- Leyla Taylan? - To ja.
Proszę podpisać.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Leyla. Musimy porozmawiać.
DZIĘKUJĘ, NASTĘPNY
#ZEGARTYKA
Czemu mi nie powiedziałeś?
- Nie chciałem psuć wieczoru. - Ale okłamałeś mnie.
Zająłem się tym. Nie oszukałem cię.
Ale oszukałeś wymiar sprawiedliwości.
Zatuszowałeś przestępstwo.
Był strasznie pijany.
Opuścił dom na krótko, a potem wrócił.
Przedłużono mu wyrok. Nie uniknął kary.
Brzmi prosto, gdy tak to przedstawiasz.
Ale tak nie jest.
Widzę, że nie chciałeś źle.
- Dziękuję ci. - No właśnie. W czym problem?
Ukryłeś coś przede mną.
Nieważne dlaczego.
Tak, to prawda.
By usunąć go z naszego życia.
Ich oboje.
Nie chcę, by Ömer albo Nil nam dokuczali.
Ja też tego nie chcę, ale w ten sposób…
Leyla, pierwszy raz w życiu jestem naprawdę szczęśliwy.
Nie chcę tego psuć.
Nie chcę, by cokolwiek stanęło między nami.
Proszę.
Zaufaj mi.
Nie musisz nic mówić. Po prostu mi zaufaj.
Mam wrażenie, że ukrywasz coś więcej.
Mam rację.
Ukrywasz coś?
To widać.
Powiedz mi, o co chodzi, Cem.
Nie chcę więcej sekretów między nami.
Nie wiem, czy to dobry moment.
Proszę cię, Cem.
Chcę wiedzieć.
Dobrze.
Nie tak wyobrażałem sobie tę chwilę.
Leyla.
W moim życiu nie ma nic ważniejszego od ciebie.
Znasz moje zamiary.
Chcę się z tobą ożenić.
Chcę, żebyś była moją żoną, moim domem.
Widzę, że się boisz.
Nie będę cię do niczego zmuszać.
Włożysz go, kiedy sama zechcesz.
I już nigdy go nie zdejmiesz.
ESRA: USUNIĘTE.
NIE MARTW SIĘ. CHCIAŁAM TYLKO POGADAĆ.
- Esra, skarbie? - Leyla.
Przepraszam. Jestem u Cema. Chyba zasnęłam. Nic ci nie jest?
Chciałam pogadać. Nie mogę spać. Mam zszargane nerwy.
O nie. Dobrze, już jadę.
Nie przyjeżdżaj. Funda tu jest.
Przyjeżdżam. Będę za 20 minut.
O nie.
- Obudziłam cię? - Nie szkodzi.
Co się stało?
Rozmawiałam z Esrą.
Strasznie płakała. Chyba mnie potrzebuje.
Pojedziesz o tej porze?
Tak.
Jeśli chcesz być ze mną, to musisz zaakceptować cały pakiet.
- Pomocy. - Już jestem.
Cem cię podwiózł?
Tak. Mówiłam, że mogę jechać sama…
Co z Esrą?
Dwa razy wysprzątała cały dom. Wyczyściła każdy zakamarek.
Wykąpała Doruka trzy razy.
A teraz jest w kuchni.
Esra. Kochanie.
Leyla.
Wszystko gra?
Czuję się okropnie.
Już dobrze.
Już dobrze. Wiem.
Wiem. Już dobrze.
Przygotowałam pyszności.
To wyszło świetnie.
Spróbuj.
Spróbuj. Widzisz?
Ty też, Funda.
- I co? Dobre? - Pyszne.
Dodałaś soli?
- Pyszne. - Super.
Nie chce mnie słuchać.
Nie oddzwania.
Jest uparty jak osioł.
Nie martw się. Porozmawiam z nim rano.
A to wszystko przez tego zombie.
Merkury, planeta komunikacji, jest w retrogradacji.
Razem z Uranem…
Pieprzę twojego Merkurego i twój Uran.
Ale takie niepełne związki,
niedokończone sprawy, raptownie przerwane romanse
nagle wracają, żeby się dopełnić.
Przepyszne.
Było po wszystkim, ale…
Tak, jasne.
Nie rozmawiali nawet przez trzy minuty.
Od razu poderwał się i poszedł.
Podrywać to on umie.
Nieźle ją poderwał.
„Nie mogę przestać o tobie myśleć”.
A ona? Uśmiechnięta buźka.
„Bardzo za tobą tęskniłem”. Jej odpowiedź? Taka buźka.
To nie koniec.
„Nie traćmy siebie ponownie”. A ona wysłała roześmianą buźkę.
I dalej.
„Chodźmy na kolację w tym tygodniu”.
„Ale tylko we dwoje”. Tylko we dwoje.
„Tylko we dwoje”.
Odpisała: „Może. Pogadamy później”. To koniec.
Nieżyjący Steve Jobs otworzył mi oczy z zaświatów.
W tych wiadomościach nic nie ma.
Nic tam nie ma. Zbyła go.
Daj spokój!
Nawet porządnie mu nie odpisała.
Mówiła, że wraca do domu i że i tak miała ci powiedzieć.
Miałyśmy ubaw.
Skoro jest taki wspaniały, to dlaczego zostawiła go dla ciebie?
Na pewno żałuje!
Nie bądź śmieszny. Nie przeciągaj tego.
To odbije się na Doruku. Przestań.
Jesteście Muratem i Esrą. Opamiętajcie się!
Leyla, co ty tu robisz?
Piesku.
Co to jest?
Sarp.
- Spełniło się życzenie Murathana. - To na serio?
- Czemu go nie nosisz? - Pewnie nie chce złego uroku.
Ty nie masz już nic do gadania.
Dowiedziałam się o twoim wybryku.
Chodź.
Murat, ogarnij się i wracaj do domu.
Chodź, piesku. Wychodzimy.
No już.
Chodź.
Leyla.
Dobra, nie ja jestem tym jedynym,
ale czy naprawdę jest nim Cem Murathan?
On jest zdolny do wszystkiego.
Ömer, proszę cię.
Nie sprawiaj więcej problemów.
Dla dobra Buddy’ego.
Czasem nawet dziewięć lat nie wystarczy, by kogoś poznać.
Na początku mu wierzysz,
ale jego prawdziwe oblicze widać dopiero na końcu.
Weź to.
Wciśnij guzik. Włącz.
Ömer, urządzamy turniej. Wybierz drużynę.
Małżeństwo to poważna decyzja.
Ale Cem się jej nie boi, choć trzy razy mu się nie udało.
Albo jest odważniejszy ode mnie.
Tak to ujmę.
Piękny pierścionek. Włóż go. Chcę zobaczyć.
Nie mogę. Ma za duże znaczenie.
Mogę go włożyć tylko podczas ceremonii ślubnej.
Ale pasuje? Przymierzałaś?
Za mały.
Wcale nie.
Proszę. Pasuje.
Pokaż.
Zobaczmy.
Piękny.
Czy nie byłoby miło,
gdyby do nas przyjechała na parę dni?
Skarbie, nie będziemy dłużej zawracać ci głowy.
Dlaczego uciszyłaś tatę? Coś się stało?
Nie. Nie znasz ojca? Po prostu tęskni za tobą.
Ja też za wami tęsknię.
Powinni wynaleźć teleportację.
Mama ma w środę małą operację. Dlatego to powiedziałem.
- Mahir! - Co?
Jaką operację?
To nic takiego.
- Wiesz, że upadłam na nartach. - Tak?
Kolano jeszcze się nie zagoiło. Tylko to sprawdzą.
No to przyjeżdżam.
Mahir, widzisz, co zrobiłeś?
A niech cię.
Nic nie zrobiłem.
Przecież może przyjechać, skoro nie jest zajęta.
Żadnych protestów. Przyjeżdżam.
Dostaniesz za swoje.
Wstydź się.
Bardzo was kocham. Buziaki, pa.
Hura! Tak się cieszę.
BILET DO NOWEGO JORKU
Osoba, do której dzwonisz, jest na innej linii. Poczekaj.
Zaraz.
Buddy, kochany!
Mój pieseczku.
Przykro mi, ale musisz znowu zostać u taty.
Przepraszam.
Halo, Cem?
Jutro lecę do Nowego Jorku.
- Co się stało? - Mama ma operację.
Tak mi przykro. To coś poważnego?
Mama mówiła, że nie, ale tata kazał mi przylecieć.
Więc lecę.
Słusznie.
Chciałbym lecieć z tobą, ale muszę być w Dubaju.
Nie musisz.
Wrócę za jakiś tydzień.
Dobrze, piękna. Już jadę. Za chwilę porozmawiamy.
Jedziesz tu?
No to do zobaczenia.
Idę!
Cem! Oj!
- Przepraszam za późną porę. - Tak?
- Buddy! - Cześć, piesku.
Buddy! Chodź tu.
- Tak? - Mieszkam na górze. Ali Yöreoğlu.
Rozumiem. O co chodzi?
Wróciłem z wyjazdu… Nie mogę wejść do domu i nie mam telefonu.
A Erkana nie ma w domu. Masz jego numer?
Mam numer Erkana.
Ale ja też potrzebuję pomocy.
Dobrze.
Proszę, bądź tam.
- Proszę. - Chodź tu.
Hura!
Jak tu trafiłeś?
- Nie pytaj. - Proszę bardzo.
- Bardzo dziękuję. - Nie ma sprawy.
Cem?
Dzień dobry.
Nie mogłam wydusić z siebie słowa.
Żałujcie, że nie widzieliście Alego.
Zamarł. Nie mógł się pozbierać.
Od razu się zorientował, kim jest Cem.
A Cem się zorientował, z jakim głuptasem się żeni.
Przestań!
Cem się zdenerwował?
Chyba tak, ale nie dał po sobie poznać.
Pana nowy dokument to Podróż Pierścienia?
- Kręcisz filmy dokumentalne? - Tak.
Zaczął pan od małych filmów o środowisku, a potem rozwinął pan działalność.
Tak, prowadzimy globalny projekt dla ONZ.
Jestem aż tak sławny?
Skąd o tym wiesz?
Powiedzmy, że dzięki zagrożonym karakalom.
Doprowadził pan do zamknięcia kopalni na ziemiach mojego ojca.
- Kosolu? - Tak.
Rozumiem.
Miał żal.
Właśnie. Co za dziwny zbieg okoliczności.
A co z pierścionkiem?
Zabrał ci go? Ma prawo.
Zabrał, ale tylko żeby dopasować rozmiar.
Tak łatwo ze mnie zrezygnować, tato?
Jest rozpieszczona.
Mam pytanie.
Ale powiedzcie prawdę.
Dobrze, że przyleciałam, co?
Powiedzcie.
Dobrze, co? Tak za wami tęskniłam.
My za tobą też.
Cały czas…
Jesteś szczęśliwa?
No wiesz, Cem jest inny.
Troskliwy.
Kochający.
Wrażliwy.
- Mówiłaś, że jest zarozumiały. - Wcale nie.
Przynajmniej nie wobec mnie.
Zrozumiałam, że byłam do niego uprzedzona.
Coraz mocniej mnie zaskakuje.
- Ale? - Nie ma żadnych „ale”.
Odkrywamy siebie nawzajem i coraz lepiej się rozumiemy.
On chciałby brać ślub od razu,
ale powiedziałam mu, że potrzebuję czasu.
Przy Leyli też tak często patrzysz na zegarek?
Twój kucharz się nie zjawia.
Nasz kucharz.
To ty wprowadziłeś go do naszego życia.
Trzymasz wszystkich facetów Leyli blisko, żeby ją kontrolować.
Wino uderza ci do głowy?
Czemu się złościsz?
Nie mam racji?
Nie kazałeś mi zatrudnić Ömera?
A potem go odesłałeś.
Cem, zmieniłeś nawet prawników, żeby być bliżej Leyli.
Oczywiście nie wszystkich.
Beliz dalej jest przy tobie.
Rozumiem.
Jesteś na mnie zła z powodu Leyli.
Tak.
Bo kompletnie tracisz kontrolę.
Pierwszy raz jesteś zazdrosna o kobietę w moim życiu.
Wspólnie stworzyliśmy tę grę.
I to ze mną grasz naprawdę.
I tak będzie całe twoje życie. Nie zapominaj o tym.
Idź do baru, skarbie. Zaraz przyjdę.
Miła niespodzianka.
- Czyżby? - Szkoda, że mi nie powiedzieliście.
- Witaj, Cem. - Cześć.
Ile kieliszków rozbiło się W mym pijanym sercu?
Nie mogę zaznać pociechy Choć próbuję wszystkiego
Ile kieliszków…
- Odpokutuj. Czy znowu to zrobisz? - Nigdy w życiu.
Pójdę na policję, żeby mnie wsadzili.
- Zabierz mnie ze sobą. - Tuan!
- Zapodaj mu jakieś reiki. - Nie chcę.
Może dasz nam wyciąg z kaktusa?
Wiesz, co zrobię? Wezmę kamień z ogrodu.
- Przysięgam. - Gratulacje.
Zobacz, co mu zrobiłeś.
- Spójrz na niego. - Ręka mi się trzęsie.
Moja kolej?
- Co się dzieje? - Co jest?
- Esra. - Nareszcie!
- Dzięki Bogu! - Nadchodzi remedium.
- Niech Bóg spełni twoje pragnienia. - On mi wystarczy.
- Cześć. - Musisz to zobaczyć.
Siedziałem tam i czytałem bajkę na dobranoc mojemu synkowi.
Bajkę na dobranoc.
A ty i ten dupek zmieniliście zakończenie tej bajki.
Nic się nie zmieniło.
Do niczego nie doszło.
- İskender… - Fuj!
Nie wspominaj o nim.
Uwierz mi, do niczego by nie doszło.
Niby jak?
Gdy zobaczyłem te wiadomości,
zrozumiałem, co to znaczy dostać obuchem w łeb,
poczuć, jak ktoś wylewa ci kubeł zimnej wody na głowę,
jak coś mrozi ci krew w żyłach.
Wszystko to zrozumiałem.
- Poczuć, że dostajesz kopa w tyłek? - Tak.
Kochanie, masz rację.
Gdybym mogła wyjaśnić tę bzdurę…
Nasza historia miała szczęśliwe zakończenie.
Wyrwałem cię z rąk tego gościa.
Cieszę się, że to ty mnie odbiłeś.
Nasza historia wciąż ma szczęśliwe zakończenie.
Przysięgam…
- Doruk! - Co?
Gdzie Doruk? Mój syn!
- Mój syn. - Jest u moich rodziców.
Możemy już iść do domu? Proszę.
Nie jestem głupi!
- Jasne. - Nie.
- Coś ty.
To, że zrobiłaś coś tak głupiego,
nie oznacza, że zakończę małżeństwo.
I nie zamierzam nienawidzić żony, którą kocham ponad życie.
- Chodźmy. - Ale…
Nie mogę tam wrócić.
Bo tutaj
ognie wciąż płoną.
- Płoną… - Dość już!
Nie przeginaj. Przysięgam, że nic nie zrobiłam.
Mam już dość. Wystarczy.
Bardzo za tobą tęsknię.
Albo wracasz do domu, albo wracasz do domu. I tyle.
Kocham cię nad życie.
Brawo!
Wrócili!
Chodźmy.
Nie dzwoniłem, bo może odpoczywasz.
Życzyłem tylko powodzenia twojej mamie.
Zadzwonię rano. Całusy. Tęsknię.
Abonent, do którego…
ŞEYYAZ – NIEODEBRANE POŁĄCZENIA
Halo?
Cześć, Şeyyaz. Przepraszam.
Jestem w Nowym Jorku. Co tam?
To koniec.
Nie rozumiem.
Ten nonsens z Defne. Już po wszystkim.
Opowiadaj.
Po wyścigu i tak zniknęła.
Aż tu nagle postanowiła przyjść z Murathanem do restauracji.
Z Cemem?
Zerwaliśmy w obecności jej opiekuna.
Tym razem daję ci znać, że odchodzę.
Do widzenia.
A potem
odeszła w mrok nocy z Cemem Murathanem.
Ciekawe.
Dlatego postanowiłem odwołać plany w Ankarze.
I tak wahałem się z Dubajem.
Defne nalegała.
Leci jutro zamiast mnie.
Defne też leci do Dubaju?
A kto jeszcze leci?
NOWY JORK
Próbuje.
- I będzie próbowała dalej. - Kto?
Defne. Nigdy nie zrezygnuje z Cema.
W ogóle o niej nie myślę.
Co cię tak bawi?
Założyliśmy się, pamiętasz?
Defne potrzebuje tylko Cema.
Prędzej czy później będzie miała z nim dziecko.
Cem świetnie się bawił, gdy się rozstawaliśmy.
Miał ubaw.
Ja teraz śpię.
Śpię. Mam jet lag.
Leyla.
Nie budź jej. Jest zmęczona.
Spiesząc się, będzie czuła się jeszcze gorzej.
Leyla!
- Wstawaj, skarbie. Jedziemy. - Do Dubaju?
Do szpitala. Chodźmy.
Do szpitala.
Dobra.
Abonent…
Minęło jakieś pół godziny. Dam znać, gdy wyjdzie.
Dobra. Mam spotkanie.
Pisz mi o wszystkim.
- Wujku! - Leyla.
Dajcie mi znać. Pa.
My też całujemy. Pa.
- Idę po kawę. Chcesz? - Jasne.
Poznawanie drugiej osoby jest jak poznawanie miasta.
Najpierw poznajesz tylko swoją ulicę.
Potem place.
Potem odkrywasz miejsca, których nie znasz. Podoba ci się to.
I nagle czujesz, że wszystko było na ciebie gotowe
i tylko czekało, aż się w tym zakochasz.
Zatracasz się w radości.
Tracisz poczucie czasu.
To chyba niezbyt bezpieczne.
Nic ci nie będzie.
Nie bój się, Cemie Murathan. Poradzisz sobie.
Zielone. Jedźmy.
Z dala od swojego środowiska naturalnego jesteś bardzo miłym człowiekiem.
Mojego środowiska naturalnego?
Pomijając twoją osobowość Cema Murathana,
jesteś normalną, miłą osobą.
„Miłą osobą”.
Co jeszcze?
W Stambule
jesteś trochę zarozumiały.
Lubię cię tutaj.
Szkoda, że nie mamy keczupu.
Zapomniałam o keczupie. Ale mam…
- Mam majonez. - Jesteś pełen niespodzianek.
- Chcesz? Wypływa. Szybko. - Nie!
Ostatnim razem byłem tu z bratem.
Z Selimem?
Studiował tu.
Chciał zostawić wszystko i wrócić.
Przyleciałem namówić go, żeby został.
Nie udało mi się.
Może gdyby nie wrócił…
Miłość do ciebie jest jak…
znalezienie brakującego elementu układanki.
Czyli kochasz mnie?
Tak.
Więc wiesz, którego elementu mi brakuje.
Mnie?
Na mocy prawa nadanego mi
przez turecki kodeks cywilny i Konsula Generalnego w Nowym Jorku
ogłaszam was mężem i żoną.
Gratuluję i życzę szczęścia.
Znów miałam ten sen.
O czym?
Powiem ci później.
Dobra.
Wstawaj. Chodźmy do twoich rodziców.
Potem się przejdziemy.
Dobra.
Super.
Bardzo cię lubię.
Ja ciebie bardziej.
Kiedy pierścionek będzie gotowy?
Już jest gotowy.
Jest tutaj?
Już czas?
Ja też chcę cię poślubić.
Kocham cię.
Jest Leyla.
Chodź.
- Sarp, weźmiesz to? - Jasne.
- Kochana. - Witaj.
Idę na drugą stronę. Do zobaczenia na rozprawie.
- Jesteśmy gotowi. - Wszystko ogarnięte.
Dobra.
Widziałem was wszystkich w togach, tylko gdy kończyliście studia.
Harry Potter i więźniowie Kartal.
Już nie więźniowie.
Napisy: Ewelina Zakrzewska