NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Anno, co to?
- Pingwin. - Bardzo dobrze.
Karolu, kto jest wśród pingwinów?
- Tata. - Tak.
Bo jest na Antarktydzie.
Stamtąd popłynie na Szetlandy Południowe, potem na Falklandy,
a dalej w górę aż do Wyspy Wniebowstąpienia.
To nasze zamorskie terytoria.
Musimy je od czasu do czasu odwiedzać, żeby nie czuły się zaniedbane
i nie zechciały się uniezależnić.
- Zęby umyte? - Tak.
- Pacierz zmówiony? - Tak.
- Dobrej nocy. - Dobranoc.
Chodźcie, dzieci.
Umieśćmy zdjęcie księcia Edynburga przy ich łóżkach,
żeby poznały go, gdy wróci.
W tym wieku pięć miesięcy to wieczność.
Tak jest.
- Co to? - Od księcia.
Nagranie z podróży.
Jak miło.
Obejrzymy zamiast kolejnego filmu.
...wszczęcie postępowania rozwodowego
komandora podporucznika Mike’a Parkera i jego małżonki...
Kensington 3742.
Tommy?
LIZBONA
Premier powraca po trzech tygodniach na Jamajce.
Oto jest!
Panie premierze!
Dziękuję. Miło znów znaleźć się wśród was.
Jak wiecie, wyjechałem, by skupić się na zdrowiu.
Dziś w pełni sił powracam do obowiązków.
- Dziękuję. - Panie premierze!
Cisza.
- Siadamy. - Już?
Chodź, skarbie.
Filip przysłał nam też opis. Odczytam go.
„Witam wszystkich”.
- Witamy! - Witamy.
Powiedz: „Witaj, tato”.
„Oczyma wyobraźni
widzę was wszystkich przed ekranem, jak ku swemu rozczarowaniu
zamiast Potwora z Czarnej Laguny oglądacie nudny film z mojej wizyty”...
- Pingwiny! - To chyba nie tatuś?
„...na Wyspie Króla Jerzego, sto mil od wybrzeży Antarktydy”...
- To tatuś. - To tatuś?
„...wtulonej w białe kości wielorybów.
Mamy nowych przyjaciół, Mike jest oczarowany”.
- Ale oswojone! - Zapuścił brodę.
Jak wszyscy.
Wyglądają jak zbóje.
Nie mów tak. Wygląda jak podróżnik.
- Co to? - Zabawnie pisze:
„Zainstalowaliśmy nawet drogowskaz, by znaleźć drogę do domu”.
Pałac Buckingham, świetnie!
„Trochę daleko do pracy.
Na szczęście mamy towarzystwo.
Chłopaki z Hunting Aerosurveys
świetnie grają w tenisa”.
W tenisa! Głuptasy.
O matko.
„A teraz ciekawostka. Psy husky mają oczy różnego koloru”.
- Jak kajzer. - Mamo!
„Ale przede wszystkim uwielbiają piłki do tenisa”.
Widzimy.
„Dzięki potężnym pazurom nie ślizgają się na lodzie”.
Patrzcie!
„Z innych zwierząt są pingwiny
i foki, które przesyłają serdeczne pozdrowienia.
A ja wraz z nimi.
Wasz kochający tata
i mąż.
Filip”.
Dzień dobry.
Tommy?
Wasza Królewska Mość.
Miałeś cieszyć się emeryturą.
- Owszem. - Co więc tu robisz?
Albo targa tobą nieznośna tęsknota, a to byłoby...
- Tragiczne. - Właśnie.
Albo wezwano cię na pomoc.
Rutynowe spotkanie z pułkownikiem Adeane’em.
Wysłał po ciebie służbowe auto.
To mój samochód.
Daliśmy ci auto?
W pakiecie pożegnalnym.
- Ale chyba nie z kierowcą? - Owszem.
- Ja to zrobiłam? - Tak sądzę.
Byłeś nam wszystkim bardzo drogi.
Muszę jechać.
Do Windsoru?
Do Sandringham.
Michael znalazł mi parę dni wolnego.
Słusznie.
Dobrze zrobiłeś, że dałeś mi znać.
Służyłem czterem monarchom z trzech pokoleń rodziny królewskiej
i robiłem wiele, by ich chronić, głównie przed nimi samymi.
Ale po raz pierwszy postaram się ocalić czyjeś małżeństwo,
by chronić Koronę.
Nie chodzi tu, rzecz jasna, o szczęście Parkerów.
Skądże.
Drogi Filipie!
Nawet nie wiesz, jak ucieszył nas film, który przesłałeś.
Cudownie było cię zobaczyć.
Dzieci były pod wrażeniem wielorybów i pingwinów.
Bardzo ci do twarzy
w rybackim ekwipunku i z brodą.
JEGO KRÓLEWSKA WYSOKOŚĆ KSIĄŻĘ EDYNBURGA
„Nie zapomnę, co mawiała moja babka
o małżonkach zapuszczających brodę”.
Dalej pisze...
Reszty wam nie przeczytam.
Dalej, książę!
Prosimy!
Cholerka!
A niech mnie! Jego Królewską Wysokość czeka gorące powitanie!
GDZIE PAN BYŁ, SIR ANTHONY?
PREMIER, KTÓRY PORZUCIŁ KRAJ, POWRACA
Dzień dobry.
Przede wszystkim dziękuję za to, że radziliście sobie pod moją nieobecność.
Rab kompetentnie mnie zastąpił,
informując o ważnych decyzjach, które należało podjąć.
Przez te wszystkie miesiące zachowaliśmy jednolity front
i niech tak pozostanie.
Rząd jest podzielony.
Czyż nie?
Wojna, na którą nalegałeś,
doprowadziła do chaosu niczym za Cezara i Pompejusza.
W kraju brakuje paliwa, nie ma zapasów,
sojusznicy jednoczą się przeciwko nam, a nasza reputacja legła w gruzach.
Jesteś niczym chorągiewka na wietrze.
O ile pamiętam, również byłeś za wojną.
Ale nie za bezprawną wojną.
Ty...
kłamco!
Kłamco!
Dążyłeś do niej równie mocno jak ja!
Własnoręcznie oskalpowałbyś Nasera, gdybyś tylko mógł!
Puściłbyś z ogniem cały Bliski Wschód!
Straciłeś zaufanie społeczeństwa i partii.
To koniec.
Do którego sam mnie doprowadziłeś!
A teraz mnie opuszczasz?
Wszyscy przeciwko mnie?
Dobrze wiesz...
jak i ja...
że w polityce nie ma sprawiedliwości.
Biegnij! Dalej!
Kapitan Lascelles?
Pani Parker.
Co pana tu sprowadza?
Jak każdy emeryt w Londynie
poszukuję dobrych miejsc na lekturę.
Co pan czyta?
Poezję romantyczną?
Historię wojskowości, kampanie napoleońskie.
- Wasz syn? - Tak.
Komandor Parker zapewne jest dumny.
Gdyby tylko wiedział, jak syn wygląda.
Znów wyjechał.
Współczuję.
Wiem od żony, jak ciężko jest być samej z dziećmi
przez wiele dni, czasem tygodni.
Silne małżeństwa z pewnością sobie radzą.
Naszemu się nie powiodło.
Przykro mi.
Pragnę jednak prosić o powstrzymanie się jeszcze przez chwilę
z oficjalnymi deklaracjami.
Książę Edynburga wykonuje królewskie obowiązki.
Nie chcemy, by artykuły prasowe zniweczyły jego wysiłki
lub podały w wątpliwość małżeństwo królowej.
Po to pan przyszedł?
To nie jest zbieg okoliczności.
Wiedział pan, gdzie będę, i chciał wstawić się za nimi. To żałosne.
Wciąż jest pan ich lokajem, nawet na emeryturze.
Przepraszam, ale mieliśmy telefon z Downing Street.
Premier prosi o audiencję w pilnej sprawie.
Jest już w pociągu, dotrze przed 15.00.
Pociąg z Londynu wjeżdża na peron pierwszy.
- Eden! - Eden!
Hańba!
Dziękuję.
Eden musi odejść!
Oczywiście konsultowałem to z innymi lekarzami.
Błagałem, by pozwolili mi działać.
Ale wszyscy są w tej kwestii zgodni,
że czas przedłożyć zdrowie nad dobro kraju
i...
I złożyć rezygnację.
Przykro mi, jeśli... Waszą Królewską Mość rozczarowałem.
Czy dałam to panu do zrozumienia?
Nie, ale...
tak sądziłem.
Ja...
Decyzja o wojnie była zbyt raptowna.
Przykro mi, że okłamał pan Izbę, twierdząc,
że nie wiedział o zamiarach Izraela.
Oboje wiemy, że to nieprawda.
Mimo wszystko...
współczułam panu.
Długo czekać w cieniu wielkiego człowieka,
jakim jest Winston, tak cierpliwie i lojalnie,
aby w końcu dostać szansę, żeby mu dorównać.
Często najlepszym wyjściem jest nie robić nic...
ale z własnego doświadczenia wiem, jakie to frustrujące.
Ci, którzy nie podejmują działań, nie zapiszą się w historii.
Więc to naturalne, że człowiek ambitny i zdeterminowany
pragnie, by o nim pamiętano.
O nim, a nie o jego upadku.
Nadszedł czas, by powiedzieć Jej Królewskiej Mości
o rozwodzie Parkerów i ją ostrzec.
Bez względu na to, czy książę Edynburga jest niewinny,
gazety zrobią swoje i zaczną pytać o stan małżeństwa królowej.
Wyczuwam niepokój.
Jeżeli chcesz, sam się tym zajmę.
Nie.
Znajdę chwilę w pociągu, by z nią pomówić.
Powodzenia.
Przepraszam, przyszedł telegram od lorda Salisbury.
Proponowany następca sir Anthony’ego
to pan Macmillan.
Oczywiście. Dziękuję.
- O co chodzi? - Chciałem powiedzieć, że...
Możemy to omówić w samochodzie
podczas podróży do pałacu...
Nie, usiądź.
Dziękuję.
Wygląda na to...
że pani Parker, żona komandora podporucznika Parkera...
Znam Eileen.
Postanowiła wnieść pozew o rozwód.
Boże.
- O tym chciałeś pomówić? - Tak.
Rzecz jasna, nie ma mowy o żadnych niestosownościach
ze strony Jego Królewskiej Wysokości Księcia Edynburga,
niemniej trzeba się przygotować na irytujące nagłówki.
Z jakiego powodu?
Co Eileen zarzuca mężowi?
Okrucieństwo, porzucenie i...
zdradę.
Komandor podporucznik Parker jest prywatnym sekretarzem
oraz przyjacielem Jego Królewskiej Wysokości.
Mówi się również o pewnym liście.
Jakim liście?
Liście do członków klubu, w którym komandor Parker przechwala się
na temat podbojów podczas oficjalnej podróży.
Jakiego rodzaju podbojów?
Nie.
Nie odpowiadaj. Możesz odejść.
Dziękuję.
Pan Macmillan.
Wasza Królewska Mość.
Rozumiem, że po zasięgnięciu opinii członkowie Gabinetu uznali,
iż jest pan w stanie zjednoczyć rząd i stanąć na jego czele
po rezygnacji sir Anthony’ego?
Owszem.
Gratuluję.
Choć obawiam się, że jest to wątpliwa nagroda.
Faktycznie, podniosła się przeciw nam wrzawa.
Wskutek wojny Edena straciliśmy dawną przewagę moralną
i życzliwość sojuszników,
nie wspominając o fatalnej sytuacji gospodarczej.
Skutki są opłakane.
Nie była to jednak wojna tylko Edena.
Wypowiedział ją rząd,
którego pan, jako kanclerz, był istotnym członkiem.
Pamiętam również, że na początku głośno się pan za tą wojną opowiadał.
Nie należy ukrywać swego udziału
choćby w najbardziej kłopotliwej sytuacji.
Panie premierze.
Wasza Królewska Mość.
Michael, poproś, by przysłali samochód.
- Mostek. Odbiór. - Wachta dzienna prosi o zgodę na zejście.
Udzielono.
PRAWNIK PAŃSKIEJ ŻONY POINFORMOWAŁ MNIE
O WSZCZĘCIU POSTĘPOWANIA
Masz chwilę?
Zwariowałeś?
Znasz zasady.
Żadnych listów.
Baron miał być dyskretny.
List trafił w ręce Eileen, a ona wysłała do pałacu zawiadomienie.
Zamierza wnieść o rozwód.
Wiadomo, do kogo to dotarło.
Tak.
Musimy tak założyć.
Dzień dobry.
Pamiętam, jak na Malcie robiłyśmy razem zakupy.
Lata temu.
Fakt.
Przyszłam...
bo dotarła do mnie smutna wiadomość,
że masz kłopoty w małżeństwie.
Może ja lub ktokolwiek inny mógłby pomóc?
Nikt nam już nie pomoże.
Rozumiem.
Separacja groziła nam od dawna.
Chciałam rozwodu kilka lat temu,
lecz ze względu na szum wokół komandora Townsenda i księżniczki Małgorzaty.
wstrzymałam się.
Dziękuję.
Ale dziś jest inaczej.
Co się zmieniło?
Nic. W tym problem.
Jest gorzej.
Niektóre kobiety godzą się na takie upokorzenia,
ale ja za bardzo szanuję siebie i dzieci, by to znosić.
Nie wiem, o czym mówisz.
Proszę.
Nie można tego zamieść pod dywan.
Czarno na białym.
Mogę prosić o przysługę?
Wstrzymaj się, dopóki nie postanowimy, co zrobić.
Mam tego serdecznie dosyć.
Przez całe życie wyświadczam przysługi takim jak wy.
Nie macie zielonego pojęcia, jaką cenę płacą za to
rodziny waszych poddanych.
Poleciłam mecenasowi, by wydał oświadczenie.
Panowie, pragnę odczytać krótkie oświadczenie mojej klientki,
pani Eileen Parker.
„Po latach nieszczęśliwego małżeństwa
doszłam do smutnego wniosku,
że formalna rozłąka jest dla nas obojga najlepszym wyjściem.
Mój mąż nie wykazuje chęci,
by spełniać się w rodzicielstwie ani w małżeństwie.
Pozostaje nam jedynie rozwód”.
- Dziękuję. - Panie Lewis!
Przyjaciel księcia się rozwodzi, tylko u nas!
PRZYJACIEL KSIĘCIA SIĘ ROZWODZI
...TRAFILI NA CZOŁÓWKI GAZET...
ROZSTANIE PARKERÓW
Nie.
Telegram od mojego prawnika z Londynu.
Twierdzi, że gazety szaleją, ale to nie katastrofa.
Jest pewien, że wszystko rozejdzie się po kościach.
Wywiniemy się.
Obaj wiemy, że nie.
Ja też dostałem telegram z Londynu.
Mam nadzieję, że nie będziesz mi tego utrudniał.
Nie.
Złożę rezygnację.
Natychmiast.
Niniejszym składam rezygnację...
z obowiązków prywatnego sekretarza księcia Edynburga
ze skutkiem natychmiastowym.
Przyjmuję.
Pracowałeś ze mną na tyle długo, że znasz zasady.
Nie ma tu miejsca na pomyłki, skandale,
na bycie człowiekiem.
Powinieneś zejść z pokładu w Gibraltarze.
Sugeruję nie udzielać komentarzy, a zwłaszcza nie pisać listów.
Oczywiście.
Komandorze Parker?
Czy książę pana zwolnił?
Kilka słów?
Spadajcie.
Z drogi. Precz!
Nie mam nic do powiedzenia. Precz!
Po rezygnacji komandora podporucznika Parkera
prasa brytyjska się uspokoiła i zmieniła nastawienie.
Ale?
Obawiam się, że zagraniczne media nie są tak przychylne.
Wczoraj ukazał się tekst w Baltimore Sun.
- Gdzie? - W Baltimore.
Twierdzą, że stolica kipiała od plotek
o romansie księcia Edynburga
z nieznaną kobietą, z którą regularnie spotykał się
w garsonierze fotografa barona Nahuma.
Nahum jest przewodniczącym Klubu Czwartkowego w Soho,
którego książę jest członkiem założycielem.
To wywołało iskrę i w brytyjskiej prasie znów zawrzało.
Manchester Guardian pisze:
„Amerykanie nie łykali wieści z Londynu tak łapczywie od czasów pierwszych plotek
o romansie króla Edwarda VIII i pani Simpson”.
Proszę dalej.
Sunday Pictorial na pierwszej stronie przypomina, że rodzina królewska
„budzi uwielbienie i podziw na całym świecie, bo jest rodziną”.
W tygodniku Time ukazał się nagłówek: „Za dużo czwartkowania”.
I dalej: „Oczy świata nie wpatrywały się z takim napięciem w te kwieciste zasłony,
odkąd Wallis Simpson przemykała korytarzami pałacu Buckingham”.
Natychmiast sprowadźmy księcia Edynburga.
To jedna myśl.
To byłby dobry pomysł,
ale chętnie poznam zdanie Michaela w tej kwestii.
Sądzę, że wcześniejszy powrót księcia na wyraźne wezwanie pałacu
prasa zinterpretuje jako przyznanie się do winy,
co tylko doleje oliwy do ognia.
Rzeczywiście.
A tego nie chcemy.
Nie.
Cóż więc zrobić?
Co?
Tak?
Admirał prosi na słowo.
Niech wejdzie.
Sugerował, by Wasza Wysokość przyszedł do niego.
Dziękuję.
Admirale?
Proszę, komandorze.
Dziękuję.
Dostałem wiadomość w sprawie pańskiego spotkania z królową.
Pan, nie ja?
Ja tu jestem dowódcą.
A ja jej mężem.
Jej Królewska Mość przyleci do Lizbony dzień wcześniej.
- Pan, zgodnie z poleceniem... - Słucham?
...ma się z nią spotkać na lotnisku. Wytyczne są konkretne.
Dziękuję.
Krawat.
Nie ten, jakiś poważniejszy.
Takie było polecenie.
Jest w serduszka, na miłość boską.
Kapelusz też?
- Tak. - Nie znoszę kapeluszy.
Chodzi o to,
aby zdjąć go w odpowiedniej chwili.
„Na znak rycerskości i szacunku”.
Przed wejściem do samolotu.
Przed schodkami.
- Michael. - Kapelusz.
Kochanie.
Później pomówimy.
Gotowy?
Wasza Królewska Mość!
W końcu znowu razem. Ale na jak długo?
Wasza Wysokość!
Czy Wasza Wysokość tęsknił?
To nie zada kłamu plotkom o rzekomym kryzysie małżeńskim.
Co za niezwykła scena.
Zgromadzili się tu reporterzy z całego świata.
Królowa i książę Edynburga kryją się na jachcie przed oczami świata.
Oczy świata są skierowane na królewski jacht.
Rozumiem.
Dziękuję.
Dzwonił sekretarz prasowy.
- Twierdzi, że kroki, które podjęliśmy... - Cała ta szopka.
...nie rozwiązały problemu.
Plotki wciąż krążą.
Oboje wiemy, że tak być nie może.
Nie może.
Wykorzystajmy więc okazję,
że nie ma dzieci i nic nas nie rozprasza,
i porozmawiajmy.
Otwarcie.
Coś musi się zmienić, aby nasze małżeństwo funkcjonowało.
Dobrze. Kto pierwszy?
Głupie pytanie. Zawsze jestem na drugim miejscu.
Zacznę więc właśnie od tego.
Wciąż narzekasz.
- Ja? - Bezustannie.
Uskarżasz się jak dziecko.
Dziwisz się?
Wąsaci zarządcy pałacu traktują mnie jak smarkacza.
- Bo postępujesz jak smarkacz. - Dają mi instrukcje.
„Zrób to, nie rób tego. Włóż to, nie tamto”.
Upokarzają mnie. Nie zrozumiesz.
Owszem, zrozumiem.
Ostatnio zaznałam tylu upokorzeń, że wystarczy mi na całe życie.
Od pięciu miesięcy jestem samotna jak nigdy dotąd.
Z jakiego powodu?
Przez ciebie.
Sama mnie odesłałaś.
- Nie wiesz dlaczego? - Oświeć mnie.
Jesteś zagubiony.
Nie rozumiesz swej roli i samego siebie.
Chryste.
Posłuchaj.
Inaczej wyobrażaliśmy sobie
- to małżeństwo. - Mało powiedziane.
Jesteśmy...
Uwięzieni.
...w szczególnej sytuacji.
O rozwiązaniu dostępnym dla kogokolwiek innego...
O rozwodzie.
Owszem, o rozwodzie.
Nie może być mowy.
Nigdy.
Wiem.
Wciąż cię nosi. To musi się skończyć.
Potrzebuję tego ja
i cała nasza rodzina.
Monarchia jest krucha.
Sam mówisz, że jeszcze jeden skandal,
jeszcze jedna awantura, i będzie po nas.
Co ułatwi ci decyzję,
żeby pozostać w tym małżeństwie?
Czego chcesz?
Pytasz o cenę?
Pytam, co cię przekona.
Dobrze.
Aby moje życie było znośne,
musieliby mnie zacząć szanować ci straszni wąsacze.
Nie nazywaj ich tak.
Nie będę, jeśli zaczną wreszcie się golić,
by zerwać ze snobizmem i uprzedzeniami.
Koniec sarkania na obcokrajowca.
- Zdobędziesz szacunek zachowaniem. - Nie!
Zdobędę go dzięki jedynej rzeczy, która robi na nich wrażenie.
Przez gest, niepodważalną deklarację, która zamknie im usta.
Na razie rangą przerasta mnie mój ośmioletni syn!
Jest następcą tronu!
A ja jego ojcem, Elżbieto.
Jej Królewska Mość Królowa
na mocy aktu opatrzonego Wielką Pieczęcią Królestwa,
datowanego na 22 lutego 1957 roku,
nadaje niniejszym
Jego Królewskiej Wysokości Księciu Edynburga
tytuł i podnosi go do rangi
Księcia Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Książę Edynburga od dziś znany będzie
jako Jego Królewska Wysokość Książę Filip, Książę Edynburga.
„Oto syn Anglii,
wsławiony na lądzie i na oceanach.
O najświetniejszy żeglarzu
od dziejów zarania”.
Doskonale, dziękuję.
„Do ciebie w rytm bębnów i werbli
garnie się żołnierska brać.
Bo oto i on,
syn Anglii najświetniejszy pośród nas.
Pod jego zwycięzcy komendą
nie zginie ni jeden z was”.
Wspaniale, książę.
Michael, pozwolisz na chwilę?
Oczywiście.
Trochę tu ponuro.
Trochę?
Bez Eileen nie umiem prowadzić domu.
Mogłeś rozpalić ogień.
Jest whiskey, przypaliłem parę kiełbasek. Mam cię przyjmować jak króla?
Proszę.
- Za żony i ukochane. - Oby się nie spotkały.
Co teraz? Wracasz do marynarki?
Nie. Do domu.
Wojsko to nasz dom.
Do drugiego domu. Do Australii.
Mogę z tobą?
Sądziłem, że wszystko się ułożyło.
Na ile się dało, kiedy człowiek się sprzedał.
Ona chce więcej dzieci.
Mówię, że świat ma już dość królewskich gęb do wykarmienia,
a ona na to: „Potraktuj to jak drugi akt”.
Tragedii greckiej?
Jej życia jako matki.
Z jej punktu widzenia to ma sens.
Karol nie jest jej dzieckiem,
należy do Korony.
Jest żywym wcieleniem tego, co po niej nastąpi, co ją zastąpi.
Trudno kochać dziecko, które przypomina ci o własnej śmierci.
- Fakt. - Traktuje go ozięble.
Stara się, jak może.
Kolejne dzieci nie będą kojarzyć się ze śmiertelnym zagrożeniem.
Pokocha je.
Transport na lotnisko.
- Co ja bez ciebie zrobię? - Będziesz dzwonić.
Więc...
to koniec epoki?
Dziękuję za ten czas.
Nie, Mike.
To ja dziękuję.
- Wasza Wysokość. - Filip.
Wasza Wysokość.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk