NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Drogi baronie.
Chodźmy!
Drodzy członkowie klubu.
Wasza Wysokość.
Trwa pierwszy etap naszej podróży.
Spocznij.
Książę i ja dolecieliśmy na jacht w Mombasie.
Stamtąd przez niebiańskie Seszele ruszyliśmy na Cejlon
i dalej, wśród wysp malajskich, ku Nowej Gwinei.
A że książę nie przepada za ceremoniami, przedkładając sport nad przemowy,
wszędzie urządzamy sobie małe igrzyska.
Dalej, chłopcy!
Są wśród nas utalentowani biegacze, wioślarze i piłkarze,
więc zwykle wygrywamy z tubylcami.
Lecz w Nowej Gwinei trafił swój na swego.
Wstawaj!
Na szczęście jest jeszcze krykiet.
Dalej, Aldrich!
Odbijamy sobie wszelkie porażki.
Spalony!
- I proszę! - Tak!
Głównie dlatego, że tu nikt krykieta na oczy nie widział.
Nasze przygody trwają także nocą.
Podczas poprzednich podróży w obecności królowej
wieczorami wszyscy zachowywali się poprawnie.
„Nie tym razem.
Filip, który ciężko pracuje i ostro baluje,
nie odmówi odrobiny zabawy.
A w Nowej Gwinei niewierność to pojęcie względne.
Mężczyźni oddają się tu wszelkim uciechom.
Po tej podróży będziemy już wiedzieć,
gdzie szukać najpiękniejszych pań na świecie.
Tymczasem uprzejmie donoszę,
że kobiety na Nowej Gwinei słodsze są od Cejlonek
i dorównują Malajkom.
Zdradzam wam te sekrety w dobrej wierze.
Niechaj jednak pozostaną w murach Klubu Czwartkowego.
Znakomita większość naszych oficerów ma żony i zabiłaby mnie za szczerość.
Obowiązuje zakaz ujawniania informacji.
Co się dzieje na antypodach, na antypodach zostaje.
Zapewniam jednakowoż, że zdam wam relację z każdej »przygody«.
Zapowiada się doniosła, pełna wrażeń wyprawa.
Wasz oddany kompan, Mike”.
W MĘSKIM TOWARZYSTWIE
PRAWO ZAMIAST WOJNY
„NIE” DLA WOJNY!
Ufamy klasie rządzącej.
Oddajemy kraj w ich ręce!
A co oni robią?
ZATRZYMAĆ WOJNĘ
Jak nam odpłacają?
Wciągają nas w bezpodstawną wojnę
pod fałszywym pozorem!
Haniebne, podłe działanie!
Mordercy!
Łajdak! Co za hańba!
Rujnuje nas! Drań!
BRYTANIA UPOKORZONA
Inwazja zakończyła się klęską.
Zgromadzenie Ogólne ONZ jest wściekłe, Amerykanie też.
Nasz premier nie miał wyjścia.
Musiał ogłosić zawieszenie broni i nakazać odwrót.
Nie odzyskawszy Kanału Sueskiego.
- Niestety. - Wszystko na nic?
Gorzej.
Nasze rezerwy walutowe są wyczerpane.
Grozi nam masowa wyprzedaż funta.
Z energetyką nie jest lepiej.
Ludzie w panice wykupują benzynę.
Nim nastanie zima, konieczna będzie reglamentacja paliwa.
To bodaj najgorszy tydzień dla kraju od 1939 roku.
Pokój i zgoda z czasów twego ojca to już przeszłość.
Nasza reputacja narodu uczciwego i przyzwoitego legła w gruzach.
O co chodzi?
Dzwoni książę Edynburga.
A to dopiero.
Z Nowej Gwinei.
- Przepraszam. - Oczywiście.
Pozdrów go.
Halo?
Filip?
Słyszysz mnie?
Owszem.
Nic nie słyszę.
A ty?
Tak, słyszę.
Halo?
Elżbieto?
Słyszysz mnie?
Filipie?
Czekają.
- Cholerne telefony. - Nie zawracam sobie nimi głowy.
Poranny apel. Zbiórka na deku.
Spocznij.
Za nami ledwie dwa tygodnie podróży,
a już pokonaliśmy blisko 20 tysięcy mil,
żeglując w najdalsze zakątki świata,
by zadbać o reputację naszego kraju,
którą obecnie rujnują politycy.
Dziękuję wszystkim i każdemu z osobna za profesjonalizm
oraz dyscyplinę. Jesteście wspaniali.
Z wyjątkiem drużyny piłkarskiej,
której partacka obrona
i fatalny lewoskrzydłowy
doprowadziły do upokarzającej porażki w meczu
z Klubem Żeglarza w Port Swettenham.
Jeszcze jedno, jeśli można, admirale.
Proszę.
Osobiście cudownie czuję się z powrotem na morzu.
Marynarka Królewska zajmuje szczególne miejsce w mym sercu.
Ze świecą szukać większej przyjemności nad służbę na jachcie królewskim,
dlatego z trudem opuszczam pokład.
Lecę do Melbourne otworzyć igrzyska olimpijskie,
gdzie będę musiał się zachowywać,
ściskać dłonie i przecinać wstęgi.
Upiorne zajęcia, zapewniam.
Odliczam czas, gdy po mnie przypłyniecie, by kontynuować tę wspaniałą przygodę.
Tymczasem zachowujcie się,
dbajcie o siebie
i zostawcie mi trochę piwa.
Dobrze powiedziane!
Dobra robota, chłopcy. Brawo.
Bardzo dziękuję.
Brawo.
Przygnębiająca sprawa z tym Suezem.
Więc nie czytaj.
Muszę. Co im odbiło?
- Spójrzmy na harmonogram. - Poprawi mi humor?
Nie sądzę.
Wykreślam, co się da, ale i tak plan jest napięty.
Kopalnia uranu w Terytorium Północnym.
- Hurra. - Parada rolników w Sydney,
potem konferencja Ligi Służb Imperium w Canberze
i garden party u gubernatora.
- Uroczo. - Ale sporządziłem szablon mówki,
którą możesz wykuć na pamięć
i wygłaszać przy każdej okazji.
Australia.
Sama nazwa kojarzy się z romantycznym postępem, ambicją i możliwościami.
Miarą każdego wielkiego narodu są trudności,
które musiał przezwyciężyć na drodze do świetności.
Jakże wiele przeszła Australia.
A więc to jest piec hutniczy.
Od czasów pierwszych Europejczyków, którzy tu przybyli, wiele przetrwaliście.
Mniej niezależny naród zachwiałyby się i wyciągnął dłoń do suwerena,
niegdyś tak istotnego dla tutejszych rządów.
Lecz Australia parła naprzód.
Na podobieństwo swego surowego, bezwzględnego krajobrazu
Australia pokazała prawdziwą siłę i determinację.
Dokonaliście postępu
we wszelkich dziedzinach życia i kultury,
urastając w ciągu ledwie 200 lat
do rangi wyjątkowej, niezależnej cywilizacji,
która będzie się liczyć na arenie świata.
Australia!
Doskonała mowa.
Dziękuję.
Helen King,
ma 29 lat, pisze dla jednej z tutejszych gazet.
Prosi o spotkanie.
Spotkajmy się więc.
Po co?
Na wywiad.
Miało nie być wywiadów.
W tym przypadku jestem skłonny zrobić wyjątek.
- Widziałeś, jak na mnie patrzyła? - Owszem.
Raczej nie mam omamów. Intuicja dżentelmena.
Fakt.
Wciąż za nami jeździ.
Możemy spokojnie założyć, że nie ma wrogich zamiarów.
Auto wiozące Jego Królewską Wysokość
Księcia Edynburga
zbliża się do wspaniałego czerwonego toru.
Pogoda w Melbourne jest przyjemna.
Tłumy szaleją na widok księcia,
który ponoć świetnie bawi się w Australii.
Książę zajmuje miejsce w loży królewskiej.
Igrzyska w Melbourne uważam za otwarte.
Świętujemy szesnastą olimpiadę czasów nowożytnych.
Wygląda na zadowolonego.
Choć raz.
Książę uśmiecha się na dźwięk potężnych braw...
Tak. Bardzo.
...tysięcy widzów.
To moja zasługa.
Wiedziałam, że trzeba mu pozwolić zabłysnąć samemu.
Cóż za podniosła chwila.
Dziękuję, mamo.
W starożytnej Grecji początek igrzysk obwieszczały gołębie.
Tak jest i tym razem.
Gotowi?
- Tak. - Tak.
- Pani Parker. Proszę. - Zostańcie tu.
Jak mogę pani pomóc?
Chcę separacji z mężem. Albo rozwodu.
- Z jakiej przyczyny? - Nigdy go nie widuję.
Nieobecność nie daje podstaw prawnych.
- A zaniedbanie? - Również nie.
Musiałoby dojść do zdrady, nieracjonalnego zachowania albo obłędu.
Jestem pewna zdrady.
Potrzebne będą dowody.
To niełatwe ze względu na jego zajęcie.
- Pracuje dla księcia Edynburga. - W jakim charakterze?
Prywatnego sekretarza.
Rozumiem.
Jest jego najlepszym przyjacielem. Są nierozłączni.
Jest pani pewna?
Po rozwodzie znajdzie się pani w izolacji.
A jeżeli pani wytrzyma, może jeszcze się ułoży.
To zwykle jest najlepsze wyjście.
Wrócę z dowodami.
- Zażywa pan petydynę? - Tak.
I pentobarbital?
Owszem, ale nic mi nie pomaga.
Proszę o coś mocniejszego.
Nie ma już nic mocniejszego.
PENTOBARBITAL
Jeśli chodzi o farmakologię, doszliśmy do ściany.
Współczuję serdecznie, panie premierze,
i w pełni rozumiem potrzebę odpoczynku.
Ale zważywszy na wyzwania, przed jakimi stoi kraj,
nie sądzi pan, że powinien wykonywać obowiązki jeszcze przez pewien czas?
Zadałem lekarzowi to samo pytanie, ale nalegał.
Uważa, że jestem na skraju ludzkiej wytrzymałości.
Kraj zostanie w bezpiecznych rękach.
Pan Butler przejmie stery pod moją nieobecność.
Pan Head będzie nadzorował wycofywanie wojsk z Egiptu,
zaś pan Macmillan... sytuację gospodarczą.
Kryzys gospodarczy.
Jak długo pana nie będzie?
Niedługo.
Kilka tygodni.
Będzie można pana wezwać, jak mniemam.
Powtarzam to zawsze moim sekretarzom.
„Wyjeżdżam, ale Windsor jest tuż za rogiem,
Norfolk również”.
Z hrabstwa Durham będzie pan miał niedaleko.
Nieprawdaż?
Z Jamajki.
Tam pan mieszka?
Tam wysyła mnie lekarz.
Właśnie na Jamajkę?
Na słońce tropików.
Twierdzi, że od niego zależy moje życie.
Co zatem przepisałby pozostałym z nas?
Panie premierze.
Wasza Królewska Mość.
Przepraszam.
Pracujesz w Klubie Czwartkowym jako kelnerka?
- Kto pyta? - Jestem Eileen.
Masz chwilę?
W czym mogę pomóc?
Powiedz, co tam się dzieje.
- Pani z jakiejś gazety? - Nie.
Jestem żoną jednego z członków i matką jego dzieci.
Może go znasz, ma na imię Mike.
W klubie jest ich wielu.
Mike Parker.
Znasz go, prawda?
Z pewnością o to zadbał. Jesteś w jego typie.
Pewnego dnia też wyjdziesz za mąż.
Szczerze ci życzę, byś dokonała dobrego wyboru.
Ale jeżeli spotkasz człowieka, który cię unieszczęśliwi,
życzę ci, żebyś mogła odejść od niego bez komplikacji.
Jeśli możesz powiedzieć coś, co ułatwi mi odejście...
Nie wiem nic na temat pani męża.
- To mój adres i numer telefonu. - Przejście.
Po prostu...
Jeśli coś zauważysz...
- Jeszcze dwa martini. - Dobrze.
Lily!
- Martin. - Masz chwilę?
To ważne.
Wejdź.
- Prześledźmy jeszcze raz tę plotkę. - Trudno zrozumieć, jak się narodziła.
- Twoja siostra... - Szwagierka.
...była na lunchu z ciotką, która spędziła weekend...
W zamku Cholmondeley.
Gdzie jednym z gości był partner do brydża...
Tenisa.
...mecenasa, u którego była Eileen Parker.
- Tak. - To już połowa Wielkiej Brytanii.
Wszyscy wiedzą, że pani Parker chce rozwodu?
Owszem.
Niedobrze.
Trudno będzie to opanować.
Na co uskarża się pani Parker?
Zaniedbanie, nieracjonalne zachowanie i...
niewierność.
Typowe podejrzenia, brak konkretów,
ale pojawiła się wzmianka o klubie,
którego komandor podporucznik Parker i książę Edynburga...
Niech zgadnę. Są częstymi gośćmi.
Członkami założycielami.
Pilnuj tej sprawy.
I bądź czujny.
Proszę.
- Ostrożnie. - Dziękuję.
- Gotowy? - Oczywiście.
Jego Królewska Wysokość.
- Dziękuję za spotkanie. - Drobiazg.
Będę wdzięczna za cierpliwość, muszę rozstawić sprzęt.
- Proszę. - Dziękuję.
- Umieszczę mikrofon. - Pomóc?
Nie, dziękuję.
Gotowe.
Zostawię was.
Dziękuję, Michael. Proszę.
Dziękuję.
Możemy zaczynać.
Musimy zacząć od sytuacji w Egipcie i reakcji międzynarodowej.
Bo?
Na ulicach Londynu trwają demonstracje,
premier ugiął się pod naciskiem innych państw i ogłosił zawieszenie broni.
Nie sądzi pan, że to znaczący moment?
Nie będę się wypowiadał.
- Dlaczego? - To nie jest zadanie rodziny królewskiej.
- Z pewnością ma pan swoje zdanie. - Oczywiście. Nie jestem warzywem.
Ale własne opinie na takie tematy zachowuję dla siebie.
A co dalej z Wielką Brytanią?
Nic jej nie będzie.
Przeżyła publiczne upokorzenie.
Ma pan zaskakująco postępowe poglądy.
Pana to nie martwi?
Ja?
A nie?
Telewizja podczas koronacji, popieranie modernizacji.
To zdrowy rozsądek.
Postępowcy dążą do zmian.
Dość wcześnie nauczyłem się,
że nie należy niczego brać za pewnik.
Nawiązuje pan do rodziny,
która opuściła Grecję wskutek rewolucji.
Pański dziadek zginął od kuli, a ojciec uciekł, by uniknąć jego losu.
Zgadza się.
Ludzie nie znają wielu szczegółów z pańskiego życia.
Zapewniam, że to wszystko jest wyolbrzymione.
- Prawda zaś jest nudna. - Nudna?
Uciekł pan z Korfu w skrzyni,
dzieciństwo spędził na wygnaniu.
Wygnanie to zbyt mocne słowo.
Radziliśmy sobie.
Z pewnością było ciężko.
Czy to trauma wygnania sprowadziła na pańską matkę chorobę?
Jaką chorobę?
Z tego, co wiem, przeszła załamanie nerwowe.
Było jej ciężko,
ale radziła sobie.
Zamknięto ją w szpitalu dla nerwowo chorych, prawda?
A ojciec porzucił rodzinę i uciekł z kochanką?
Nie wiem, czego się pani naczytała,
ale moi rodzice odegrali dużą rolę w wychowaniu dzieci.
Widział pan ojca w ciągu ostatnich sześciu lat jego życia?
Proszę przejść dalej.
Dobrze.
Jakie pan ma wykształcenie?
Wasza Wysokość.
- Dlaczego? - Również jest nietypowe.
Byłem w brytyjskiej szkole z internatem.
Zabrano z niej pana i wysłano do Niemiec.
Do moich sióstr.
- Nazistek. - Chryste.
Mąż jednej z nich przyjaźnił się z Hitlerem.
Spędziłem tam niecały rok, po czym wróciłem do Wielkiej Brytanii.
To oczywiste, po której stałem stronie. Moja służba podczas wojny to potwierdza.
Twierdzę tylko, że pańskie pochodzenie jest o wiele ciekawsze, niż się wydaje.
- Kogo to interesuje? - Ludzie są ciekawi.
Uderzająco przystojny mężczyzna
u boku najsłynniejszej kobiety na świecie.
Kim on jest?
Przykro mi, że rozczaruję...
ale jest zwykłym człowiekiem,
który z pozoru wiedzie dziwne życie,
lecz w gruncie rzeczy niczym nie różni się od innych.
Nie przypomina pan nikogo innego.
Od małego był pan właściwie sierotą.
Siostra Cecylia, nazistka, zginęła w katastrofie lotniczej...
Zmieńmy temat.
Co się wtedy dzieje z człowiekiem?
Taka trauma bez wątpienia wpłynie na to,
jak wychowa pan dzieci, w tym przyszłego króla Anglii.
Dość.
Ludzie mają prawo znać swoich przywódców,
zwłaszcza jeśli nie mogą się ich pozbyć w wolnych wyborach.
Nie pozwól, żebym znów dał się zwieść próżności.
Chryste!
Kensington 8953.
Spotkaliśmy się...
parę razy...
w różnych miejscach.
Po wszystkim opowiadał o swojej pracy...
o znajomych.
Nigdy nie wspomniał o żonie...
ani o dzieciach.
Bardzo mi przykro.
Jeśli to prawda i chcesz ułatwić mi życie...
Oczywiście.
Będzie pani musiała zeznać to oficjalnie w sądzie.
Nie mogę, straciłabym pracę i reputację.
- Tego wymaga prawo. - Nie!
Nie.
Więc po co zgodziłaś się przyjść?
Żeby urozmaicić mi koszmary?
Przepraszam.
Pani Parker sprowadziła do prawnika kelnerkę
z Klubu Czwartkowego.
Kelnerka nie przedstawiła konkretnych dowodów,
wyłącznie pogłoski.
Robi się gorąco.
Nie możemy dopuścić do niczego więcej.
Nie.
Jeśli pani Parker zdoła otrzymać rozwód,
gazety zaczną spekulować.
Cokolwiek robił komandor podporucznik Parker,
przypiszą to też księciu Edynburga.
Nie chcemy, by zaczęto mówić o niewierności i rozwodzie.
Nie.
Bez względu na to, czy oskarżenia są bezpodstawne,
podważy to zaufanie do małżeństwa królewskiego
i zagrozi całej monarchii.
Jakieś pomysły?
Spocznij.
Wykonaliśmy obowiązek.
Igrzyska trwają, a my możemy
zająć się tym, co najważniejsze: naszą wyprawą!
Za dziewięć tygodni dotrzemy do domu.
Najpierw odwiedzimy najdalsze zakątki Wspólnoty.
Z radością oświadczam, że nie będzie tam żadnych reporterów.
Ani fotografów.
Świat nie będzie się nam przyglądał.
W związku z tym Michael ma sugestię.
Proponuję coś nietypowego, w czym z pewnością żaden z nas
wcześniej nie uczestniczył:
zawody w hodowaniu brody!
Kilkunastu z was, którzy już brody zapuścili,
zgoli je i będzie arbitrami dla pozostałych.
Zgoda?
- Nie mów, że widzisz to pierwszy raz. - Znika w oczach.
Ktoś w swej nieskończonej mądrości postanowił,
że wygłosisz mowę bożonarodzeniową.
Co? Do kogo? Marynarzy?
Nie.
Do pół miliarda poddanych Wspólnoty Narodów.
Z gabinetu lorda szambelana. Masz zabrać głos obok królowej.
Tekst w podniosłym tonie, z chrześcijańskim przesłaniem,
okraszony odniesieniami do rodziny i świętości związku małżeńskiego.
A jeśli nie zechcę?
Nikt nie dał ci prawa do własnego zdania w tej kwestii ani w żadnej innej.
Przemowę
Waszej Królewskiej Mości nadadzą jak zawsze o 15.00.
Książę Edynburga w poranek bożonarodzeniowy
powinien być na Ziemi Grahama,
na Półwyspie Antarktycznym, czyli 10 godzin za nami.
Będzie musiał wstać o świcie.
Dlaczego ma przemawiać?
- Słucham? - To nietypowe.
Zaiste.
Jako że Wasza Królewska Mość i Jego Królewska Wysokość
od tak dawna nie byli razem widziani,
naród powinien ich razem usłyszeć, aby...
Uwierzyć, że wszystko jest dobrze.
- Nie zakładałbym aż tyle. - A jednak.
To dobry pomysł.
Dziękuję.
Jeśli mogę zapytać, tak z ciekawości...
Jak najdłużej zdarzyło się tobie i lady Adeane być z dala od siebie?
Trzy tygodnie.
Separacja pozwala wam rozkwitnąć czy przysparza cierpień?
Nie przepadamy za tym.
Zwłaszcza Helen uważa,
że z rozstania nie wynika nic dobrego. Mąż i żona powinni być razem.
Oczywiście.
Wasza Królewska Mość.
- Brown? - Tak jest.
Co jest?
Australijski okręt patrolowy Warreen
znalazł rozbitka na dryfującym kutrze.
Facet próbował naprawić kadłub,
ma połamane żebra i przebite płuco.
Warreen nie ma lekarza, a człowiek umiera.
Jesteśmy najbliżej?
Trzy mile dalej jest francuski frachtowiec.
Jesteśmy najbliżej.
Wyznaczyć kurs.
Robimy zwrot.
Wyznaczam kurs.
Zwrot o 90 stopni.
W górę!
Wciągamy.
Ostrożnie.
Pasy.
Spocznij.
Wyłowiliśmy go przy kutrze.
Pozostali pewnie utonęli.
Na pokładzie nie było dziennika, nie wiemy, kim jest.
Nieistotne, skąd jest.
Był kapitanem, to najważniejsze.
- Sól fizjologiczna. - Jest jednym z nas.
Natychmiast podać mu płyny.
Nie ma mowy.
Dlaczego?
Jesteśmy w trakcie oficjalnej podróży.
Żeby go odstawić,
musielibyśmy całkowicie zmienić kierunek.
To może potrwać, a nas obowiązują terminy.
Nadrobimy.
Ma szczęście, że ocalał.
Zostawimy go w kolejnym porcie.
Znajdzie się z dala od domu
w nieznanym kraju, nie znając języka.
Z dala od rodziny.
Trudno.
Może inna jednostka, nieobarczona obowiązkami...
znajdzie czas na sentymenty.
Obowiązki wykonaliśmy, płyniemy do domu na potężnym jachcie,
mamy pełne zbiorniki.
Jako oficer flagowy odmawiam.
Jako admirał floty nalegam.
Na pokładzie dowodzi wyłącznie jedna osoba.
Oficer flagowy.
Szkolą z tego w marynarce, o ile książę pamięta.
I to doskonale.
Szkoliłem się, jak dowodzić niszczycielami podczas wojny.
Tej samej, którą pan spędził na lądzie.
Nie chcę nadużywać mojej pozycji,
ale jesteśmy na jachcie królewskim, a ja reprezentuję Koronę.
Rozkazuję zawrócić i odstawić tego człowieka do domu.
Drodzy przyjaciele. Po 20 pełnych wrażeń tygodniach na morzu
i wizytach na pięciu kontynentach z radością ogłaszam,
że najbardziej ekscytującą przygodę zachowaliśmy na sam koniec.
Jacht królewski zamienił się w okręt ratunkowy.
Wyłowiliśmy z wody rozbitka.
Nasi genialni lekarze zoperowali go,
a my zboczyliśmy z kursu, by odstawić go do domu, do rodziny.
Cóż to za ludzie.
Cóż to była za rodzina.
Jakiż to był dom.
Gdyby członkowie Klubu Czwartkowego zmęczyli się
bezbarwnym, pustym londyńskim życiem,
sugeruję natychmiastową przeprowadzkę i zamieszkanie
wśród ludów archipelagu Tonga,
miejsca zbliżonego do raju na ziemi.
„Nikt nas wcześniej tak nie witał
i nie karmił.
Nigdy nie widziałem takiego dążenia
do wolności i radości.
I nigdzie na Ziemi,
a przemierzyliśmy ją niemal wzdłuż i wszerz,
nie spotkaliśmy kobiet takiej urody.
To był doprawdy niezwykły czas.
Z ociąganiem...
po trzech dniach tu spędzonych wyrywamy się ich gościnności,
a każdy z nas zostawił tam swe serce”.
To pismo pani męża?
Chciała pani dowodów.
To nie jest oficjalna podróż, tylko nieustanny wieczór kawalerski
z dziwkami w każdym porcie.
Powodzenia.
Dziękuję.
- Wesołych Świąt. - Wasza Królewska Mość.
- Dziękuję. - Dzięki Bogu.
Czas do łóżka.
Edwardzie,
miło cię widzieć.
Gotowe?
Nie.
Czekam na natchnienie.
Sugeruję parę entuzjastycznych frazesów na temat świąt i państwa.
Tego oczekują. Myślę, co ja chcę powiedzieć.
Jasne.
- Znalazłeś? - Prawie.
Gdzie dokładnie jest Filip?
- Ostatnio był na Ziemi Grahama. - Czyli?
- Gdzie jest Ziemia Grahama? - Na Antarktydzie.
Na północy czy południu?
- Na północy. - Skąd, na południu.
Ktoś to w ogóle wie?
Arktyka jest w kierunku północnym,
a Antarktyda... niepółnocnym. Prawda?
Niepółnocnym?
Proszę.
- Już czas. - Dobrze.
- Wasze Królewskie Mości. - Dzieci.
Jego Królewska Wysokość
Książę Edynburga.
„Dzień dobry, tu Britannia.
Jesteśmy na skraju Pacyfiku Południowego, 59 stopni na południe i 60 na zachód.
Trzeba odwrócić globus do góry nogami, by nas odnaleźć.
Niektórzy istotnie czują się jak zawieszeni w próżni,
po raz pierwszy tak daleko od domu.
To odległe położenie
daje nam niepowtarzalną szansę,
by przemyśleć własne życie i to, jak je wykorzystujemy.
Pokonaliśmy pół świata, poznaliśmy różne plemiona,
społeczeństwa i kultury.
Debatowaliśmy nad tym, gdzie jest najlepszy system rządów,
sprawiedliwości i najciekawsze religie.
Tak wiele wprawiło nas w zdumienie.
Rzecz jasna prowadzi to także do przemyśleń nad tym,
jak sami żyjemy, jak wiele wydaje nam się oczywiste.
To naprawdę Filip? Czy ktoś go udaje?
- Dlaczego? - Dziwnie brzmi. Inaczej.
Oto ja, niemal 10 tysięcy mil od Londynu,
otoczony bezmiarem oceanu.
Życie na statku nie jest złe, ale bywa samotne.
Jesteśmy tu razem...
lecz każdy z nas jest sam.
Mam przekazać, że czekają.
Dobrze.
Zmiany w ostatniej chwili?
- Może. - Pomóc?
Nie, dziękuję.
Jesteśmy gotowi.
Dobrze.
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt, Wasza Królewska Mość.
Obywatele Wielkiej Brytanii i Wspólnoty Narodów wysłuchają
Jej Królewskiej Mości Królowej.
Dziękuję.
Po raz kolejny bożonarodzeniowe życzenia krążą po całym świecie
na niewidzialnych skrzydłach
technologii XX wieku.
Napływają ze wszystkich zakątków Wspólnoty,
niemniej żadne nie sprawiły nam takiej radości
jak życzenia od mego męża
z odległej i odosobnionej Antarktydy.
Mężowi memu
od wszystkich zgromadzonych tu krewnych
przesyłam na pokład Britannii najlepsze życzenia.
Cała nasza rodzina czeka na ciebie.
I zawsze będzie czekać, gdziekolwiek jesteś.
Pragnę wyrazić wdzięczność mężczyznom i kobietom w całej Wspólnocie,
którzy łączą się w wysiłku”...
Filip
Zawsze pamiętaj, że masz rodzinę.
Tu jesteś.
Coś nie tak?
Nie.
Jej przemowa...
Co z nią?
Była niespodziewanie wzruszająca.
Zaskoczyła mnie.
Muszę przyznać, że jestem odrobinę...
Stęskniony?
Tak.
Jasne.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk