(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
(สวีทโฮม)
ฉันได้มือใหม่แล้วเว้ย
ผมมีมือแล้วนะครับ
ไปซะเถอะ
อะไรนะครับ
เขาสั่งให้ฉันฆ่านายซะ
ฉันไม่อยากลงมือฆ่านายเอง
นี่คือความเมตตาสุดท้ายที่ฉันจะให้นายได้
ผมทำทุกอย่างที่คุณสั่งเลยนะ
คุณเองก็เห็นนี่
ไหนว่าเราคือพวกเดียวกัน
ไหนว่าผมก็เหมือนพวกคุณไง
ถ้านายยังทำแบบนี้
ฉันก็ต้องลงมือฆ่านายเองนะ
เดี๋ยวคุณก็จะถูกทิ้งเหมือนกัน
- อะไรเนี่ย - อะไรวะ
- อะไรน่ะ - เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น
ทำไมไฟดับล่ะ
อันนี้อยู่ในแผนด้วยเหรอครับ
เปล่า แต่ก็เป็นโอกาสที่ดี
จ่าครับ
เราต้องออกไปเดี๋ยวนี้เลย
ต้องรีบอพยพคนไปให้เร็วที่สุด
- เกิดอะไรขึ้น - มีผู้แสดงอาการเพิ่มครับ
แต่จำนวนมันมากเกินไป
ส่งผู้รอดชีวิตออกไปอย่างปลอดภัย ให้ได้มากที่สุด
เจอกันข้างนอกนะ
ไปประจำตำแหน่ง
ไปกันเถอะ
นี่มันสถานการณ์แบบไหนล่ะเนี่ย
ฉันถูกลักพาตัวเหรอ
ให้ตาย
เธอคงเป็นลูกสาวซังวอนสินะ
ไม่เหมือนนายเลยแฮะ
ฉันต้องทำยังไงเนี่ย
หวัดดีจ้า
เรามาจับมือกันดีไหม
ดีใจที่ได้เจอนะจ๊ะ
ความเจ็บปวดใช่ไหม
ที่จะทำให้ฉันหลุดพ้นจากร่างที่เหมือนคุกนี่
ฉันว่านายพูดถูก
ความเจ็บปวด…
ทำให้ฉันมีชีวิต
ฉันเลยจะทดสอบดูหน่อย
ฉันน่าจะเจ็บปวดถ้านายตายนะ
เดี๋ยวๆ
ทำไมล่ะ
ไม่ใช่อย่างที่นายคิดไว้เหรอ
เหมือนจะเข้าใจอะไรผิดกัน
นี่ฉันช่วยนายอยู่นะ
ตั้งแต่เมื่อไหร่
ไม่ใช่ว่าหลอกใช้ฉันมาตลอดเหรอ
คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง
มันไปถึงไหนแล้วนะ
ทำไมต้องเป็นนาย
ทำไมถึงเป็นนาย ไม่ใช่ฉัน
ฉันปรารถนายิ่งกว่าด้วยซ้ำ
ฉันต่างหากที่ควรจะเป็นสัตว์ประหลาด
แต่ทำไม
ก็บอกแล้วไง
ว่าฉันถูกเลือก
ทำให้ฉันที
ช่วยที
ช่วยทีสิ
ช่วยหน่อย
ช่วยที
ช่วยฉันนะ
ช่วยที…
ฉันจะเป็นบ้าง
ฉันจะเป็นด้วย
ฉันจะเห็น…
สิ่งที่นายเห็น…
เมื่อฉันเป็นเอ็มเอช
- ฉัน… - เพื่อนรัก
นายไม่ได้รับสิทธิ์นั้น
ฉันจะดูด้วย
ทำใจดีๆ ไว้
ไปกับฉันนะ
ชีซอง
กำจัดเด็กๆ เรียบร้อยไหม
ครับ
โอเค ดีแล้ว
ทีนี้นายก็หมดหน้าที่แล้ว
ไปกับพ่อนะ
ใกล้แล้วล่ะ อีซู
ที่นี่ก็ไม่มีใครเลย
การหยุดเลือดไม่เป็นธรรมชาติ
คงจะเป็นผู้ติดเชื้อพิเศษสินะ
ชัดเจนเลยว่าพวกเขาเคยอยู่ที่นี่
รู้ตัวหรือเปล่าว่าทำผิดไหม
หายไปไหนมา ไม่เห็นบอกกันสักคำ
กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่
บาดเจ็บตรงไหนไหม
นายออกไปกับอีอึนยูจริงๆ เหรอ
ไม่ ไม่ต้องพูด
ฉันไม่อยากฟัง
นายยังมีชีวิตอยู่นี่
แค่นั้นก็พอแล้ว
ฉันผิดเองที่ไปโดยไม่บอก
พัคชานยอง
เธอเป็นสัตว์ประหลาด
พวกเขาเป็นผู้แสดงอาการ
อาการดูผิดไปจากปกตินะ
พวกเขาไม่ได้เต็มใจจะเป็นแบบนี้น่ะสิ
เราแยกกันเถอะ
ว่าไงนะ
ใครเจอก่อนก็จัดการเลย
ทำไม
กลัวที่ต้องไปคนเดียวเหรอ
เปล่า ฉันแค่เป็นห่วงนาย
ถ้านายไปตายที่ไหนก็ไม่รู้ เดี๋ยวมันจะยุ่งเปล่าๆ
ใครสอนให้ยิ้มแบบนั้น
เห็นจากในรูป
ดูฝืนนะ
ทำไมมาช้าจัง
เธอ…
โอเคหรือเปล่า
ก็น่าจะอย่างนั้นนะ
พี่อีกยองล่ะ
ยังไม่ได้เจอกันเหรอ
เจอแล้ว
ตอนนี้อยู่ไหน
เดี๋ยวพาไป
กลุ่มหนึ่ง สอง สาม มากันครบแล้วครับ
จินโฮล่ะ
เขาไปเป็นหน่วยล่วงหน้า เพื่อยืนยันตำแหน่งทางออก
เดี๋ยวก็คงมาครับ
โอเค
เคลื่อนที่กันเลยเถอะ
- ครับ - ครับ
กองทัพกาดำ เคลื่อนที่
ทุกคนครับ เราจะไปกันเลย ตามพวกเรามาได้เลยนะครับ
ไปครับ
ประจำตำแหน่งไว้
ถึงจะแค่ไม่นาน แต่อยู่ต่อเถอะ
ยงซอก…
สู้จนถึงที่สุดแล้ว
(สำหรับเอชไอวี/เอดส์)
มีคนนอกมาด้วยนี่
แน่ใจเหรอครับ ว่าเป็นการอพยพทุกคนไป
บาทหลวงห่วงตัวเองก่อนเถอะครับ
ลูกไม่จำเป็นต้องไปด้วยหรอก
ลูกอยู่กับพระเจ้าก็ได้
แต่ยองจุน…
ได้โปรดปล่อยยองจุนไป
ให้เขาได้โบยบินอย่างอิสระ
คนอื่นไปไหนกันหมด
ทำไมมีแต่เธอ
ทุกคนกลับบ้านไปแล้ว
เธอ…
รอฉันอยู่เหรอ
เพราะเธอชอบฉันเหรอ
หือ
ก็เลยรออยู่ใช่ไหม
อย่านะ
อย่า
ยองจุน
อย่าเลย
ทำไมยังอยู่ที่นี่
ทำไมยังอยู่ที่นี่อีก ทุกคนเขากำลังหนีกันนะ
ฉันรอนายอยู่
เราจะได้ไปด้วยกัน
ยองจุน
ขอโทษที่พานายมาอยู่ตรงนี้นะ
นายจะไปกับฉันจนถึงที่สุดใช่ไหม
เราจะไปไหนกัน
ไม่ว่าที่ไหนก็เถอะ
นี่ ซอนฮวา จอดรถเถอะ
ซอนฮวา
ช่วยยองจุนด้วยค่ะ
ใครก็ได้ช่วยที
ช่วยด้วย
ยองจุน
ฉันขอโทษ
บ้าเอ๊ย
ไปกันเถอะ
ออกไปข้างนอกกัน
ไปกันนะ
จ่าครับ
จ่า
จ่าครับ
ทางออกล่ะ
ยืนยันแล้วครับ เหมือนที่วาดไว้ในแผนที่
งั้นโอเค
ไปกันได้แล้ว
จ่าครับ
- พาผู้รอดชีวิตไป - หลบไป
- เร็วสิ - ครับ
จ่าครับ
เป็นอะไรไหมครับ
ไม่ให้ไป
ฉันจะขวางไว้
ไม่ให้ไป
ทุกคนหลบไป
(สำนักงาน)
พวกแกไม่ควรมาจู่โจมฉันสิ
จ่า…
ยองฮู
ฉันจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดแบบไหนนะ
จ่าไม่เคยคิดอยากเป็นอย่างอื่น นอกจากทหารเลยนี่ครับ
งั้นจ่าก็คงฆ่า…
ไม่ก็ปกป้องใครสักคนไว้
เป็นระเบิดดีไหม
อย่างน้อยๆ พวกนาย จะได้ใช้ประโยชน์จากฉัน
ผู้แสดงอาการพวกนั้น…
เป็นผลจากฝีมือเธอใช่ไหม
ใช่ ฉันนี่แหละ
แล้วจะทำไม
เคยคิดบ้างไหมว่าพี่อีกยองมาที่นี่
ด้วยความรู้สึกแบบไหน
ทำไมฉันต้องคิด…
อะไรแบบนั้นด้วยล่ะ
เพราะพี่เขาไม่เคย เลี้ยงเธอมาเป็นสัตว์ประหลาด
แต่เลี้ยงเป็นมนุษย์
นั่นแหละปัญหา
จะเลี้ยงสัตว์ประหลาด
ให้เป็นมนุษย์ทำไม
พี่อีกยอง
อยู่ไหน
ตายแล้ว
ไม่ใช่สิ…
ฉันฆ่าตายแล้ว
เห็นเอาแต่เรียกหา…
ซออีกยองๆ อยู่นั่น
ไม่ได้มาหาฉันหรอกเหรอ
ชา…
ฮยอนซู
ไม่เจอกันนานเลยนะ
เธอยังอยู่ในนั้นใช่ไหม
ฉันจะไปหาเธอเอง
ห้ามแพ้
เป็นอันขาด
งัดทุกไม้มาใช้เชียวนะ
คุณเป็นใคร
ฉันเหรอ
พยอนซังอุก
จองอึยมยอง
คู่หมั้นของซออีกยอง
พ่อของเด็กคนนี้
ชื่อจริงของฉันคือนัมซังวอน
เราไม่เห็นจะเหมือนกันเลย
นายว่าไง
ในสายตานายก็ว่างั้นไหม
แต่ก็นะ มันจะสำคัญอะไรล่ะ
ตอนนี้ฉันคือเด็กคนนี้
และเด็กคนนี้ก็คือฉัน
ไม่ยักรู้ว่าพวกนายสนิทสนมกันขนาดนั้น
งั้นที่ผ่านมามัวไปทำอะไรอยู่
แน่ใจเหรอว่าแกอยากให้นายช่วย
ตอนฉันเข้าร่างแกครั้งที่สอง
แกยอมแต่โดยดีเลย
อะไรกันวะ
ทำไมล่ะ ยังสับสนอยู่อีกเหรอ
ผู้ติดเชื้อพิเศษ
อยู่ตรงหน้านายแล้วไง
ฉันจะไม่ฆ่าเขาไปทั้งอย่างนั้น
- ไม่ใช่ว่าไม่มีปัญญาเหรอ - ฉันจะไม่ฆ่า
ถ้าไม่อยากสู้กับฉัน ก็ทำตามนั้นซะ
ที่คราวนี้มันไม่จบ ก็เป็นเพราะนายนั่นแหละ
คิดว่าวิธีนั้นจะได้ผลเหรอ
ยังไม่ได้
ให้เวลาฉันหน่อย
ฉันจะพาเขาออกมา…
แล้วหาทางฆ่าเขาให้ได้
ว่าแต่
คิดว่าจะทำได้เหรอ
ตอนนี้ฉันไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ
งั้นก็ลองดูแล้วกัน
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์