- Halo? - Już jestem. Schodź.
Chcesz jechać na lotnisko karetką?
To do naszego filmu dokumentalnego.
- Spóźnisz się. Zejdź. - Dobra.
Wezwę pomoc.
Pomocy! Nie może oddychać. Proszę jej pomóc.
Leyla?
Nagle zaczęła się dusić.
Leyla, uspokój się. Spójrz na mnie.
Spójrz mi w oczy.
Proszę.
Dobrze. Oddychaj.
Tak.
Bardzo dobrze.
Wszystko w porządku?
- Muszę… - Musi jechać na rozprawę.
- Musi jechać do szpitala. - Nie, proszę. To bardzo ważne.
Odpal silnik.
Chodź.
Już dobrze.
- Do którego sądu? - Kartal.
Akta.
DZIĘKUJĘ, NASTĘPNY
#MALEŃKIEKŁAMSTEWKA
Dziękuję.
- Miłego wieczoru. - Przepraszam.
- Co się stało? - Nic ważnego.
Jak to?
Dwa radiowozy przyjechały na sygnale.
Przed wyścigami zwiększyliśmy środki bezpieczeństwa.
Żeby chronić Gece.
Przed wyścigiem atmosfera jest napięta.
I robotnicy…
pokłócili się między sobą, ale to już załatwione.
Na pewno?
Na pewno.
Ktoś potrzebuje prawniczki?
Tak.
Ja.
Jak mogę panu pomóc?
Jak tylko pani chce.
SARP: DZIEŃ DOBRY, LEYLA. DALEJ NA MECZU WYJAZDOWYM?
LEYLA: CZEMU PYTASZ NA CZACIE GRUPOWYM?
SARP: RESZTA NIE WIE, ŻE NOCOWAŁAŚ U CEMA?
ESRA: NOCOWAŁAŚ U CEMA? FUNDA: HURRA!
LEYLA: PALANT Z CIEBIE, SARP.
FUNDA: CEM JEST Z TOBĄ?
LEYLA: ŚPI.
ESRA: PRZEŚLIJ NAM NAGRANIE DOMU.
Zaczekaj chwilę, piesku.
Zobaczmy dom twojego ojczyma.
To dom w stylu Cema Murathana.
MĘŻUŚ
Gdzie pokój Robina?
FUNDA: EKSTRA. MUSISZ TYLKO WNIEŚĆ TAM TROCHĘ CIEPŁA.
SARP: NIE KRYTYKUJ!
MURAT: ZOSTAW JEGO DOM W SPOKOJU.
Trzymajcie się, kochani. Do zobaczenia w biurze.
Jadę dziś do Ankary z Fundą i panem Canem.
Jestem w domu z Dorukiem. Sarp, wpadnij.
SARP
Mój słodziak.
Ja też mam dziś dziecko.
Jutro opowiesz nam wszystko ze szczegółami.
Daj mi się umyć i wyjdziemy. Poczekaj chwilę.
Selim.
- Mój brat. - Tak myślałam.
Był taki przystojny.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Nie masz zdjęć swojego ojca.
Pokażę ci.
Jesteś bardzo podobny do ojca.
Z charakteru wdałem się w matkę.
Kiedy zmarł?
Trochę minęło.
Próbowałaś tego dżemu?
- Nie. Co to za dżem? - Z ostrej papryczki.
Dżem z ostrej papryczki Cema Murathana.
Spróbujmy.
Szokująco dobry.
Pycha.
Spędziliśmy razem prawie całą dobę.
Co ciekawe, nie było żadnych incydentów.
Nie licząc przyjazdu radiowozów.
To się nie liczy.
Skoro tak mówisz.
SALA ROZPRAW
Nie odpowiedziałaś na moje pytanie.
Jakie?
Mówiłem wczoraj, że chcę się z tobą ożenić.
To nie było pytanie.
Uznałam, że mówisz o przyszłości.
Chcesz zobaczyć, jak klękam, co?
- Nie! - Spokojnie.
Nie spieszmy się, Cem.
Dobrze.
Ale mówię poważnie.
Wiem o tym.
„Musiałabym oszaleć,
żeby stać się jego czwartą ofiarą.
Zapala mi się czerwona lampka. Nigdy z nim nie będę”.
- A teraz co? - No dobra.
Wiem, że tak mówiłam, ale…
Ale chcesz skoczyć na bungee.
Zakochałam się, Şeyyaz. Co ja poradzę?
Z każdym dniem zakochuję się coraz mocniej.
- Moje serce! - Nie śmiej się ze mnie.
Lepiej zwolnij, księżniczko.
Już raz się sparzyłaś.
No tak.
Masz rację.
Czemu ten gość ma taką obsesję na punkcie ślubu?
Leyla, to normalne. Dopiero się poznajecie.
Nie mówię, że wychodzę za mąż jutro.
Pojutrze też nie możesz.
Bo dziś mnie zastąpisz i pojedziesz do Ankary.
Dzisiaj?
Ciśnienie jej spadło.
Nie mówię, że powinniśmy brać ślub od razu, ale…
Wykłada kawę na ławę. Szacun.
Jasno się określił. „Żenię się z tobą”.
Zasługuje na brawa.
Mama mówi, żeby być razem co najmniej trzy sierpnie.
A potem można brać ślub.
- Skarbie! - Co?
Za trzy lata Leyla będzie miała 33 lata.
Potem twoja mama powie, że po ślubie trzeba pobyć trochę razem.
Tak. To kolejne dwa lata.
Potem próby zajścia w ciążę i rodzisz w wieku 40 lat.
No to zamroź jajeczka.
- To… - Sarp, załatwione?
Jestem pod drzwiami, ale nie odbiera.
Chyba ma kontrolę policji. Stoi tu radiowóz.
Tylko nie zostawiaj go w ogrodzie.
Upewnij się, że Ömer zabiera go do środka.
Jest otwarte. Zajmę się tym. Nie martw się.
- Proszę wyłączyć telefon. - Za chwilkę.
Możesz się rozłączyć. Zajmę się tym. Pa.
Dobrze, dziękuję ci. Trzymaj się.
Kochanie, po wylądowaniu od razu jedziemy na spotkanie.
Będziemy mieć spotkania aż do wieczora.
Wieczorem będę w hotelu.
Zadzwonię, gdy będę w hotelu, tak? Całusy.
WYSŁANO DO CEMA
Nie przyzwyczajaj go do takich raportów.
Dobrze, Esra.
Dawno nie byłyśmy tylko w trójkę.
Wiem! Tak się cieszę.
Ömer! Mam przekazać ci Buddy’ego osobiście.
Ömer, zabierz go.
Ömer?
Piesku.
Ömer?
Nic ci nie jest?
Co się stało?
Chcesz wiedzieć, co się stało?
Hej.
Co się stało?
- Źle ze mną, stary. - Już dobrze.
Źle ze mną.
- I jak? - 54,7.
Tak, Defne?
Ludzie mówią o twoim życiu miłosnym zamiast o inwestycjach.
- Akcje też spadają. - To małe wahania. Nie martw się.
Te wiadomości bardzo szkodzą firmie.
Za tydzień sprawa ucichnie.
Cem, nie słuchasz.
Defne, trzymaj się. Do zobaczenia.
Nie widzi nic poza Leylą.
Chce się z nią ożenić.
Naprawdę?
Jest zdeterminowany.
Cieszę się.
LEYLA TAYLAN WYSŁAŁA LOKALIZACJĘ
LOTNISKO W ANKARZE
Lepiej ci?
LEYLA: WYLĄDOWAŁYŚMY. PRZEKAZAŁEŚ BUDDY’EGO?
Zaparzyłem ci kawy.
- Gdzie? - Masz ją przed sobą.
SARP: TAK! NIE MARTW SIĘ.
LEYLA: UFF, DZIĘKI!
Tak.
Ktoś przyjdzie? Balım albo ktoś?
- Nikt nie przyjdzie. - Dobra.
Wiesz co?
Ta praca, którą udało mi się zdobyć, a raczej tak mi się zdawało…
W Queen N Crown.
Wiesz, kto jest ich największym udziałowcem?
Kosovalı Holding.
Oya Kosovalı.
Matka Cema Murathana.
To oni dali ci tę pracę.
Cem nalegał, żebym mianował cię partnerem. A ty tak im się odwdzięczasz?
- Tak im dziękujesz? - Chwileczkę.
To dzięki Cemowi zostałem wspólnikiem?
Co…
Super.
Murathan specjalnie wysłał mnie do Dubaju.
Bym był z dala od Leyli.
Ömer, poniosła cię wyobraźnia.
Co było potem?
Zerwałem umowę.
Wyrzuciłem szefa.
W sumie to on mnie wyrzucił…
A potem…
piłem.
Widzę.
Co dalej?
Jesteśmy na miejscu.
Zaczekaj tu. Zaraz wracam.
Ej, gościu!
Cemie Murathan!
Dziękuję!
Zabrałeś mi wszystko.
Co z tobą, Ömer? Przestań się szczerzyć.
Ile ty masz lat? Zdurniałeś?
Byłem pijany.
- Ömer Cenker? - Kurwa mać.
Kompletnie o tym zapomniałem.
Naruszył pan sądowy nakaz aresztu domowego.
Nie, proszę.
Do kurwy nędzy.
Wiesz, że powinieneś siedzieć?
- Serio? - Serio.
Mert, mój przyjaciel ma kłopoty.
Cem Murathan to wspaniały człowiek.
Ma wysoko postawionych przyjaciół.
Uratował mnie.
Murathan ocalił mnie przed więzieniem.
- Zabrali cię do prokuratury? - Tak.
I co?
Powiedział im, że pies mi uciekł i go szukałem.
Uznali to za uzasadnioną przyczynę.
A wyrok?
Kontynuacja aresztu domowego.
Teraz mogę wyjść tylko na podwórko.
- Super. - Jeszcze mniej wolności.
Ale z ciebie dureń.
Leyla coś wie?
Na razie.
Leyla prosiła, żebyś mianował mnie partnerem?
Nie, kretynie.
Nic jej nie mów i przestań ją niepokoić.
Proszę, Ömer. Weź się w garść.
- Niech to będzie ostatni raz. - Pierdol się.
Dupek.
Chciałem wyrównać rachunki, a zawdzięczam mu jeszcze więcej.
No cóż.
Skoro uszło ci to na sucho, jak mam nadzieję,
to lepiej nie mów Leyli.
- Dobrze? - Dobrze.
Umieram z głodu. Wezmę szybki prysznic i wychodzę.
Zjem wielką michę makaronu i nikt mnie nie powstrzyma.
- Jasne, Funda? - Dobrze, kochana.
Ja i tak zjem frytki.
Twoje róże dotarły przed tobą, Leyla.
Najwyraźniej.
Ale nie ma kartki.
Same kwiaty są wiadomością.
- Tak? - Pani Leylo.
- Witamy w naszym hotelu. - Dziękuję.
Ma pani rezerwację na kolację w Chez Bertan.
Ma pani szofera do dyspozycji.
Rozumiem. Dobrze.
Przecież mówiłam, żebyśmy odwołały, a wy nie chciałyście.
Nie, to piękna restauracja.
- Krzywisz się, Esra. - Nie.
Właśnie że tak.
Ty też.
Nie krzywię się, tylko…
Myślałam, że posiedzimy w hotelowym barze,
a potem wrócimy do pokoju na pogaduchy.
Zapomniałyśmy, że podróżujemy z narzeczoną Cema Murathana.
- Przestań. - No dobra.
- Bo się obrażę. - Żartuję.
To miłe z jego strony. Zaplanował coś dla nas.
To takie miłe.
Mogę prosić o więcej chleba i masła?
Z czego się śmiejesz?
Wracajmy do pokoju i zamówmy makaron.
Nie, chcę spróbować deseru szefa kuchni.
- Kopuła Szefa Kuchni. - Kopuluj z Szefem Kuchni?
- Kopuła. - Aha.
Zgłosimy się, gdy tylko dokumenty będą gotowe.
İskender?
Ma halucynacje z głodu.
Esra?
Jak się masz?
Pięknie wyglądasz.
- Wyglądasz jeszcze lepiej. - Kłamczuch.
To Leyla i Funda.
- İskender. - Smacznego.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Nadal mieszkasz w Ankarze? To znaczy tutaj?
Nie, jestem na wyjeździe dla ministerstwa.
Wracam pojutrze. A ty co tu robisz?
Ja też mam kilka spotkań. Zostaniemy tutaj.
- Mieszkasz w Stambule? - Tak.
Masz ten sam numer?
Nie wiem. A który masz?
- Ten. Zadzwonię. - Dobra.
Bo mój się zmienił.
- Dzwoni. - Tak.
- Możesz go zapisać. - Dobra.
- Do zobaczenia. - Oczywiście.
Pozdrów ode mnie żonę.
Dobrze.
- Miłego wieczoru. - Nawzajem.
Niezły kebab z tego İskendera.
Podwójny!
Funda, sprawdź, czy poszedł.
- Tak. - Mów, o co chodzi.
- Nie widziałam go od dziesięciu lat. - Kto to?
Był moim Cemem Murathanem.
Czemu się rozstaliście?
Zdradziłam go z Muratem.
Tak, mówiłaś o tym.
Telefon ci wibruje.
Myślałem, że to moje serce.
Tak, jasne.
- Defne. - Wróciłam.
Gdzie jesteś?
Witaj.
Ty witaj, Defne.
Wyglądasz zupełnie inaczej.
- Podoba mi się. - Dziękuję.
Wróciłaś naprawdę czy jesteś tu tylko przejazdem?
Przepraszam.
Cierpiałam.
Potrzebowałam czasu.
Defne.
Nie wracaj jak gdyby nigdy nic.
Ja też potrzebuję czasu.
Cieszę się, że nic ci nie jest.
Wszystkie trzy spotkania były udane.
Tylko na zebraniu zarządu Gültepe Chemicals było trochę spięć,
ale wszystkie decyzje były jednomyślne.
To był produktywny dzień.
Chcesz upchnąć trzy dni pracy w jednym dniu i wrócić.
A co mamy zrobić, skoro skończyłyśmy?
Ach, miłości!
Przestań, rozłączam się. Buziaki, wujku.
CEM: ŚPISZ?
LEYLA: JESZCZE NIE
Niemożliwe.
Nie mogłem spać. Tęskniłem za tobą.
Jesteś uzależniająca.
Naprawdę?
Nie chcę spędzać ani jednej chwili bez ciebie.
Podpis. „Gdyby tylko mój mąż miał prywatny samolot”.
- Esra. - No co?
Od tej pory nie ruszam się nigdzie bez prywatnego odrzutowca.
Nie przesadzaj.
Popełnił pan wielki błąd. Lepiej nas do tego nie przyzwyczajać.
Mówmy sobie na ty.
Do tego też możemy się przyzwyczaić.
İSKENDER: CZEŚĆ!
Czy to sok pomarańczowy?
O rany!
Co to? Dostanę buzi?
Pij, mój księciuniu. Chciało ci się pić?
İSKENDER: OD ZESZŁEGO WIECZORU NIE MOGĘ PRZESTAĆ O TOBIE MYŚLEĆ.
ESRA: MINĘŁO TYLE LAT…
İSKENDER: BARDZO ZA TOBĄ TĘSKNIŁEM, ESRA.
İSKENDER: NIE TRAĆMY SIEBIE PONOWNIE.
- Wyścig jest w ten weekend. - Pierwszy wyścig Gece?
Tak. Zapraszam was wszystkich.
Super, przyjdziemy.
Prawda, Esra?
Esra, to pierwszy wyścig Gece.
Tak, chętnie.
Poznacie moich przyjaciół.
Naprawdę?
Super.
Czy już czas na bajkę na dobranoc?
Co ty na to? Idziemy spać?
Co? Nie?
Ale musimy spać.
İSKENDER: CHODŹMY NA KOLACJĘ W TYM TYGODNIU…
İSKENDER: ALE TYLKO WE DWOJE…
ESRA: MOŻE. POGADAMY PÓŹNIEJ.
Cześć. Cem czeka na dole. Wezmę parę rzeczy i lecę.
Mieszkanie jest twoje.
Buddy może zostać u Ömera.
Odbiorę go w weekend. Dobrze?
Dobra. Pogodziłem się z Ömerem.
Mówisz poważnie?
Przyprowadziłem mu Buddy’ego i pogadaliśmy sobie.
Potem mnie zaprosił. Chyba miał doła.
Uściskaliśmy się.
Cudownie. Nawet nie wiesz, jak mi ulżyło.
- Brawo. - Nie zatrzymuję cię. Zgadamy się.
W ten weekend jest wyścig.
- Wszyscy jesteśmy zaproszeni. - Dobra.
Dzwoniła twoja mama. Nie odebrałam.
- Co jej powiedziałeś? - Jeszcze nie wie.
- Nie? - Powiem jej, gdy będzie po wszystkim.
Myślałam, że jesteś u mamy. Mieszkasz u Esry?
Nie, u Leyli.
Weź też te.
Tęskniłeś za mną?
Oto i on. Mój syn cię zdenerwował?
Nie, on nie.
Drodzy widzowie, rozpoczynamy wyścig.
Dziś debiutuje Gece z numerem trzecim.
Zaczyna trzy, cztery długości dalej niż reszta.
Bal Durusu obejmuje prowadzenie!
Ale na ostatnich 600 metrach
goni ją Nar Ekşisi.
Jednak Metin goni środkowym pasem.
Obok niego pędzą Słodki Adem i Orkide.
Gece pędzi na zewnętrznym pasie.
Obejmuje prowadzenie!
Z każdym metrem zwiększa dystans od reszty.
Na ostatnich 200 metrach oddaliła się na pięć długości.
Ostatnie metry wyścigu.
Gece prowadzi teraz na siedem, osiem długości
i wygrywa pierwszy wyścig w karierze.
Drodzy fani, drodzy goście,
wkrótce na trybunie VIP pojawią się organizatorzy
z trofeum Gece.
Obejrzymy to wspólnie.
Gratulacje.
Panie Cemie.
Może pan spojrzeć tutaj?
Nie mówiłeś, że Defne wróciła.
Dla mnie to też była cudowna niespodzianka.
Rzekomo nie chciała przegapić pierwszego wyścigu Gece,
- Cześć. - Cześć.
- Śliczna fryzura, Defne. - Naprawdę? Dziękuję.
Dużo się wydarzyło, gdy mnie nie było.
Jak to? Nic się nie wydarzyło.
Krok po kroku dążysz do celu, Leyla.
Gratulacje.
Nie rozumiem.
Jest tu Mert. Zaraz wracam.
O co jej chodziło?
Jak rozumiem, wróciła po ciebie.
Şeyyaz, upiłeś się? O czym ty mówisz?
Nie, ale próbuję.
Leyla.
Uważaj na Defne.
Nie pozwól, by sprawa Ömera Cenkera nam zaszkodziła.
Ufam Mertowi.
Zobaczymy.
Leyla.
Poznałaś Merta?
- Nie. Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Miło mi. - Mnie również.
To mój przyjaciel z dzieciństwa.
Teraz jest prokuratorem, ale jako dziecko ostro mnie tłukł.
- Chciałabym usłyszeć wszystkie historie. - Chętnie opowiem.
Zwłaszcza o sprawie Ömera Cenkera, o której mówiliście.
O co chodziło?
Leyla. Chodź.
Uciekliśmy.
Nic ci nie jest?
Wszystko będzie dobrze. Nie martw się.
Idziemy.
Gotowa, księżniczko?
- Nie powinieneś być po drugiej stronie? - Wiem, kogo popieram.
Dobra, chodźmy.
Napisy: Ewelina Zakrzewska