SWEET HOME 3
Chyba wreszcie zaczynam cię rozumieć.
Zawsze z ciebie szydziłem.
Dopóki nie wszedłem w twoje buty.
Powiedz, czemu to zrobiłem?
Dlaczego?!
Ocaliłem Lee Eun-hyeoka?
Pozostawiłem przy życiu Lee Eun-yu, zawarłem z nią niedorzeczny zakład,
w którym chodzi o ciebie.
Ty byś tak postąpił.
Pytałeś, kim jestem.
Od samego początku…
zawsze byłem tobą.
Tkwiłem w tobie.
Jestem wersją ciebie…
której nie chciałeś nikomu pokazać.
Słyszysz?
Na pewno.
Ja też zawsze słuchałem.
Jeśli staniemy się jednością,
ciekawe, który z nas się obudzi.
Cha Hyun-su?
Ustalmy coś. Tym razem to ty mi pomagasz, nie ja tobie.
Przykro mi, że tyle to trwało.
Cha Hyun-su.
To naprawdę ty.
Wszyscy udali się na stadion?
Tak.
W takim razie my też chodźmy.
Prezent.
Może i jesteś szybki, ale to za mało.
Pamiętasz zjeżdżalnię w kształcie słonia? Tę z dziurą w środku?
Gdy się w niej schowałeś, nikt cię nie mógł znaleźć.
Podczas zabawy w chowanego ukrywałeś się, dopóki nie zaczęłam płakać,
że nie mogę cię znaleźć.
Wiesz, jak cię znalazłam w tej dziurze?
Szukałam cię, ale rozproszył mnie pies sąsiada.
Zerwał się ze smyczy, zaczęłam przed nim uciekać.
Wtedy wyskoczyłeś ze swojej kryjówki i cię złapałam.
W wyścigach byłeś w ogonie, a wtedy dobiegłeś ze mną na plecach do domu…
Do rzeczy.
Ucz się. Skoro masz wspomnienia, możesz na nowo nauczyć się tych emocji.
W takim razie nie kłam. Pies nie zerwał się ze smyczy.
Uwolniłaś go, bo zrobiło ci się żal kundla.
Kostka chyba ci się goi, bo przestałaś kuleć.
Jesteś ranna?
Nie.
Widzę, że coraz lepiej sobie radzisz.
Tak?
Owszem.
To jak sen.
Ty i Lee Eun-hyeok razem.
Wszyscy na miejsca.
Rozproszymy się i będziemy unikać nadzwyczajnych zarażonych.
Zbierzcie w każdej lokalizacji jak najwięcej ocalonych i czekajcie na sygnał.
Dziś opuścimy stadion z jego mieszkańcami.
Przepraszam?
Halo?
Nie chcę pomocy od Plutonu Wrona.
Chodź z nami.
Odwal się!
Pewnie wolałbyś, żebym umarła.
To przeze mnie Yong-seok tam poszedł.
Chciałam żyć.
Choćby kilka dni dłużej.
Więc go tam wysłałam.
Nadal chcesz mi pomóc?
Durny drań…
Pozwól mi cierpieć. Długo to nie potrwa.
Jasny gwint!
Szukasz tej małej? Niech cię szlag!
Omal nie wykorkowałem ze strachu!
Widzę, że starasz się, jak mało kto.
Chcesz do nas dołączyć?
Wtajemniczę cię w swój plan.
Dobra, spytam. Co zamierzasz?
Znajdźmy dzieciaka, przekażmy komu trzeba i spadajmy.
Chcesz się natrudzić, a potem zginąć poza azylem?
Głupota! Spadaj.
Niby jak ją złapiesz?
To nie jest zwykły bachor.
Że niby zmienia ludzi w potwory? Bujda na resorach… Widziałem na własne oczy.
Widziałem, jak zmieniła kogoś w potwora.
Co zamierzasz?
Działacie w grupie, tak?
Czy ludzie nadają się do tak ważnego zadania?
Tym się martwisz, po tym jak zgubiłeś moje dziecko?
Spójrz, jak się starają. Nie to co wy.
Gdzie Jae-jin i Ja-yeong?
Sprowadzę ich.
Spław ich.
Szefie?
Zabij oboje.
Niczego nam nie dadzą, dopóki nie przyjdą wszyscy.
Na zaproszeniu pisali, że kto pierwszy, ten lepszy.
Z tym poczęstunkiem to też ściema?
Trzeba było dalej szukać dziewczyny… Nieważne.
Co za różnica? I tak skończysz jako potwór.
O co chodzi?
Muszę kogoś odszukać.
Niech ten ktoś tu przyjdzie.
Nie wiesz nawet, o kim mowa.
Zaczekaj w środku.
Przynajmniej wyjaśnijcie, dlaczego nas zamykacie.
Nikogo nie zamykamy, my was bronimy. Wkrótce wszystkiego się dowiecie.
Szlag.
Co tak długo? Sang-won ględzi, co?
Nie mogłem czekać bez końca.
Wyjąłeś to?
Gotowy?
Ani słowa Sang-wonowi.
Nie wie, że jego sługusy też powstały z tej substancji. Gdyby się dowiedział,
pewnie wpadłby w szał.
A właśnie,
czego chciał?
Jego córka zaginęła.
Ta mała jest niesamowita. Jak zdołała uciec?
Ponoć umie zmieniać ludzi w potwory.
Co?
Niech to.
Wystraszyliście mnie.
I jak, znaleźliście tę małą?
Powtórz. Co umie?
Nie wiedziałeś? Moment…
To prawda?
To możliwe?
Wybacz, sierżancie. Niestety, musimy to odłożyć.
Wygląda na to, że jest lepszy obiekt badań od ciebie.
Co?
To miało być dla mnie.
Przygotowałem to na wypadek, gdyby wystąpiły u mnie symptomy.
Ale te jak na złość mnie omijały. Czemu?
Prawie wszyscy się zarazili, dlaczego ja nie?
Przez moment chciałem z tego zrezygnować dla dobra ludzkości.
A że kierowały mną szlachetne pobudki…
los się do mnie uśmiechnął.
Gdzie może być ten dzieciak?
Odbiło ci? Co robisz?
Co z wami, do diabła?
Co to ma być?
Co jest?
Rety…
Gdzie mój tata?
Gdzie on się podziewa?
Idź za nami. Dyskretnie.
Co?
Dlaczego?
Znalazłam cię, groźny żołnierzu. Nazywasz się starszy…
Sierżant Tak?
Park Chan-yeong, Kim Yeong-hu. Znasz tego drugiego, co nie?
Kazałem ci szukać mojej córki. Masz to gdzieś, bo wystąpiły u ciebie objawy?
To było moje miejsce.
Wciąż nie możesz tego przeboleć?
Ponoć zamierzasz przejąć ciało tego dziecka, kiedy je znajdziesz.
Mój kolega ma długi język.
Bynajmniej. Do tej pory nie wspomniał ci o twoich sługusach.
Stworzył ich z twojej krwi.
Może dlatego są ci tak oddani.
Naprawdę nie wiedziałeś?
Myślałem, że tylko udajesz.
Nie sądziłem, że dasz się nabrać komuś pokroju doktora Ima.
No co?
Po prostu jestem zawiedziony.
Sądziłem, że to dla mnie szansa.
Chcesz się do mnie przyłączyć?
Czemu nie? Była jeszcze jedna fiolka twojej krwi.
Zaszyta w brzuchu Ja-yeong, a on ją wyjął…
I co?
I połknął.
Kim Yeong-hu.
Sierżancie.
Opisałeś mnie jako groźnego?
Trafny opis, czyż nie?
Mało pan mówi i zawsze ma srogą minę.
Miał pan rację.
Yong-seok, Seo-jin,
U-seok, Jong-hyun i Seok-chan.
Członkowie grupy, która szukała sierżanta Choi Yong-seoka…
zginęli w akcji.
Misja zakończyła się niepowodzeniem.
Niepotrzebnie tam weszliśmy.
To moja wina, że te potwory tu dotarły.
Tylko mnie udało się przeżyć.
Przepraszam, sierżancie.
Nie przepraszaj. To ja wydałem rozkaz.
Oszukałem cię.
Mam objawy.
Zaczęły się, zanim posłałem was do Bamseomu.
Ukrywałem to, by chronić to miejsce, ale…
Nie byłem z wami szczery.
Yeong-hu.
Tak, sierżancie?
Jak myślisz, jakim potworem się stanę?
Jest pan żołnierzem z krwi i kości.
Służy pan, by zabijać lub chronić.
Może bomba? Wtedy byłby ze mnie jakiś pożytek.
Czy to by wystarczyło?
Nie jestem zaskoczony.
Dla nas zawsze był pan potworem. Nie słyszał pan plotek?
Jeśli zajdzie potrzeba, zrobimy z pana użytek, nawet gdy będzie pan potworem.
Proszę się trzymać. Do końca.
Wtedy łatwiej nam będzie wykorzystać
pański potencjał.
Czy nie taka jest misja każdego żołnierza?
Eun-yu.
Lee Eun-yu.
Idę do pracy. Zjedz coś poza zupką w proszku.
Zjedz coś pożywnego.
Jeśli wieczorem cię nie będzie, zgłoszę zaginięcie. Spakujcie jedzenie,
leki i broń i zejdźcie na parter.
Uwaga, lokatorzy! Lepiej trzymać się razem.
My, ocalali,
musimy trzymać się razem.
Lee Eun-hyeok!
Dziękuję!
Że mimo wszystko przyszedłeś.
Hyun-su.
Idź swoją drogą. Zobaczysz ją, gdy się zbliżysz.
Jeśli opadłaś z sił,
mogę cię ponieść.
Odpocznę chwilę i wkrótce was dogonię.
Pośpiesz się.
Nie chcę was dłużej spowalniać.
Zobaczysz tam panią Cha i Yeong-su.
Ucieszą się na twój widok.
Nie gryź się w język.
Jeśli kiedykolwiek…
zmienię się jak Eun-hyeok…
Jeśli się zmienię…
Wtedy…
przypominaj mi przy każdej okazji.
I nie wkurzaj się, jeśli będę pindą. Zgoda?
A co z Eun-hyeokiem?
Nie musisz się z nim rozmówić?
Zrobię, co mogę, by go sprowadzić.
Musimy znów się spotkać.
Dorósł.
Zawróć, jeśli się martwisz.
Daj spokój, to twoja siostra.
Raczej twoja pierwsza miłość. Nie łączą mnie z nią więzy krwi.
No co?
Lee Eun-yu stanie się potworem?
Ty też wiedziałeś.
Jest bezpieczna. Skupmy się na tym, co nas czeka. To część procesu.
Jako potwór przynajmniej nie będzie bezbronna.
Jeśli kiedykolwiek…
zmienię się jak Eun-hyeok…
Jeśli się zmienię…
Wtedy…
przypominaj mi przy każdej okazji.
I nie wkurzaj się, jeśli będę pindą. Zgoda?
Nawet jeśli będę ci dosrywać,
nie przejmuj się.
Naprawdę nic nie czujesz?
Czy tylko udajesz?
Tylko zgrywasz zimnego, prawda?
Cha Hyun-su.
Interesuje cię zabijanie nadzwyczajnych zarażonych?
Najpierw muszę zabić ciebie.
Spróbuj. I tak się odrodzę.
Po co w ogóle się fatygujesz?
Trzeba było umrzeć.
Mówiłem, ja nie umieram.
Szkoda gadać.
Zgadzam się.
Nie zmieniaj się. Dzięki tobie wiem, co mam zrobić.
Znajdę cię. A potem zaciągnę twoje dupsko do Eun-yu.
Halo?
Hej, tam!
Szlag…
Yeong-su, gdzie jesteś?
To ten gość z Plutonu Wrona?
Ty…
Widziałaś mojego Yeong-su?
Co robisz?!
Zostaw.
Ta pani cię nie poznaje.
Chodźmy stąd.
Dziwni ci ludzie…
To ty, Yeong-su?
Co to takiego?
Co to ma być?
Pani Cha.
Lepiej już chodźmy.
Mówię pani, że musimy iść. To niebezpieczne!
Mój Yeong-su wrócił.
To naprawdę… mój ukochany chłopiec.
Yeong-su…
Znalazłem cię.
Tutaj!
Proszę pana.
Tylko nie to.
Proszę pana.
Pamięta mnie pan? Sprowadził pan moją córkę.
Dziękuję.
To Yeong-su!
Yi-su, przyjrzyj się dobrze.
Tak się kończą twoje ucieczki.