(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
(สวีทโฮม)
ฉันว่าฉันเริ่มจะเข้าใจนายขึ้นมาบ้างแล้ว
ฉันเคยหัวเราะเยาะนายแทบตาย
แต่สภาพฉันตอนนี้ดันเป็นแบบนั้นเป๊ะ
ไหนนายบอกมาซิ ชาฮยอนซู
ทำไมฉันถึงทำแบบนั้น
ทำไม
ฉันถึงช่วยอีอึนฮยอกไว้
ไหนจะเรื่องที่ปล่อยอีอึนยู และวางเดิมพันโง่ๆ นั่นเรื่องนายอีก
นั่นคือสิ่งที่นายน่าจะทำทั้งนั้นนี่
นายถามว่าฉันคือใครใช่ไหม
ตั้งแต่แรกเริ่มจนถึงตอนนี้
ฉันก็คือนาย
ฉันอยู่ในตัวนายมาตลอด
ฉันคือชาฮยอนซูอีกคน…
ที่นาย
ไม่อยากให้ใครรู้จัก
ฟังอยู่ใช่ไหม
คงจะเป็นอย่างนั้น
เพราะฉันก็เหมือนกัน
ถ้าเราเป็นหนึ่งเดียวกัน…
จะเป็นใครที่ได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งนะ
ชาฮยอนซูเหรอ
มีเรื่องหนึ่งที่ต้องเคลียร์กันก่อน
ครั้งนี้นายช่วยฉันไว้
ไม่ใช่ฉันที่ช่วยนาย
ฉันขอโทษที่มาช้านะ
ชาฮยอนซู
ฮยอนซูใช่ไหม
ทุกคนไปสนามกีฬากันแล้วเหรอ
อือ
งั้นเราก็ไปกันบ้างเถอะ
ฉันให้เป็นของขวัญ
นายเร็วมากก็จริง
แต่แค่นั้นคงจะไม่พอ
ไอ้สไลเดอร์ช้างน่ะ
จำได้ใช่ไหม อันที่มีช่องตรงกลาง
ถ้าไปซ่อนตรงนั้น จะไม่มีใครเห็นเลยจริงๆ
แล้วนายก็ชอบไปซ่อนตรงนั้น ทุกทีที่เล่นซ่อนหากันไง
ฉันนี่หานายจนร้องไห้เลย
รู้ไหมว่าฉันหาช่องนั้นเจอได้ยังไง
ก็ตอนที่ฉันตามหานาย แล้วเผลอไปเล่นกับหมาข้างบ้านจนลืมตัวไง
จู่ๆ สายจูงหมามันขาด ฉันก็วิ่งป่าราบเลย
แล้วนายก็โผล่มา จากช่องว่างกลางสไลเดอร์เฉย
ฉันก็เลยจับได้เต็มๆ
คนแข่งวิ่งได้ที่โหล่ทุกครั้งอย่างนาย แบกฉันวิ่งจนเหงื่อท่วม
เข้าเรื่องเถอะ
หัดเรียนรู้ซะ
ถ้านายมีความทรงจำ นายก็เรียนรู้อารมณ์ได้
งั้นก็อย่าโกหกกันสิ
เชือกจูงหมามันไม่ได้ขาด
เธอนั่นแหละที่ปล่อยเชือกเอง เพราะสงสารไอ้หมานั่น
ข้อเท้าเธอคงหายดีแล้วสิท่า
ไม่รำคาญลูกตาแล้วแฮะ
อึดอัดใจไหม
ไม่หรอก ไม่เป็นไร
เธอดูมีความสุขนะ
เหรอ
มีความสุขสิ
เหมือนความฝันเลย
ที่อีอึนฮยอกกับนายกลับมา
ประจำตำแหน่ง
นับตั้งแต่นี้ เราจะกระจายตัวกันไป โดยไม่ให้ผู้ติดเชื้อพิเศษสังเกตเห็น
รวบรวมผู้รอดชีวิตในแต่ละพื้นที่ ให้ได้มากที่สุดแล้วรอสัญญาณ
(อาหารและน้ำดื่มที่โบสถ์ ป.ล. มาก่อนได้ก่อน)
คืนนี้
เราจะหนีไปจากสนามกีฬาพร้อมกับผู้รอดชีวิต
โทษนะครับ
คุณครับ
ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือ จากหน่วยคุ้มกัน
ไปด้วยกันเถอะครับ
ไปให้พ้น
พวกนายอยากให้ฉันตายด้วยซ้ำมั้ง
ฉันทำให้ยงซอกต้องออกไปนะ
ฉันอยากมีชีวิตอยู่ต่อ…
ฉันอยากอยู่ต่อถึงจะแค่ไม่กี่วัน
ฉันทำให้เขาต้องไป
ยังจะอยากช่วยฉันอีกเหรอ
ไอ้โง่ดักดานนั่น
ให้ฉันชดใช้ความผิดของฉันไปเถอะ
อีกไม่นานหรอก
บ้าเอ๊ย
- หาเด็กอยู่เหรอครับ - เฮ้ย ตกใจหมด
บ้าจริง
ใจหายใจคว่ำหมด ไอ้นี่
ไม่ไง
เท่าที่ดูๆ มา ผมยังไม่เห็นใครทุ่มเทเท่าคุณเลย
อยากมารวมกลุ่มกับเราว่างั้น
ผมต่างหากที่จะยอมให้คุณมารวมกลุ่มด้วย
ไหนขอฟังหน่อย
แผนคืออะไร
จับเด็กนั่นไปส่ง
แล้วเราออกไปข้างนอกกัน
จะให้ฉันลำบากลำบนตามหาเด็ก แล้วออกไปตายข้างนอกเนี่ยนะ
เพ้อเจ้อ
เดี๋ยวปั๊ด ไสหัวไปซะ
มีวิธีตามหาไหมล่ะ
ยัยนั่นไม่ใช่เด็กธรรมดาๆ นะ
ที่บอกว่าทำให้เป็นสัตว์ประหลาดได้น่ะเหรอ
ใครมันจะไปเชื่อวะ
- เลอะเทอะ - ผมเห็น
ว่ายัยเด็กนั่นทำให้คนกลายเป็นสัตว์ประหลาด
นายมีแผนไหมล่ะ
คุณมีลูกน้องอยู่ใช่ไหมล่ะครับ
ใช้พวกมนุษย์ทำเรื่องสำคัญแบบนี้ จะไม่เป็นไรแน่เหรอครับ
นายทำลูกฉันหลุดมือไป
ยังจะห่วงเรื่องนั้นอีกเหรอ
พวกมันขยันขันแข็งจะตายไป
ไม่เหมือนกับพวกนาย
แจจินกับจายองหายไปไหน
ครับ ผมจะไปพาพวกเขามา
กำจัดซะ
อะไรนะครับ
ฆ่าพวกมันซะ
ได้ยินว่าต้องรอคนครบก่อนนี่ครับ
หือ อะไรกันวะ
อ้าว ไหนว่ามาก่อนได้ก่อนไง
ที่บอกว่ามีอาหารให้ก็โกหกเหรอ
- รู้งี้ไปตามหายัยเด็กนั่นดีกว่า - ไอ้บ้านี่
แล้วถ้าแกกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปซะล่ะ
แล้วมันสำคัญตรงไหนล่ะ
จะทำอะไรครับ
ฉันต้องไปตามหาคนคนหนึ่ง
งั้นก็รอก่อนเถอะครับ
เดี๋ยวก็มา
รู้เหรอว่าฉันหมายถึงใคร
กลับเข้าไปเถอะครับ
ถ้าคิดจะขังฉันไว้ ก็ควรมีคำอธิบายหน่อยสิ
เราไม่ได้จะขัง
แต่จะปกป้องพวกคุณต่างหากครับ
เดี๋ยวคุณก็จะเข้าใจ
ให้ตาย
มัวทำอะไรอยู่ถึงมาช้าจังเลยครับ
ซังวอนมันพูดมากใช่ไหม
ผมรอไปตลอดไม่ไหวหรอกนะ
เอาออกมาแล้วเหรอ
พร้อมไหมครับ
อย่าบอกซังวอนนะครับ
เพราะเขาไม่รู้ว่าลูกกะจ๊อกของเขา ทำขึ้นมาจากไอ้นี่
ถ้าเขารู้
คงคลั่งแน่
ว่าแต่
ซังวอนถามหาจ่าทำไมเหรอครับ
เด็กหายไปน่ะ
เด็กนั่นก็เอาเรื่องเหมือนกันแฮะ
ตัวแค่นั้นแต่หนีไปได้ยังไง
ได้ยินว่าเด็กนั่น ทำให้คนเป็นสัตว์ประหลาดได้
ว่าไงนะ
ไอ้บ้าเอ๊ย ตกใจหมด
ได้เรื่องยังไงบ้าง
เจอเด็กไหม
พูดมาอีกทีซิ
ใครทำอะไรนะ
- ไม่ได้รู้อยู่แล้วเหรอ - เดี๋ยวนะ เดี๋ยวก่อน
เรื่องจริงเหรอครับ
เรื่องจริงเหรอครับนั่น
จ่า ทำไงดีล่ะ
ไอ้ยานี่น่ะ
ผมว่าคงต้องเก็บไว้ก่อนแล้วล่ะ
เหมือนผมจะเจอหนูทดลองที่ดีกว่าจ่าแล้ว
ว่าไงนะ
ที่จริงไอ้นี่เป็นของผม
ถ้าผมมีอาการ ป่านนี้คงได้ใช้ไปแล้ว
แต่ทำไมไอ้อาการเฮงซวยนั่น มันดันหลบผมอยู่คนเดียว
หันไปทางไหนก็มีแต่คนกลายร่าง แล้วทำไมไม่เป็นผมบ้าง
ผมอุตส่าห์หลีกทางให้คนอื่นก่อน เพื่อเห็นแก่มนุษยชาติ
คงเพราะผมคิดดีทำดีแบบนี้ พระเจ้าเลยเข้าข้างผม
ตอนนี้เด็กนั่นจะอยู่ที่ไหนนะ
ประสาทกลับหรือไงวะ จะทำอะไร
ทุกคนเป็นอะไรกันไปหมด
อะไรวะเนี่ย
ทำไม…
พ่ออยู่ไหน
อยู่ไหนของเขานะ
ตามมาเงียบๆ เถอะครับ
คะ
อะไรล่ะเนี่ย
เจอแล้ว
ลุงทหารที่หน้าตาน่ากลัวๆ
ลุงชื่อ…
จ่าสิบเอกทักใช่ปะ
พัคชานยอง…
กับคิมยองฮู รู้จักพวกเขาใช่ไหมคะ
บอกให้ตามหาเด็กก็ไม่ทำ มาที่นี่ทำไม
พอเป็นผู้แสดงอาการ ก็ไม่สนอะไรแล้วงั้นเหรอ
เดิมทีที่ตรงนี้เป็นของฉัน
อะไรวะเนี่ย
ยังไม่เลิกอาลัยอีกเหรอ
ได้ยินมาว่า
ถ้าเจอเด็กแล้ว นายจะย้ายเข้าไปในร่างนั้น
เพื่อนผมมันปากสว่างแฮะ
ปากหนักมากต่างหาก
เขาปิดบังเรื่องลูกกะจ๊อกนายนี่
ได้ยินว่าพวกเขาสร้างมาจากเลือดนาย
เพราะงั้นถึงได้ว่านอนสอนง่ายหรือเปล่านะ
คงไม่รู้เรื่องสิท่า
ฉันก็นึกว่านายแกล้งไม่รู้
ใครจะไปคิดว่านาย จะโดนคนอย่างดอกเตอร์อิมหลอกล่ะ
ทำไมล่ะ
ฉันจะบอกว่าฉันเสียดายน่ะ
ฉันนึกว่าฉันจะได้โอกาสบ้างซะอีก
จะมาขออยู่ข้างผมเอาตอนนี้เนี่ยนะ
ทำไมจะไม่ได้ล่ะ
เลือดนายยังมีเหลืออีกขวด
เอาออกมาจากท้อง ของเอ็มเอชที่ชื่อจายอง แต่…
แต่อะไร
ดอกเตอร์อิมกินเข้าไปแล้ว
คิมยองฮู
จ่าครับ
นายอธิบายว่าฉัน คือลุงที่หน้าตาน่ากลัวๆ เนี่ยนะ
ก็ถูกไม่ใช่เหรอครับ
จ่าหน้านิ่วคิ้วขมวดตลอดเวลา
แถมไม่ค่อยพูดด้วยนี่ครับ
จ่าพูดถูกแล้วครับ
ยงซอก
ซอจิน
อูซอก
จงฮยอน
ซอกชาน
จ่าสิบตรีชเวยงซอก
รวมถึงสมาชิกหน่วยคุ้มกันที่ออกปฏิบัติการ
เสียชีวิตหมดแล้ว
ปฏิบัติการล้มเหลวครับ
เราไม่น่าออกไปเลย
ที่สัตว์ประหลาดพวกนั้นบุกเข้ามาในนี้ ก็เป็นความผิดผมด้วย
ผลสุดท้ายแล้ว
มีแค่ผมที่รอดชีวิตกลับมาครับ
- ผมขอโทษครับ - ไม่หรอก
ฉันเป็นคนออกคำสั่งเอง
และฉันก็หลอกพวกนายด้วย
ฉันมีอาการอยู่
ตั้งแต่ก่อนที่จะส่งพวกนายไปบัมซอมด้วยซ้ำ
ฉันปกปิดด้วยเหตุผลว่าต้องปกป้องที่นี่
แต่สุดท้ายแล้ว
ฉันก็แค่ซื่อตรงกับพวกนายไม่ได้
ยองฮู
ว่ามาสิครับ
ฉันจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดแบบไหนนะ
จ่าไม่เคยคิดอยากเป็นอย่างอื่น นอกจากทหารเลยนี่ครับ
งั้นจ่าก็คงฆ่า…
ไม่ก็ปกป้องใครสักคนไว้
เป็นระเบิดดีไหม
อย่างน้อยๆ พวกนาย จะได้ใช้ประโยชน์จากฉัน
แค่นั้นจะไปพออะไรครับ
และผมก็ไม่ได้ตกใจอะไรขนาดนั้นด้วย
ปกติจ่าก็เป็นสัตว์ประหลาดอยู่แล้วนี่
ไม่เคยได้ยินข่าวลือเหรอครับ
และถ้ามันจำเป็น
ผมจะใช้ประโยชน์จากจ่า แม้จะเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว
เพราะงั้นอดทนไว้เถอะครับ
จนถึงที่สุด
จ่าจะได้เป็นประโยชน์กับเราครับ
นั่นคือวิถีของทหารไม่ใช่เหรอครับ
อึนยู
อีอึนยู
ไปทำงานก่อนนะ
อึนยู
ขี้เกียจแค่ไหนก็ต้องกินข้าว
ถ้ากลับมาไม่เจอจะแจ้งคนหายนะ
กรุณาหยิบอาหาร ยาและอาวุธ ลงมาที่ชั้นหนึ่งครับ
ประกาศถึงผู้รอดชีวิตครับ หากรวมตัวกัน ก็จะมีโอกาสรอดสูงครับ
พวกเราที่ยังรอด
จะต้องอยู่ด้วยกันครับ
อีอึนฮยอก
ขอบคุณนะ
ขอบคุณที่อย่างน้อยนายก็มา
ฮยอนซู
ตามทางนี้ไปเรื่อยๆ ได้เลย
พอใกล้ถึงเดี๋ยวนายก็จะรู้เอง
ถ้าเธอไม่ไหว
ฉันจะแบกเธอไปเอง
ฉันขอพักที่นี่สักหน่อย แล้วเดี๋ยวจะตามไป
เร็วเข้า
ถ้านายยังไม่ไปอีก ฉันจะยิ่งลำบากใจนะ
ป้าจินอ๊กกับยองซูก็อยู่ที่นั่นด้วย
นี่
ถ้าทุกคนได้เจอนาย คงจะดีใจกันน่าดูเลย
เข้าประเด็นเลยเถอะ
เธอจะพูดอะไร
ถ้าเกิดว่า
ฉันเปลี่ยนไปเหมือนอีอึนฮยอก
ถึงตอนนั้น…
นายช่วย
สอนฉันทุกครั้งที่มีโอกาสเลยนะ
ถึงฉันจะปากดีไปบ้างก็ยอมๆ ฉันหน่อย
แน่ใจนะว่า
จะไม่บอกอีอึนฮยอก
ฉันจะพาพวกเขากลับมาให้ได้
เราต้องได้กลับมาพบกันอีกครั้ง
โตขึ้นเยอะเลยนะ
ถ้าเป็นห่วงนัก จะกลับไปก็ได้นะ
อย่าพูดเหมือนไกลตัวสิ
นั่นน้องสาวนายนะ
รักแรกของนายสิไม่ว่า
ฉันกับยัยนั่นคนละสายเลือดกัน
ทำไม
เพราะอีอึนยูกำลังจะ กลายเป็นสัตว์ประหลาดงั้นเหรอ
นายก็รู้อยู่แล้วนี่
อีอึนยูจะปลอดภัย
โฟกัสกับสิ่งที่เราต้องทำซะ
เธอก็แค่อยู่ในขั้นตอนหนึ่ง
อย่างน้อยถ้าเธอเป็นสัตว์ประหลาด
เธอก็จะปกป้องตัวเองได้
ถ้าเกิดว่า
ฉันเปลี่ยนไปเหมือนอีอึนฮยอก
ถึงตอนนั้น…
นายช่วย
สอนฉันทุกครั้งที่มีโอกาสเลยนะ
ถึงฉันจะปากดีไปบ้างก็ยอมๆ ฉันหน่อย
ต่อให้ฉันจะปากหมายังไง
นายก็ยอมๆ หน่อยนะ
นายไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆ เหรอ
หรือว่าจงใจกันแน่
นายแค่แกล้งทำใช่ไหมล่ะ
ชาฮยอนซู
นายคิดจะฆ่าผู้ติดเชื้อพิเศษจริงไหมเหอะ
เอาจริงๆ ตอนนี้ฉันอยากจะฆ่านายซะ
เอาสิ
ยังไงฉันก็เกิดใหม่ได้อยู่ดี
นายอย่าโผล่มาตั้งแต่แรกยังจะดีกว่า
น่าจะตายๆ ไปซะ
ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ตาย
ไม่ต้องพูดให้เปลืองน้ำลายแล้ว
เป็นความคิดที่ดีนะ
นายอยู่แบบนั้นต่อไปเหอะ
ฉันรู้แล้วว่าฉันต้องทำอะไร
ฉันจะทำทุกหนทาง
เพื่อตามหานายให้เจอ แล้วลากคอนายไปหาอึนยูให้ได้
โทษนะครับ
ตรงนั้นน่ะ
ยองซู หายไปไหนเนี่ย
ป้าคะ
คนเมื่อกี้ใช่หน่วยคุ้มกันไหมคะ
เธอ…
เห็นยองซู…
เห็นยองซูบ้างไหม
ทำอะไรน่ะ
ปล่อยนะ
ป้าคนนี้…
จำนายไม่ได้ด้วยซ้ำ
ป้า ไปกันเถอะ
คนพวกนั้นแปลกๆ นะ
ยองซูเหรอ
นั่นมันอะไรน่ะ
นี่มันอะไร
ป้า
ป้าคะ ป้า
ป้า ไปกันค่ะ
บอกว่าไปกันได้แล้ว
มันอันตรายนะ
ยองซูของเรานี่เอง
เธอ…
เธอคือยองซูของเราจริงๆ สินะ
ยองซู…
เจอตัวแล้ว
อยู่นี่…
ลุงครับ
อย่าทำเลยนะครับ
คุณคะ
คุณจำฉันได้ใช่ไหม
คุณเคยพาลูกสาวฉันกลับมาหาฉันไง
ขอบคุณนะคะ
แกคือยองซูไงคะ
อีซู
ดูไว้นะ
ถ้าเธอหนีก็จะเป็นแบบนี้แหละ
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์