Non máis odio aos asiáticos!
Non máis...
Memorizaches todo?
Quen dirixe as Lúas Triplas?
Gao Qiu. Operan en Changhua City.
Chámanlle Ma Franco porque é sincero e directo.
E que sociedade dirixe Lin Mutilado?
As Ratas de Prata. En Douliu.
Douliu.
Que si, que xa o sei todo.
Se hai algo que sei facer mellor que calquera desta casa, é estudar.
- Alguén vai a algures? - Imos todos.
E, agora que memorizaches os nomes, tes que agocharte.
Se alguén das tríades descobre que sabes quen son, vante matar.
Dixeches que memorizalo me protexería.
Si, dos Boxers, non das tríades. Vante buscar coma a min.
O que? Puidéchesmo dicir!
A ameaza de agora vén dos Boxers. É máis importante protexerte deles.
Hoxe á noite teño ensaio.
Vanme botar da Compañía dos Domingos se falto máis.
Pois xa entrarás na dos luns ou na dos martes
ou na do día que estea dispoñible cando acabe isto.
Vaite vestir e mete os libros na maleta. Vas ter moito tempo para facer deberes.
E TK? Segue alí coa banda coreana.
Os contactos de June estano buscando. Cando o atopen, vou eu persoalmente.
Vémonos pronto
e, cando eu volva,
prométoche que vas recuperar a túa vida de antes, pero aínda mellor.
- A onde vas? - Iso non importa.
Vaite.
Non dou sacado a imaxe da cabeza. O corpo no chan,
fláccido.
Tiña os ollos abertos.
Queimarei papel de defuntos por el.
A ti que che pasa? Dixeches que era coma un irmán para ti.
Perdín moitos irmáns.
Falas coma un psicópata.
Fixéchelo ben mentres eu non estaba. Usar as avoas foi un acto de inspiración.
Pero, se queres sobrevivir nesta vida,
o único que podes sentir é ira
ou nada de nada.
Non sentir nada
é coma a anestesia.
Férente igual, aínda que non sintas a dor.
Eu véxote sufrir, aínda que ti non o sintas.
Non ves unha merda.
Non estás afeito a que se preocupen por ti.
- Cala a boca. - Cala ti.
Onde estiveches despois do Ka Spa? Con quen estiveches?
Con ninguén importante.
- Por? - Estás distinto desde que volviches.
Pareces...
doído.
Turbulencias.
Ola, señoras e señores.
Dentro duns 30 minutos, aterraremos no aeroporto internacional de Taoyuan.
Abrochen os cintos e recollan as bandexas...
De quen é esta casa?
Benvidos á casa de John Cho.
O seu grupo, Choke on This, toca na Sure Sure.
A cambio, déixanos a casa de vacacións cando está rodando fóra.
É o piso franco ideal. Privacidade total, bo sistema de seguridade e barra libre.
Mi ma.
Levo aquí de relax desde que masacrei o do marisco,
pero seica non foi el o culpable da morte de May.
Tampouco é non culpable.
De verdade os actores fan tanta pasta?
Había como un millón de dólares en coches.
Dous millóns.
- Non ías orgulloso no teu Nissan usado? - O que non quero é ser un delincuente.
Pero quero un deses se só hai que ser John Cho.
Mira os videoxogos! John Cho é moito. Xusto o que faría eu.
E ten un karaoke?
En serio?
Charles.
Facemos un dueto?
Canto tempo temos que agocharnos?
Ata que volva mamá.
Entón debiamos intentar relaxarnos, pasar algo de tempo xuntos.
Nadar un pouco, cantar algunha de Britney.
Charles, ninguén sabe que estamos aquí.
Estamos nunha mansión na praia.
En serio vas pasar o día aquí metido con esa cara impasible?
Esa cara, xusto esa.
Charles, perdemos máis de dez anos da nosa vida xuntos.
Quen sabe se nos quedan dez días ou dez minutos?
Por favor.
Para deixar de pensar en Botas Sanguentas.
Que queres facer?
Charles! Baixa a ver isto!
O ELIXIDO
#PROTAGONIZADO POR JOHN CHO
Ei, Charles!
Veña, unha foto! Vamos!
Para.
Golpeas.
Vale? Tres veces.
Sabes algo de TK?
Aínda non.
- Merda. - Tranquilo, vai estar ben.
Non o van matar.
Foderano ben, pero nada permanente.
Dáste conta de que ser amigo teu é malo para a saúde?
- Por iso non teño amigos. - Non é por iso.
Para! Que pares!
Oi, que carallo!
Non me vas dicir con quen estiveches?
- Non che importa. - Era unha moza, non?
Sabíao.
Gústache.
Como atopaches unha moza que che gusta nuns días?
HOXE BOTEITE DE MENOS! OUTRA VEZ! DEIXAS OS ESTUDOS POLO TEATRO?
OU HOXE NON TIÑAS ACOMPAÑANTE?
SHU SORRISO GRANDE
MUTILADO
MA FRANCO
Tiña un lunar sospeitoso.
Mi madriña!
Aí!
- Ole coma en Jim's Bakery. - A mellor pastelería de Monterey Park.
- Famosa polos pasteis de nata. - E ben situada ao lado do ximnasio.
Mi ma! Por Deus, cousa rica!
- Podería dedicarse a isto. - Agora estou cunha receita de churros.
Impórtavos que veña Grace?
A moza do outro día?
Si, non vai traer problemas nin nada.
Estámonos agochando dun exército de fanáticos suicidas e ben armados
que poñen bombas en discotecas e aguantan horas baixo arxila quente
para matarnos.
É unha tolería indicarlles o camiño
para que a Bruce lle fagan unha palla en seco.
- Ordinaria. - Cabréate que teña razón.
Os celos non che prestan.
- Estás de carallada. - Xa vale.
É unha universitaria.
Non pasa nada.
Entón... iso é un si?
Ben!
Din don, din don!
Son John Cho e esta é a miña casa.
- Ola! - Ola!
- Que tal? - Ola!
Vale.
- Iso. - Podo...?
- Si, pasa! - Grazas.
Si. Saca os zapatos.
- É broma. Estou de carallada. - É de tolos!
Si. Viches isto?
- Viches...? De tolos, a que si? - Ai, Deus!
Es amigo de John Cho? Non o sabía!
- Non é para tanto. - Harold & Kumar é moi boa,
pero o seu traballo dramático é moito mellor.
- Searching? - Xusto.
- Peliculón. - Peliculón!
- Si. - Pero por que estás aquí?
Pois a nosa nai está fóra,
así que, cando os pais non están, os nenos a xogar.
Que conste que non somos nenos. É unha forma de falar.
Espera! Para!
Non me molles! Non podo mollar o pelo!
Que divertido!
Mi ma!
Vou buscar máis cervexas, amigos.
Crema solar?
Queda algo?
Que intencións tes con el?
Non lle vou facer dano, se preguntas iso.
Ben.
Xa perdemos unha hora vixiando os da Tríade
mentres beben cervexa e pasan o tempo.
Seguide vixiando.
Para que?
Aínda non o sei.
Pero hai unha guerra de bandas nos Ánxeles e o tipo que vixiades está no centro.
Estou desexando que quede en nada e que a pesada esta pare de facer de poli.
Non colgaches, pallaso.
Ten un mal día.
- Hai bebidas aí. - Bruce. Xogas?
Si.
Claro.
Agarra ben, céntrate na mira dianteira e aperta o gatillo con suavidade.
- Con suavidade. - Iso.
Acabou o xogo.
Ben! Gañei.
Merda de xogo.
Hai movemento?
Se te refires a estar de festa con tres mulleres na praia, movemento hai.
Tres mulleres?
E agora sae unha música horrible do soto.
Espera, tres mulleres...
Si, tres mulleres.
- Identificáchelas? - Por que?
Por nada.
Están todas boas, pero cada unha ao seu xeito, se vale de algo.
Que fan teus pais?
Por?
Case non te coñezo.
Saber en que traballan os pais de alguén pode dicir moito desa persoa.
Dedícanse á restauración.
Sempre me gustou a idea de ter un restaurante.
Facer un menú só cos teus pratos favoritos e comer alí seguido.
Non tiñan un restaurante.
Eran...
inmigrantes ilegais que meteran no país os cabezas de serpe.
Traficantes que os obrigaban a pagar a débeda en restaurantes chineses.
O que?
De verdade?
Durante canto tempo?
Anos.
Eu lembro...
adormecer enriba de sacos de arroz despois do cole
esperando que acabasen a quenda.
Levaban... malleiras e maltratábanos e todo iso.
Pero sempre volvían á casa cun sorriso na cara.
Sempre me aseguraban algo de comer, aínda que non tivese fame.
Miña nai é igual.
Obrígame a comer e logo chámame gordo se como de máis.
Aínda seguen alí?
Ao acabar o instituto, uninme a unha ONG
e axudáronme a rescatalos organizando unha macrorredada coa policía.
Pero era só un restaurante.
Hai centos máis.
Por que viñeron aos Estados Unidos teus pais?
Na casa era moito peor?
Queríanme nun mundo no que puidese escoller o meu camiño.
Levo aquí desde os cinco anos
e creo que nunca puiden escoller o meu propio camiño.
E coa improvisación?
Iso escollíchelo.
Ás agachadas.
Quero ser un bo fillo, pero...
oxalá me deixasen tomar as rendas por unha vez.
Mamá.
Comiches algo?
Que é isto?
Unha especialidade dos Ánxeles.
Chámanlle Donut Friend.
Á xente gústalle moito.
Este.
Doce de máis?
Non está mal.
Comémolo moito.
Por iso tes esas fazulas gordechas.
Non cambiaches nadiña.
Mira, que che ensino.
Estas son as túas sobriñas.
Ten os lóbulos das orellas miúdos. Non é agraciada.
Mentira.
Isto foi na voda de Xiu Luo.
Que guapa.
E isto... no divorcio de Xiu Luo.
Que lercha! Fixo unha festa polo divorcio?
Para celebrar a súa liberdade.
Que cara feliz.
Sentín alivio cando desapareciches a primeira vez.
Sabíalo?
Así estabas lonxe dese home vulgar e indesexable.
Hsiao Han, que pasou?
Díxenllo moitas veces: "Non fagas inimigos, fai aliados."
Pero non me facía caso.
Prefería resolver os problemas con violencia.
E fixo innumerables inimigos.
Eu sabía que antes ou despois alguén ía vir polos nosos fillos.
Por iso ideei aquel acordo.
Pero... tiña que deixar a Charles atrás.
Polo menos, salvaba un.
Por que non te despediches?
Porque, se te viña ver, non ía ser capaz de facelo.
Tocas moi ben.
May quería que tivésemos hobbies. Mandoume ir a clases.
¿Estás...
ben?
Seguen libres. Os que a mataron.
Ímolos atopar e ímolos matar xuntos.
Iso darache paz.
Se cadra.
Aproveita o tempo coa xente que che importa.
Bruce estará guapísimo.
Ten moza?
Aínda é novo.
Tranquila, coñezo algunhas mozas de boa familia.
E non as hai cuns lóbulos das orellas máis grandes.
Pódochas presentar.
Mamá,
non vou quedar.
Sempre tes o mesmo problema.
Que queres dicir?
Dis que todo isto é pola túa familia,
pero as dúas sabemos
que estrañas a emoción, o xogo de poder.
Podías deixar que se ocupase outro, pero escolles facelo ti mesma.
Fágoo eu mesma porque son a única que o pode facer.
É o mellor para a familia.
E nós?
Falas de protexer a túa familia.
Eu non son familia túa?
Deixáchesnos coma se fósemos un cero á esquerda.
Abandonáchesnos. Nin sequera viñeches para enterrar
a túa única irmá.
Como dis?
Pensei que o sabías.
Vera tiña cáncer de páncreas.
Só lle pedín ao Gran Sun que me avisase se lle pasaba algo á miña familia.
Foi a miña única petición.
Irmá, sempre querías ser a primeira en todo.
Lembras?
Desde pequeniñas, sempre atrás de min.
Sempre me facías sentir que nunca estaba soa.
Pero...
cando máis me necesitabas...
non estiven aí para ti.
Para coidarte.
Estar ao teu lado.
Irmá...
perdóame.
Voume portar ben.
Non debiches vir á dos Quartermaine. A miña familia non se toca.
- Esa xa a oín antes. - Cres que estou de broma?
Non, pero é irónico, cando me contrataches para acabar con teu pai.
Ai, carallo.
Canso de ter a pel seca e áspera?
A nosa familia relacionouse nalgún momento cos cabezas de serpe?
- Tráfico de man de obra? - Si.
Non, a ratio risco-recompensa é mala.
Como foi criarse en Taiwán? Despois de marchar nós?
Noteiche a falta, se é iso o que queres oír.
Pasabámolo moi ben de pequenos.
Dixémoslle a un taxista que papá estaba xordo?
E viceversa?
Acabaron berrándose un ao outro
durante 15 minutos bos ata que se decataron do que pasaba.
Si.
Moi inocentes eramos daquela. Como te convertiches en Pata de Cadeira?
Tiña 14 anos e matei alguén.
E non hai marcha atrás.
Iso cámbiate para sempre.
Mamá.
Xa vale!
Xa todo o mundo pensa que estou gordecho.
Por que non paras de mirar para min?
É moi raro.
Charles!
Protexe a familia!
Aquilo converteuse nunha lenda.
Papá estaba orgullosísimo, pero eu non podía durmir.
O que eu non daba entendido era
por que seguira mallando nel.
Podía parar cando morreu, pero seguín.
Ba dixo que fora o emperador que había dentro de min,
a necesidade de protexer a familia.
Mandoume aceptalo
e, cando por fin o fixen,
notei un cambio.
Todo se apagou.
A comida perdeu o sabor.
Matar fíxose máis doado.
Non hai volta atrás.
Pero encántache cociñar.
E hoxe ata te vin rir un pouco e pasalo ben.
Os Ánxeles está...
guai.
Pero tanto dá.
Son Pata de Cadeira Sun,
defensor implacable dos Dragóns de Xade.
É o meu destino.
Ti como estás?
Como dis?
Ti como estás?
Co desgusto polo de Botas Sanguentas.
Como o levas?
É a vida real? Estasme preguntando como me sinto?
Non sexas pallaso.
Estoume esforzando.
Estou bastante descolocado, a verdade.
E dáme que igual quedo descolocado para o que me queda de vida.
Pero hoxe, contigo, foi un bo día.
Atoparon a TK.
Pero que...? Está ben?
Indeterminado.
Tranquilo, xa o traio eu.
Baixo ningún concepto saias desta casa. Está?
Intenta traelo sen mallar en ninguén.
Vaste sentir mellor ao final.
Empeza coas palabras.
Vale.
É parvo e pouco eficiente, pero vale.
Alégrome de falarmos.
Eu tamén.
Non me toques.
Aínda nada.
- Sigue probando. - Si.
Todo ben?
Si. Houbo unha urxencia no centro xuvenil onde son voluntaria.
Non quería marchar, estouno pasando moi ben.
Podes vir comigo?
- Non che sei. Non debía marchar. - Que dis?
Son o responsable da casa, non sabes?
E se alguén desbarata todo ou Charles descobre que lle desobedecín?
Volvemos antes de que volva Charles. Prometido.
Non querías escoller por ti mesmo?
Oe, vou saír un pouco con Grace, vale?
Ei, listo para saír?
- Si. - Eu tamén. Vamos.
Que?
Enténdote.
- Ola. - Ola.
Aquí poden vir inmigrantes, familias e nenos desprazados
e reciben refuxio, comida e outros servizos que poidan necesitar,
como préstamos e clases de inglés.
Isto é incrible!
- Si? - Si.
- Non te asustes. - Que está pasando?
Non te imos mancar.
Só queremos falar.
Sodes os Boxers.
Non queres saber quen somos? Cal é o noso plan?
Prométoche que estamos no mesmo bando.
Déixame marchar.
Déixame...
Que lle pasa á cadeira?
Cálmate.
Asasi...
Asasinastes a Botas Sanguentas.
Case asasinades a miña nai e a meu irmán.
Quen pens...?
Quen pensas que es?
Fas que che gusto
para manipularme a min e a miña familia todo este tempo.
Sinto algo de verdade por ti, Bruce. Vale?
E sinto moito toda a dor e sufrimento que tiveches que pasar,
pero tes que coñecer o plan xeral.
Nada vai xustificar o que fixestes.
Quéroche ensinar algo.
Por favor.
As tríades orixinais eran rebeldes, loitaban contra a corrupción e a opresión.
Xa non.
Agora as opresoras son elas.
Os Boxers formáronse para facelas retroceder.
Somos un colectivo sen cara contra os opresores da nosa xente.
Un mandato do Ceo.
E, agora mesmo, protexer a nosa xente
implica destruír as tríades por completo.
Por que?
As tríades fan cartos coas desgrazas da xente.
Debiamos protexer a xente chinesa, non matala.
Os Boxers avogamos polo servizo comunitario,
por axudarnos uns aos outros en igualdade.
Pensamos abrir centros públicos
en Asia, Europa, América do Sur e mesmo Australia.
Necesitámoste. Para cortarlles a cabeza ás tríades,
necesitamos a identidade dos fantasmas que as lideran.
Esas identidades só as coñece túa nai. Tesnos que dicir onde se agocha.
O último que vou facer é axudar a unha banda de asasinos.
Cantas persoas cres que matou Charles?
E túa nai? Botas Sanguentas? Teu pai?
A nai facía de mula para Chan Adormecido.
Matáronlle a familia toda nun tiroteo dunha banda
que iniciou un membro dos Dragóns de Xade.
Lembras o da miña familia?
Deixei unha parte fóra.
Cando meu pai se resistiu e pediu liberdade.
As tríades matárono diante dos demais traballadores,
incluída miña nai.
Cortáronlle a cabeza e botáronllela aos porcos.
Non ves o que lle fixeron as tríades a teu irmán? Á túa familia?
Non queres protexerte a ti e a túa nai de todo iso?
Dixeches que querías escoller o teu camiño. Agora podes.
Eu só quero
que Charles sexa libre...
e que miña nai e eu volvamos á vida de antes.
Axúdanos.
Isto non é o que a túa familia cre que quere agora mesmo,
pero é o que necesitan.
Que ti tomes a decisión definitiva.
Non es ti o que dubida. É a voz de túa nai que tes metida na cabeza.
Confía no teu instinto.
Ese acertou sempre.
Prométesme que a eles non os matades?
A túa nai.
Pero Charles é un asasino.
É unha vítima, coma ti e coma min.
Díllelo ás familias que perderon fillos.
- Laváronlle o cerebro. - Para el xa é tarde.
Non é tal!
Non me obrigues, Bruce.
Teño a lista na cabeza.
Miña nai deuma para protexerme de...
de vós.
Xa intentastes sacarlle os nomes e non puidestes.
O único xeito que tedes de conseguilos son eu.
Non me podes matar.
Aínda hai esperanza para Charles.
Prométeme
que o ides deixar ir.
Prometido.
Dáme papel e boli.
Telos aí.
CHAMADA SAÍNTE
Estate chamando a ti?
Ola.
Que fas?
Estou no traballo.
Ti que fas?
Non moito.
Ando...
por aí.
Oe, vou facer algo nunha casa na praia de Malibú.
- Nada do outro mundo, veñen uns amigos. - A ver, Charles...
É a mansión de John Cho
e hai fotos raras del por todas as partes.
Pero hai unha sala de karaoke e vou facer uns pasteis.
Estarás ocupada, pero gustaríame moito volverte ver.
Perdoa por como acabamos a última vez.
Non sei de que falas. Non me volvas chamar.
Fore!
Boa!
Caralludo, Charles!
Veña.
Vámonos de aquí, Charles. Ven desatarme.
Charles, ven! Necesito axuda!
Charles, desátame!
Espera! A onde vas?
Non, Charles!
Que me desates! Tes que vir desatarme! Ven por min, Charles!
Que merda fas, Charles? Estás de carallada? Ven aquí, hostia!
Charles, veña! Sácame de aquí, meu!
Espera! Por favor!
Perdón.
Por favor.
Por favor, non me mates.
Veña.
Es un imbécil, Charles.
Xa o sei.
Fillos?
Dous rapaces.
Ti?
Non cheguei a casar.
Ola, Yuan.
Estou en Taipei.
Quero velo. Agora.
Moito te deixaches,
neno da aldea.
Só che pedín que me avisases
cando algún ser querido me necesitase.
E nin iso puideches facer.
Acabouse facer de seguro de vida.
Agora vou facer o que eu queira.
Para min e para ninguén máis.
E vouche dicir unha cousa.
Vin ata aquí para tomar o único que amas.
O único que protexiches toda a vida.
O teu imperio.
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández