(คนเหล็ก ซีโร่)
เร็วเข้า เราต้องรีบไปจากที่นี่
หุ่นอินโนพวกนั้นทำอะไรน่ะ
มันเป็นกับดัก
อีกตัวกำลังมา
หรือว่า…
ฉันว่ามันอยากคุยกับเรานะ
นังจักรกล ไม่ต้องมาออกคำสั่ง
มิซากิไว้ใจได้นะครับ
เป็นเด็กไม่ต้องมายุ่ง
คุณพ่อของคุณบอกว่า
เขาอยากให้พวกคุณทั้งคู่รีบมาทันที
พี่ชายของคุณก็อยู่กับเราแล้ว
"เรา" เหรอ
เธอคือโคโคโระใช่ไหม
สวัสดี มิซากิ
สวัสดี
มันอยากให้พ่อปิดระบบโคโคโระ เพื่อแลกเปลี่ยนกับชีวิตลูก
แล้วพ่อจะทำยังไงครับ
เคนตะ พ่อภูมิใจนะที่มีลูกชายอย่างลูก
ลูกเป็นสิ่งเลอค่าที่พ่อจะไม่ยอมแลกด้วยอะไร
พ่ออยากเป็นพ่อที่ดีสำหรับลูก
อย่างน้อยก็เชื่อเรื่องนั้นเถอะนะ
แต่ไม่ว่ายังไงพ่อก็เปิดประตูบานนี้
ไม่ได้จริงๆ
(สาย) (ใช้งาน)
นี่คือโอกาสสุดท้ายของแก
เชิญทางนี้
ประตูเปิดแล้ว
แกจะไม่ไปกับเราเหรอ
ตัวฉันอยู่ข้างในอยู่แล้ว
เอานี่ไป
เวลายิงก็แค่เหนี่ยวไก
ฉันนึกว่าคุณไม่ไว้ใจฉันซะอีก
ฉันไม่ไว้ใจ
ฉะนั้นอย่าให้ฉันเสียใจทีหลังล่ะ
ถ้าจะฆ่าฉันก็เอาเลย
แต่ถ้าแกฆ่าฉันล่ะก็
แกก็จะทำให้โคโคโระออฟไลน์ หรือควบคุมเธอไม่ได้
ภารกิจของแกจะล้มเหลว
คุณเคนตะ
- มิซากิ - มิซากิ
วางฉันลงนะ
ปล่อยฉัน
พ่อคะ
พ่อครับ
นึกว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกซะแล้ว
นายพูดอะไรน่ะ
ช่วยเราด้วยนะครับ
ช่วยเธอให้ผมหน่อยครับ
ขอร้องล่ะ
แต่นายต้องปิดระบบโคโคโระ เป็นการแลกเปลี่ยนนะ
ตามพ่อมานะ
มิซากิ
คุณเคนตะ
(เริ่มการรีบูตระบบ)
(ดำเนินภารกิจสำคัญต่อ)
(ระบุตัวเป้าหมาย: บุคคลนำส่ง)
โอ้โฮ…
ในที่สุดก็ถึงเวลาแล้วล่ะ โคโคโระ
มัลคอล์ม
สิ่งที่ฉันมองเห็น เธอก็มองเห็นใช่ไหม
ไม่นะ
มิซากิ
ไม่นะ
ฉันไม่ยอมหรอก
พวกลูกสองคนอยู่ที่นี่นะ
คุณพ่อ
ปล่อยนะ
ปล่อยฉันสิ ปล่อยฉัน
พ่อครับ
ปล่อยฉันนะ
พ่อครับ พ่อ
คุณพ่อคะ
คุณพ่อ
คุณพ่อ…
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
หรือไม่ว่าภายภาคหน้าจะมีอะไรรออยู่
พ่อก็รักพวกลูกทุกคน
ยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น
พวกลูกจะทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้สำเร็จในอนาคต
พ่อเห็นมันมาแล้วเหรอ
เปล่าหรอก แต่พ่อรู้
โคโคโระ
เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ
ปล่อยฉันสิวะ ปล่อยฉัน หยุดนะ
แกทำอะไรของแก
หยุดนะ ปล่อยฉันซะ
ช่วยด้วย
ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย
ไอ้จักรกลชั่ว
(อีเอ็มพี: ไม่ทำงาน)
ปล่อยนะ
ปล่อยฉันได้แล้ว หยุดเดี๋ยว…
จะไม่มีใครมาช่วยแกทั้งนั้น
พ่อของแกทอดทิ้งแกไป
ไม่จริงสักหน่อย
ที่นี่ไม่มีที่สำหรับแก
แกตายก็ด้วยน้ำมือครอบครัวของแกเอง
จงมากับฉันซะ
เรื่องพรรค์นั้น…
แกมีอนาคตที่แตกต่างรออยู่
ไงครับคุณแม่
นายพูดว่าไงนะ
ผมบอกว่า "คุณแม่"
ฉันไม่เคยมีลูกมาก่อน…
แต่ฉันคือ…
ถ้าอย่างนั้นพ่อของนายเป็นใคร
เมื่อถึงเวลา คุณแม่ก็จะรู้เอง
นี่คือวังวนเวลาเหรอ
ถ้างั้นนายก็รู้อยู่แล้วสิว่าจะเกิดอะไรขึ้นใน…
เคยมีคนบอกผมว่า
ไม่มีใครรู้ทั้งนั้นว่าอะไรจะเกิดขึ้นกันแน่
และเรื่องนั้นมันก็สำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด
ตอนนี้ฉันควรจะทำยังไงดี
แค่มุ่งหน้าต่อไปก็พอแล้ว
เส้นทางยังไม่ถูกกำหนดไว้
แค่ทำให้เต็มที่ก็พอ
เหมือนกับที่คุณแม่ได้สอนผมเอาไว้ไง…
ภารกิจของคุณแม่คือการปกป้องหลานๆ
นี่มัน…
เครื่องอีเอ็มพี
มันถูกออกแบบให้ปลดปล่อย คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแรงสูงออกมาช่วงสั้นๆ
ทางเดียวที่จะปิดระบบป้องกันของโคโคโระได้
คือการใช้เครื่องอีเอ็มพี
แต่การใช้อุปกรณ์นี้จะทำให้ จักรกลทุกตัวในเมืองเสียหาย
รวมถึงแกด้วยเหรอ
ถูกต้อง
ฉันไม่สามารถปิดการทำงานตัวเองได้
เพราะงั้นแกจึงต้องเป็นคนทำ
ทำไมต้องเป็นฉันล่ะ
เพราะคนที่ส่งฉันมายังอดีตบอกกับฉันไว้แบบนั้น
ใครกัน
แกในอีก 25 ปีข้างหน้า
แกคือคนที่ไกล่เกลี่ยให้สกายเน็ต จับมือกับมนุษย์เป็นครั้งแรก
เพื่อความอยู่รอดของทั้งสองฝ่าย
ไม่จริง
ถ้าที่ฉันพูดมันไม่เป็นความจริง แกก็จะต้องตาย…
เพราะระบบป้องกันตัวของโคโคโระ
(เตรียมการอีเอ็มพีเสร็จสิ้น)
มีหลายเรื่องเลยที่ฉันต้องบอกให้เธอรู้
ขอโทษนะ
แต่ทุกๆ อย่างที่เธอต้องการ
มันอยู่ในใจของเธอแล้ว
พาพวกเด็กๆ ไปจากที่นี่เถอะ
เธอต้องรอดชีวิตไปให้ได้
แต่เราต้องไปที่ไหนล่ะคะ
ไม่ใช่ที่นี่
ไปยังอีกเส้นเวลา
เลือกซะ
(ปล่อยคลื่น - สแตนด์บาย - ยกเลิก)
เลือกเถอะ โคโคโระ
ฉันเชื่อว่าเราเป็นหนึ่งเดียวกันได้
ทั้งมนุษย์และจักรกล
ฉันเชื่ออย่างนั้น
ถ้าร่วมมือกัน เราสามารถทำให้โลกเป็นที่ที่ดีขึ้น
เธอเองก็เชื่อเหมือนกันหรือเปล่า
เอาล่ะ เลือกสิ
(ปล่อยคลื่น - สแตนด์บาย - ยกเลิก)
เคนตะ
ถอยไปนะ ไม่งั้นฉันจะปล่อยคลื่น
คุณกลัวสินะ
ฉันก็กลัวเหมือนกัน
โกหก
แกไม่มีความรู้สึกอะไรหรอก
แกเป็นแค่โปรแกรม เป็นแค่จักรกล
แกไม่เหมือนกับเราสักนิด
ใช่ ฉันไม่เหมือนกับคุณ
แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ตัดสินใจว่า ฉันอยากจะเป็นเหมือนกับคุณ
พ่อของคุณเป็นคนสอนฉันมา
เขาสอนฉันว่า
ข้อเสียของมนุษย์ไม่ได้ต่างอะไร กับข้อเสียของจักรกล
ข้อดีของมนุษย์ก็เช่นกัน
ในฐานะจักรกล ฉันอยากให้ตัวเอง เป็นมาตรฐานสูงสุดของข้อดีที่ว่า
พ่อยอมปล่อยให้ฉันตาย
พ่อไม่ได้พยายามจะช่วยฉันด้วยซ้ำ
ทำไมกัน
ฉันเองก็ไม่รู้หรอก
ขอโทษด้วย ฉันไม่รู้
พ่อฉันน่ะ…
ทุกคนรอคุณอยู่ เคนตะ
คุณพ่อของคุณบอกให้ฉันเลือก
เขายังบอกให้ฉันเชื่อในตัวคุณ
แต่ตอนนี้เขาจากไปแล้ว
ตอนนี้ฉันเข้าใจชัดเจนแล้วว่าเขารู้สึกยังไง
ฉะนั้นฉันขอร้อง ช่วยเชื่อในตัวฉัน
เหมือนที่ฉันเชื่อในตัวเขาด้วยเถอะ
มันไม่มีเส้นทางให้ไปต่ออีกแล้ว
สำหรับเราทั้งคู่ ทั้งมนุษย์และจักรกล
ถ้าคุณเปิดเครื่องนั้นล่ะก็
ฉันก็ไม่อาจปกป้องมนุษย์จากสกายเน็ตได้
ตราบใดที่ฉันยังออนไลน์อยู่
คุณจะไม่มีภยันตรายใดๆ
คุณจะเชื่อในตัวฉันหรือคุณจะเปิดเครื่อง
โปรดเลือกเถอะ
(ปล่อยคลื่น)
(ยกเลิก)
มีหลายเรื่องเลยที่ฉันต้องบอกให้เธอรู้
ขอโทษนะ
(อัปโหลดเสร็จสมบูรณ์)
(เวลาเป้าหมาย) (ค.ศ.1983 โตเกียว)
แต่ทุกๆ อย่างที่เธอต้องการ
มันอยู่ในใจของเธอแล้ว
นั่นมันอะไรกัน
สกายเน็ตน่ะ มันเริ่มโจมตีเราต่อแล้ว
โคโคโระจะเป็นคนหยุดมัน
ตอนนี้เราต้องไปอยู่ในที่ปลอดภัย
ที่ที่ปลอดสายตาคน
และต้องไม่มีพวกจักรกลด้วย
มาเถอะทุกคน
คุณเคนตะ
จะไม่ไปกับเราเหรอคะ
ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะเชื่ออะไรดี
ฉันก็ไม่แน่ใจหรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นจากนี้
แต่ไม่ว่าจะเป็นยังไง
ฉันแน่ใจว่าคุณฮิโระกับคุณเรย์กะจะต้องการคุณ
ช่วยเชื่อในเรื่องนั้นได้ไหมคะ
สำหรับตอนนี้ แค่นั้นก็พอแล้วล่ะค่ะ
ฉันรู้ว่าถ้าย้อนกลับมายังอดีต ฉันจะเปลี่ยนแปลงอนาคตไป
แต่สิ่งที่ฉันไม่แน่ใจคืออนาคตจะเปลี่ยนไปแค่ไหน
ตอนนี้เราเป็นอิสระ
ไม่มีใครรู้ว่าจากนี้จะมีอะไรเกิดขึ้น
แต่ว่าท่ามกลางหมู่เมฆมืดดำ
ยังมีสิ่งหนึ่งที่ฉันรู้แน่ชัด
หากเราหมายจะมองหาสายรุ้ง
เราก็ต้องทนผ่านพายุไปให้ได้
คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์