Selim, proszę!
Cem!
Selim!
Defne!
Nie. To niemożliwe.
To nie może być prawda.
Cem był w aucie. Tak mówiła jego matka.
Ale Yon Richards powiedział, że uciekali przed Cemem.
Po co mieliby przed nim uciekać?
Defne pokłóciła się z Cemem.
Nie wiem dokładnie o co, ale tamtej nocy coś się wydarzyło.
Najpierw Defne i Cem się pokłócili.
Selim się wtrącił i zrobiło się nerwowo.
Myślisz, że Selim i Defne mogli mieć romans?
Przecież to niemożliwe.
Defne straciła w tym wypadku dziecko.
Ciekawe, czyje dziecko.
Możemy już iść.
Zobaczę się dziś z Leylą? Jutro wyjeżdżam.
- Zjemy dziś razem kolację. - Dobrze.
Żałuję, że tu przyszłam.
Nie zamierzam tego słuchać. Nie wierzę w te bzdury.
Możesz sama porozmawiać z Yonem.
Poznasz historię z pierwszej ręki.
Nie chcę z nikim rozmawiać ani wysłuchiwać żadnych historii.
DOM NIL
DZIĘKUJĘ, NASTĘPNY
#SKOKNABUNGEE
DOM LEYLI
Proszę.
Próbowałam wypytać Nil, ale nie chciała mówić o Leyli.
Mówiłam, że Leyla wspomniała, że ją odwiedziła, ale zaprzeczyła.
Na pewno spotkała się z Leylą?
Widocznie się pomyliłem. Dziękuję.
Dziękuję, Beliz.
Pogadamy później.
Dobrze.
Według Defne ojciec Cema był bardzo dziwny.
Zimny, zdystansowany, skryty narcyz.
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Nie dogadywał się z ojcem.
Młodszy brat był słabszy i mocniej się to na nim odbiło.
Miał też problem z narkotykami.
Cem w ogóle o tym nie mówił.
Defne też mi nie mówiła.
Ale kiedyś piliśmy i śmialiśmy się.
Mówiła, że jestem podobny do Selima.
Że jestem tak samo ciepły i zabawny.
Na zdjęciach wygląda jak ty.
Obyś nie skończył jak on.
Łączyło go coś z Defne?
Nie, mówiła o nim jak o młodszym bracie.
Łączyła ich inna więź.
Zresztą uważam, że Defne zawsze kochała Cema.
Założyłem się o to z tobą.
O tak, przypominaj mi o tym.
Yon Richards mówi, że rozwiedli się z powodu Cema, tak?
Tak. Cem był między nimi od pierwszego dnia ich małżeństwa.
Byłe Cema mówiły to samo o Defne.
Cem nie miał wtedy żony,
ale cały czas był z Defne.
Yon Richards miał firmę technologiczną.
Cem w nią zainwestował.
Tobie zaproponował restauracje.
W ten sposób infiltrują nawzajem swoje związki.
Przed Şeyyazem był Ömer. Dał mu robotę, kiedy poznał Leylę.
- Tak. - Przypadek?
- Mam nadzieję. - Właściwie…
Nie chcę nawet myśleć, że Cem mógłby być tak wyrachowany.
Dzwoni Ömer. To rozmowa wideo.
Szpieguje nas? Dzwoni, gdy o nim rozmawiamy.
- Tak, Ömer? - Leyla.
Popatrz na to.
Jaka słodka.
Skąd ją wziąłeś?
Jesteś w starym mieszkaniu? Co tam robisz?
Przyszłam zabrać parę rzeczy.
Co się dzieje, Ömer? Kto to?
To pani Betty.
Pies mojej terapeutki.
Chodzisz na terapię?
Gdyby polubiła się z Buddym, moglibyśmy ich rozmnożyć.
Może.
Jeśli pan Buddy będzie chciał.
- Oczywiście. - Fajnie by było.
Buddy i Betty.
Dam ci znać.
- Do zobaczenia. - Na razie.
Ciekawe. Ömer chodzi na terapię.
- To dobrze. - Ale Buddy miał mieć młode z Luną?
Luna jest wykastrowana.
Nie możesz nas rozdzielić.
Wujku?
Leyla, gdzie jesteś? Nie ma tu nikogo oprócz Beliz.
Nie rozmawiaj przy Beliz.
Dobra, i tak idę do gabinetu.
Byłeś na komisariacie? Co się stało?
Chwileczkę.
- Beliz, co tam? - Wybywasz gdzieś?
Weekendowy wypad.
Baw się dobrze.
- Na razie. - Pa.
Halo? Mów.
Leyla, byliśmy na policji.
Cihan zna się z komendantem, więc nam pomógł.
- Znalazł akta. - I co?
Nie ma tam wzmianki o drugim aucie.
Więc Cem nie jechał za nimi, jak twierdzi Tuba.
Tak?
Do wypadku doszło 8 marca 2009 roku.
Selim nie zapiął pasów i został wyrzucony przez okno.
Cem nie doznał poważnych obrażeń
i wyciągnął Defne z auta.
Raport lekarski to potwierdza.
Nawet nie wiecie, jak mi ulżyło.
Leyla, powiedz mi coś.
Co ten wypadek ma wspólnego z twoim związkiem? Co próbujesz udowodnić?
Ta kobieta…
Defne… Robiła problemy we wszystkich małżeństwach Cema.
Jeśli mam za niego wyjść,
to nie chcę żadnych tajemnic między nami.
Muszę poznać całą prawdę.
„Jeśli”?
Nie jesteś pewna?
Witaj.
Cem?
Jesteś dziś wcześniej.
Dzwoniłeś dziś, ale…
Oddzwaniałam, ale ty też byłeś zajęty.
Nie było kiedy pogadać.
Jemy dziś kolację z mamą.
Ale nie musisz przychodzić.
Oczywiście, że przyjdę.
Byłam tak zajęta, że zapomniałam zadzwonić do twojej mamy.
Co się stało? Nic ci nie jest?
Dziś jest rocznica śmierci mojego brata.
Cem, nie wiedziałam. Tak mi przykro.
Kolacja nie będzie zbyt przyjemna.
Nie musisz przychodzić.
Ale czy ten wypadek nie wydarzył się w marcu?
Wydawało mi się, że tak mówiła twoja mama…
No już.
Dokończ to, co zacząłeś.
Cem.
Przez kilka miesięcy był podłączony do aparatury.
A potem…
Tak mi przykro.
- Buddy! - Cem.
- Miałeś nie wbiegać do domu! - Cem! Zajmę się tym.
Pieseczku.
Mój kochany.
Wystraszyłeś się?
Nie bój się. Trochę się zdenerwował.
Nie depcz po szkle. Posprzątam.
Dziękujemy.
Znów zmienili menu.
Zmieniają je co pół roku.
Smakuje ci mięso, mamo?
Jest pyszne.
Zrobiłam Cemowi placki z cukinii według pani przepisu.
Mówił, że prawie wyszły.
Wciąż nie jestem dla niego dość dobra.
Nie, udały się.
Dziękuję.
Gdzie wtedy byłam?
Nie pamiętam.
Nie martw się. Zrobię jeszcze raz.
Tym razem nie zostaję długo, ale chcę jak najszybciej
wznieść toast na waszym weselu.
Za życie.
Za szczęście.
Zaczęliście przygotowania?
Jeszcze nie.
Właściwie tak.
Leyla wybrała już suknię.
Cem, proszę.
Śniło jej się, że ślub odbył się w Nowym Jorku.
O, świetny pomysł.
Bylibyście z dala od całego zamieszania.
I co?
Miała na sobie sukienkę mini i krótkie włosy blond.
Ciekawe dlaczego.
To był tylko sen.
To na co czekacie?
Pobierzcie się w Nowym Jorku, nim zrobi się gorąco.
Na razie nie ma jak.
Skoro mowa o Nowym Jorku, podobno jest tu Yon Richards.
Myślałam, że może dołączy dziś do nas.
Nie utrzymujemy kontaktu.
Przepraszam.
Nie wiedziałam.
Nil ci powiedziała?
Że Yon tu jest?
Buddy? Chodź tu, piesku.
Chodź tu, piesku. Nie ma się czego bać.
Jestem tu.
Mieliśmy nic przed sobą nie ukrywać.
I ty mi to mówisz?
Choć masz szpiegów w domu swojej byłej żony?
Jak to działa?
Codzienne raporty od służby domowej?
Jak mogłaś wpaść w pułapkę Nil? Jesteś na to za inteligentna.
Znam cię od dwóch lat, prawda?
I czego się o tobie dowiedziałam?
Niczego.
Nic mi nie mówisz.
Nie rozmawiasz ze mną.
O rocznicy śmierci twojego brata dowiaduję się w ostatniej chwili.
Na kolacji ku jego pamięci nawet o nim nie wspominacie.
Poruszacie dziwne tematy.
Mówicie o zmianie menu.
O moim śnie. O mojej sukni ślubnej.
O plackach z cukinii.
Rozmawiacie o plackach z cukinii, ale nie o twoim bracie.
Unikacie tej rozmowy.
Czujesz się winna, więc przerzucasz winę na mnie.
Tak, poszłam do Nil.
Ciekawość wzięła górę.
Tak, żałuję. Wstyd mi.
Ale nie jestem winna.
Po prostu próbuję cię poznać.
Z pomocą Nil?
Może poproszę o pomoc Yona? Co ty na to, Cem?
Nawet twoje żony cię nie znają.
Może człowiek, który został twoim partnerem dzięki Defne,
coś mi o tobie powie.
Bo ty nic mi nie mówisz.
W ogóle się nie odzywasz.
Stoisz tylko ze sztucznym uśmiechem przyklejonym do twarzy.
Skrywasz za nim prawdziwe uczucia.
Wielkie gesty, niespodzianki, drogie prezenty.
Ale nic nie wydaje się prawdziwe.
Nigdy nie słyszałam na przykład, jak mówisz, że ci zimno,
że ci smutno, przykro, że coś ci się nie udało.
Nigdy nic takiego nie mówisz.
Dziś pierwszy raz straciłeś przy mnie kontrolę,
a oberwał za to Buddy.
- Nie chodziło o wazon. - Chodziło o ciebie.
I musiałam znieść całe przestawienie, by się tego dowiedzieć.
Nie musisz niczego znosić.
Ale kocham cię, Cem.
Kocham cię. I co teraz?
Noszę twój pierścionek na palcu.
Chcę być dla ciebie najbliższą osobą.
Ale nie wiem nawet, kim jesteś.
Nie wiem, dlaczego Defne jest tak ważna w naszym życiu.
Macie jakąś wspólną tajemnicę?
Łączy was coś, o czym nie wiem?
Tak!
Ufam jej.
Bo nie spotyka się ze swoim byłym za moimi plecami.
O czym ty mówisz?
Spotkałaś się dziś ze swoim kucharzem.
A wtedy nie byłaś w biurze, tylko w swoim mieszkaniu.
- Śledzisz mnie, Cem? - Tak.
Bo mnie okłamałaś.
Śledzisz mnie, Cem?
Czekałem pod twoim budynkiem godzinami.
Nie byłem pewny, chciałem to zobaczyć na własne oczy.
- O czym ty mówisz? - Nie ufam ci.
Pierwszego dnia, gdy się kochaliśmy,
wciąż myślałaś o Ömerze.
A w dniu ślubu z Ömerem przybiegłaś do mnie. Teraz jest to samo.
Odkąd włożyłaś mój pierścionek, ta sama panika, te same sceny.
Nie chcę takiej niespodzianki na naszym ślubie.
Wiesz, że to koniec?
Spaliłeś za sobą wszystkie mosty.
Nienawidzę cię.
No co? Kazałaś mi mówić, więc mówię.
Chodźmy, Buddy.
Bo nie chcesz znać prawdy.
Puszczaj.
Puść moją rękę. Buddy, chodź.
Chodź tu.
Nigdzie nie pójdziesz, rozumiesz?
Nie jesteś ofiarą.
- Puść. - Jesteś frajerem.
- Ćpasz, by uciec przed problemami. - Puszczaj!
- Umiesz tylko narzekać. - Puść mnie!
Puszczaj.
Chodź, Buddy.
Chodź tu.
W takim stanie?
Chcesz ochronić Defne przede mną w takim stanie?
Nigdzie nie pójdziesz!
Jeśli wyjdziesz, już tu nie wrócisz.
Jesteś jednym wielkim rozczarowaniem.
Nie masz nic poza nazwiskiem.
A ty jesteś taki sam jak ojciec.
Jak człowiek, którego nienawidzisz.
Zgadzam się.
Selim, stój.
Selim, stój!
Cem, puść moją rękę. Proszę.
Jest taki przez ciebie.
To sam bądź lepszym ojcem.
Będę.
Zobaczysz.
Maska opadła. Ale nie mogłam patrzeć na jego prawdziwą twarz.
Zamknęłam oczy.
Jak można się tak głęboko ukrywać?
Chodź.
Jak on może żyć w takiej ciemności
i oddychać?
Już dobrze.
Wszystko, co dusił w sobie przez lata,
nawarstwiło się i usztywniło.
Nie da się tego rozwiązać.
Jak go stłukę, to się rozwiąże.
- Pieprzony drań. - Nawet o tym nie myśl.
Proszę. Nie zadzierajcie z nim.
Spójrz na swoje ręce.
Kto robi coś takiego?
Nie był sobą.
Jakby coś go napadło.
Pieprzyć tego dupka.
To on zatrudnił Ömera.
Nie będę dłużej milczeć.
Mianował go wspólnikiem.
Nie z dobroci serca, tylko żeby was rozdzielić.
Skąd wiesz?
Szef powiedział Ömerowi, zanim go zwolnił. Dlatego poszedł do domu Cema.
Chyba do niego nie wrócisz?
Najpierw się uspokoję i z nim pogadam.
Żal mi cię.
Mówię ci, to koniec.
Chcę tylko podjąć decyzję na chłodno.
Ten pierścionek wywiera na ciebie za dużą presję.
Nie podejmuj decyzji z pierścionkiem na palcu.
- Brawo! - Brawo, Leyla!
Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin!
Zdrowia, szczęścia i wspaniałego życia.
- Tak. - Dziękuję.
- Życzę ci spełnienia marzeń. - Naprawdę?
Przy okazji! Znalazłam tarocistkę. To żywa legenda!
- Też do niej pójdę. - Ja też.
Krójmy tort. Wyściskamy się i pogadamy później.
- Dobra. Kroimy. - Chodź.
Czekaj.
- Brawo! - Brawo!
- Dobra robota. - Esra!
Szefie, jesteś moją ulubioną osobą.
- Bo kocham czekoladę. - Tak.
Smacznego. Pokroję resztę.
- Dla pań małe kawałki? - Nie.
- Jemy. - Żadnych małych kawałków.
To dla mnie?
- Tak. - Dobra.
- Murat, zjedzmy razem. - Nie, jedz swój.
Ja też poproszę.
- Zjedzmy to razem. - Nie, kochanie.
Znowu Nil. Chce się spotkać.
Do mnie też dzwoni, ale nie odbieram.
Czemu ciągle sprawdzasz telefon? Ktoś przyjdzie?
Zaprosiłaś Cema?
Oczywiście, że nie. Niby po co?
Dzwonek! Ja otworzę.
Jakieś wieści?
Chcę umówić się z nim na odebranie moich rzeczy.
- My je zabierzemy. - Zajmiemy się tym.
To Edis!
Sto lat, moja prawniczko.
Witam. Nie jesteś dziś w trasie?
Ale dziś jest dzień Leyli.
Tak się cieszę.
Byłem już w tym budynku.
- Tak? - Mój kumpel się tu przeprowadził.
Kto?
- To Ali. - Tequila!
- Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.
To mój sąsiad Ali.
Piję!
Ugotuj ich, szefie.
- Stary! - Stary!
- Twoja żona rzuca. - Rzucaj, żono, ale nie możesz trafić.
- Da radę? - Dawaj, Esra.
Nie możesz. Nie zrobiłabyś tego mężowi.
Nie śmiałabyś.
- Czyj to telefon? - Mój. Czemu?
- Naładował się. Mogę podłączyć swój? - Tak.
- Bateria szybko się rozładowuje. - Twoja też?
- Chodź. - Rzucam.
Na litość boską.
- Chodź, Edis. - Nie możesz.
- Dasz radę. - Dam.
- Dasz czadu. - Nie uda mu się.
Dawaj.
Załatwione!
Brawo, Edis!
Edis, gratulacje.
Dziękuję.
- Nasza gwiazda. - Spójrz na niego.
Mogłaś powiedzieć, żebym z nim wyszedł.
To nic. Sama z nim poszłam.
Wytarłbyś mu łapki?
Jasne.
Chodź.
Znów padła mi bateria. Chyba oszaleję.
Usuń niepotrzebne aplikacje. Powinno pomóc.
- To dlatego? - Tak.
Chodź tu.
Wszystko się zmienia w mgnieniu oka.
Nie w mgnieniu oka.
To zaczęło się już dawno. Zawsze się w nim kochała.
Długo tu będziesz?
Jestem tu na stałe.
- Lecę do Nowego Jorku. Masz tam rodziców? - Tak.
Chcesz im coś wysłać?
Nie wiem. Pewnie sama niedługo ich odwiedzę.
Ale dzięki.
- Pójdę im poprzeszkadzać. - Proszę.
Betty może spotkać się z Buddym u mnie w ten weekend.
Co ty na to?
Przy okazji… Wszystkiego najlepszego!
Chodź, Maya.
Dzień dobry.
Cześć.
Dzień dobry.
To Buddy?
Tak, Maya. To Buddy.
Mogę go pogłaskać?
Oczywiście.
Poznaj Mayę.
Twoja córka?
Jestem córką jego byłej dziewczyny.
Oni zerwali, ale my nie mogliśmy.
Jest taka słodka.
Miło cię poznać, Maya. Jestem Leyla.
Wiem. Miło cię poznać.
Mój tata nie żyje.
Nie pamiętam go.
Miałam roczek.
Nazywam Alego tatą, odkąd miałam trzy lata.
A on nazywa mnie swoją córką.
Chodź, opowiesz kiedy indziej.
Jesteś taka słodka, Maya.
Jedziemy na plan. Tata kręci dokument.
O imigrantach. Tych, którzy imigrowali.
- Chodźmy, Maya. - Miło cię poznać. Do zobaczenia.
- Pa, Buddy. Pa, Leyla. - Pa.
- Wsiadaj. - Chodź.
Chodźmy, Barbo.
- Powodzenia. - Dzięki.
Chodź, Barbo.
- Ahmet? - Dzień dobry.
Przywiozłem pani rzeczy.
Od pana Cema.
Chodź.
Zabiorę to. Dziękuję.
Dam panu to.
Na pewno mam jakąś torebkę z wczorajszych urodzin.
- Sprawdzisz? - Już się za to biorę.
To się nada.
Oddaj go w tym.
Wkładaj. Świetnie.
Proszę to oddać w ten sposób.
- Proszę. Do widzenia. - Dziękuję.
Śmiej się. Proszę bardzo.
No co ty. Nawet ja nie byłbym takim dupkiem.
Jak bym śmiał?
Nie dzwoń do niego.
Nie wtrącaj się!
Długo czekałam, ale wiedziałam, że dotrzymasz obietnicy.
Tak. Gotowi.
Mówiłem ci, kochana.
Zamknij się!
Jasna cholera.
To niegrzeczne.
- Cóż… - Prawda?
Jak mógł odesłać moje rzeczy?
Uspokój się.
Jak mógł spakować moje rzeczy i mi je wysłać?
To było gówno w złotym papierku.
- Esra! - No co? Od początku tak mówiłam.
Od początku mówiłam, że ten facet jest fałszywy.
Nie waż się mówić Leyli: „A nie mówiłam?”.
- Naprawiłeś? - Tak, kochana.
Wielkie dzięki.
Przepraszam.
- Leyla… - Tak?
Co to za aplikacja „WhereRU”? To ona przeciążała baterię.
Nie mam pojęcia. „WhereRU”?
Przynajmniej Funda jest w dobrym humorze.
Ale umiera z głodu.
- Jedz, zanim wystygnie. - Zaraz! Daj mi chwilę.
Cześć.
- Witaj. - Spóźniłeś się.
Beliz zabrała swoje rzeczy z biurka.
Co?
Przyszła z walizką. Mówiła, że to na wyjazd.
Opuściła nas.
No i fajnie.
Tak nagle, bez uprzedzenia? Co się stało?
Czemu dzisiaj?
Nie odbiera.
Co się dzieje z baterią?
- Masz ładowarkę? - Nie.
- Ja mam. - Pożycz mi.
Co tu się dzieje?
Czemu Beliz mnie nie zaskakuje?
Przepraszam! Możemy naładować telefon?
Instalował pan aplikację „WhreRU”?
Nie.
Ale macie aplikację szpiegującą w telefonach.
Cem ją zainstalował?
Próbowali licencjonować „WhereRU” przez firmę Yona Richardsa.
Ale ani Stany Zjednoczone, ani Turcja nie wydały pozwolenia.
Robi coś kompletnie nielegalnego.
Byłam pewna, że coś ukrywa.
Facet jest chory.
Zaspokaja tak swoją ciekawość.
I manipuluje ludźmi.
Oczywiście, że to nielegalne.
Zawsze wiedział, dokąd idę. Nawet…
Czasem był tam przede mną.
Pojawiał się znikąd i robił mi niespodziankę.
Czyli przez tyle czasu…
Może wszystko zaczęło się niewinnie,
ale teraz popełnia przestępstwo.
Poważne przestępstwo.
Naruszenie prywatności.
Możemy to udowodnić?
Mamy asa w rękawie,
ale trzeba go przekonać do udziału w rozprawie.
Ale ja też poniósłbym szkody jako partner biznesowy.
Zgłosi pan przestępstwo.
Pan też jest ofiarą.
Cem też pana wykorzystał.
Tuba i Nil złożą osobne pozwy. Będę ich adwokatem.
Ty i Yon Richards będziecie świadkami.
Wezwę też na świadka kogoś od nich.
Defne?
Defne.
Chcę zadać Defne parę pytań na temat Cema w obecności sędziego.
Niech cała prawda ujrzy światło dzienne.
Super.
Dalej obserwuje kobiety, z którymi zerwał.
Na rozprawie dowiesz się więcej.
Więc zerwała z Murathanem?
Leyla już przejrzała na oczy, ale wkrótce nie będzie mógł pokazać się publicznie.
Nie wygłupiaj się!
- Co to za welon i muszka? - Na pamiątkę.
- Ömer, zdejmij je. - Nie.
Już zrobiłem im zdjęcia.
Jeszcze jedno.
Ale w noc poślubną wyłączamy telefony.
Wiesz co…
ESRA
- Tak, Esra? - Leyla.
Cem udzielił wywiadu Hande Berkant.
- Co? - Jak to?
KRÓLOWA PLOTEK
Mój dzisiejszy gość występuje przed kamerami
tylko podczas ceremonii wręczenia nagród i wernisaży.
Zwycięzca prestiżowej nagrody…
Dalej nic.
Tajemniczy przystojniak ze świata celebrytów,
wyjątkowo tajemniczy, odnoszący sukcesy biznesmen…
Dupek.
Palant.
- Dzień dobry panu. - Dzień dobry.
Jesteśmy dziś w pańskiej cudnej posiadłości.
Dzień dobry wszystkim.
Nie lubi pan udzielać wywiadów.
Nie lubi pan też dużo mówić.
Pewnie pana ludzie nakłonili pana do tego wywiadu.
Defne też tam jest.
Tak naprawdę ja sam chciałem się dziś wypowiedzieć.
Naprawdę?
Tyle o mnie napisano i powiedziano.
Mówiono o ludziach w moim życiu zamiast o mojej pracy.
Ale milczałem.
Byłem niesłusznie posądzany o różne sprawy. Milczałem.
W przeszłości wiele przeszedłem. Milczałem.
Bo cisza może być bardzo wymowna.
Czasem potrafi wyrazić coś lepiej niż tysiąc słów.
Właśnie.
Twoja cisza doprowadza ludzi do szału.
Czekaj.
Bo milczenie
wymaga czasem wielkiej odwagi.
A czasem jest koszmarne.
Ale można się przyzwyczaić. Da się przyzwyczaić.
Dziś następuje punkt zwrotny w mojej osobistej historii.
Przekażę wszystkie firmy i zacznę wieść spokojne życie.
Co pan mówi? To ważne oświadczenie.
Jak dotąd nigdy nie przegrałem w biznesie.
Ale zapłaciłem za to w życiu osobistym.
A teraz…
boję się stracić coś bezcennego.
Nie zadbałem o najcenniejszą osobę w moim życiu.
O ja cię. Wyzna Leyli miłość na oczach milionów widzów?
Gdzie psy?
Każda sekunda bez niej
jest dla mnie marnowaniem życia.
Dlatego ja, Cem Murathan,
mówię to dziś,
aby zagłuszyć wszystkie głosy.
Chcę wyznać,
że zawsze kochałem tylko jedną kobietę.
Ja…
kocham cię,
Defne.
- Co? - Co?
- Zuch chłopak! - Ale z ciebie tygrys!
Moja pierwsza miłość.
Mogę wejść?
Moja jedyna miłość.
Co za wyznanie.
A co z pana narzeczoną, adwokatką Leylą Taylan?
Miałaś rację.
Nie można was rozdzielić.
- Przepraszam. - Nie ma za co przepraszać.
Ale jestem zaskoczona.
Cem Murathan tak się obawia naszego pozwu, że musiał zrobić takie przedstawienie.
Gdy ludzie dowiedzą się o rozprawie
po tym wywiadzie,
pomyślą, że atakuję go z zazdrości.
To w jego stylu.
Ale przede wszystkim
jako kobieta
współczuję ci.
Byłaś pionkiem w tej grze.
Szkoda.
Byliśmy dziećmi, gdy złapaliśmy się za ręce.
I już się nie puściliśmy.
Wiele razem przeszliśmy.
Porozmawiajmy.
Nie dam się już tam zamknąć.
Nie o to chodzi. Proszę.
Nie wrócę na odwyk!
Mamy wspólne wspomnienia,
wspólny ból.
Selim, zatrzymaj się. Porozmawiajmy. Proszę.
Pogadajmy!
Jesteś zazdrosny o Defne i dlatego chcesz wysłać mnie odwyk.
Nie bądź głupi. To nieprawda.
Ogromny ból.
Mamy też tajemnice. To prawda.
Ale łączy nas przede wszystkim miłość.
Nie jestem pionkiem Cema, jak ci się zdaje.
Trwam przy nim z własnej woli.
Kocham Cema.
Krótko mówiąc,
nie dam ci w sądzie tego, czego oczekujesz.
Nie zdradzę Cema.
Leyla!
To dziś.
Dziś jest ten dzień.
To dziś.
Leyla Taylan?
Leyla, musimy pogadać.
Dostałam to dzisiaj.
Ogłaszam was mężem i żoną. Gratuluję i życzę szczęścia.
Teraz Defne nie może być twoim świadkiem.
Cem zabezpieczył się ślubem.
Wystraszyli Tubę. Wycofała się ze sprawy.
Spakowała się i wyjechała.
Zmieniła nawet numer telefonu. Wydzwaniałam, ale nie odbiera.
Leyla?
Leyla, nic ci nie jest?
Leyla!
Spójrz mi w oczy.
Wdech, wydech.
CHYBA NIE ZDĄŻĘ NA SAMOLOT. POSZUKAJ MIEJSCA W NASTĘPNYM.
Można szybciej? Spóźnię się na rozprawę.
Wiem, Leyla. Uspokój się.
Nasz świadek, Yon Richards.
Dziękuję za przybycie.
Oskarżony Cem Murathan.
Obrońca Beliz Temur.
To dziś.
Strona skarżąca, Nil Katmanoğlu. Adwokat Leyla Taylan.
Zaczynamy?
WUJEK: WIDZIAŁAŚ?
SPRAWA ROKU
SPRAWA GODNA SERIALU!
APLIKACJA SZPIEGOWSKA
CEM MURATHAN MA KŁOPOTY
DRUGA ROZPRAWA W PAŹDZIERNIKU
Leyla,
zostałaś babcią.
- Urodziły się? - Popatrz na nie.
Leyla, musisz je zobaczyć!
- Co się stało? - Czekają na ciebie.
Już jadę.
Zaraz będę.
Niedługo się zobaczymy.
Napisy: Ewelina Zakrzewska