Nigdzie nie uciekniesz!
Jeśli wyjedziesz, już nigdy nie wrócisz.
Leyla.
Dzień dobry.
Miał zostać u Alego, ale poleciał do Ameryki.
Zostawię go u Ömera. Pani Gülnaz jest w domu.
- Dobra. - Dobrze?
Do zobaczenia w sądzie.
Obudziłaś się?
Spójrz na mnie.
Nie śpisz? Dobrze.
- Chodź, Buddy. - Idź.
- Leyla. - Tak?
To dziś.
Dziś jest ten dzień.
Chodź tu.
Też to powiedz. Dziś jest ten dzień.
Chodź.
To dziś.
DZIĘKUJĘ, NASTĘPNY
#PUNKTZWROTNY
Edis! Edis!
Mogę prosić whisky?
Dziękuję.
Nie martw się.
Ma pan być na scenie za pięć minut.
A ty masz opuścić to miejsce w ciągu minuty.
Witajcie.
Dalej jest w Izmirze. To większa sprawa, niż myśleliśmy.
Zmienił się cały zarząd wytwórni płytowej.
Leyla naprawia sytuację.
Proszę tędy.
- Dziękuję za wszystko. - Nie ma za co.
Jesteś najlepsza.
Idź. Zwal ich z nóg!
Zadzwoniłam w samą porę.
Nie słyszę cię.
Już jadę.
Zostawiłaś mnie samego.
Będę z tobą za kilka godzin.
Już jadę.
Dziękuję.
- Leyla. - Cześć.
W końcu przyszła Leyla.
Trochę się spóźniłam, ale…
Jesteś cała?
Tak.
- Witaj. - Dziękuję.
Już straciliśmy nadzieję.
Nie dałam rady wcześniej.
Nie wiedziałam, że grasz na pianinie.
- Witaj. - Dziękuję.
Leyla, twój prezent mnie zachwycił.
Bardzo dziękuję.
Ten prezent oczywiście nie był ode mnie.
Tylko od Cema. Oto mój prezent.
Jakaś ty słodka.
Cem.
- Dziękuję. - Nie ma za co. Wszystkiego najlepszego.
Za dwa tygodnie ty masz urodziny.
- Ale nie zamierzam świętować. - Dlaczego?
Nie chcę przyjęcia niespodzianki.
Jesteś głodna? Mogą ci coś przynieść.
Nie, jadłam w samolocie.
Ominął cię niezwykły wieczór.
- Na to wygląda. - Było niesamowicie.
Cem znów sprawił, że czułam się wspaniale.
Dzięki niemu czułam się wyjątkowa.
Cudownie. Tak się cieszę, że jesteś szczęśliwa.
Jeszcze raz wszystkiego najlepszego.
Sto lat dla mnie.
Rozkręćmy znów imprezę.
- Leyla tu jest. Zacznijmy od nowa. - Nie, proszę.
- Leyla, proszę. - Dobrze, zabawmy się.
Przyniosę szampana.
Nic ci nie jest?
Nie zostawiaj mnie.
Już jesteśmy, Defne.
Cemuś.
Dobra. Chodź, Defne.
- Leyla. - Oboje tu jesteśmy.
Jesteśmy.
Właśnie tak.
Będzie spała w ubraniu?
Nic jej nie będzie.
Dobra. Miłych snów. Porozmawiamy po południu.
Nie możesz nas rozdzielić.
Nawet Selim nas nie rozdzielił.
Zawsze będziemy razem.
Buddy, mój kochany!
- Piesku. - Jak się masz?
- Co robiłeś? Bawiłeś się? - Kawy?
Jasne.
Bawiłeś się czy się nudziłeś?
Jakie plany na dziś?
Jadę do biura.
Mam kilka spotkań.
- Nic więcej. - Nigdy nie wiadomo.
Może rzucisz się rozwiązywać kolejny problem.
Edis to ważny klient.
Musiałam polecieć do Izmiru.
Wiem, kochanie, ale…
Dziwne, że załatwiłaś wszystko w ostatniej chwili,
wymieniając cały zarząd.
Wcale nie w ostatniej chwili.
Pracowaliśmy nad tym od dawna.
Ale nie chcieliśmy narażać koncertu i trasy,
więc działaliśmy po cichu.
Nawet mnie nie powiedziałaś.
Nie sądziłam, że urodziny Defne będą taką wielką sprawą.
Chciałam szybko wrócić, ale sprawa się ciągnęła.
Ale i tak wszystko poszło mi jak z płatka.
Żadnych incydentów.
Gratuluję.
Chociaż dotarłam dopiero na koniec, to trafiłam na ważny moment przyjęcia.
Bardzo dziękuję.
To był sarkazm.
Próbuję tylko zrozumieć.
Nie, mówisz z sarkazmem.
Masz do mnie pretensje, Cemuś.
- Jesteś zmęczona. - Pewnie, że tak.
Mogłam tam zostać na noc.
I wrócić rano.
Ale wróciłam dla ciebie. Nie dla Defne.
Dziękuję.
- Znowu sarkazm. - Nie.
- Wezmę prysznic. - Ja też.
Byłam w ich życiu od samego początku.
Słodko i cicho zatruwałam ich małżeństwo.
To bardzo niebezpieczna kobieta.
Pragnie Cema.
Nie wiemy o wielu sprawach, ale dowiemy się.
Nie możesz nas rozdzielić.
Co się stało?
Miałam sen.
Co ci się śniło?
Tuba mnie namydliła,
a Defne rzuciła się na mnie jak Chucky…
Nie powiedziałam mu tego. Wymamrotałam jakieś bzdury.
Zmyśliłam coś o katastrofie lotniczej.
Okropność.
Nie wiem…
Chyba zaczynam wariować jak Tuba.
To normalne, że wariujesz. Ona robi to celowo.
„Nie możesz nas rozdzielić”? Kretynka.
- Prawda? - Idiotka.
Nie pytaj jej o to. Powie, że była pijana.
- Już ją zapytałaś? - Tak?
Nie zapytałam Defne, ale…
Jaką miałeś relację z Selimem?
Aleś ty sprytna.
- Co powiedział? - Mówił, że dobrą. A co miał powiedzieć?
Dogadywał się z Defne?
Co się stało?
Nic. Jestem tylko ciekawa.
Nie pytałabyś bez powodu. Co się stało?
No wiesz…
Defne mówiła różne rzeczy.
Oczywiście była pijana, ale…
Wydawało mi się, że mówi to specjalnie.
„Nikt nas nie rozdzieli.
Nawet Selim nie dał rady”.
Ty też zaczęłaś to robić?
Jak to zaczęłam? Usłyszałam coś…
Nie rób tego, Leyla.
Nic nie robię.
Jestem tylko ciekawa, co to znaczy.
To nic nie znaczy.
Defne za dużo wypiła.
A potem gadała bzdury. To wszystko.
Nie wpadaj w te pułapki.
Pierwszy raz tak się zachowywał.
Na pewno zrobił tylko taką minę.
Dobrze naśladuję? Patrz.
Nie, Esra. Tym razem naprawdę się wściekł.
- Pokłóciliście się? - Coś ty.
Cem Murathan, komiksowy superbohater, miałby się kłócić?
Wyrzucili ciężarówkę kasy pod jego domem, a on nic.
Nawet nie reaguje.
Co najwyżej robi tak.
- Nie lubicie Cema, co? - Co?
- Coś ty! - Nie lubicie go.
- Nie wygłupiaj się. - Zdecydowanie nie lubicie.
Odkąd się przeprowadziłam, nie byłyście u mnie ani razu. Nie lubicie.
- Nie. - Nigdy nie ma cię w domu.
- Ciągle podróżujesz. - Co weekend.
Nie, wszędzie was zapraszam.
Zawsze macie jakąś wymówkę.
- Pewnie zły moment. - Doruk dorósł.
- Jego zachowanie się zmieniło. - Dobra.
Ty masz Doruka. A ty? Zapraszałam cię tyle razy, odkąd zerwałaś z Tuanem.
- Nie przyszłaś ani razu. - Raz nocowałam.
Tak, przyszłaś w nocy, a rano uciekłaś.
Nie, musiałam iść do rodziców. Co miałam zrobić?
Kiedyś było tak pięknie.
- Nie. - Kochanie!
- Przyjdziemy. - Spotykaliśmy się.
Oczywiście, że przyjdziemy.
Dobrze. Przyjdźcie w ten weekend.
Murat, Sarp. Przychodzicie w weekend na grilla.
- Tak? - Cema nie ma?
Jest!
Ale mam… randkę z dziewczyną.
- Nie mamy tego… - Tak. Musimy iść.
Co macie? Nic nie macie.
Kłamiecie. Nic nie macie. Co Cem wam zrobił?
- To nie tak. - Nic nie zrobił.
- Kłamiecie. - Leyla.
Coś jest na rzeczy. O co chodzi?
- Nie czuję przy nim dobrze. - Co?
Cem czuje się z nami nieswojo.
Musi nas znosić.
Nie wygłupiajcie się. On was uwielbia.
Nie, on bardzo cię kocha i dlatego go lubimy.
Ale nikt tu nikogo nie uwielbia.
Po prostu stara się z nami wytrzymać.
Ty też nie jesteś przy nim sobą.
- Co? - Tak.
Dwoisz się i troisz, żeby nas wszystkich zintegrować.
A nas to męczy.
Naprawdę?
Ja byłam taka sama z Tuanem. Dlatego wiem, jak to jest.
Cem, wracaj tu.
Cem, proszę.
Tak, Leyla?
Cześć. Możesz rozmawiać?
Tak. Wyszedłem ze spotkania. Jadę na budowę.
Zaprosiłam przyjaciół na niedzielny brunch.
- To jakaś szczególna okazja? - Nie, chcę spędzić z nimi trochę czasu.
Może zrobimy grilla.
Zaprosiłam też wujka i Cihana.
Musimy dobrać się do twojej piwniczki.
Dobrze.
Nie uzgodniłam tego z tobą, ale nie miałeś planów, prawda?
- W niedzielę przyjedzie mama. - Tak?
Czemu nie mówiłeś?
Nie będzie tu nocować. Żaden problem.
Będzie tu cały tydzień.
Ale może wolisz spędzić dzień z nią.
Przełożę grilla na następny tydzień.
Nie. W sobotę lecimy do Nicei.
Tak?
Chcę kupić jacht.
Wiesz co?
Umieśćmy kalendarz w widocznym miejscu, żebyśmy wiedzieli o swoich planach.
Kiedyś mówiłeś, co planujesz, ale już tego nie robisz.
- Nie chcesz lecieć ze mną? - Chcę.
Mówię tylko, że chciałabym wiedzieć wcześniej.
Masz rację.
Od teraz będziemy uzgadniać ze sobą swoje plany.
W porządku?
Kiedy się skończy, ściągamy to.
Ale nie zakładamy tak, tylko na odwrót.
- O tak. Dobrze, Ömerku? - Dobrze.
Nie kładź jedzenia na stół bez podkładki, dobrze?
Dobrze.
Musimy teraz ustalić priorytety
i uważać na wydatki, dopóki nie znajdziesz pracy.
- Dobrze, Ömerku? - Dobrze.
Dobrze.
Pieseczku!
Obudziłam cię?
Idziemy na zewnątrz?
Chodź, kochany.
Nie sikaj wszędzie. Idź na bok.
Oboje jesteśmy tu gośćmi.
Pojawiły się problemy, na które nie byłam przygotowana.
Wprowadziłam się tam prawie trzy miesiące temu.
Wiesz…
Wciąż się tam do końca nie zadomowiłam.
Nie fizycznie, ale duchowo.
Zawsze łatwo się dostosowuję.
SARP: BĘDĘ W DOMU ZA 10 MIN.
Tyle razy się przeprowadzałam,
ale nigdy nie czułam się tak wyobcowana.
- Bo? - Bo…
Tylko nie myśl, że znowu marudzę, tato.
Oczywiście, że nie.
Powiedz mi, co czujesz.
Wiesz…
Cem to wspaniały człowiek.
Oczywiście.
Jest tak idealny, że zastanawiasz się:
„Czego chcieć więcej?”.
Czy to możliwe?
Czy to w ogóle możliwe?
Wczoraj Esra mówiła, że jest jak komiksowy superbohater.
Wcześniej nazywali go Batmanem.
Wiesz, o co mi chodzi? Jakby zawsze nosił maskę.
DOM LEYLI
Jakby nie był w pełni człowiekiem, tylko superbohaterem.
Zawsze zachowuje się tak, jak powinien.
Właśnie do mnie dzwoni. Jakby wiedział, że o nim mówię.
Widzisz?
Osoba, do której dzwonisz, ma zajęty…
Oczywiście jest troskliwy i kochający. To bardzo miłe.
Ale jest w nim taka dziwna…
bierna agresja, której nie umiem wyjaśnić.
Teraz lepiej rozumiem, co inne kobiety próbowały mi powiedzieć.
Jest narcyzem?
Powiedzmy, że to perfekcjonista.
Ciągle bombarduje mnie miłością.
Nie daje mi odetchnąć.
A kiedy próbujesz przywołać go do rzeczywistości,
popada w skrajność.
Co tam? Czekam na Sarpa.
Przeziębisz się. Zaczekaj na górze.
Nie, zaraz tu będzie. Dziękuję.
O czym mówiłam?
Mówiłaś, że Cem wydaje się fałszywy.
Tak?
Tak to można podsumować.
Pamiętasz, jak opisałaś mi Cema, nim jeszcze powiedziałaś, jak ma na imię.
Opisałaś narcyza.
Mówiłaś, że gdy naprawdę pozna się
wszystkie wady takiego człowieka, to nie można go kochać.
Ale ja kocham Cema.
Namiętność można czasem pomylić z wielką miłością.
Czyli…
To koniec?
Wiesz, że bardzo podziwiam Cema.
Porządny człowiek sukcesu. Z daleka tak to wygląda.
Ale ja zawsze kibicuję Leyli.
Nieważne, kim jest druga osoba. Ja kibicuję Leyli.
Pamiętaj, co mi powiedziałaś na samym początku.
Czy ty i ten mężczyzna macie wspólne marzenia i problemy?
Przemyśl to. Nie spiesz się.
Pani Leylo. Wszystko w porządku?
Boże. Źle z panią.
Przyniosę wody.
Leyla?
Nic ci nie jest?
Oddychaj. Jestem przy tobie.
Skarbie, już dobrze.
Daj rękę.
Proszę, skarbie. Wypij to.
Dzwoniłeś. Nie odbierałam, bo byłam na spotkaniu.
- Na spotkaniu? - Tak. O co chodzi? Coś się stało?
Chciałem zapytać, czy chcesz coś konkretnego na niedzielę.
Nie. Jak chcesz.
Wszystko gra?
Tak. Jestem tylko trochę zajęta.
Dobrze. Do zobaczenia wieczorem.
Dobrze. Buziaki.
Nie chciałam tłumaczyć, po co poszłam do starego mieszkania.
Nie mogłam powiedzieć, że za nim tęskniłam.
To stąd ten atak?
Skarbie, miałaś atak paniki. Zachowujesz się, jakby nic się nie stało.
Sarp, przymknij się na chwilę.
Dlatego, że się spóźniłem?
Zamknij się na chwilę. Daj mi odpocząć.
Leyla.
Co się z tobą dzieje?
- Wychodzę. - Dokąd idziesz?
Spodziewam się was w niedzielę.
Masz samochód? Nie możesz iść sama. Idę z tobą.
Dlaczego sprząta pani ze stołu?
Pan Cem nie przyjdzie na kolację. Dzwoniła jego asystentka.
Aha.
Dlaczego mi nie powiedział?
Tak, jak lubisz.
Soczyste w środku, chrupiące na zewnątrz.
Dziękuję.
LEYLA: SPÓŹNISZ SIĘ? MARTWIĘ SIĘ. DLACZEGO NIE ZADZWONIŁEŚ?
Przygotować kolację?
Nie, ja też nie zostanę. Dziękuję.
Miłego wieczoru.
Dziękuję, że nie przeciągałeś kłótni.
MUSISZ BYĆ BARDZO ZAJĘTY. UMÓWIĘ SIĘ Z FUNDĄ.
ZADZWOŃ, GDY SKOŃCZYSZ.
W ogóle nie reagujesz na tę sprawę z Defne.
Pachnie mi to tchórzostwem.
To nie tchórzostwo. Nie chcę reagować w banalny sposób.
Defne tylko czeka, aż wpadnę w tę pułapkę.
Pamiętasz nasz zakład?
Nie zaczynaj.
Pod koniec tej historii
odejdziemy ramię w ramię.
Przestań.
Stary, patrz. Filtry powinny być zakazane.
To oszustwo. To ma być ona?
Gdybyś przestał gapić się w telefon, zauważyłbyś więcej opcji.
To gotowe jedzenie.
Gdy jesteś głodny, wyciągasz je z lodówki.
Tak na to trzeba patrzeć.
Ale to żywność przetworzona.
Przestańcie. Jesteście obrzydliwi.
Wciąż nic.
Nawet nie odczytał wiadomości.
Wiesz, kto był wczoraj w restauracji?
- Kto? - Yon Richards.
- A kto to? - Były mąż Defne.
Jest wystawa sztuki cyfrowej. Przyszli dużą grupą.
On wie o tobie?
Nie, przyjąłem ich jako właściciel restauracji.
Nie było kiedy pogadać.
A kto jest sponsorem wystawy?
- Kto? - Nil Katmanoğlu.
A kto polecił moją restaurację?
Nil Katmanoğlu.
Ona oszalała, cały czas poluje.
Właśnie.
Co? Tuan.
- Tuan? - Jest z dziewczyną?
Stój, Funda!
- Nie idź tam. - Funda!
Jesz hamburgera?
Więc przestałeś jeść etycznie. Jesz mięso!
Mam niedobór witaminy B12.
- Gratuluję. Smacznego. - Naprawdę!
Zalecenia lekarza…
Raz w tygodniu…
- Biedny chłopak. Nieładnie. - Też mi go żal.
Moja siostra też jest weganką. Nie o to chodzi.
Terroryzował mnie miesiącami.
Wstydziłam się każdego kęsa.
- Nie wrzuciłaś zdjęcia, prawda? - Nie.
Cem, czemu cię nie było?
Był zaproszony, ale…
Za późno się dowiedziałem.
Pisałam do niego.
Ale z jakiegoś powodu nie odczytał wiadomości.
Tak przy wszystkich?
Wczoraj mieliśmy pierwszą kłótnię.
„Gdzie byłeś? Czemu nie odpisywałeś?” Pełny pakiet.
O wszystkim musicie sobie mówić, co?
Zgadza się. Zawsze tak było i będzie. Przyzwyczajaj się.
- Grillujemy! Ja włączę. - Chodź.
Mięso jest gotowe.
Jak to?
Jak to gotowe?
To chyba dobrze?
Nie będzie cuchnąć dymem.
Ale dlaczego?
Cała frajda polega na pogaduchach przy grillu.
Wybacz. Nie znam waszych zwyczajów.
Nie szkodzi. Fajnie, że wszystko gotowe.
Brunch beze mnie?
Trzeba przyznać, że ma jaja.
No co? Zasłużyła sobie.
Ojej, wszyscy tu są.
- Witaj. - Smacznego.
- Mogę? - Śmiało.
Jak się masz, Defne?
W porządku. Dziękuję za pomoc w tamten wieczór.
- Byłam w okropnym stanie, co? - To nic.
Dziś ty, jutro ja.
Podobno wczoraj był z wami Feyyaz?
Tak, byliśmy z Şeyyazem.
To znaczy był z całą naszą paczką.
Według brukowców: „Seksowna prawniczka Edisa
balowała z seksownym szefem kuchni”.
Właściwie piszą o mnie prawdę.
Jestem prawniczką Edisa, a nasz szef kuchni jest…
Leyla.
Poznałam całą historię od byłego męża Defne.
Te dokumenty to wystarczający dowód?
To powinno wystarczyć.
Nasz świadek, Yon Richards.
Dziękujemy za przybycie.
To zaszczyt cię tu gościć.
Oskarżony, Cem Murathan!
Obrońca, Beliz Temur!
Napisy: Ewelina Zakrzewska