ORYGINALNA OPOWIEŚĆ WEBTOON SWEET HOME CARNBY’EGO KIMA I YOUNGCHAN HWANGA
SWEET HOME
Pora się zabawić.
Kurwa, czemu ja to robię?
Białko.
Jesteś jednym z nas?
Nie kojarzę cię.
Nie jestem żałosnym szczurem laboratoryjnym jak wy.
Jak możesz nie pamiętać tej twarzy?
Nadal szukacie przyjaciół?
LP-3, LP-4
Ilu już macie?
Cha Hyun-su?
Przypomniałeś sobie.
Odłóż ją.
To?
Nie mówiłem, że możesz ją wziąć.
Gdzie Jung Ui-myeong?
Gdzie ukrywa się ten drań?
Na stadionie!
Jest niedaleko.
Był wtedy ledwo żywy.
Nic mu nie jest?
Wynocha z mojej głowy!
Mogłem nie brać tego ciała.
Czemu to nie działa?
Wyglądało, jakby był uwięziony w tym ciele.
Wkrótce z niego wyjdzie.
Tyle wystarczy.
Pójdę i sam go zobaczę.
Zabij mnie!
Po prostu mnie zabij!
Zrobię to.
Zabij mnie!
Sierżancie Tak, główna brama…
Ktoś jest przy bramie.
Wyglądają jak odpady.
Szukamy naszej rodziny.
Obiecujemy, że nikogo nie skrzywdzimy.
Chcemy tylko znaleźć rodzinę.
Nie macie dosyć szukania tej waszej rodziny?
Mieliście nikogo nie zabijać.
Mówiłem o ludziach.
Kim oni byli,
jeśli nie ludźmi?
Zamknęliście się tu i nic nie wiecie o świecie.
Chcesz wiedzieć, czym są?
Na zewnątrz jest ich pełno.
Nie przejmuj się tymi odpadami.
Dotrzymam obietnicy.
Należy ci się nagroda za to, co mi pokazałaś.
Co chcesz?
Daj mi ją.
Kim jesteś?
Hej, ona to…
Je też mi daj.
Są moje.
Spokojnie.
Nic ci nie jest.
Mama?
Dlaczego nadal jesteś…
człowiekiem?
Zmieniłam cię w potwora.
Chcesz, żebym była potworem?
Tak.
Dlaczego?
Nie będę musiała cię nienawidzić.
Czy ty…
mnie nienawidzisz?
Myślałam, że ty mnie też.
Mamo…
Dlaczego to zrobiłaś?
Dlatego cię zamknęłam. Dla twojego dobra.
Żebyś więcej tego nie zrobiła!
Nienawidzisz ze mną być.
Przeszkadzam ci i się mnie boisz.
Nienawidzisz mnie, bo jestem potworem?
Myślałam, że mnie zrozumiesz…
gdy sama nim będziesz.
Nie nienawidzę cię.
Próbowałam ignorować to,
że jesteś inna i wyjątkowa.
Nie chciałam tego zaakceptować.
Dlaczego nie?
Bałam się.
Dałam się ponieść chciwości.
Przepraszam.
Tu jest zbyt tłoczno i niebezpiecznie.
Chcę zacząć z tobą nowe życie na zewnątrz.
Chcesz
iść ze mną?
Co ty na to?
Nie wiem.
Przemyśl to.
Jeśli zechcesz dać mi kolejną szansę…
spotkamy się tutaj.
Będę czekała.
Co tu robicie?
Wiecie, że nie wolno wychodzić.
Próbowaliście uciec?
Ten mundur wygląda znajomo.
Było ich czterech.
Trzeba było
nie wysyłać ich do Bamseom.
Pora zdjąć mundury.
I przestać wtykać nos w nie swoje sprawy.
Żyć cicho jak inni.
- Ty dupku! - Lee Dong-jun.
- Idź do środka. - Sierżancie!
Nigdzie nie pójdzie.
Łamanie prawa trzeba karać.
Ja-yeong,
rozpraw się z nimi.
Sierżancie Tak!
Mówiliście, że ludzie z objawami mogą chodzić wolno.
Teraz wszystko gra?
Jak poszło?
Sierżant Tak ma objawy.
Myślałem, że stamtąd nie wyjdę.
Co tam robiłeś?
Powiedzmy, że byłem nadgorliwy.
Ale nieważne.
Jest tylko jeden powód, dla którego tu jesteś.
Powiedziałem nadzwyczajnym zarażonym, że mam objawy.
Musimy działać, póki nie są czujni.
Dobra wiadomość.
Pamiętasz, co ci mówiłem?
Małe nacięcie nie wystarczy.
Trzeba ich zabić, gdy są słabi.
Czyli mówisz,
że w moim stanie muszę się zmierzyć z jednym z nich?
Mówiłem, że nie będzie łatwo.
Ale to lepsze niż bycie biernym.
Pełno ich na zewnątrz.
Nie mogę tego pojąć.
Ci dranie
nie potrafią zostawić ich w spokoju.
Ciekawe dlaczego.
Do czego one służą?
Dobrze, że cierpliwie czekałeś.
Większość ludzi nie słucha.
Wiele osób umiera, uciekając.
Ty musisz być inny.
Bardzo pomogłeś w Bamseom.
Dzięki tobie wróciłem.
Widziałem, jak umierasz.
Jeszcze wielu rzeczy o sobie nie wiemy.
Czym jesteś?
Jesteś zmutowanym potworem?
Nie.
Kontrolujesz potwory?
Porozumiewam się z nimi.
Trzymaj się blisko mnie.
Pytałeś, czym jestem.
Neoczłowiekiem.
Tak się nazywamy.
To w ramach pojednania.
Dobrze wpłynie na naszą znajomość.
O co chodzi z tym kokonem?
To serce.
Gdy wracamy do serca, odradzamy się.
Miałem objawy…
i przeszedłem przemianę w potwora.
Kiedyś jak ty byłem człowiekiem,
ale narodziłem się na nowo.
Zostały trzy dni, prawda?
Tym razem może się udać, więc wytrzymaj.
Mniejsza o to.
Co to jest?
To?
Odpady.
Przyszły do mnie jakieś dupki, gdy byłem w Bamseom.
Ględzili mi, że coś odkryli,
więc ich zabiłem.
Ale potem zmienili się w kokony…
i się odrodzili.
Odrodzili się?
Mogę znów ich zabić.
Tortury, przez które przechodzą po odrodzeniu,
w końcu sprawią, że się poddadzą.
Czyli odradzają się i…
Nie, to znaczy…
Czyli potwory stają się…
nieśmiertelnymi ludźmi?
Szukali rodziny.
Chyba coś przed nami ukrywacie.
Te dranie bez trudu się odnajdują.
Wcześniej ich nie widziałem.
- Jeśli zobaczysz… - Zajmę się nimi i dam ci znać.
Zakłócili naturalny porządek.
Nadzwyczajni zarażeni?
Wiedzą,
że w sercu jesteśmy bezbronni.
To czemu cię więzili?
Mogli cię zabić, gdy byłeś w sercu.
Szukali szybszego sposobu
na zabijanie nas.
Chcą się dowiedzieć…
gdzie jest nasz dom.
Nadzwyczajni zarażeni są na stadionie.
Po co tam poszli, skoro szukają waszego domu?
Muszą mieć inny powód.
Mówisz w liczbie mnogiej.
Jest wielu takich neoludzi jak ty?
Pomyśl, ilu ludzi zmieniło się w potwory.
To tylko kwestia czasu,
zanim wszyscy staną się neoludźmi.
Zaprowadź mnie na stadion.
Powiedz, czego boją się nadzwyczajni zarażeni.
Neoludzi.
Takich istot jak ja.
Twoja rodzina też tam jest?
Na tym stadionie?
Nie, straciłem z nimi kontakt.
To po co tam wracasz?
Nawet nie masz tam rodziny.
Nie mam dokąd pójść.
I nie jest tam tak źle.
Trzymaj się mnie.
Czy ty właśnie mi się oświadczyłeś?
Mówisz, że się mną zaopiekujesz?
Nie, ja…
Jest i tępa gówniara.
Wcześnie wróciła.
Co się stało?
Gdzie Hyun-su?
Co cię tak bawi?
Też chcę się pośmiać.
Żal mi ciebie, bo nie wiesz, że umrzesz.
Żal ci mnie, a nie siebie?
Gdy cię dorwie,
tym razem naprawdę umrzesz.
Już nie będzie dla ciebie łagodny.
Eksperyment uderzył ci do głowy.
Gadasz bzdury.
Pokażę ci,
jaki słaby jest facet,
którego szanujesz.
Mogłabym go obudzić?
Nawet nie miałam szansy.
Pozwolisz mu odejść?
Dopiero go znalazłaś.
Co robisz?
Puszczaj. Muszę iść.
Dokąd?
Na stadion.
Tam idzie Hyun-su.
Wszyscy są zagrożeni.
Może ich wszystkich zabić!
Możesz iść?
- Tak. - Chodźmy.
Wyjaśnię po drodze.
Dlaczego odrzuciłeś jego ofertę?
Niewielu nas zostało na tym świecie.
Nie musisz przejmować się ludźmi.
Nie dlatego.
Robię to z osobistych pobudek.
Działam tylko dla dobra Cha Hyun-su.
Macie pecha, że ze mną zadarliście.
Spójrz na to z innej strony.
To normalne, że silni dręczą słabych.
Ty sukinsynie.
Widziałem, jak to robiłeś.
Szybko się uczymy.
Nieśmiertelni i inteligentni?
Po co wam taka moc?
Żeby zebrać innych neoludzi zrodzonych z serca.
Po to.
Inaczej tylko istnieję.
Powiedz mi coś.
Co się dzieje z waszymi wspomnieniami z bycia człowiekiem?
To nieważne.
Osiągnęliśmy wszystko, czego potrzebujemy,
wykraczając poza przemianę w potwora.
Moja mama wróciła.
Myślałam, że mnie porzuciła.
Myślałam, że mnie nienawidzi.
Ale przyszła tu po mnie.
Nie chciałam jej więcej widzieć.
Ale gdy ją zobaczyłam,
zapragnęłam z nią pójść.
Ale jeśli pójdę…
to czy kiedyś zobaczę…
Yeong-su?
Kiedy wychodzisz?
Nie chciałaś się pożegnać?
Idź z mamą.
Mówiłaś, że na ciebie czeka.
Ja już nigdy nie zobaczę mamy.
Bo ona nie żyje.
Dlatego pani Cha jest teraz jak moja mama.
Powinnaś pójść do swojej.
Sama nie wiem.
Kłamiesz. Wiesz, że chcesz iść.
I zapytają ją, jak masz na imię.
Zostawiłaś ją tu, prawda?
Tak, jest twoja.
Wiesz, co to jest?
Należało do mojej siostry.
KIM SU-YEONG
Nagroda dla osoby, która kogoś chroni.
Opiekujcie się sobą, dobrze?
Ty ją weź.
Dlaczego?
Odchodzisz na zawsze,
więc ją weź.
Co się stało?
Zmieniłaś zdanie?
Nie, nadal chcę iść.
Dlatego tu jestem.
Więc o co chodzi?
Mam pytanie.
Czy ja też…
mam imię?
Podobno wszystko, co żyje, ma imię.
Czy ja też…
Oczywiście, że masz imię.
Czemu miałabyś nie mieć?
Naprawdę?
Jak mam na imię?
Yi-kyung.
Tęskniłem za tobą.
Jesteś w szoku, bo inaczej wyglądam?
Też bym był.
Ale zrozum.
Widziałaś, że moje ciało…
było w ruinie.
Nam Sang-won nie żyje.
A jednak tutaj stoję…
i pamiętam, kim jesteś.
Zmieniałem ciała…
i poszedłem cię szukać do Zielonego Domu.
Tęskniłem za tobą.
Tęskniłem, Yi-kyung.
Uciekaj!
Szybko!
Dlaczego się nie nabrałaś?
Puszczaj!
Zobacz, Yi-kyung.
To nasza córka.
Ty walnięty draniu.
Dziękuję, Yi-kyung.
Za ten prezent.
Weź moje.
Jeśli potrzebujesz ciała, weź moje.
Proszę.
Gdy urodziłaś to dziecko, straciłaś wartość.
Darowałem ci życie tylko ze względu na nią!
Zrobiłaś swoje.
Pora umrzeć.
Musisz uciekać, Yi-su.
Tak mam na imię?
Seo Yi-su.
Przepraszam, że dopiero teraz…
tak na ciebie mówię.
Przepraszam.
Uciekaj.
Uciekaj…
Uciekaj, Yi-su.
Yi-su…
Mamo.
Mamo…
Mamo!
Proszę.
Nie!
Proszę…
Mamo!
Napisy: Kamila Krupiński