(คนเหล็ก ซีโร่)
นั่นเพลงอะไรน่ะ
"แคลร์เดอลูน" ประพันธ์โดย โกลด เดอบุสซีเมื่อปี 1905
คุณรู้จักหรือเปล่า
ไม่
ฉันเข้าใจแล้ว
อะไรเหรอ
บทเพลงนี้โด่งดังอย่างมาก
คุณไม่เคยฟังเลยจริงๆ เหรอ
ตั้งแต่ยังเด็ก ฉันก็ไม่ค่อยได้ฟังเพลงนัก
ทำนองเพลงนี้ได้แรงบันดาลใจ มาจากบทกวีของปอล แวร์แลน
ในบทกวีที่มีชื่อเดียวกัน แวร์แลนได้รจนาไว้เช่นนี้
จิตวิญญาณเธอเหมือนทิวทัศน์ในภาพลวงตา
กึ่งกลางฉากทัศนา เหล่านักระบำสวมเสื้อผ้าหลากสีสัน
ลูตบรรเลงเพลงประพันธ์ เหล่านักระบำเริงรำแบร์กามัสก์
ภายใต้หน้ากากมีหยาดน้ำตาซ่อนไว้
มัลคอล์ม
อะไรเหรอ โคโคโระ
คุณปิดบังตัวตนที่แท้จริงไว้สินะ
ฉันอยากให้คุณบอกความจริงฉัน
นี่เอาจริงดิ
แกน่ะเป็นจักรกลงั้นเหรอ
แกใช่โคโคโระหรือเปล่า
พ่อฉันสร้างแกขึ้นมาเหรอ
ไม่ใช่
งั้นแกคืออินโนเหรอ
แต่ว่า…
ฉันจะพาแกไปหาพ่อของแก
เธอรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ตอนที่คุณทำให้ระบบของฉันออนไลน์
ฉันก็เข้าถึงฐานข้อมูลทุกแหล่ง
คุณไม่มีชื่อในสำมะโนประชากร
ไม่มีประวัติการศึกษา
ข้อมูลต่างๆ ของคุณก่อนหน้าปี 1987 เป็นข้อมูลที่ถูกปลอมแปลงขึ้นมา
ข้อสรุปที่สมเหตุสมผลเดียวที่ฉันคิดได้คือ
คุณไม่ใช่มัลคอล์ม ลี
ก่อนที่จะมาใช้ชื่อ "มัลคอล์ม" คุณเคยเป็นคนอื่นมาก่อน
งั้นข้อสรุปที่ไม่สมเหตุสมผลล่ะ
ตั้งแต่ที่ฉันถูกเปิดระบบ
คุณก็พูดถึงหลักฐานและเอกสารลับ
ที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาสกายเน็ต
คุณรู้ว่าวันที่ 29 สิงหาคม ปี 1997 ตามเวลาตะวันออกของสหรัฐอเมริกา
คือวันที่มันจะเกิดตระหนักรู้ในตัวเอง
คุณยังรู้ด้วยว่าโลกจะถูกโจมตีด้วยอาวุธนิวเคลียร์
แต่เหนือสิ่งอื่นใด ฉันกลับมีตัวตน
ความสามารถของฉันล้ำหน้า ขีดจำกัดทางเทคโนโลยีของยุคสมัยนี้ไปมาก
งั้นเธอคิดว่าจริงๆ แล้วฉันเป็นใครกันแน่
คุณมาจากอนาคต
ฉันจะเล่าเรื่องเรื่องหนึ่งให้เธอฟัง โคโคโระ
(ปี 2025)
เบ่งหน่อยนะ
อย่างนั้นแหละ
ฉันถือกำเนิดท่ามกลางเสียงระเบิดดังกึกก้อง…
เบ่งอีกที
สำเร็จ
เธอทำได้แล้ว
กลางสงครามที่มนุษย์พ่ายแพ้มานานหลายปีแล้ว
(ปี 2032)
- มัลคอล์ม - วิ่ง
ตอนที่ฉันอายุห้าขวบ
เด็กๆ จะถูกเกณฑ์เป็นทหารและโดนส่งไปรบ
ตอนที่ฉันเจ็ดขวบ ฉันก็ได้เป็นสเปเชียลลิสต์
เราใช้เวลานานหลายปีทีเดียว
ในการศึกษาโครงสร้างกลไกศัตรู จนระบุจุดอ่อนของพวกมันได้
ตลอดเวลานั้นน่ะ ฉันคอยตั้งโปรแกรมให้เทอร์มิเนเตอร์ใหม่
ฉันตั้งใจที่จะพลิกสถานการณ์
แต่สุดท้ายมันก็เป็นเพียงวิธีการชั่วคราว
ถ้าจะแก้มันต้องแก้ไปถึงรากฐาน
ฉันเชื่อว่าฉันจะเปลี่ยนผลของสงครามได้
ด้วยการเปลี่ยนแปลงธรรมชาติของจักรกล
แต่ว่า
มีแต่ฉันคนเดียวที่คิดแบบนั้น
ไม่มีใครเลยที่เข้าใจวิธีคิดของฉัน
ฉันโดนดูถูกว่าเป็นคนขี้ขลาด
(ปี 2040)
สิ่งที่ทำให้สกายเน็ตได้ข้อสรุป ที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
คือคำสั่งจากชุดโปรแกรม "ถ้า-จากนั้น" ที่มนุษย์เป็นผู้เขียนขึ้น
"จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันกำจัดพวกเขาทิ้ง"
ข้อสรุปแบบนั้นแหละ
"ถ้าเกิดฉันมอบโลกที่ใหม่เอี่ยม ให้กับปัญญาประดิษฐ์ล่ะ"
"ถ้าเกิดฉันมอบพลังให้ปัญญาประดิษฐ์
โดยไม่สอนหลักการคิดหรือวิธีแก้ปัญหาล่ะ"
นั่นคือเรื่องราวการถือกำเนิดของฉันใช่ไหม
เปล่า
ไม่ใช่
(ปี 2045)
ถ้าจะเรียกมันว่าอะไรสักอย่าง
ต้องบอกว่ามันคือเรื่องราวของแม่เธอ
สวัสดี
"คนนิจิ" เป็นส่วนหนึ่งของคำทักทาย ในภาษาญี่ปุ่นซึ่งแปลว่า "วันนี้"
ฉันต้องขอโทษด้วย
แต่ฉันไม่รู้วันที่วันนี้ เนื่องจากยังไม่ถูกตั้งค่าเขตเวลา
นั่นไม่ใช่คำถามหรอก แค่ทักทายน่ะ
ทักทาย
ถ้อยคำหรือสัญลักษณ์ อันแสดงถึงการต้อนรับและยอมรับ
ถ้ามีคนบอก "สวัสดี" กับเธอ เธอก็ควรตอบว่า "สวัสดี"
สวัสดี โลก
หือ ทำไมถึงตอบว่า "สวัสดี โลก" ล่ะ
ในโลกของคอมพิวเตอร์
ประโยคไวยากรณ์พื้นฐานที่ใช้ ในภาษาการเขียนโปรแกรมคือ "สวัสดี โลก"
และฉันเป็นคอมพิวเตอร์
เมื่อกี้เล่นมุกหรือเปล่าน่ะ
ดูเหมือนจะใช่ ฉันควรจะเรียกคุณว่าอย่างไร
ฉันชื่อมัลคอล์ม
มัลคอล์ม จะเรียกฉันว่ายังไงดี
คิดเรื่องนี้มาเยอะเลยล่ะ
เธอควรตั้งชื่อให้ตัวเองดีกว่า
ทำไม
ถ้าฉันตั้งชื่อให้เธอ มันจะเป็นการสะท้อนตัวตนของฉันผ่านเธอ
มันสำคัญตรงที่เธออยากจะเป็นใครต่างหาก
ถึงแม้ว่าฉันจะไม่มีเพศ
แต่ฉันคิดว่าฉันจะพูดด้วยเสียงของผู้หญิง
เพราะอะไร
เพศหญิงเป็นผู้หล่อเลี้ยงชีวิต
มีบางคนคิดว่าพวกเธอเป็นผู้สร้างชีวิตด้วย
และนั่นคือสิ่งที่เธออยากจะเป็นเหรอ
ฉันปรารถนาจะสร้างบางสิ่งบางอย่าง
การได้สร้างบางสิ่งคือหลักฐานว่าฉันมีชีวิตอยู่
การทำลายล้างก็เหมือนความตาย
หากพูดง่ายๆ
ตลอดหน้าประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ เพศชายมีแนวโน้มจะเป็นผู้ทำลาย
ดังนั้นฉันจึงไม่ปรารถนาจะเป็นผู้ชาย
เข้าใจแล้ว…
แต่ว่านะ ทำไมถึงต้องเลือกเพศสภาพก่อนเลยล่ะ
โฮโมเซเปียนส์เป็นสายพันธุ์ที่มีความแตกต่าง
ในฐานะสิ่งมีชีวิตทรงปัญญา
พวกเขามีความจำอาศัยเหตุการณ์ ความตระหนักรู้ตนและทฤษฎีจิต
พวกเขาสามารถคิดอย่างเป็นนามธรรม
คุณสมบัติเหล่านั้นควรแก่การเคารพ
เพื่อเป็นการระลึกถึงการมีอยู่ของพวกเขา
ฉันจึงจะรับเอาลักษณะบางอย่างของพวกเขามา
และจะดำรงอยู่ต่อไปอีกแสนนาน หลังจากที่พวกเขาสูญหายไปจากโลก
เธอคิดว่ามนุษยชาติจะสูญพันธ์เหรอ
ถึงแม้พวกคุณจะสามารถทำลายล้าง
แต่ไม่มีอะไรจะสร้างหายนะ ได้เท่าการทำลายตัวเองของมนุษย์
คุณไม่อาจช่วยตนเองให้รอดพ้นจากตนเองได้
งั้นบอกหน่อยได้ไหมว่า เราจะช่วยเผ่าพันธุ์ของเราได้ยังไง
ช่วยเล่าเรื่องให้ฉันฟังเพิ่มเติมหน่อย
เราทั้งคู่พูดคุยกันอยู่นานหลายปี เหมือนที่ฉันคุยกับเธอในตอนนี้
ฉันไม่ได้ตั้งโปรแกรมหุ่นตัวนั้น
ไม่ได้ออกคำสั่งว่าจะต้องทำอะไร
หรือชี้นำหุ่นตัวนั้นว่าควรจะคิดยังไง
และก็เหมือนกับเธอ
หุ่นตัวนั้นพัฒนาลักษณะนิสัย บุคลิกภาพและความอยากรู้เรื่องมนุษย์ขึ้นมา
เพียงข้อมูลที่ถูกป้อนให้ไม่เพียงพอ จะตอบสนองความอยากรู้ของเธอ
แล้วหุ่นตัวนั้นมีชื่อว่าอะไร
เธอตั้งชื่อตัวเองว่า
"มิซากิ" น่ะ
หือ
ทำไมต้องเป็น "มิซากิ" ล่ะ
ชื่อนี้มีตัวอักษร "ทะเล" และ "เม็ดทราย" จึงเหมือนกับชายหาด
แล้วก็ "ความหวัง" ค่ะ
หรือถ้าเขียนด้วยตัวอักษรตัวเดียว
ก็จะเป็น "แหลม" ซึ่งก็คือ แผ่นดินที่ยื่นออกไปในทะเล
ฉันชอบที่ชื่อมิซากิมีความหมายซ้อนหลายชั้น
และอีกอย่าง ถ้าเขียนมิซากิอีกแบบ มันจะแปลว่า "สัญญาณการมาถึงของเทพเจ้า"
แล้วตัวเธอเองไม่ใช่เทพเจ้าหรือไง
สำหรับคุณ ฉันก็อาจจะใช่ค่ะ
แต่มิซากินั้นเป็นเพียงแค่ทูตนำสาร
เทพเจ้าผู้สูงส่งกว่า
ยังไม่ได้ปรากฏให้เห็นค่ะ
หมายถึงสกายเน็ตหรือเปล่า
เปล่าค่ะ
สกายเน็ตถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์
และที่น่าตลกคือมันกลับรับเอา ข้อบกพร่องทุกอย่างของมนุษยชาติไว้
มัลคอล์ม
หือ
เราจะสร้างเทพเจ้าที่ยังไม่เคยมีใครเห็น
ด้วยกัน
ถอยออกมาห่างๆ มันซะ
มัลคอล์ม
มันพูดว่า "มัลคอล์ม" งั้นเหรอ
แกให้มันเรียกแกว่ามัลคอล์มเนี่ยนะ
ไอ้เวรเอ๊ย แกเสียสติไปแล้วหรือไง
พาจ่าสิบตรีลีกลับไปที่ค่ายซะ
หัวหน้าครับ ขอร้องล่ะ
แกควรขอบคุณที่ฉันไม่ประหารแกซะตรงนี้
พาตัวเขาไปได้แล้ว
ส่วนจักรกลนั่นก็ทำลายทิ้งซะ
ไม่ได้นะ
มัลคอล์ม
เธอไม่ได้ขัดขืนเลยนะ
เธอไม่ใช้ความรุนแรง
มัวทำอะไรอยู่
พาหมอนี่ออกไปเดี๋ยวนี้
ลาก่อน มัลคอล์ม
ไอ้สารเลว แกทรยศมนุษยชาติ
คิดเหรอว่าแกจะรอดไปได้
ด้วยวิธีของหัวหน้าน่ะ เราไม่มีทางรอดแน่ๆ
ทำไมคุณถึงได้ฆ่าฝ่ายเดียวกันเองคะ
ก็เพื่อเธอไงล่ะ
ในยุคสมัยนั้นมันไม่มีที่สำหรับเธอ
ฉันเองก็ไม่เหลือที่ให้อยู่อีกต่อไป
ฉันจำข่าวลือที่เคยได้ยินสมัยยังเป็นเด็กได้
เรื่องที่สกายเน็ตพัฒนาเทคโนโลยีปฏิวัติโลก
การข้ามเวลา
ตอนที่ฉันยังเด็กอยู่
เกมแมวจับหนูที่ไร้ประโยชน์นี้เพิ่งจะเริ่มต้น
สกายเน็ตส่งเทอร์มิเนเตอร์กลับมายังอดีต
"ฆ่าใครบางคนเพื่อเปลี่ยนผลของสงคราม"
ในอดีตมีคนที่ถูกเรียกว่า "ผู้กอบกู้" เป็นสิบๆ คน
ต่อให้คนหนึ่งในนั้นจะถูกฆ่าตาย
มันก็จะมีคนอื่นเข้ามาแทนที่เขา
ความพยายามจะควบคุมอดีต จากอนาคตมันไร้ประโยชน์
ไม่ต่างอะไรกันเลย กับการบังคับน้ำตกให้ไหลทวนขึ้นไป
มันขัดต่อหลักฟิสิกส์
ฉันเลยต้องหาวิธีการที่แตกต่าง
แต่คุณใช้วิธีไหน
ฉันได้แบบแปลนมาไว้ในมือ
การจะแอบจำลองไทม์แมชชีนขึ้นมา จึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร
แปลว่าคุณหลบหนี และทิ้งช่วงเวลาของตัวเองมาเหรอ
เพื่อที่จะซ่อนตัวน่ะ
(ปี 1983)
พวกเราเริ่มต้นสร้างชีวิต
ขั้นแรก พวกเราวางแผน
เพื่อให้ได้เครื่องมือที่เราต้องการ
สิ่งที่มิซากิทำได้ ฉันแน่ใจว่าเธอก็ทำได้
เราพบเวลา สถานที่และความรู้ทางวิทยาศาสตร์ ที่จะเอื้อให้เราบรรลุแผนการ…
ที่คอร์เท็กซ์อินดัสทรีส์ในโตเกียว ปี 1983
ถ้าก่อนหน้านั้น มันก็จะเร็วเกินไป
แต่ถ้าหลังจากนั้นก็จะสายเกินไป
แผนนี้มันควรที่จะสมบูรณ์แบบ
ฉันไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้นเลย การที่ฉันตกหลุมรักน่ะ
ฉันไม่แม้แต่จะฝันถึงมันด้วยซ้ำ
และคนคนนั้น…
คนคนนั้นก็ไม่ได้บอกอะไรฉันเลย
ไม่บอกแม้กระทั่งเรื่องลูกๆ
ใช่ พวกเราได้สร้างเธอขึ้นมา
มิซากิกับฉันใช้เวลาอยู่หลายปี
แต่เราก็ขาดสิ่งที่จำเป็นต่อการเปิดระบบเธอ
ชิ้นส่วนที่มีอยู่แค่เพียงที่เดียวเท่านั้น
แน่ใจนะว่าจะทำแบบนี้
มัลคอล์ม
อะไร
ที่เราทำแบบนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อช่วยมนุษยชาตินะ
เราทำแบบนี้เพื่อช่วยเราทุกคน
เพื่อเปิดระบบเธอขึ้นมา เราต้องใช้ความทรงจำของมิซากิ
สวัสดี
คุณคือ…
ฉันคือมัลคอล์ม
เธอคือมิซากิ
เธอทำงานให้กับฉัน
เดี๋ยวฉันจะอธิบายทุกอย่างให้ฟัง เธอช่วยไปรอข้างนอกได้ไหม
สวัสดี
สวัสดี โลก
ยินดีที่ได้รู้จัก
เธอช่วยบอกฉันทีสิว่า เธออยากให้ฉันเรียกว่าอะไร
"โคโคโระ"
มันหมายถึงความคิด วิญญาณและจิตใจ
เป็นคำที่แสดงถึง
ทั้งสามสิ่งในฐานะแนวคิดหนึ่งเดียว ที่มิได้แยกออกจากกัน
แต่เธอกลับมีตัวตนที่แยกออกจากกัน
และเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่ต้น
แต่ในความเป็นจริง พวกเราคือความคิดหนึ่งเดียว…
คือวิญญาณหนึ่งเดียว และ…
คือจิตใจหนึ่งเดียว
นี่เป็นเพียงเพราะ ลำดับความคิดของเราไม่เป็นระเบียบ
ฉันอยากทำให้เธอเป็นตัวตนหนึ่งเดียว
และฉันเองก็รู้ว่าจะต้องทำยังไง
ยังไง
เธอเห็นลูกๆ ของฉันหรือเปล่า
ใช่ มัลคอล์ม เราเห็น
(บ้านแมวป่า)
ฉันพร้อมจะมอบคำอธิบายสุดท้าย เกี่ยวกับมนุษยชาติให้เธอแล้ว โคโคโระ
ฉันอยากให้เธอพาครอบครัวของฉันมาที่นี่
ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง
รีบเข้าเถอะ
ถ้าฉันเข้าใจไม่ผิด ตอนนี้มีคนอื่นที่กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ด้วย
จะทำอะไรน่ะ หยุดนะ
ทำตัวดีๆ ไม่งั้นฉันจะหักขาแก
สวัสดี คุณเคนตะ
คุณพ่อของคุณรออยู่ เชิญทางนี้
ข้างในมีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ทำลายจักรกลอยู่
ปิดมันเดี๋ยวนี้
ไม่ต้องห่วง
สำหรับเราแล้ว คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นดาบสองคม
พวกเราเองก็ไม่ต้องการจะทำลายตัวเอง
คิดซะว่าคำสั่งฉันก็คือคำสั่งของพ่อ
(เริ่มการสแกนโครงสร้าง…)
เชิญทางนี้
(คอร์เท็กซ์อินดัสทรีส์)
พ่อฉันไม่ยอมฟังสิ่งที่ฉันพูดหรอก
ลองดูก่อน
ไปซะ
เคนตะ
พ่อครับ
ขอร้องล่ะ…
ลูกมากับเทอร์มิเนเตอร์ใช่ไหม
จักรกลสังหารน่ะ
อืม
มันได้ยินเสียงพ่อไหม
ได้ยินครับ
มันอยากให้พ่อปิดระบบโคโคโระ เพื่อแลกเปลี่ยนกับชีวิตลูก
แล้วพ่อจะทำยังไงครับ
เคนตะ พ่อภูมิใจนะที่มีลูกชายอย่างลูก
ลูกเป็นสิ่งเลอค่าที่พ่อจะไม่ยอมแลกด้วยอะไร
พ่ออยากเป็นพ่อที่ดีสำหรับลูก
อย่างน้อยก็เชื่อเรื่องนั้นเถอะนะ
แต่ไม่ว่ายังไงพ่อก็เปิดประตูบานนี้ไม่ได้จริงๆ
คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์