SWEET HOME 3
Przyda mi się rozgrzewka.
Co ja tu, kurwa, robię?
Białko…
Jesteś taki jak my?
Dawno nie spotkaliśmy nowego.
Nie jestem żałosnym królikiem doświadczalnym, jak ty i twoi kumple.
Jak mogłeś zapomnieć tę twarz?
Wciąż szukasz nowych przyjaciół?
To ilu znalazłeś?
Cha Hyun-su?
Wreszcie sobie przypomniałeś.
Oddaj to.
To?
Nie pozwoliłem ci jej zabrać.
Gadaj. Gdzie Jung Ui-myeong?
Na stadionie! Niedaleko stąd.
Jak się miewa w tym umierającym ciele? Ostatnio ledwo zipał.
Wypad!
Niepotrzebnie go zjadłem!
Czemu to nie działa?
Wciąż tkwi w tym umierającym ciele?
Wkrótce się przeniesie.
Dość tego. Wolę przekonać się na własne oczy.
Puść mnie. Lepiej mnie zabij!
Taki jest plan.
Zabij mnie!
Sierżancie, przy bramie głównej…
Ktoś zbliża się do bramy. To grupa obdartusów.
Szukamy sobie podobnych.
Obiecujemy, że włos wam z głowy nie spadnie.
Pragniemy tylko dołączyć do swoich.
Chyba już pora, żebyście dali sobie spokój z tymi poszukiwaniami.
Mówiłeś, że nikogo nie zabijesz.
Chodziło mi o ludzi.
Skoro to nie ludzie, to kto?
Za długo kryjesz się w tej norze, skoro nie wiesz.
Chcesz wiedzieć, co to za jedni?
Po mieście krążą hordy im podobnych.
Nie ma co przejmować się zwykłymi obdartusami.
Omal nie zapomniałem. Muszę spełnić swoją obietnicę.
Pokazałaś mi coś wspaniałego, więc jestem ci winny prezent.
Czego pragniesz?
Daj mi to.
Czego?
Bracie, ona…
Te też mi daj.
Są moje…
Już dobrze.
Mamo?
Dlaczego…
jesteś człowiekiem?
Zmieniłam cię w potwora…
Wolisz, żebym była potworem?
Tak.
Dlaczego?
Żebym nie musiała cię nienawidzić.
Czy ty…
mnie nienawidziłaś?
Bo myślałam, że ty nienawidzisz mnie.
Mamo.
Co ci strzeliło do głowy? Zamykam cię dla twojego dobra!
Żebyś nie robiła takich rzeczy!
Nie lubisz ze mną przebywać. Cierpisz, boisz się…
Nie nienawidzisz mnie za to, że jestem potworem?
Myślałam, że zrozumiesz mnie…
jeśli sama się nim staniesz.
Nie nienawidzę cię.
Próbowałam nie zwracać uwagi na to, że jesteś inna, wyjątkowa.
Nie chciałam się z tym pogodzić.
Dlaczego nie?
Bo się bałam.
Pozwoliłam, by zawładnęła mną chciwość.
Przepraszam.
Tu jest zbyt wielu ludzi i zagrożeń. Wyjdźmy stąd i zacznijmy od nowa.
Pójdziesz ze mną?
Co ty na to?
Sama nie wiem.
Zastanów się, czego chcesz.
Jeśli zechcesz dać mi drugą szansę…
spotkajmy się tutaj.
Będę czekać.
Co robicie przy bramie?
Przecież mówiłem, obowiązuje zakaz opuszczania obiektu.
Próbowaliście uciec?
Ten mundur wygląda znajomo.
Zdaje się, że było ich czterech.
Po co wysłałeś ich do Bamseom?
Lepiej je zdejmijcie.
I przestańcie wtykać nos w nie swoje sprawy.
Dołączcie do cywili, nie wychylajcie się.
Ty draniu!
Lee Dong-jun. Wejdźmy do środka.
Sierżancie!
Nigdzie nie pójdziecie. Złamaliście zasady, czeka was kara.
Ja-yeong, pora się wykazać.
Sierżancie!
Mówiłeś, że mający objawy mają swobodę ruchu.
Teraz wszystko gra?
Jak poszło?
Wygląda na to, że sierżant Tak ma objawy.
Szlag, myślałem, że już stąd nie wyjdę.
Czemu tam utknąłeś?
Powiedzmy, że byłem zbyt ambitny.
No dobrze…
Co cię sprowadza, sierżancie?
Powiedziałem nadzwyczajnym zarażonym, że mam objawy.
Pora działać, uśpiłem ich czujność.
Świetnie.
Ale pamiętasz, co mówiłem? Drobne draśnięcie nie wystarczy, by to wydobyć.
Musisz ją zabić, dopóki jest słaba.
Mam w obecnym stanie zetrzeć się choć z jednym z nich?
Mówiłem, lekko nie będzie. Ale lepsze to niż brak wyjścia.
Wiesz, ile tam jest takich?
Są wszędzie.
Ale nasi intruzi…
szczerze ich nie znoszą. Ciekawe, dlaczego?
A to co?
Czekałeś cierpliwie, nie robiąc głupstw.
Większość ludzi nie słucha, nieważne, co powiem.
Widziałem śmierć wielu podczas próby ucieczki.
Musisz być inny.
Okazałeś się szalenie pomocny w Bamseom. To dzięki tobie wróciłem.
Zmarłeś na moich oczach.
Mamy do siebie wiele pytań, nieprawdaż?
Wytłumacz się. Jesteś jakimś zmutowanym potworem?
To nie tak.
Czyli co, kontrolujesz potwory?
Powiedzmy, że się z nimi porozumiewam.
Trzymaj się blisko mnie.
Pytałeś, czym jestem.
Jestem neoczłowiekiem. Tak się nazywamy.
To wyraz dobrej woli.
Uznałem, że poprawi nasze relacje.
Czym jest ten dziwny kokon?
To serce.
Gdy wracamy do serca, rodzimy się na nowo.
Miałem objawy…
Uległem przemianie w potwora.
Kiedyś byłem człowiekiem, tak jak ty, ale teraz jestem istotą,
która może się odradzać.
Zostały trzy dni.
Tym razem może się udać. Wytrzymaj.
Abstrahując od tego…
Czym, do licha, są te…
Obdartusy?
Te dziwne istoty nawiedzały nas, gdy przebywałem w Bamseom.
Naprzykrzały mi się, twierdząc, że czegoś szukają, więc wszystkie zabiłem.
Ale okazuje się, że zmieniały się w kokony…
i rodziły na nowo.
Skoro się odradzały, znów je zabijałem. Proste.
Tuż po narodzinach wita je niekończący się ból, by w końcu odpuściły.
Mówisz, że się odradzają… Chwila.
Kolejnym etapem przemiany w potwora jest nieśmiertelny człowiek?!
Przybyli tu, szukając sobie podobnych.
Musi być coś, co je od nas odstręcza.
Mają dar wyniuchiwania siebie nawzajem.
Nigdy czegoś podobnego nie widziałem.
A jeśli zobaczysz… Zajmę się tym i dam ci znać.
Zaburzyli naturalny porządek rzeczy.
Nadzwyczajni zarażeni?
Wiedzą, że jesteśmy najsłabsi, gdy wracamy do serca.
To czemu cię zamknęli? Mogli się ciebie pozbyć, gdy tkwiłeś w środku.
Zakładam, że szukali szybszego sposobu niż zabijanie nas pojedynczo.
Nasza osada. Chcą wiedzieć, gdzie się znajduje.
Nadzwyczajni zarażeni przybyli na stadion. Dlaczego akurat tam,
skoro szukają waszej osady?
Pewnie kierował nimi inny motyw.
Mówisz o was. Jest wielu neoludzi takich jak ty?
Ile osób zmieniło się twoim zdaniem w potwory?
To tylko kwestia czasu, żeby wszyscy zostali neoludźmi.
A teraz prowadź na stadion.
Najpierw zdradź mi, czego boją się nadzwyczajni zarażeni.
Neoludzi.
Istot takich jak ja.
Masz tam rodzinę? Na tym całym stadionie?
Nie. Dawno straciłem z nimi kontakt.
To czemu chcesz tam wrócić?
Nie masz tam przecież bliskich. To po co?
To jedyne miejsce, do którego mogę się udać.
Życie tam nie jest takie złe. Chodźmy tam razem.
To propozycja?
Mówisz, że się mną zaopiekujesz?
To nie tak…
Bezmyślna pinda. Za szybko wróciła.
Coś nie tak?
Gdzie Cha Hyun-su?
Powiedz, co cię tak śmieszy. Nieładnie śmiać się samemu.
Przykro patrzeć, jak idziesz na pewną śmierć.
Współczujesz mnie, nie sobie?
Tym razem zginiesz na dobre, jeśli znów stawisz im czoła.
Nie licz na taryfę ulgową.
Te eksperymenty musiały ci pomieszać w głowie, skoro opowiadasz takie głupoty.
Ten, którego tak szanujesz. Pokażę ci, jaki jest słaby.
Czy zdołam go obudzić?
Co za niedorzeczny zakład.
Pozwolisz mu odejść? Dopiero co go znalazłaś.
Co w ciebie wstąpiło?
Zostaw, muszę iść.
Dokąd?!
Na stadion. Hyun-su się tam wybiera. Wszyscy są w niebezpieczeństwie.
Może ich wszystkich zabić!
Dasz radę iść?
Tak.
To chodźmy. Wszystko wyjaśnię po drodze.
Czemu odrzuciłeś jego ofertę?
Nie zostało nas wiele na świecie. Nie ma sensu robić tego dla dobra ludzi.
Nie o to chodzi.
Kierują mną własne pobudki.
Robię to tylko dla Cha Hyun-su.
Miałeś zajebistego pecha, że mnie wkurzyłeś.
Nie myśl, że to nie fair. W końcu nie ma nic dziwnego w tym,
że silny daje popalić słabemu.
Pierdolony dupek.
Widziałem, jak to robisz. Szybko się uczymy.
Nie umieracie i jeszcze jesteście pojętni?
Co robicie z taką mocą?!
Znajdujemy i zbieramy innych neoludzi zrodzonych z serc. Nic poza tym.
Po prostu istniejemy.
Ostatnie pytanie. Co się dzieje z waszymi wspomnieniami?
Ludzkimi wspomnieniami?
Czy to ważne?
Osiągnęliśmy wszystko, co było nam niezbędne.
Na tym polega ewolucja poza przemianę w potwora.
Moja mama wróciła.
Myślałam, że mnie porzuciła.
Że mnie nienawidzi.
Ale przyszła mnie zobaczyć.
Nie chciałam jej więcej widzieć, ale jej widok sprawił, że chcę z nią stąd odejść.
Ale jeśli pójdę z mamą,
pewnie…
nigdy więcej nie zobaczę Yeong-su.
Kiedy odchodzisz?
Miałaś zamiar odejść bez pożegnania?
Wracaj do mamy. Mówiłaś, że na ciebie czeka.
Ja nie mogę zobaczyć swojej, choćbym chciał.
Już nie żyje.
Pani Cha zastępuje mi mamę. Lepiej wracaj do swojej.
No nie wiem.
To kłamstwo. Chcesz do niej pójść. Mogłabyś spytać ją o swoje imię.
Zostawiłaś to dla mnie, prawda?
Tak, to twoje.
Wiesz co to?
Należało do mojej starszej siostry.
KIM SU-YEONG
To nagroda dla tego, kto kogoś obronił.
Macie się o siebie troszczyć.
KIM SU-YEONG
Ale możesz ją sobie wziąć.
Dlaczego?
Powiedziałaś, że już się nie zobaczymy. Weź ją. Wszystko w porządku.
O co chodzi? Nie chcesz stąd pójść?
Chcę. Dlatego przyszłam.
To co cię gryzie?
Mam pytanie.
Czy ja też mam imię?
Ponoć wszystkie żywe istoty mają nazwę. Czy to znaczy, że…
Oczywiście, że masz imię. Naturalnie.
Zdecydowanie.
Naprawdę? Jak ono brzmi?
Yi-kyung.
Tęskniłem.
To dziwne, bo inaczej wyglądam?
Jasne.
Ale chyba mnie rozumiesz.
Wiesz, w jakim stanie było moje ciało.
Sama widziałaś.
Nam Sang-won nie żyje.
Ale wciąż pamiętam, kim jest Seo Yi-kyung…
i jestem tutaj.
Może przeniosłem się do innego ciała, ale i tak…
udałem się do Zielonego Domu, żeby cię odszukać.
Tęskniłem za tobą.
Tęskniłem, Yi-kyung.
Idź!
Uciekaj!
Trzeba było grać w tę grę.
Zostaw!
Przyjrzyj się dobrze.
To nasze dziecko.
Ty stuknięty draniu!
Dziękuję, Seo Yi-kyung.
Dziękuję za ten najcenniejszy dar.
Nie…
Chodź do mnie.
Jeśli potrzebujesz ciała, weź moje. Proszę.
Straciło wartość w chwili narodzin tego dziecka.
Tylko dlatego pozostawiłem cię wtedy przy życiu!
Dość już zrobiłaś.
Teraz możesz umrzeć.
Musisz już iść, Yi-su.
To moje imię?
Seo Yi-su.
Przepraszam, że tak długo nie zwracałam się do ciebie po imieniu.
Wybacz.
Idź już.
Idź…
Idź, Yi-su.
Mamo.
Mamo…
Mamo, zaczekaj…
Nie… Czekaj.
Niemożliwe! Mamo!