NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zebraliśmy się w obliczu Boga i wiernych,
by połączyć tego mężczyznę i tę kobietę świętym węzłem małżeńskim...
ustanowionym przez Boga przed grzechem pierworodnym
i zwiastującym
jedność Chrystusa z jego Kościołem.
Przeto nie godzi się traktować
tego sakramentu bez należytego szacunku
i hołdować żądzom cielesnym
niczym bezrozumne zwierzęta.
Trzeba zachować rozwagę i umiar
w duchu bogobojności,
zważając na przyczyny, dla których małżeństwo zostało zawarte.
Bardzo dziękuję.
Powab, pełnia życia, urocze.
Jeszcze jedno, gotowi?
Colin, podbródek w dół.
Dziękuję. Wszyscy patrzą na mnie. Uwaga!
Za państwa młodych!
Cholerne wesela.
- Są takie przygnębiające. - Chyba że to twój własny ślub.
Kolejna parka wyrusza do zamku.
Opuszcza kraty, podnosi most.
- To znaczy? - Tak robią pary, prawda?
Odwracają się ku sobie i tyle ich widziano.
A o mnie co powiesz?
Nikt nie chce mnie za żonę.
Wszystkich odstraszam.
Ja bym spróbował.
Nie żartuj, przyjaźnimy się.
Czyż nie tego szuka się w małżeństwie?
W dawnych czasach
ludzie pobierali się z rozsądku, małżeństwo stanowiło konsolidację majątków
oraz innych rzeczy.
Przyjaźń, wspólnie wyznawane wartości
i poglądy na świat.
Hodowalibyśmy konie, mieli armię dzieci...
- Billy... - Umiem się zachować.
Twoja rodzina mnie zna i nie jest mi niechętna.
- Uwielbiają cię. - A ja ciebie.
Od zawsze.
Jestem twoim wiernym druhem.
Mama powiedziała ostatnio coś ciekawego.
Ponoć pierwsze dziesięć lat małżeństwa to zaledwie uwertura.
Potem często nadchodzi kryzys, z którym trzeba sobie poradzić.
I dopiero wtedy tak naprawdę odnajduje się właściwy rytm.
Sądzisz, że tak było z nami?
Możliwe.
Może wyprawimy duże przyjęcie na naszą rocznicę,
by uczcić to, że przetrwaliśmy?
Dobrze.
Tak?
W porządku. Małgorzata.
Jak było?
Mimo wszystko podniośle, a jednocześnie dobijająco.
Droga trwała wieki.
- Mama była okropna. - Poważnie?
Na szczęście z powrotem przysłali śmigłowiec.
Mam dojmujące wrażenie, że w całym tym zamieszaniu...
znalazłam sobie męża.
Co?
- Kogo? - Billy’ego Wallace’a.
Wielkie nieba.
Gratuluję!
Chryste!
Gdybym się zgodziła, dasz swoje przyzwolenie?
Oczywiście.
Jak najbardziej.
Rozważam właśnie z Filipem przyjęcie z okazji dziesiątej rocznicy ślubu.
Moglibyście ogłosić na nim zaręczyny, jeśli chcesz.
Dobry pomysł.
Zatem postanowione.
- Dziękuję. - Nie ma za co. Dobranoc.
Proszę wyjaśnić, dlaczego satelita krąży wokół Ziemi
zamiast spaść albo polecieć w kosmos.
Nie wiem, co sądzić o rosyjskim satelicie nad naszymi głowami.
Co on tam robi?
Teoretycznie zbiera dane na temat gęstości górnych warstw atmosfery.
Bardziej podstępny cel
to publiczna demonstracja potęgi wojskowej
i technicznych możliwości Rosjan.
Rakieta, która wyniosła satelitę,
może przenieść głowicę atomową
na terytorium wroga z zegarmistrzowską precyzją.
Proszę sobie wyobrazić skutki dla Amerykanów.
Czeka ich kryzys wiary w siebie, jak mniemam.
Musimy wykorzystać tę okazję i połączyć siły,
by wspólnie stawić czoło Rosjanom.
Naprawimy tym samym stosunki angielsko-amerykańskie,
jakże nadwyrężone po kryzysie sueskim.
Po wojnie mówiono, że Eisen...
Jestem zdeterminowany, by odbudować wyjątkową relację,
jaka łączyła nasze kraje,
wykraczającą daleko poza język i wspólną historię.
Niczym w małżeństwie,
które przeżywa dobre i złe chwile,
musimy się postarać, by wszystko wróciło do normy.
Ponoć trzeba umieć słuchać.
W każdym małżeństwie.
Czy możemy dowiedzieć się tyle, ile Sowieci?
Jak to zrobimy?
Niech kierowca mnie podrzuci, a potem zawiezie cię na stację.
Może zaczekam?
Niemądry pomysł.
Dlaczego? Ile czasu z nim potrzebujesz?
Dzień, może dwa.
To ostatni raz, obiecuję.
- Nie składaj pustych obietnic. - Nie.
Jestem gotowa to zakończyć. Już czas.
- Zostałeś premierem. - Owszem.
Jeden, dwa, trzy, flesz.
Wspaniale.
Dlaczego to on musi robić mój oficjalny portret?
Dlaczego nie?
Wszyscy twierdzą, że na zeszłorocznym portrecie
wyszłaś ślicznie.
Mówili, że przypominam ciebie.
Właśnie.
Cecil tworzy jakieś baśnie.
Ale robi to doskonale.
Proszę patrzeć na mnie.
Podbródek...
Jak sądzisz?
- Moja nowa dama do towarzystwa. - Wasza Królewska Mość.
Niech się wypowie na ten temat.
Ma kontakt z normalnym światem.
Portrety urodzinowe powinny dojrzewać z wiekiem.
Jak sama portretowana. Ukazywać zmiany charakteru, złożoność.
Realizm.
Nikt nie oczekuje od nas złożoności. Proszę usiąść.
Ludzie mają dość realizmu we własnym życiu.
- W nas szukają ucieczki. - Istotnie, Wasza Królewska Mość.
Proszę sobie wyobrazić.
Dziewczyna - proste, młode stworzenie. Siedzi w ponurej komórce przy kuchni.
Ma mnóstwo pracy, tyle zmywania.
Jakże tęskni za pociechą, za nadzieją.
Jeszcze raz. Jeden, dwa, trzy, flesz.
Pragnie poczucia, że jej życie ma jakiś większy sens.
Otwiera kolorowe pismo, widzi fotografię Jej Królewskiej Wysokości
i przez krótką, cudowną chwilę sama staje się księżniczką.
Wznosi się ponad nieszczęsną, żałosną rzeczywistość w świat fantazji.
Później z wysoko uniesioną głową
wyjdzie na ulicę w nowej apaszce, na którą oszczędzała.
Będzie jak nowo narodzona,
a to dzięki Waszej Królewskiej Wysokości
oraz ideałowi, który pani uosabia.
Jeden, dwa, trzy, flesz.
Doskonale.
Czy w ciągu 20 lat, odkąd znamy tego koślawego żurawia,
Billy’ego Wallace’a, jakaś kobieta obrała go sobie na obiekt pożądania?
Zdecydowanie nie.
Więc jak wyjaśnić to?
Dzwonił lord Blandford, by przeprosić
za niedyspozycję pana Wallace’a.
Niemożliwe, mamy ogłosić zaręczyny.
Ponoć został ranny. I to dość poważnie.
Gdzie on jest?
Jej Wysokość Księżniczka Małgorzata.
- Z drogi! - Szlag.
- Noga w górze! - Billy?
Dziękuję, Simpson.
Co się dzieje? Mieliśmy dziś to ogłosić!
Nieprzewidziane okoliczności. Waśń o świcie.
Jesteś pijany?
Nie mów tak. Wziąłem coś na ból.
- Co się stało? - Już mówię.
Uśmiejesz się po pachy.
Twój przyjaciel Tennant obraził się na mnie.
Pobiłeś się z Colinem?
Padło słowo „pojedynek”.
Pojedynek?
Tennant mnie wyzwał.
Moim zdaniem pojedynki to dziecinada,
ale przyjąłem wyzwanie...
Jak dżentelmen.
Nie ukrywam, że wieczorem nieco wypiliśmy.
Lecz o świcie byliśmy trzeźwi i pełni werwy.
Tennant chciał pędzić do Glen po pistolety ojca.
Idiota, to szmat drogi.
Blandford zaoferował swoje.
To była głupia pomyłka.
Pojedynek to nie tylko próba umiejętności strzeleckich,
ale też charakteru.
Dziesięć kroków!
Jeden, dwa,
trzy, cztery,
pięć, sześć,
siedem, osiem, dziewięć,
dziesięć!
Skurwiel postrzelił mnie w nogę. Straszne.
Ale przeżyłem, to tylko draśnięcie.
Co go rozwścieczyło?
Dziwna sprawa. Gdy się rozeszło, że jesteśmy zaręczeni,
znalazłem się w centrum uwagi.
Jakby każda śliczna dziewczyna na Ziemi potraktowała to jak wyzwanie.
Nigdy nie byłem amantem, a tym bardziej łakomym kąskiem.
Uderzyło mi to do głowy.
Poniosło mnie w Blenheim z pewną ślicznotką, która grywa w filmach.
Tennant to wyniuchał i się wkurzył.
I słusznie.
Ty żałosny, słaby, godny pogardy głupcze.
Nigdy nie chciałam za ciebie wyjść. To był akt miłosierdzia.
A może desperacji.
A ty mnie obrażasz?
Nie masz prawa. Winien mi jesteś dozgonną wdzięczność.
Tak postępujesz z kobietami?
Przyjrzyj się. To wyraz rozczarowania i odrazy.
Zobaczysz go na twarzy każdej kobiety.
Tak będzie wyglądać kolejnych 40 lat twojego życia.
Małgorzato...
Małgorzato!
Szlag.
Mam przekazać,
że księżniczka Małgorzata nie ogłosi dziś zaręczyn.
Jej Królewska Wysokość wyjaśni później.
Z pewnością. Dziękuję.
Dziękuję.
Proszę o ciszę.
W jednym z krajów Pacyfiku pewien mężczyzna rzekł do mnie:
„Moja żona ma doktorat z filozofii, jest ode mnie ważniejsza”.
Na co odparłem: „My też mamy ten problem w rodzinie”.
Gdy za młodu myślałem o naszym małżeństwie,
wyobrażałem sobie dwoje ludzi zespolonych w jedność.
Dziesięć lat nauczyło mnie, że u podstaw dobrego małżeństwa
leżą różne zainteresowania.
Inne, ale nie do końca.
Zabawne.
Widzi się drugą osobę taką, jaka jest, nawet jeśli czegoś w sobie nie dostrzega.
Zaś ona zapewne widzi naszą ukrytą twarz.
Koniec końców wiemy o partnerze więcej niż on sam.
Niełatwo zachować to dla siebie. Ale trzeba.
Trzeba pójść na kompromis. Ugodę. Układ.
Przyjąć rzeczy takimi, jakie są.
Niezwykłe jest to,
że dopiero w ciężkich chwilach, walcząc z bólem i trudnościami...
odnajduje się skarb.
Chciałbym wznieść toast.
Za miłość.
Za nasz ukochany kraj.
Za niezłomność.
Za kolejne dziesięć cudownych lat.
Wszystkiego najlepszego, mon petit chou.
Lilibet.
Elżbieto.
Królowo.
Za królową!
Najświeższe informacje.
Prezydent Eisenhower wypowiada się ciepło
na temat stosunków z Wielką Brytanią.
Premier Macmillan i ja zrobimy wszystko,
by naprawić i umocnić długotrwałą więź łączącą...
Nie mogę.
Pragnę tylko ciebie.
Próbowałam wrócić do Harolda.
Naprawdę się starałam.
Wiem.
Ale nie potrafię. Nie znoszę jego dotyku, bliskości.
Jego słabość mnie odrzuca.
Jego miłość napawa odrazą.
Dzień dobry!
Jaki tu bałagan!
Przepiękny mamy dziś dzień.
Przyniosłam ci coś na poprawę humoru.
Cudowne dzieło Cecila.
Przeszedł samego siebie.
Wiem, które zdjęcie wybrałabym na portret.
Cecil podziela moje zdanie,
ale decyzja należy do ciebie.
- W kwestii Billy’ego Wallace’a ... - Nie wspominaj o nim.
Wydzwaniał dziś od rana, jest zdruzgotany.
- Potem jego matka, babka... - Nie chcę go znać.
Znajdziemy ci innego.
Nikogo mi nie szukaj.
Maurice Landgrave z Hesji, daleki kuzyn.
Jego matka była katoliczką, ale zachowali posiadłości,
a on doskonale gra w polo.
Nikogo!
Ktoś sugerował księcia Krystiana Hanowerskiego,
potomka królowej Wiktorii.
Przymkniemy oko na fakt, że służył w Luftwaffe.
Oficjalne obowiązki damy do towarzystwa
obejmują podróże i odpowiadanie na korespondencję.
Ale może pomożesz mi stąd uciec?
Dłużej tego nie zniosę.
Mam dziś gości na kolacji.
Normalnych ludzi?
Owszem.
Choć na swój sposób wszyscy są wyjątkowi.
Proszę jechać.
I raczej nie biją pokłonów.
Nie szkodzi, o ile spełniają podstawowe warunki.
Mianowicie?
Żaden z nich nie hoduje koni, nie ma ziemi i nie zna mojej matki.
Posłuchajcie!
Halo!
Uwaga!
Przywitajmy specjalnego gościa,
Jej Królewską Wysokość księżniczkę Małgorzatę.
Witamy.
Gotowa? Przedstawię.
Przy fortepianie Dudley.
To jest Shilpa.
Czujesz się wykluczona.
Myślisz sobie:
„Wszyscy ci dziwacy dobrze się znają”.
Masz rację.
Przyznaj.
Zapamiętałaś, kto jest kim?
Nie.
Mnie też nie pamiętasz?
A spotkaliśmy się?
Tak.
Gdzie?
Przypomnisz sobie.
Od kogo zaczniemy?
Tamten róg.
Kuszący dżentelmen w musztardowej koszulce polo.
- Kuszący? - Dziewięć punktów w skali.
Siedem.
To Jeremy, dziedzic czekoladowej fortuny,
mąż tej blond piękności.
- Jej daję ósemkę. - Prawda?
Oboje są olśniewający.
W zaciszu alkowy też nie rozczarowują. Rozwinę innym razem.
Kto następny?
No tak. Nasz rumiany przyjaciel w kaszmirach.
To Ken Russell. Kręci dokumenty dla BBC.
Wszędzie jeździ autobusem.
Ty pewnie nigdy nie byłaś w autobusie?
- Nigdy. - Szkoda.
Można w nich poznać świetnych ludzi.
A ta kobieta o niezwykłych oczach?
Baronowa Frankenstein.
Grała z Borisem Karloffem. To aktorka.
Nikt nie rozumie, dlaczego zostawiła producenta filmowego
dla nudnego polityka.
To John Profumo.
Tępy jak cholera.
Naprawdę. A starszy pan obok...
Wiem, to John Betjeman, poeta.
„Zakurzone książki, polne dróżki, wolność wypowiedzi, wolność wyboru.
System klasowy”...
Właśnie.
- Demokracja... - „Demokracja.
I kanalizacja”.
Zgadza się.
To prawda, że ma dwie żony?
Mam nadzieję.
Mógłby mieć i trzy.
Nie chcemy tu tradycjonalistów.
Opowiedz o sobie.
- Naprawdę mnie nie kojarzysz. - Nie.
Jestem fotografem.
Ze ślubu!
Zrobiłem to w ramach przysługi.
Co fotografujesz?
To.
- To twoje zdjęcia? - Tak.
Portrety.
Nie lubię tego słowa. Jest nadęte, tradycyjne.
Przepraszam. Jak więc je nazwiesz?
Ludźmi, twarzami. Ciekawszego obiektu jeszcze nie znalazłem.
Jeśli na coś wpadniesz, daj znać.
Podobają mi się.
Jakby nie widzieli aparatu, złapani z zaskoczenia.
- Kwestia szczęścia. - Nadajesz piękno brzydocie.
Gardzę pozowaniem, pretensjonalnością.
Ty nie?
Dlatego zająłeś się fotografią?
Może.
Pozwala wślizgnąć się za zamknięte drzwi.
- Czyjeś konkretne? - Ogólnie mówiąc.
Fasada jedynie wskazuje, że coś się za nią kryje.
Jest nudna.
Wyidealizowany obraz mnie nie interesuje.
Ciekawi mnie to, co ludzie ukrywają.
Podchodzisz bardzo blisko.
Inwazyjnie.
Jak najbardziej, o to chodzi w fotografii.
Mam małą leicę, nic specjalnego,
dzięki czemu mogę wyjść na łowy.
Podchodzę coraz bliżej i bliżej,
a to skutkuje...
- jakby... - Inwazją.
Intymnością.
Zrobisz mi zdjęcie?
Rozważę to.
Pod jednym warunkiem.
- Mów. - Gdy przyjdziesz do mego podłego studia,
wszystkie tytuły zostawisz za drzwiami.
- Chętnie. - Podczas sesji zrobisz wszystko, co każę.
Nie patrz tak.
Przecież o tym marzysz.
O czym?
Żeby błagać.
Potrafię to dostrzec.
Po raz pierwszy w życiu nikt nie wstał, nie skłonił się, nie dygał.
Rozmawiali, jakby wcale mnie tam nie było.
A ci, którzy się do mnie odzywali, robili to z obojętnością
i nonszalancją graniczącą z impertynencją.
Zwłaszcza jeden.
- Tony. - Anthony?
Tony - nalegał.
Armstrong-Jones, fotograf.
- Jak Cecil? - Nic z tych rzeczy.
Wręcz przeciwnie.
Choć może trochę, wygląda na odmieńca.
- Choć Elżbieta zaprzecza. - Jaka Elżbieta?
Cavendish.
Po powrocie kazałam sobie wyliczyć
pięć najważniejszych kwestii, jakie powinnam o nim wiedzieć.
- Dlaczego pięć? - Nie wiem, po prostu.
- Czemu nie trzy? - Za mało, jest zbyt ciekawy.
Co powiedziała?
Jest Walijczykiem.
- To ciekawe? - Nieszczególnie.
W dzieciństwie chorował na polio.
Uwielbiał wymyślać wynalazki.
I nie przyszłoby mu do głowy coś tak prozaicznego, jak bycie „odmieńcem”.
Co to w ogóle znaczy?
Nie jestem pewna.
Ale chętnie się dowiem.
A piąta rzecz?
Jedź.
- Już mówiłam. - Wymieniłaś cztery.
Piąta jest taka...
że mi się spodobał.
To widzę.
- Ma w sobie pogardę. - Dla kogo?
Dla mnie. Dla nas.
Dla tego, co reprezentujemy.
Myślę, że też byś go polubiła.
Dlatego jest niebezpieczny.
Jestem na górze.
Dobrze.
Zaczekaj.
Zaraz wrócę.
Nie uśmiechaj się tak.
To urocze, ale nie rób tego.
Zbyt urocze?
- Jak na mój gust. - Rozumiem.
Wolisz, bym nie była urocza.
Bądź sobą. Choć wiem, że proszę o niemożliwe.
Dlaczego?
Bo nie jestem posłuszna?
Bo nie wiesz, kim jesteś. Spójrz w okno.
- Wiem doskonale. - Nie masz pojęcia.
Okno.
My też tego nie wiemy,
wszyscy za bramą pałacu.
Bo karmimy was opowieściami z baśni.
Tym.
Jezu.
Przepraszam, ale...
Cecil się kompromituje.
Przysłużył się rodzinie.
Dlaczego ci na nich zależy?
Jak oni cię traktują?
To moja rodzina.
Owszem.
A to, co zrobili z Townsendem?
To okrucieństwo.
Faktycznie był taki drętwy?
Był uczciwy i staromodny.
Łatwo z tych cech żartować.
I łatwo je przeoczyć.
Tęsknisz za nim?
Czasami.
To wszystko. No dobrze. Idziemy do mnie na drinka?
- Do ciebie? Czyli gdzie? - Ubierz się. Pokażę ci.
Oto mój dom.
Cudowny.
- Whiskey czy cinzano? - Whiskey, proszę.
Kto to?
- Znajoma. - Czyli?
Znajoma.
A ta? Mogłeś ją trochę rozchmurzyć.
Sarah Macmillan, córka premiera.
Albo i nie.
Mówią, że nie.
- Że to owoc miłości Boba Boothby’ego. - Nie!
Ponoć romans trwa od 30 lat
tuż pod nosem premiera.
Nigdy nie wyjdę za mąż.
I słusznie.
To kiepski interes.
Trudno w nim o szczęście.
A to co?
Projekt, nad którym pracuję.
Nie siadaj!
Przepraszam.
Spójrz na to. Zaciekawi cię.
- Ludzie wypisują tu swoje nazwiska? - Przezwiska.
- Kim jest Tygrysek? - Cleo Laine.
- Kapuś? - Dirk Bogarde.
Masz już Księżniczkę.
To Tony Richardson.
Podpiszesz się?
Mam tu diament na tę okazję.
Proszę.
Chyba nigdy nie miałam przezwiska.
Co napisać?
Coś, co zmyli trop.
Beryl.
Beryl?
Dobrze.
Niebezpieczny klejnot.
Odłóż na miejsce.
Dobrze.
- Rzucimy okiem na zdjęcia? - Tak.
Dobrze.
Najpierw...
odczynniki.
Gdy się poznaliśmy...
byłam pewna, że jesteś odmieńcem.
Bo?
Przez to, jak rozmawiasz z kobietami... rozumiesz je.
Teraz wkładamy do wody.
Tutaj?
Nie mówiąc o twoich wąskich biodrach, próżności i pedanterii.
Nie jestem próżny.
Beznadziejnie próżny.
Ale odmieńcem nie jesteś.
Następnie do utrwalacza.
Gładkie, rutynowe ruchy, zbyt dobrze wyćwiczone.
Było tu przede mną wiele innych kobiet.
Pięknych kobiet.
I w końcu...
wieszamy.
Co ty na to?
Małgorzata, jakiej nie widziałem.
- Jakiej nikt nie widział. - Fakt.
Na nim nie jesteś księżniczką.
Chciałabym, żebyś dokądś je wysłał.
Mogę podać ci adres?
Jasne.
Muszę już iść.
Czy...?
Nie zostaniesz jeszcze trochę?
Nie.
Koniec rutynowych gestów.
Na razie.
Dobrze.
Przywiózł cię szofer?
Tak. Czeka na zewnątrz.
Niech jedzie za nami.
Jesteśmy zaszczyceni przyjęciem w tak pięknym domu.
Trzymaj się.
- Dziękuję za wizytę. - Było mi bardzo miło.
Dziękuję bardzo.
- Myślałem, że nigdy nie skończą. - Ależ przeciągał.
Plótł w nieskończoność.
Żaden z ciebie odmieniec.
Zatrzymaj go.
Dobranoc.
Dobry Boże.
- Proszę. - Wreszcie.
- A niech mnie. - O co chodzi?
Wydaje się...
Naga!
Owszem.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk