(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
(สวีทโฮม)
ยืดเส้นยืดสายหน่อยดีกว่า
เวรเอ๊ย ทำไมต้องเป็นฉันด้วยวะ
โปรตีน
นายเป็นพวกเดียวกับเราเหรอ
ไม่ได้เจอหน้าใหม่มานานแล้ว
ฉันจะเหมือนพวกนาย ที่วิปริตมาตั้งแต่แรกได้ไงล่ะ
เห็นหน้านี้แล้วยังนึกไม่ออกได้ไงเนี่ย
ยังเล่นตามหาเพื่อนอยู่อีกเหรอ
(เอ็มเอช 3 เอ็มเอช 4)
ได้กี่คนแล้วล่ะ
ชาฮยอนซูเหรอ
พอจะนึกออกขึ้นมาแล้วสินะ
วางนั่นลงก่อนเถอะ
นี่น่ะเหรอ
ฉันไม่ได้อนุญาตให้เอาไปสักหน่อย
จองอึยมยองอยู่ไหน
ไอ้เวรนั่นไปมุดหัวอยู่ที่ไหน
สนามกีฬา
ไม่ไกลจากที่นี่
ตอนนั้นสภาพเขาร่อแร่แล้วนี่
ตอนนี้โอเคแล้วเหรอ
ออกไป
ฉันไม่น่าเข้าร่างนี้เลย
เวรจริง ทำไมไม่ได้วะ
เห็นเขาติดแหง็กอยู่ในร่างนั้น จะออกมาก็ไม่ได้นี่
เดี๋ยวเขาก็จะออกมาได้
พอแค่นี้แล้วกัน
ฉันไปดูเองกับตาก็ได้
ฆ่าสิ
ฆ่าฉันซะเลยสิ
ฉันก็ว่างั้นแหละ
ฆ่าฉันซะ
จ่าครับ ที่ประตูหลัก…
มีคนมาที่ทางเข้าค่ะ
ดูเหมือนพวกเศษซาก
เรามาตามหาพี่น้องครับ
เราขอให้สัญญา ว่าจะไม่ทำอันตรายใดๆ ทั้งสิ้น
เราแค่มาตามหาพี่น้องของเรา เพียงเท่านั้นครับ
เอะอะก็พี่น้องๆ ไม่เอียนบ้างหรือไง
ไหนรับปากว่าจะไม่ฆ่าใครไง
ผมบอกว่าจะไม่ฆ่ามนุษย์ต่างหาก
แล้วถ้านี่ไม่ใช่มนุษย์
งั้นคืออะไรล่ะ
ขังตัวเองไว้ซะนานแบบนี้ ถึงได้ตามไม่ทันโลกไง
ไม่อยากรู้เหรอว่าพวกมันคืออะไร
ข้างนอกมีไอ้พวกนั้นยั้วเยี้ยเลยนะ
ไม่ต้องไปสนใจพวกเศษซากหรอก
ฉันต้องรักษาสัญญาแหละนะ
เธอโชว์ของดีแล้ว งั้นเอาของขวัญไหม
อยากได้อะไรล่ะ
ส่งนั่นมา
อะไร
พี่ นี่…
เอานั่นมาด้วย
แต่อันนี้ของฉันนะ
ไม่เป็นไรนะ
ไม่เป็นไร
แม่เหรอ
ทำไม…
ยังเป็นคนอยู่ล่ะ
หนูทำให้เป็นสัตว์ประหลาดไปแล้วนี่
ชอบที่แม่เป็นสัตว์ประหลาดเหรอ
อือ
ทำไมล่ะ
เพราะหนูจะได้ไม่ต้องเกลียดแม่
แก…
เกลียดแม่เหรอ
เพราะหนูคิดว่าแม่ไม่ชอบหนู
แม่…
ทำแบบนั้นอีกทำไม
เพราะแบบนี้ฉันถึงขังแกไว้ไง เพื่อตัวแกเอง
แกจะได้ไม่ทำอะไรแบบนี้อีก
แม่ไม่อยากอยู่ร่วมกับหนูนี่
หนูทำให้แม่ทุกข์ใจ ทำให้แม่กลัว
แม่เกลียดหนู เพราะหนูเป็นสัตว์ประหลาดไม่ใช่เหรอ
หนูคิดว่าแม่จะเข้าใจหนูบ้าง
ถ้าแม่เป็นสัตว์ประหลาดเหมือนกัน
แม่ไม่เกลียดแกหรอก
แม่แกล้งทำเป็นไม่รู้
เรื่องที่แกแตกต่างและพิเศษ
แม่ไม่อยากยอมรับ
ทำไมล่ะ
แม่กลัว
แม่โลภเกินไป
ขอโทษนะ
ที่นี่ทั้งวุ่นวายและอันตราย
แม่อยากให้เราสองคน ไปเริ่มชีวิตใหม่กันข้างนอก
อยากไป
กับแม่ไหม
ว่าไง
หนูไม่แน่ใจ
ลองคิดดูนะว่าอยากทำแบบไหน
ถ้าแกอยากให้โอกาสแม่
เจอกันที่ช่องระบายอากาศตรงนี้นะ
แม่จะรอจนกว่าแกจะมา
มาทำอะไรที่ประตูครับ
ผมบอกไปแล้วนะว่าห้ามใครออกไป
จะหนีหรือไง
จะว่าไป เครื่องแบบนี้คุ้นตาดีนะครับ
พวกเขาน่าจะมีกันประมาณสี่คน
ก็นั่นแหละ
คุณส่งพวกเขาไปบัมซอมทำไมล่ะ
คราวนี้ก็ถอดเครื่องแบบออกได้แล้ว
แล้วก็แก้นิสัยชอบจู้จี้เรื่องชาวบ้านด้วย
ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับพลเรือนซะ
- ไอ้เวรนี่ - อีดงจุน
- เข้าไปข้างใน - จ่าครับ
คุณจะไปไหนได้ล่ะ
ในเมื่อทำผิดกฎ ก็ต้องโดนลงโทษสิครับ
จายอง
ทำให้มันถูกต้องซิ
จ่าครับ
คุณบอกว่าอนุญาตให้ผู้แสดงอาการ เข้าออกได้อย่างอิสระนี่
ทีนี้โอเคหรือยัง
เป็นยังไงบ้างครับ
จ่าทักเป็นผู้แสดงอาการไปแล้ว
บ้าเอ๊ย เกือบออกมาไม่ได้ละ
ใครขังคุณไว้ในที่แบบนี้
คิดซะว่าผมไฟแรงเกินแล้วกันครับ
สรุปว่า
อะไรคือเหตุผลที่จ่ามาหาผมที่นี่ล่ะ
ผมเปิดเผยกับพวกผู้ติดเชื้อพิเศษแล้ว ว่าเป็นผู้แสดงอาการ
นี่แหละโอกาสลงมือ ตอนที่พวกเขาไม่ทันระวัง
ว้าว ดีแฮะ
จำที่ผมเคยพูดได้ใช่ไหมครับ
แค่กรีดนิดเดียวมันไม่พอ
จ่าต้องฆ่าพวกเขา ฉวยโอกาสตอนที่พวกเขาอ่อนแอ
ไงก็เถอะ
อย่างน้อยผมก็ต้องปะทะกับพวกมัน ด้วยสภาพนี้ใช่ไหม
ผมบอกแล้วไงครับว่ามันยุ่งยาก
แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีวิธีอะไรเลย
รู้ไหมครับว่า ข้างนอกมีอะไรแบบนี้เยอะมาก
เยอะสุดๆ
แต่ไอ้พวกนั้น
ดูเหมือนจะปล่อยสิ่งนี้ไว้เฉยๆ ไม่ได้
เพราะอะไรกันนะ
มันคืออะไร
เก่งมากครับ ที่ไม่ทำอะไรโง่ๆ ไปซะก่อน
คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยจะฟังกันหรอกครับ
ผมเห็นหลายคนเลยที่ตายระหว่างหนี
แต่คุณคงแตกต่างสินะครับ
คุณช่วยผมไว้มากที่บัมซอม
ผมกลับมาได้ก็เพราะคุณ
ฉันเห็นเต็มสองตาว่านายสิ้นลมหายใจแล้ว
เราอยากรู้อะไรเกี่ยวกับกันและกัน เยอะเลยนะครับ ว่าไหม
นายเป็นอะไรกันแน่
สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์งั้นเหรอ
ไม่ใช่หรอกครับ
งั้นนายก็คุมสัตว์ประหลาดได้เหรอ
เรียกว่าสื่อสารกันได้ดีกว่าครับ
อยู่ใกล้ๆ ผมไว้สิครับ
คุณถามว่าผมคืออะไรใช่ไหม
มนุษย์สายพันธุ์ใหม่
เราเรียกกันว่าแบบนั้นครับ
เป็นเครื่องหมายความสันติ
มันน่าจะมีประโยชน์ ต่อความสัมพันธ์ของเรา
ไอ้ที่หน้าตาเหมือนรังไหมนั่นคืออะไร
หัวใจ
ถ้ากลับไปหาหัวใจ เราจะได้เกิดใหม่
ผมเป็นผู้แสดงอาการ
และเคยผ่านการกลายร่างมาแล้วครับ
ในอดีต ผมก็เป็นมนุษย์เหมือนกับคุณ
แต่สุดท้ายผมก็ได้เกิดใหม่อีกครั้งครับ
เหลืออีกสามวันใช่ไหม
ครั้งนี้อาจจะได้ผลก็ได้ อดทนเข้าไว้
ที่สำคัญกว่านั้น
ไอ้นี่มันอะไร
อ้อ
พวกเศษซาก
ตอนผมอยู่ที่บัมซอม มีไอ้พวกแปลกๆ เข้ามาหาผม
มาเซ้าซี้ตามหาอะไรสักอย่าง
ผมเลยฆ่าพวกมันไม่เลือกหน้า
แต่พอรู้ตัวอีกที พวกมันก็กลายเป็นรังไหม…
และเกิดใหม่อีกครั้ง
พวกมันเกิดใหม่
งั้นผมก็แค่ฆ่าพวกมันใหม่ซะ
ความทรมานไม่รู้จบ ที่พวกมันต้องพบเจอทันทีที่ลืมตา
สุดท้ายพวกมันก็คงยอมแพ้กันไปเอง
งั้นพวกนั้นก็ฟื้นคืนชีพ…
ไม่สิ
งั้นขั้นต่อไปของสัตว์ประหลาด
ก็คือมนุษย์อมตะเหรอ
พวกมันบอกว่ามาตามหาพี่น้องไง
ผมว่าคงจะมีอะไร ที่คุณไม่ยอมบอกพวกเราอยู่
ไอ้พวกนั้นมันตามหากันจนเจอได้ อย่างน่าเหลือเชื่อ
ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
- ถ้าคุณเจอ… - ผมก็จะกำจัดและบอกคุณ
พวกมันนี่แหละครับที่ฝืนกฎธรรมชาติ
ผู้ติดเชื้อพิเศษน่ะเหรอ
พวกมันรู้ว่า
พวกเราไร้หนทางสู้ที่สุด ตอนเข้าไปอยู่ในหัวใจ
งั้นทำไมพวกมันถึงขังนายไว้ล่ะ
พวกมันกำจัดนาย ตอนที่นายเข้าไปอยู่ในหัวใจได้นี่
พวกมันคงหาวิธี
ที่เร็วกว่าการไล่ฆ่าทีละคนล่ะมั้งครับ
พวกมันอยากรู้…
แหล่งที่อยู่ของพวกเราครับ
ผู้ติดเชื้อพิเศษมุ่งหน้าไปที่สนามกีฬา
ถ้าอยากรู้แหล่งที่อยู่ของพวกนาย แล้วทำไมถึงไปที่นั่น
ก็คงจะมีเป้าหมายอื่นมั้งครับ
เห็นเอาแต่เรียกว่า "พวกเรา"
มีมนุษย์สายพันธุ์ใหม่แบบนายอยู่เยอะเหรอ
คิดดูสิครับว่ามีมนุษย์ตั้งมากมายแค่ไหน ที่กลายเป็นสัตว์ประหลาด
ต่างกันที่เวลา
ทุกคนจะกลายเป็นมนุษย์สายพันธุ์ใหม่
ทีนี้ก็พาผมไปสนามกีฬาได้แล้วครับ
บอกมาก่อนว่าผู้ติดเชื้อพิเศษกลัวอะไร
มนุษย์สายพันธุ์ใหม่
สิ่งมีชีวิตอย่างผมครับ
ครอบครัวนายก็อยู่ที่นั่นเหรอ
สนามกีฬาอะไรนั่น
เปล่าครับ เราขาดการติดต่อกันไปนานแล้ว
งั้นจะกลับไปทำไม
ในเมื่อไม่มีครอบครัวรออยู่ด้วยซ้ำ
เพราะผมมีที่ไปที่เดียวคือที่นั่น
และมันก็พออยู่ได้
ไปด้วยกันให้สุดทางนะครับ
เมื่อกี้คือขอแต่งงานเหรอ
นายกำลังบอกว่าจะรับผิดชอบฉันใช่ไหม
ไม่ใช่แบบนั้นนะ
นังตัวขัดบรรยากาศ
มาเร็วเกิน
เธอเป็นอะไรไปน่ะ
ชาฮยอนซูล่ะ
ขอขำด้วยคนสิ
ตลกอะไรนักหนาอยู่คนเดียว
ฉันสมเพชนายผู้ไม่รู้อะไรเลย ว่ากำลังรนหาที่ตาย
สมเพชฉันแทนที่จะสมเพชตัวเองเนี่ยนะ
ถ้านายได้เจอเขา
คราวนี้นายตายจริงแน่
เขาคงไม่ยอมอ่อนข้อให้นายอีกต่อไปแล้ว
การทดลองนั่นคงทรมานน่าดูเลยสิท่า
ถึงได้พูดจาเพ้อเจ้อนัก
ฉันจะทำให้ดู
ว่าชายคนนั้นที่นายรู้จัก
มันกระจอกแค่ไหน
ฉันจะปลุกเขาขึ้นมาได้ไหมนะ
มันคือการต่อรองที่ไม่มีหวังตั้งแต่แรก
งั้นจะปล่อยให้เขาไปทั้งอย่างนั้นเหรอ
อุตส่าห์เจอเขาแล้วนี่
จู่ๆ เธอเป็นอะไรไป
ปล่อย ฉันต้องไปแล้ว
จะไปไหนเล่า
สนามกีฬา
ฮยอนซูกำลังไปสนามกีฬา
ทุกคนกำลังเสี่ยงอันตราย
ฮยอนซูอาจจะฆ่าทุกคนก็ได้
เดินไหวไหมครับ
- อือ - ไปกันครับ
ผมจะอธิบายให้ฟังระหว่างทาง
ทำไมนายถึงปฏิเสธข้อเสนอของเขาล่ะ
คิดว่าจะมีพวกเราเหลืออยู่บนโลก เยอะแค่ไหนเชียว
นายไม่เห็นต้องทำแบบนี้ เพื่อพวกมนุษย์สักหน่อย
ไม่ใช่แบบนั้น
ไอ้ที่ฉันทำอยู่เนี่ย มาจากอารมณ์ส่วนตัวล้วนๆ
ฉันทำเพื่อชาฮยอนซูคนเดียว
พวกนายก็แค่ดวงซวยสุดๆ ที่มาเล่นผิดคน
อย่าคับแค้นใจไปนักเลย
เป็นเรื่องธรรมดาที่ผู้ที่แข็งแกร่ง จะเล่นงานผู้ที่อ่อนแอกว่า
ไอ้สารเลวนั่น
ผมเห็นคุณทำน่ะครับ
พวกเราเรียนรู้ไว
เป็นอมตะ แถมเรียนรู้ไวอีกต่างหาก
นายจะใช้พลังนั่นทำอะไรกันแน่
รวบรวมมนุษย์สายพันธุ์ใหม่ที่เกิดจากหัวใจ
ไม่มีอะไรนอกจากนั้นครับ
แค่มีชีวิตอยู่
ขอถามอีกอย่างสิ
ความทรงจำของนายล่ะ ความทรงจำตอนที่เป็นมนุษย์น่ะ
สำคัญด้วยเหรอครับ
เราทำทุกอย่างที่ต้องทำเสร็จสิ้นแล้ว
การก้าวข้ามการเป็นสัตว์ประหลาดน่ะ
แม่ฉันกลับมาแล้วนะ
ฉันนึกว่าแม่ทิ้งฉันไปแล้วซะอีก
นึกว่าแม่เกลียดฉัน
แต่แม่มาหาฉันแหละ
ฉันไม่อยากเจอแม่แล้วแท้ๆ
แต่พอได้เห็นหน้า
ฉันก็ชักอยากจะไปกับแม่แล้ว
แต่ถ้าฉันไปกับแม่
ก็คงจะ
ไม่ได้เจอยองซูอีกใช่ไหม
จะไปเมื่อไหร่
เธอตั้งใจจะไปโดยไม่ลาฉันเหรอ
ไปกับแม่เถอะ
เห็นบอกว่ารออยู่นี่
ส่วนฉัน ถึงจะคิดถึงแม่ ก็ไม่มีโอกาสได้เจอแล้ว
แม่ฉันตายไปแล้ว
ป้าจินอ๊กเลยทำหน้าที่แม่แทนอยู่
เธอก็ไปหาแม่เธอเถอะ
ฉันไม่แน่ใจ
โกหก เธออยากไปนี่
แล้วเธอก็จะได้ถามชื่อตัวเองด้วยไง
เธอทิ้งนี่ไว้ใช่ไหม
อือ มันเป็นของนายนี่
รู้ไหมว่านี่คืออะไร
มันเป็นของพี่สาวฉัน
(คิมซูยอง)
รางวัลแก่คนที่ปกป้องคนอื่นยังไงล่ะ
ต้องปกป้องกันและกันนะ หือ
เธอเอานี่ไปสิ
ทำไมล่ะ
เราจะไม่ได้เจอกันแล้วนี่ เธอเก็บไว้เถอะ
เอาไปได้เลย
ทำไมล่ะ
ไม่อยากไปแล้วเหรอ
เปล่า หนูอยากไป
ถึงได้มานี่ไง
งั้นเป็นอะไรไป
หนูสงสัยเรื่องหนึ่ง
หนู…
มีชื่อด้วยหรือเปล่า
ได้ยินว่าสิ่งมีชีวิตมีชื่อเรียกกันทั้งนั้น
งั้นหนูก็…
ต้องมีอยู่แล้วสิ
มีอยู่แล้ว
จริงเหรอ
อะไรล่ะ
อีกยอง
ฉันคิดถึงเธอ
เธอไม่สนิทใจ เพราะฉันต่างไปจากเดิมเหรอ
ก็เข้าใจได้
แต่เธอก็ต้องเข้าใจสิ
ร่างฉันอยู่ในสภาพแบบไหน
เธอก็เห็นแล้วนี่
นัมซังวอนตายไปแล้ว
ถึงแม้ว่าฉันที่จดจำซออีกยองได้
จะยังยืนอยู่ตรงนี้งั้นเหรอ
ฉันย้ายจากร่างนั้นไปร่างนี้
แต่สุดท้ายฉันก็ไปตามหาเธอที่กรีนโฮมนะ
ฉันคิดถึงเธอ
ฉันคิดถึงเธอ อีกยอง
ไปซะ
บอกให้ไปซะ
เธอก็น่าจะหลงกลหน่อยสิ
ปล่อย
ดูให้เต็มตาสิ อีกยอง
นั่นลูกของเรานะ
ไอ้ประสาทกลับ
ขอบคุณนะ ซออีกยอง
ที่มอบของขวัญชิ้นนี้ให้ฉัน
เข้าร่างฉันสิ
มาเข้าร่างฉัน
ถ้านายอยากได้ร่าง ก็เอาร่างฉันไป
ขอร้อง
หลังคลอดเด็กนี่ออกมา เธอก็หมดคุณค่าแล้ว
ที่ตอนนั้นฉันยังไว้ชีวิตเธอ ก็เพราะเด็กนี่
เธอทำเต็มที่แล้ว อีกยอง
ทีนี้ก็ตายไปซะ
ไปซะ อีซู
นั่นคือชื่อหนูเหรอ
ซออีซู
แม่ขอโทษที่เรียกชื่อลูก
ช้าเกินไป
ขอโทษนะ
ไปซะ
ไป
ไปสิ อีซู
อีซู…
แม่
แม่…
แม่
ไม่สิ
อย่าเพิ่งสิ
ได้โปรด…
แม่
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์