(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
(สวีทโฮม)
บอกว่ายังไม่ได้
งั้นเมื่อไหร่จะฆ่าสักที
ถือว่าฉันขอ
ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น
งั้นนายก็ไปพักซะ
ฉันจะจัดการที่เหลือเอง
หลบไป
ออกไป
ฉันมาช้าไปใช่ไหม
ไม่ใช่ความผิดพี่หรอก
หนู…
เลือกเอง
หนูตั้งใจว่าจะตายไปพร้อมกับพ่อ
หนูขอโทษ
หนู…
สร้างสัตว์ประหลาดขึ้นมาอีกแล้ว
ไม่เป็นไร
ฉันจะจัดการทุกอย่างเอง
ฉันจะทำให้พวกเขากลับมาเหมือนเดิม
หนู…
กำลังจะตายใช่ไหม
ค่อยยังชั่วหน่อย
หนูจะได้
ไปหาแม่
ไปเถอะ
ไปซะ
แล้วฆ่าพ่อหนูที
ต่างจากก่อนหน้านี้เลยแฮะ
- ไว้ค่อย… - ไว้ค่อยคุยกัน
อะไรวะนั่น
มัวรออะไรล่ะคะ
ไม่ไปหรือไง
แบบนั้นจะโอเคแน่เหรอ
งั้นนายจะกลับไปใหม่หรือไง
- งั้นพี่ก็ข้ามไปก่อนสิ - ใช่ พี่ก็ไปก่อนสิ
ทำไมพวกนายทำงี้กับฉันเนี่ย
บ้าเอ๊ย
ผ่านไปเลยครับ
ทีละคน
ไปเรื่อยๆ เลยครับ
ไม่ให้ไป
สัตว์ประหลาดห้ามผ่าน
ไม่ให้ไป
อะไรครับ
ไปสิครับ
บอกให้ผ่านไปไง
ทำไม
ผ่านไปไม่ได้เหรอ
เวรเอ๊ย
เป็นแค่สัตว์ประหลาด อย่ามาทำหล่อ
ไม่ต้องค่ะ
บัดซบเอ๊ย
เธอก็มาฆ่าฉันอีกคนเหรอ
ตายซะ
โธ่เว้ย ตายซะให้หมด
ตายซะ
ไหวไหมครับ
ไป เร็วเข้า
ไป
ไปค่ะ
เร็วเลยค่ะ
- ไปด้วยกันสิครับ - ฉันทนต่อไม่ไหวแล้วนะคะ
- ไปซะเถอะ - ไป เร็ว
- ไป - ไอ้เวรเอ๊ย…
ไปกัน
จับมือไว้
ไป
นังสารเลว
หนังเหนียวแฮะ
เอาอีกสิ
เก่งนักก็หนีไปอีกสิ ไอ้หนูผี
วิธีนั้นทำอะไรหมอนั่นไม่ได้สักนิด
ฉันก็จะฆ่าทุกร่างที่มันเข้าไป
จนถึงเมื่อไหร่ล่ะ
นายจะตามไปสู้กับมัน ทุกครั้งที่เปลี่ยนร่างเนี่ยนะ
แล้วเมื่อไหร่จะจบ
แล้วไง
มีวิธีอื่นหรือไง
ฉัน
มันต้องการร่างนี่
ฉันก็ยินดีจะยกให้
พอมันเข้าร่างฉัน
ฉันก็แค่ต้องทนถูกเผา จนกว่ามันจะตายไม่ใช่เหรอ
จะตายไปพร้อมกับมันหรือไง
ก็บอกแล้วไง ว่าฉันไม่ตาย
ฉันไม่เชื่อนายหรอก
ชาฮยอนซู
ให้มันจบในครั้งนี้เถอะ
นายต้องมีชีวิตต่อไปสิ
เราเลิกทำเรื่องบ้าๆ นี่กันได้แล้ว
มันรู้ทันจุดอ่อน ของชาฮยอนซูเต็มๆ เลยแฮะ
ครั้งนี้อย่าห้ามฉันนะ
ฉันทำเอง
นั่นไม่ใช่ลุงซังอุก
นี่คือสิ่งที่ฉันต้องจัดการตั้งแต่แรก
ไม่ได้
ถ้านายถูกกลืนกินขึ้นมา
จะยิ่งฆ่ายากกว่าเดิมไม่ใช่เหรอ
ถูกต้อง
พวกนาย
ไม่มีทางฆ่า…
ไม่มีทาง…
อะไรวะ
ไอ้ร่างบัดซบนี่
ออกไปสิ
ออกไป
ถ้าฉันตาย แกก็ตาย
แกเองก็ไม่อยากตายนี่
แกก็ไม่อยากตายเหมือนกัน
ถึงได้แข็งใจอยู่จนตอนนี้ไม่ใช่เหรอ
แกเองก็ไม่อยากตาย
อย่าทำแบบนี้
ไม่นะ
ลุง
ยังมีชีวิตอยู่
ไม่นะ ไม่
ไม่
โดนเผาทิ้งหมดแล้ว
ไม่เหลืออะไรเลย
ผมต่อสู้ด้วยการสวดมนต์
ส่วนคุณก็คงมีวิธีการของคุณเอง
ลองสู้ด้วยวิธีอื่นดูครับ
ตรงนี้
เหมือนจะมีสัตว์ประหลาดเลยครับ
จับมันเถอะครับ
พวกเราจับมันได้นี่ครับ
ไปก่อนเลย
(จงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข)
ไปทำงานก่อนนะ
อย่าต้มรามยอนกินอีกล่ะ
ขี้เกียจแค่ไหนก็ต้องกินข้าว
ไปซะ
- ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ - ถ้ากลับมาไม่เจอจะแจ้งคนหายนะ
ประกาศถึงผู้รอดชีวิตครับ
ได้โปรด
- ได้โปรดปล่อยฉันไป - กรุณาหยิบอาหาร ยา…
- และอาวุธลงมาที่ชั้นหนึ่งครับ - ไปซะ…
หากรวมตัวกัน ก็จะมีโอกาสรอดสูงครับ
พวกเราที่ยังรอด
จะต้องอยู่ด้วยกันครับ
มาทำอะไรตรงนี้
ฉันตามหาเธอแทบแย่
บอกแล้วไง ว่าต้องอยู่ด้วยกันถึงจะปลอดภัย
ยังโกรธฉันอยู่เหรอ
ไม่เป็นไรนะ
บ้าเอ๊ย
อย่างน้อยก็ควรจะสมจริงหน่อยสิ
แบบนี้…
แบบนี้มัน…
เหมือนเรื่องโกหกเกินไป
นายดั้นด้นจะมาที่นี่เนี่ยนะ
ฉันไปละ
นายโอเคหรือเปล่า
เรื่องอะไร
ทุกเรื่อง
ทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ฉันไม่เป็นไร
อีกแบบน่าจะดีกว่าไหมเนี่ย
ถ้านายไม่รู้สึกอะไรเลย
นายก็คงจะไม่เจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว
ที่ฉันทำให้สัตว์ประหลาด กลับมาเป็นมนุษย์
นั่น
ฉันแค่โลภหรือเปล่า
อึนยูจะอยู่ที่ไหนนะ
ถ้านายคืออึนยู
นายน่าจะไปที่ไหนเหรอ
ไม่รู้หรอก
แต่ฉันรู้ว่าเธอจะกลับมาที่ไหน
ที่ไหนล่ะ
ตามหาคนแบบฉัน
แล้วตามพวกเขาไป
อย่ามั่นใจนักเลย
ถ้าฉันเจออึนยูก่อน
ฉันจะทำให้เธอกลับมาเหมือนเดิม
ก็แล้วแต่
นายเองก็…
อย่าไปไหนไกลล่ะ
ฉันต้อง
ลากคอนายไปหาอึนยู
คิวทองเชียวนะ ชาฮยอนซู
นายนี่ก็สวนทุกดอกเลยนะ
หัดเรียนรู้ซะ
ถ้านายมีความทรงจำ นายก็เรียนรู้อารมณ์ได้
จ่าครับ รถกลับมาจากสนามกีฬาแล้วครับ
- ไปกันเถอะ - ครับ
(สำหรับเอชไอวี/เอดส์)
ดูนั่น ผู้รอดชีวิต
- มีผู้รอดชีวิตมาเพิ่ม - ผู้รอดชีวิตมาแล้ว
ฉันเตือนพวกเธอแล้วนะว่ามันอันตราย
ไม่เข้าไปข้างในล่ะ เขาบอกว่าอันตรายนะ
เชิญเธอก่อนเลยจ้ะ
เฮ้ย นี่
อะไรเนี่ย
ไปให้พ้นเลย ชาฮยอนซู
- ทำได้ดีมาก - ครับ
คนพวกนี้คือกลุ่มสุดท้ายครับ
เราพามาครบทุกคนแล้ว
เฮ้ย
- พี่ - พี่จินกุก
- พ่อ - ลูกพ่อ
เจอที่ไหนที่เราพอจะย้ายไปได้ไหม
คือว่า…
ผมว่าละแวกนี้คงไม่มีครับ
เราขยายรัศมีหน่อยดีไหมครับ
แล้วอีกเรื่องหนึ่งล่ะ
อีอึนยู
นังตัวดี
ใช้เวลานานแฮะ
ถ้านายคืออึนยู
นายน่าจะไปที่ไหนเหรอ
ตามหาคนแบบฉัน
แล้วตามพวกเขาไป
ฉันว่าจะลองไปที่นั่น
ที่ไหน
เธออาจจะกลับมาแล้วก็ได้นี่
ก็เป็นไปได้
ไหนๆ ก็ต้องย้ายที่อยู่ดี
งั้นเราไปด้วยกันดีไหมครับ
วันนั้น
เราได้พบกับมนุษย์สายพันธุ์ใหม่กลุ่มหนึ่ง
มันใช้เวลานานกว่าทุกคนจะยอมรับ ในสิ่งที่พวกเขาเป็น
และยังมีอีกหลายคนที่ตั้งข้อสงสัย
(ต้นไม้)
แต่อย่างน้อยทุกคนก็เห็นตรงกันเรื่องหนึ่ง
การอยู่ร่วมกับพวกเขา…
(การแสดงออกทางสีหน้า)
คือหนทางเดียวที่เราจะปลอดภัย จากสัตว์ประหลาด
ไม่ใช่ทุกคนที่จะกลับมาได้
แต่ถึงอย่างนั้น…
แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังคงรอ
ในขณะที่เวลายังคงเดินต่อไปไม่สิ้นสุด…
เราจำเป็นต้องมีที่ให้เฝ้ารอ
และที่ให้กลับไป
เรา
ตัดสินใจ
เรียกที่นั่นว่า…
สวีทโฮม
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์