฬา
นั่นเป็นที่เดียวที่แกรู้จัก
ทั้งหมดนี้เป็นความผิดฉันเอง
ฉันต้องทำให้มันถูกต้อง ก่อนจะสายไปกว่านี้
เอานี่ไปค่ะ
อย่างน้อยมีนี่ไว้ จะได้จัดการอะไรง่ายขึ้น
พี่อีกยองไปทั้งอย่างนั้นจริงๆ
ฉันมั่นใจนะว่าฉันก็จะจากไป แบบไม่เหลียวหลังกลับได้เหมือนกัน
นายก็รู้จักฉันนี่
ว่าฉันมันนิสัยเสียแค่ไหน
ครอบครัวฉันนิสัยเสียกันทั้งบ้าน
ดูสิ อีอึนฮยอกก็เหมือนกัน
หมอนั่นน่ะร้ายสุดๆ
เขาจะยังฝืนทนอยู่…
เหมือนนายไหมนะ
อย่ายอมแพ้นะ ชาฮยอนซู
น้ำมันหมดน่ะครับ
ผมขอเติมก่อน
ปิดงานเรียบร้อยไหมเนี่ย
ค่ะ
เชื่อได้ก็ดีสิ
ประวัติเธออย่างยาวเลยนี่
อย่าค่ะ
สรุปว่าผลที่ว่านั่นคืออะไรล่ะ
ฉันเจอซออีกยองแล้ว
เธอร้องไห้คิดว่าฉันตายแล้ว
เธออุ้มท้องลูกฉันอยู่
ฉันเลยให้ของขวัญชิ้นเล็กๆ ไป
ฉันจะได้จำลูกฉันได้
ฉันต้องการเด็กคนนั้น
เรื่องเด็กช่างมันก่อน
เอาเป็นว่าถ้านายตามหาซออีกยองอยู่ สนามกีฬาไม่ใช่คำตอบ
เธอไม่ได้อยู่ที่นั่น
แน่ใจเหรอ
ฉันมั่นใจว่าเรากำลังใกล้กันเรื่อยๆ
เดี๋ยวก็คงได้เจอกัน
เด็กนั่นสมบูรณ์แบบกว่าไอ้พวกนี้เป็นไหนๆ
- นายทำอะไรน่ะ - รำคาญลูกตา
พวกคุณทำบ้าอะไรกันอยู่เนี่ย
อยากตายกันหมดหรือไง
โธ่เว้ย
ฉันไม่อยากตายโว้ย
ให้ฆ่ามันไหมครับ
ยังไม่ใช่ตอนนี้
ไอ้ที่เหมือนไข่เมื่อกี้คืออะไรครับ
อ๋อ รังไหมครับ รังไหม
รังไหมเหรอ
จะเรียกว่าสัตว์ประหลาดก็ไม่ได้
แต่มันคืออะไรสักอย่างที่ เคยเป็นสัตว์ประหลาดแต่เป็นสิ่งใหม่ไปแล้ว
สัตว์ประหลาดไม่โจมตีรังไหม
ฉะนั้นถ้าอยากรอดตาย จงใช้รังไหม
เหมือนกลยุทธ์การเอาตัวรอดไรงี้ครับ
แล้วรู้ได้ไงว่ารังไหมเคยเป็นสัตว์ประหลาด
ผ่าออกมาก็จะเห็น
เคยทำเหรอ
คิดว่าไงล่ะ
ก็ดูเป็นงั้นแหละ
ดูทรงแล้วน่าจะทำบ่อย
งั้น
ผมขอบอกลาตรงนี้น่าจะดีกว่าครับ
จอดให้ผมลงได้ไหมครับ
ซ่อนสัตว์ประหลาดนั่นไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ
ผมกำลังยืนยันความจริงอยู่นะครับ
มีคนตาย
ผมเลยต้องถามหาความรับผิดชอบ
"รับผิดชอบ" เหรอ
พวกแก…
กับฉัน…
ต่างกันตรงไหนไม่ทราบ
ยังไงพอออกไปข้างนอก ทุกคนก็ตายกันหมดอยู่ดี
แค่ส่งไปตายก่อนนิดหน่อย มันผิดอะไรเหรอ
ก่อนจะถามหาความรับผิดชอบจากฉัน พวกแกนั่นแหละที่ต้องรับผิดชอบก่อน
อธิบายมาก่อนเถอะครับ ว่าไอ้นั่นคืออะไร
ตอนแรก เราก็ไปที่แคมป์รักษาความปลอดภัย เหมือนกับคนอื่นๆ
เพราะคิดว่ามันจะปลอดภัยจริงๆ
แต่แล้วฮยอนอูของเราก็เริ่มแสดงอาการ
แล้วปรากฏว่าพวกทหาร ก็ไล่ฆ่าทุกคนที่แสดงอาการ
ฉันทนเห็นลูกถูกเผาทั้งเป็นไม่ได้
ก็เลยพาเขามาซ่อนที่นี่
ฮยอนอู
ฮยอนอู ไม่เป็นไรนะ
ฮยอนอู ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรลูก
ข้าแต่พระบิดาของข้าพระองค์ทั้งหลาย
ผู้สถิตในสวรรค์
ขอให้พระนามของพระองค์ เป็นที่เทิดทูนสักการะ
ขอทรงยกหนี้ให้ข้าพระองค์ เหมือนที่ข้าพระองค์ยกหนี้ให้ผู้ที่เป็นหนี้ข้าพระองค์
แม่
ผมหิว
- อย่าทิ้งผมนะ อย่าทิ้งผม - ฮยอนอู
แม่
อย่าทิ้งผมเลยนะ
แม่
ฮยอนอู
เดี๋ยวแม่…
เดี๋ยวแม่จะ…
จะมารับลูกนะ
คุณจินอุก
เมื่อไหร่ที่พวกแกไล่ผู้แสดงอาการออกไป
ฉันจะพาพวกเขากลับมาใหม่…
ผ่านเส้นทางที่มีแค่ฉันที่รู้
ขอบคุณนะครับ
ขอบคุณครับ
ยังไงก็จะเป็นสัตว์ประหลาดอยู่ดี
ก็ให้พวกเขาตายอย่างมีประโยชน์ดีกว่า
คุณรอยารักษาอยู่เหรอครับ
บัมซอมพังเละไปแล้ว
รัฐบาลก็ทำไม่สำเร็จ
คนที่กลายร่างไปแล้ว ไม่มีทางหวนกลับมาได้หรอกครับ
คุณทำสิ่งที่โง่มากนะครับ
คุณเลี้ยงสัตว์ประหลาดมาโดยตลอด
เก่งตายแหละ
ทำเป็นอวดเก่งอยู่ได้
คิดว่าตัวเองแตกต่างหรือไง
ไม่มีพ่อแม่คนไหน
ตัดใจทิ้งลูกตัวเอง
ได้ง่ายๆ หรอก
ผมฆ่าลูกด้วยสองมือของผมเอง
สัตว์ประหลาดตัวแรกที่ผมกำจัด ในตอนที่เกิดการระบาด
คือลูกชายผมเองครับ
อาการของลูกคุณตอนนี้ เราเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน
เขายังไม่แสดงอาการก้าวร้าวก็จริง
แต่เราคงปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้
เราตัดสินแล้วว่าจะกำจัดลูกชายคุณ
ระหว่างนั้นก็ตัดสินใจเถอะครับ
ว่าคุณจะอยู่ที่นี่ต่อ
หรือจะจากไป
ปล่อยสิ ปล่อย
จะขี้ขลาดหนีไปแบบนี้เหรอ
ใครอนุญาต
ห้ามตายเด็ดขาด คิดว่าฉันจะยอมให้ตายง่ายๆ หรือไง
คิดว่าได้ปกป้องลูกใช่ไหมล่ะ
ไม่ใช่หรอก
เธอทำให้ลูกตัวเอง เป็นสัตว์ประหลาดที่คร่าชีวิตคน
หมอนั่นเขมือบคนเข้าไป
โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืออะไร
จะปล่อยไว้แบบนั้นเหรอครับ
เป็นคำสั่งของจ่าสิบเอกทัก
ให้ทุกคนเก็บเงียบไว้
ผมไม่เคยเห็นสัตว์ประหลาดที่เป็นแบบนั้นเลย
คิดว่าที่เครื่องจับสัญญาณดังคราวก่อน เป็นเพราะเจ้านั่นด้วยไหมครับ
ก็คงใช่
อาจจะเป็นระดับสีเขียว
เพราะไม่มีความก้าวร้าว หรือปฏิกิริยาอะไรเลย
งั้นใครฆ่าคนพวกนั้นล่ะครับ
ในนั้นมีประมาณ 15 ศพเลยนะ
จ่าสิบโทคิมล่ะ ยังเงียบอยู่เหรอ
ครับ ไม่มีการตอบรับ
ทำไงดีครับ
ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่ได้รับสัญญาณอีก
ก็ต้องลองขอจ่าสิบเอกทักออกค้นหา
จ่ายไฟฟ้าให้น้อยที่สุดเท่าที่จำเป็น
จนกว่าพลังงานจะเสถียรนะ
ปล่อยฉันนะ
ยังไงนายก็คงจะโดนเฉดหัวไป เหมือนยัยพี่สาวฆาตกรนั่นอยู่ดี
ปล่อยไอ้นี่แล้วไสหัวไปซะ
เบสบอลลูกอื่นก็มีตั้งเยอะ
ทำไมต้องเป็นของฉันด้วย
ก็น้องฉันอยากได้ไง
น้องฉันชอบลูกนี้ ไม่ใช่ลูกอื่น
คอยดูนะ
ฉันจะไม่ปล่อยพวกนายไว้หรอก
แล้วจะทำไง
นายไม่มีทั้งพ่อทั้งแม่แล้วนี่
ฉันจะเป็นสัตว์ประหลาด
แล้วจะมาฆ่าพวกนายทุกคน
ว่าไงนะ
จะฆ่าให้หมดเลยคอยดู
ใครกลัวไม่ทราบ
จะฆ่าให้หมด
นี่ ทำอะไรตรงนั้นน่ะ
เฮ้อ ให้ตายสิ
โอ๊ยเจ็บ ผมเจ็บนะ
ตามฉันมา
พี่มายุ่งอะไรด้วยล่ะครับ
ก็ไม่ได้อยากยุ่งหรอก
งั้นก็ไปซะสิ ไม่ต้องมาสนใจผม
แต่เรื่องของเรื่อง
พี่ว่ามันคงไม่ดีแน่ ถ้าพี่ไม่ทำอะไรสักอย่าง
ยอมแค่วันนี้สักวันเถอะ นะ
เฮ้ย ใจหายใจคว่ำหมด ใครอีกน่ะ
ใจฉันร่วงไปอยู่ตาตุ่มแล้ว
เดี๋ยวนะ
ไอ้เด็กน้อยพวกนี้ใจกล้าบ้าบิ่น ไม่รู้จักกลัวอะไรเลยแฮะ
มานี่มา
นี่
เธอจะไม่มาเหรอ
ไม่ต้องเลยครับ
เฮ้อ ไอ้เด็กนิสัยเสียนี่
อย่างที่เธอพูด ฉันไม่ใช่แม่เธอ
ดูเหมือนเธอจะรังเกียจ การอยู่ร่วมกับฉันเอามาก
ฉันจะปล่อยเธอไป
ตอนเธออายุ 20
ถึงไม่พอใจ ฉันก็จะไล่เธอไป
แต่อยู่แบบนี้ไปก่อน
แม่เธอล่ะ
ตัวคนเดียวเหรอ
วันนี้เธอก็อยู่ที่นี่ซะ
เดี๋ยวพรุ่งนี้ป้าจะตามหาแม่ให้
กลับมาอย่างปลอดภัยล่ะ
เหลือเวลาไม่มากแล้ว
จ่าครับ ทีมค้นหากลับมาแล้ว
แต่รถมีแค่คันเดียวครับ
ให้ตายสิ
ทำไมกลับมาคนเดียว
ไม่ใช่คนเดียวสักหน่อย
เด็กๆ ของผมล่ะ
ยังมีชีวิตอยู่ไหม
เปิดนี่สิ
มาคุยกันต่อหน้าเถอะ
นี่
โอเคหรือเปล่า
ฉัน…
ได้ยินเสียง
มีคนเรียกฉันไม่หยุดเลย
จ่าครับ
(คังซอกชาน)
ผู้ติดเชื้อพิเศษเหรอ
คิดจะทำอะไร
ทักทายนิดหน่อยน่ะ
ทักทายเหรอ
นายต้องการอะไร
นั่นลุง…
อยากคุยอะไรก็คุยกับฉันนี่
มาที่นี่เพราะมีเป้าหมาย…
อะไรน่ะ
ซังวอน
ฉันเข้าใจว่านายกำลังคึก แต่เราไม่ได้จะมาทำอะไรแบบนี้นี่
ให้เด็กๆ ทุกคน
ไปรวมตัวกันในจุดเดียว
ลูกฉัน…
อยู่ที่นี่
ตามมา
เท่านี้ก็ถือว่าโชคดีแล้วนะ
จ่าคิมอยู่ไหนครับ
ดูแลเขาดีๆ หน่อยสิ
ถ้ายังเจ๋อไม่เข้าเรื่องไปกว่านี้
เดี๋ยวคราวหน้าจะไม่จบแค่นี้
ก็คุณไปกับเขาไม่ใช่หรือไง
กระดูกยังไม่ทันติดเลย เดี๋ยวก็พิการหรอก
ถึงตอนนั้นจะมาโทษผมไม่ได้นะ
ผมถามว่าทำไมคุณกลับมาคนเดียว
จ่าคิมกับเด็กๆ ล่ะครับ
จะเซ้าซี้ถามทำไม
ไม่มีใครมาถึงนี่ก่อนไอ้พวกนั้นแบบนี้
คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ
พวกเขาตายแล้วจริงๆ เหรอครับ
รักษาตัวไว้เถอะครับ
รักษาตัวไว้
ทำเป็นใจกล้าไป ก็มีแต่จะถูกมองเป็นไอ้บ้าเปล่าๆ
นี่…
ซอก…
ซอกชาน…
จ่าครับ
(12 ชั่วโมงก่อน)
มีสติไว้นะครับ จ่า
ไม่ใช่เวลาจะห่วงคนอื่นเลยนะนั่น
ช่วยด้วยครับ
ได้โปรดเถอะ ดอกเตอร์
(คังซอกชาน กรุ๊ปเลือด: เอบี)
(คิมยองฮู กรุ๊ปเลือด: เอบี)
ดวงดีนะเนี่ย
นี่จะทำอะไรครับ
ผมกำลังทุ่มให้กับคนที่เป็นไปได้มากกว่า ถึงจะแค่นิดเดียวก็เถอะ
สำหรับเขามันสายไปแล้ว
ไม่นะครับ
ยังไม่สายไป
ผมช่วยทั้งสองคนไม่ได้หรอก
คนที่สายไปแล้ว…
เป็นผมมากกว่าครับ ดอกเตอร์
ไม่…
ไม่นะ
จ่าครับ
ตั้งสติเข้าไว้
และกลับมายืนหยัดให้ได้นะครับ
ที่นี่ยังมีผู้รอดชีวิตเหมือนยงซอกอยู่อีกนะครับ
ผมรู้ว่าไม่ควรขอในสถานการณ์แบบนี้
แต่อย่าทอดทิ้งพวกเขาเลยครับ
ผมเองก็ควรจะไปช่วยอีกแรง
แต่มันเป็นแบบนี้ไปแล้ว
ผมขอโทษนะครับ
ซอกชาน…
คังซอกชาน
ซอกชาน
สวัสดีครับ ผู้รอดชีวิตที่สนามกีฬาทุกท่าน
มาพูดคุยถึงกฎสองสามข้อ เพื่อชีวิตที่สบายและง่ายดายยิ่งขึ้นกัน
ขอความร่วมมือจากทุกท่าน
เพื่อฉากจบอันงดงามของเราทุกคนครับ
หน่วยคุ้มกัน
จะได้รับการปฏิบัติ อย่างเท่าเทียมกับผู้รอดชีวิต
กฎห้ามผู้รอดชีวิตเข้าและออก ยังคงมีผลตามเดิม
แต่จะไม่มีการจำกัดเพิ่มเติม
แต่จะเสนอเงื่อนไขที่ดีกว่า สำหรับผู้แสดงอาการครับ
กฎที่กล่าวมาก่อนหน้านี้ ไม่บังคับใช้กับผู้แสดงอาการ
คุณจะทำอะไรได้อย่างอิสระ
และใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการได้เลยครับ
ไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนอีกต่อไป
การกลายร่าง
คือก้าวแรกของการเป็นมนุษย์สายพันธุ์ใหม่
ที่จะทำให้ทุกคนได้ก้าวไปอีกขั้นครับ
เหลืออีกเท่าไรครับ
อีกห้าวัน
น่าจะถูกสัตว์ประหลาดครอบงำแล้วแท้ๆ เก่งนะที่ต้านไว้ได้
คนพวกนั้นคือหนูทดลองที่บัมซอมเหรอ
ใช่ครับ
ผมสร้างขึ้นมาเอง
บอกแล้วไงครับ ว่าคุณจะต้องการความช่วยเหลือจากผม
จ่าคงจะไม่รู้อะไรซะแล้ว
ผมไม่ได้จะรักษา การกลายร่างของคุณให้หาย
ผมจะช่วยให้คุณต้านทานมันไว้
รู้เรื่องผู้ติดเชื้อพิเศษใช่ไหม
ผมทำให้จ่าเป็นแบบนั้นได้นะ
ถ้าจ่าเป็นอะไรไป ที่นี่ก็จะพังยับในอีกไม่นาน
ไหนว่าอยากปกป้องที่นี่ไง
แล้วยังไง
เจอแล้วเหรอ
ผมเอามาแล้วครับ
ยาสุดพิเศษที่จะทำให้คุณ กลายเป็นผู้ติดเชื้อพิเศษ
แต่เรื่องของเรื่องก็คือ
การจะเอาออกมามันยุ่งยากมากครับ
ปล่อยฉันได้แล้ว
ฉันเข้าใจเจตนาของเธอแล้ว
ฉันจะไปคนเดียว
ไม่เอา
เธอตัดสินใจแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าจะไปกับคนพวกนั้น
อือ
เถ้าแก่ก็ต้องไปด้วยกันสิ
ไม่มีลุงแล้วฉันจะงอแงใส่ใคร
เดี๋ยวก็ตายหรอก
ฉันไม่ได้จะว่าพวกเขาเลวร้ายนะ
แต่อย่างที่เธอรู้
การกลายร่างมันเลวร้าย
ดื้อเป็นบ้า
ก็บอกว่าพวกเขาเป็นมนุษย์
เป็นอะไร
ยังเวียนหัวอยู่อีกเหรอ
ให้ฉันเอายาถอนพิษมาไหม
อือ
ทีเมื่อก่อนล่ะชิลสุด
เถ้าแก่ก็คงหมดยุคทองแล้วแฮะ
ฮานิ
ค่อยพรุ่งนี้เถอะ
- เช้าแล้วค่อยไป - ทำไม
มันดึกแล้ว
ไปพรุ่งนี้เถอะ
- ฆ่าสิ - ฆ่าให้หมดเลย
- ฆ่าเลย - ฆ่าหมดนี่แหละ
นายต้องการแบบนั้นไง
ฆ่ามัน ฆ่าพวกมันให้หมด
- ฆ่ามัน - เวรเอ๊ย
แน่ใจเหรอว่านายฆ่าแค่สัตว์ประหลาด
นายรังเกียจมนุษย์ด้วยนี่
ตายไปซะดีกว่า
กินอะไรหน่อยสิ
ถ้าชาฮยอนซูฟื้นแล้วจะทำยังไงต่อ
เขาบอกว่าตัวเอง
ไม่ใช่คนที่เธอตามหา
ไม่ต้องมายุ่ง
นอกจากฉันแล้ว
เขาเองก็เข้าสนามกีฬาไม่ได้อยู่ดี
คงโดนไล่ออกมาแน่
ลุง ฉันหายาถอนพิษมาแล้ว
ลุง
ออกมา
อ่านสถานการณ์ไม่ออกหรือไง
ช่วยปลุกเขาทีสิ เร็วเลย
ยัยนี่
เฮ้ย เธอเสียสติหรือไง
เขายังทำได้อีกใช่ไหม
หมอนั่นทำให้สัตว์ประหลาด กลับมาเป็นมนุษย์ได้ใช่ไหม
ตอบสิ อีอึนยู
คราวก่อนเธอบอกฉันไง
ได้โปรดนะ ได้โปรด…
พูดเรื่องอะไรครับ ใคร…
สัตว์ประหลาดอาจกรูเข้ามา
เราต้องหนีแล้วนะ
ฉันปลุกเขาได้ ฉันจะพาเขามา
อีอึนยู
หยุดได้แล้ว
ตั้งสติสิ
ลุง ตั้งสติสิ
วังโฮซัง
ได้ยินเสียงฉันไหม
ลุงยังได้ยินเสียงฉันอยู่ใช่ไหม
เรามา
ทนกันต่ออีกหน่อยนะ
ลุงช่วยทนอีกนิดเถอะ
ฆ่าสิ
ถ้าคุณกลายเป็นสัตว์ประหลาดบ้าง
ฉันจะฆ่าคุณซะ
ฉันไม่อยากใช้ชีวิต ในคราบสัตว์ประหลาดอยู่แล้ว
ถ้าตอนนั้นมาถึง เธอฆ่าฉันเลย
รักษาสัญญาด้วยล่ะ
เธอฆ่าเลย
ไหนว่ารังเกียจคนนักหนา แล้วทำไมถึงเก็บฉันไว้ล่ะ
ฉันชอบที่เธอไม่เปล่งประกาย
ถึงจะมีแต่เปลือกกลวงๆ ก็ไม่เป็นไร
สิ่งสำคัญก็คือ…
เรายังมีชีวิตอยู่
ฆ่าฉัน
ทำไมทำแบบนั้นล่ะ
ปล่อยนะ
ปล่อยฉัน
ลุง
ทำไมต้องทำถึงขั้นนี้ด้วย
ฉัน…
ฉันควรจะเป็นคนลงมือสิ
ฉันควรจะเป็นคนจบชีวิตลุงสิ
ทำไมต้องทำแบบนั้น
ลุง
ทำแบบนี้ทำไม
ปล่อยฉัน
ลุง
ทำไมล่ะ
ไม่นะ ไม่
ฮยอนซู…
ฮยอนซู ชาฮยอนซู
ตั้งสตินะ
เราต้องออกไปแล้ว ฮยอนซู
ชาฮยอนซู
ชาฮยอนซู ขอร้องล่ะ ตื่นขึ้นมาสักที
ฮยอนซู ลืมตาเถอะ
ชาฮยอนซู ลืมตาสิ
นี่ แก
เข้ามาสิ
เข้ามาสิ ไอ้สัตว์ประหลาดเวร
เข้ามาเลย
มานี่
เข้ามาสิ
จะไปไหน
ชาฮยอนซู จะไปไหน
เข้ามาสิ
อย่าไปนะ ได้โปรด
อย่าไป
หนวกหูเป็นบ้าเลยเว้ย
บอกแล้วไงว่าหนวกหู
ชาฮยอนซู
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์