NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
LAS W TURYNGII NIEMCY, ROK 1945
Daleko jeszcze?
Prosto.
- Zatrzymujemy się. - Stać.
Weźcie łopaty.
Prowadź.
Rozproszyć się.
Tutaj.
Zacznij kopać.
Mamy coś.
ZAMEK MARBURG
Tutaj.
- Czego chce w zamian? - Wolności w wybranym kraju.
I szczodrej emerytury do końca życia.
Cóż... Sprawdźmy, czy warto.
Zleć tłumaczenie.
BIURO SPRAW ZAGRANICZNYCH, LONDYN
TAJNE
- Nie umie pan pukać? - Proszę.
Panowie!
Wejść.
Proszę pana.
Trzeba pomówić z premierem.
Muszę spotkać się z królem.
AKTA Z MARBURGA TOM X
Podejrzewaliśmy to.
Nie mogą ujrzeć światła dziennego. Nigdy.
Ich publikacja zaszkodziłaby państwu.
I to poważnie.
Przyniosłoby to straszny wstyd naszej rodzinie.
Poddani nigdy by nam nie wybaczyli.
Potężna londyńska Harringay Arena
gości dziś jedenastotysięczny tłum uczestników pierwszego spotkania
z amerykańskimi kaznodziejami pod wodzą Billy’ego Grahama.
Pan Graham, w stalowoszarym garniturze i skromnym krawacie,
przemawia z udrapowanego fioletem podestu.
Biblia mówi, że wszyscy postępujemy źle.
Jesteśmy zagubieni, idziemy swoją drogą.
Porzucamy ścieżkę...
Rzadko spotyka się taką gorliwość religijną
u kogoś tak młodego.
- Młodego? Jest w moim wieku. - Właśnie, to młokos.
Przywództwa duchowego należy szukać u kogoś z większym doświadczeniem,
niż ma obwoźny sprzedawca szczotek z Karoliny Północnej.
Jest w nim pewna skromność.
Czy oni płaczą?
Wysłuchało go już ponad półtora miliona ludzi.
- Co się dzieje z tym krajem? - Teraz kończy swą krucjatę.
Podczas wojny nie ronili łez,
a teraz szlochają jak dzieci.
Wzywam do odrodzenia, które sprawi, że mężczyźni i kobiety
po powrocie do biur i sklepów
zaczną na co dzień żyć zgodnie z nauką Chrystusa.
Będę głosił dobrą nowinę nie z rozpaczy, lecz w nadziei.
Dla dobra jednostki, społeczeństwa i całego świata.
Pędzą jak trzoda do jakiegoś fanatyka.
Nie jest fanatykiem.
Tylko fanatycy tak krzyczą.
Gdy będziecie zamykać oczy
i uszy na słowa Boga,
wkrótce zaczniecie przedkładać własne idee nad idee Boże.
Własne zło będzie wam się zdawać dobrem,
a dobro Boże złem.
WILLA WINDSOR, PARYŻ
Sto lat
Niech żyje, żyje nam
Niech żyje nam
- Na trzy. - Wszystkiego najlepszego, Trooper.
Dobry piesek.
Świetnie! Brawo.
Dobra robota.
Przegrywamy.
Przeze mnie.
Nie dla mnie.
Skarbie, gdzie twój zapał?
Wyglądasz doskonale.
Kapelusz.
Co wy na to?
- Wspaniale! - Perfekcyjnie!
Nie podoba mi się.
Nie pokażę się w tym.
Dlaczego?
Choć raz zostanę królową.
Chcesz wiedzieć, co dziś robiłem?
Niech zgadnę. To co zwykle.
Wstałem późno, po 11.00. Potem inspekcja ogrodów.
Lunch z ludźmi bez znaczenia.
- Z moimi przyjaciółmi. - Bez znaczenia.
Nie sądziłem, że to powiem,
ale życie pełne przyjemności ma ograniczenia.
Jak życie z tobą.
Moje motto, gdy byłem księciem Walii, brzmiało: „Ich dien”, czyli „służę”.
Mam głęboko zakorzenioną potrzebę służenia memu krajowi.
Potrzebna mi praca, jakiś cel.
- Znów to samo. - Tak.
Gdzie zamierzasz jej szukać?
Pojadę do Londynu, uruchomię kontakty.
Wszyscy macie głęboko zakorzenioną skłonność do urojeń.
Nie wpuszczą cię do kraju.
- Nie według prawnika. - Rozmawiałeś z George’em?
- I nic nie mówisz? - Przecież mówię.
Wciąż mam popleczników. I to ważnych.
Wyznawców prawdy, adwokatów sprawiedliwości,
którzy mogą zmobilizować opinię publiczną
i wszcząć kampanię...
przebaczenia dla byłego króla.
Przyszła też prośba od rządu,
by otworzyć nowe lotnisko w Gatwick.
Proponują szereg terminów, odpowiada nam 3 czerwca.
- Zgoda. - To wszystko.
Dziękuję.
- Jeszcze jedno. - Pani?
Chcę poznać wielebnego Grahama. Możesz w tym pomóc?
Tego kaznodzieję?
Tak.
Musiałbym pomyśleć.
Można go zaprosić,
by wygłosił kazanie w kaplicy w Windsorze i został na lunch?
Świetnie.
Doradzam jednakowoż ostrożność,
aby nie sprawić wrażenia, że Wasza Królewska Mość popiera jego...
krucjatę,
co stałoby w sprzeczności z rolą zwierzchnika Kościoła.
Doskonale sobie poradzisz.
Coś jeszcze?
Owszem.
Jego Królewska Wysokość książę Windsoru zwrócił się z prośbą.
O co?
- O zgodę na wjazd do kraju. - Nie.
Aby zebrać materiały do książki.
O czym?
Jak być wielkim królem. Podręcznik.
Nie wspomniał.
Niech się zatrzyma w Kensington.
Chce się zatrzymać u majora Metcalfe’a.
U Fruity’ego? W Surrey?
- W Sussex. - Doskonale.
- Z dala od ludzi. - Im dalej, tym lepiej.
Zatem zgoda?
- Nie. - Tak.
Niech przyjedzie.
Pani.
DZIAŁ PUBLIKACJI
PRZECHWYCONYCH NIEMIECKICH DOKUMENTÓW WOJENNYCH
Dzień dobry.
- Skończyła pani? - Tak jest.
- Dziękuję. - Panie Sweet, to dla...
Margaret.
Dzień dobry. To dla pana Roberta.
Tak jest.
NIE PUBLIKOWAĆ SPRAWA ZAMKNIĘTA
AKTA Z MARBURGA, TOM X
Spójrzcie.
Nie wolno nam tego tknąć.
Proszę pana.
Wie pan o tym?
Owszem.
Jako historycy mamy obowiązek publikować prawdę, bez wyjątków.
Chyba nie będziemy chronić nazistów?
Chronimy coś innego.
Mam związane ręce.
Ale on nie.
Prawda.
Mam dostęp do duplikatów w Departamencie Stanu USA.
W tym do tego.
Amerykanów nic nie powstrzyma przed publikacją.
Najdroższa Brzoskwinko,
miejmy nadzieję, że pobyt w kraju będzie mniej żałosny od podróży.
Straszna to była przeprawa za sprawą złej pogody.
Towarzystwo na statku równie okropne.
Pospolici, nieciekawi ludzie,
napraszający się, by z nimi wypić lub zagrać w karty.
Gdy przybyłem do Londynu, humor trochę poprawiło mi
powitanie przez sporą grupę zwolenników, którzy wiwatowali i zdejmowali czapki.
Zaś moja bratanica, królowa, przysłała po mnie karawan.
Obawiałem się, że będzie jeszcze gorzej,
dotarłszy do ponurej chaty Fruity’ego gdzieś w zapadłym Sussex.
Fruity.
- Wasza Wysokość. - Jak się masz?
- Dobrze. - Książę.
Droga Babo.
Ale George jak zawsze stanął na wysokości zadania.
Nikt nie może poznać prawdziwej przyczyny wizyty.
Gdyby ktoś się zorientował, mógłby to zinterpretować
jako naruszenie zobowiązania podjętego po abdykacji.
Książę mógłby stracić
nie tylko prawo do przebywania w kraju, ale też emeryturę.
Dlatego wizyta ta musi być związana wyłącznie z literaturą.
Przygotował się książę?
Mam kałamarz i pióro.
Niezależnie od tego,
rozpocząłem kampanię zbierania przyjaciół i zwolenników.
Pierwsze reakcje są zachęcające.
Walter Monckton zgodził się wydać obiad.
Przyjdą lordowie Salisbury, Beaverbrook i Dudley,
amerykański ambasador i sekretarz spraw zagranicznych, Selwyn Lloyd.
A Cecil Beaton i Noel Coward zgodzili się wyprawić kolacyjkę.
Drogi Cecil...
I jego okropna kuchnia.
To konieczne?
Po prostu jestem ciekawa.
Wymyśl jakąś wymówkę, powiedz, że gdzieś grzeszę.
Nie.
Chuderlak.
Jest dość przystojny.
Komiwojażer w idiotycznym wdzianku.
- Gdzie ma walizkę? - Walizkę?
- Ze szczotkami. - O nie. Chodź, spóźnimy się.
Szczotki do włosów, do podłogi, do zębów.
Milcz.
Zastanawiałem się, co dziś powiedzieć.
Rozważałem różne kwestie, które do mnie przemawiają,
ale pomyślałem, że zacznę od prostego pytania.
Kim jest chrześcijanin?
Mówi o tym Biblia.
W Liście do Kolosan czytamy, że chrześcijanin to człowiek,
w którym zamieszkał Chrystus.
Doskonały w Chrystusie.
Nadzieja chwały.
Nie wystarczy podążać za jego przykładem, trzeba Chrystusa mieć w sobie.
Do tego spotkania już doszło,
otrzymaliście Chrystusa zbawcę.
Tym właśnie jest chrześcijanin.
Jestem pod wrażeniem.
Przemawia pan z cudowną jasnością i przekonaniem.
Bardzo to krzepiące.
Nie jestem w tej opinii odosobniona, zgadza się ze mną cały kraj.
Frekwencja nas zaskoczyła.
Doprawdy? Niepotrzebnie.
Świat jest coraz bardziej złożony, a pan oferuje nam stałość.
Nie ja, a Pismo Święte.
Ale pan doskonale naświetla jego wymowę.
Czerpałam dziś wielką przyjemność z poczucia, że jestem prostą wierną,
która słucha nauk, którą ktoś prowadzi.
Jako zwierzchnik Kościoła anglikańskiego
mam pod sobą nawet arcybiskupów Yorku i Canterbury.
Nade mną jest tylko Bóg.
- To musi budzić poczucie samotności. - Owszem.
Dlatego to cudowne uczucie, gdy królowa może zniknąć i stać się...
Prostą chrześcijanką.
Właśnie.
Tak przede wszystkim się postrzegam.
Mam zakorzenione wartości chrześcijańskie, one mnie prowadzą...
i definiują.
Zawsze był pan tak dobrym mówcą?
- Dzieckiem byłem nieśmiałym. - Nie.
Też byłam nieśmiała,
więc trudno mi w to uwierzyć.
A jednak.
Po raz pierwszy przemawiałem gdy miałem 12 lat, w szkole.
Dyrektor powiedział matce, że jestem urodzonym mówcą
i że mam dar.
Nie chodzi o jego obecność.
Razi mnie słowo „krucjata”.
Skoro Graham rozpoczyna krucjatę, to implikuje, że jesteśmy poganami.
A z tym zgodzić się nie mogę.
Pan Wheeler-Bennett.
Przepraszam.
Dziękuję, że pan mnie przyjął.
Nie dał mi pan wyjścia. „Sprawa największej wagi”.
Znów ci kłopotliwi historycy?
Oddani. Historycy z zasadami.
To te akta?
Tak.
Zacznijmy.
Jesteście. Spiskowcy.
Wasza Wysokość.
Zaciągnęliście zasłony? Szerzy się zdrada?
Dziękuję, George.
Cecil, dobrze, że jesteś.
- Bobbety. - Witam pana.
- Jak się masz? - Doskonale.
Walter, wielkie dzięki.
Zebraliśmy się, aby rozważyć,
czy możemy pomóc Jego Królewskiej Wysokości
w znalezieniu poszukiwanego przez niego...
Ostatniego aktu tego dramatu.
By zmienić go w sztukę historyczną. Książę szuka pracy.
I celu.
Po to tu przybyłem. Radź, moja rado wojenna.
Moi powiernicy spośród polityków, artystów i filozofów.
- Może coś w wojskowości? - Dlaczego nie?
Jako generał brygady brałem udział w misji wojskowej we Francji
na początku wojny, pośrednicząc między nami a Francuzami.
Lubiłem to.
Albo w Izbie Handlowej?
Co miałbym tam robić?
Promować nasze interesy za granicą.
Tak?
Właściwy człowiek na właściwym miejscu mógłby wspomóc naszą gospodarkę,
wzmocnić jakże potrzebną rezerwę dolarową.
Człowiek z charyzmą, ustosunkowany, wpływowy,
z emploi byłego króla.
To jednak parszywa robota
wśród biznesmenów,
w oparach profitów, korzyści własnych...
Wolę pośredniczyć na arenie międzynarodowej.
- W służbie dyplomatycznej? - To mi się podoba.
Czyż Amerykanie nie mają ambasadorów do zadań specjalnych?
W Londynie jest ich dwóch.
Idealna pozycja dla mnie.
Zatem...
Najdroższa Brzoskwinko,
ciężar spadł mi z serca.
Monckton fantastycznie się sprawił,
jego znajomi zdają się być chętni pomóc w mej sprawie.
Pozostaje czekać,
aż dyskretnie się za mną wstawią.
Módlmy się, rzekłbym,
gdyby ochota na modlitwę nie przeszła mi
na widok szaleństwa wokół tego amerykańskiego kaznodziei.
Co się stało z ludźmi w tym kraju,
że pędzą jak stado baranów do showmana z Charlotte w poszukiwaniu inspiracji?
Dotarły do mnie plotki, że Shirley Temple zaprosiła tego głupca,
by wygłosił kazanie w kaplicy windsorskiej.
Wyobrażasz sobie te banały?
Samozadowolenie i hipokryzję?
Cóż to musiało być za groteskowe wydarzenie.
Łóżko wzywa. Po raz pierwszy, odkąd głowa ma spoczywa na poduszce
bez ciebie w pobliżu, mogę stwierdzić, że jest dobrze.
Dzisiejszy dzień wart był przeżycia.
Twój kochający mąż, Dawid.
- Dzień dobry. - Jak się miewamy?
Doskonale.
Był wczoraj u mnie John Wheeler-Bennett,
historyk odpowiedzialny za publikacje niemieckich akt z czasów wojny.
Poinformował mnie, że rząd zmuszony jest opublikować
pewne materiały,
które mój poprzednik, Winston Churchill,
i świętej pamięci król usiłowali utajnić.
Jakie materiały?
Akta z Marburga.
Wiedziałam, że ta sprawa kiedyś powróci.
Krótko po wojnie oddziały brytyjskie...
Amerykańskie.
Oddziały amerykańskie
aresztowały niemieckiego żołnierza, który wycofywał się spod...
Treffurtu. Pod Eisenach. W środkowych Niemczech.
Nie pamiętam, jak się nazywał.
Podporucznik von Loesch.
Okazał się osobistym tłumaczem Hitlera.
Asystentem osobistego tłumacza.
Tłumaczem był doktor Paul Schmidt.
Proszę, Michaelu, opowiedz.
Dziękuję.
Podczas ewakuacji ich siedziby...
doktor Schmidt poprosił swojego asystenta, von Loescha,
żeby zniszczył wszystkie ściśle tajne dokumenty z archiwum.
Von Loesch spalił większość z nich.
Ale ukradkiem najcenniejsze zatrzymał
w nadziei, że pomogą mu się wykupić i uniknąć procesu.
Wśród owych dokumentów
znalazły się akta dotyczące stosunków brytyjsko-niemieckich,
a zwłaszcza relacji nazistowskiego dowództwa naczelnego
z księciem Windsoru.
Dość powiedzieć, że rzeczywistość przerosła nasze najgorsze obawy.
- Staraliśmy się to zatuszować. - To dla was.
Ale kopię materiałów przekazano Amerykanom...
którzy teraz nalegają, by akta z Marburga...
opublikować.
Takiego człowieka wpuściłaś do kraju.
Obyś miała żelazne nerwy.
Dziękuję.
BIURO SPRAW ZAGRANICZNYCH
- Wasza Królewska Wysokość. - Panie sekretarzu.
Zapraszam.
Ma książę lojalnych przyjaciół.
Dziękuję.
Biorąc pod uwagę ich wstawiennictwo
i rozważywszy dogłębnie rzecz całą,
sądzę, że mamy kilka opcji.
Słucham.
Pierwsza z nich to rola ambasadora we Francji.
Za pomyślną
i sensowną przyszłość.
Za Jego Królewską Wysokość.
Najdroższa żono, dziś spotkałem się z sekretarzem spraw zagranicznych.
Znalazł trzy stanowiska, na których mógłbym robić coś istotnego
i wartościowego. Jestem szczęśliwy.
Miałbym szansę znów służyć krajowi
i jakoś się przyczynić.
Jeśli chodzi o rząd, mam od nich zielone światło.
Pozostaje jedyna przeszkoda: błogosławieństwo Korony.
Muszę więc udać się do ponurego mauzoleum,
pałacu Buckingham.
Odliczam minuty do powrotu w twe ramiona.
Twój kochający mąż, Dawid.
Książę Windsoru.
Wasza Królewska Mość.
- Jesteś tu pierwszy raz od abdykacji. - W tej komnacie, owszem.
Francuska szarość to mój wybór.
Czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Chodzi o książkę, którą piszesz?
Przychodzę dziś w innej sprawie. Chcę pracować.
Nie jestem co prawda młodzieńcem,
lecz jeszcze się nie zestarzałem i wciąż mogę służyć Koronie.
Miałeś już szansę. Najlepszą z możliwych.
Zrezygnowałeś z niej.
Ze względu na to, jak potraktowano moją żonę,
nie dlatego, że nie chciałem służyć krajowi.
Nadarza się właśnie ku temu okazja,
ale wymaga to błogosławieństwa rządu i Korony.
Zanim przybyłem zawrócić ci głowę,
zdobyłem poparcie rządu,
o czym mnie zapewniono.
Co to za okazja?
Trzy możliwości.
Pierwsza to stanowisko ambasadora we Francji.
Premier i sekretarz spraw zagranicznych nie są zadowoleni z Gladwyna Jebba.
Druga?
Doradca specjalny w Izbie Handlu.
Trzecia?
Wysoki komisarz we Wspólnocie,
gdzie mógłbym chronić i propagować interesy brytyjskie na świecie.
Odpowiadałoby mi to,
bo wiąże się z praktyczną pracą dyplomatyczną,
a to przyjemność.
Z pewnością sprawdziłbyś się na wszystkich tych stanowiskach.
Ale w świetle tego, czego ostatnio się dowiedziałam o...
O czym?
O zdarzeniach za twej bytności w Lizbonie podczas wojny.
- Skąd? - Z dokumentów państwowych.
Których?
Niemieckich.
Które historycy z USA, wspierani przez Francuzów i Brytyjczyków,
usilnie chcą opublikować.
Co konkretnie jest w tych dokumentach?
Listy, telegramy,
szczegóły twoich relacji z przywódcami nazistów.
Nonsens.
Według telegramu z 1940 roku
rozważałeś publiczne wystąpienie przeciw rządowi
i opowiedzenie się za pokojem z Niemcami,
zrywając tym samym z mym ojcem, królem.
W innym telegramie w zamian za wsparcie
rząd niemiecki oferuje ci dom w Hiszpanii,
gdzie mógłbyś spokojnie przeczekać wojnę, podczas gdy rodacy ginęli za ojczyznę.
Udałem się na Bahamy na polecenie rządu.
Wysłano cię tam ze względu na twoje poglądy.
Podobno twierdziłeś, że wizja pokoju, jaką miał Führer,
jest w pełni zgodna z twoimi zapatrywaniami.
Jesteś za młoda, by to pamiętać, ale ja nie.
Hitler i jego zausznicy byli niegdyś po naszej stronie.
Jako królowi z całego serca zależało mi na tym,
by Anglia i Niemcy nigdy nie stanęły przeciw sobie po horrorze wielkiej wojny.
Ludzie zapominają, że nic nie wskazywało na to,
kim stanie się Hitler.
Można śmiało założyć, że to my zrobiliśmy z niego potwora,
odmawiając mu poparcia.
W tym właśnie rzecz.
Ludzie wykonują wielkie gesty,
by poklepać się później po plecach za szlachetność.
Konsekwencją byłaby kolejna groteskowa wojna,
kolejne miliony ofiar.
A mnie zależało wyłącznie na pokoju.
W tym samym duchu proszę cię dziś o pokój między nami.
Elżbieto, Brytyjczycy są rozsądni,
nigdy nie uwierzą w te zarzuty.
Uznają owe dokumenty za to, czym w istocie są.
Za bezpodstawne plotki i propagandę niemiecką.
Wszystko w porządku?
Możesz mi doradzić?
Oczywiście. W jakiej sprawie?
Wybaczenia.
Co tym razem zrobiłem?
Nie ty.
Chodzi o wuja Dawida.
- Czas mu wybaczyć. - Oszalałaś?
- Nie możesz. - Dlaczego?
To, co zrobił...
W innych czasach. Wszystko mi wyjaśnił.
Nie wątpię.
Filipie...
Wybaczenie jest dla mnie istotne.
Nieczęsto to mówię, więc może potraktujesz to poważnie.
Wezwij do siebie Tommy’ego Lascellesa.
Co?
Powiedz mu, co planujesz.
- Nie mogę wciąż go wzywać. - Dlaczego?
Jest na emeryturze.
Idź więc do niego na herbatę, kieliszek sherry
albo krwi, cokolwiek ten potwór pija.
Zapytaj go o wuja.
Był jego prywatnym sekretarzem, gdy ten był królem, wie o wszystkim.
- Wasza Królewska Mość. - Przybywam nie w porę?
- Toczysz bitwę. - Tak jest.
Nie mów.
Mundury... z XIX wieku?
Tak.
To proporzec księcia Wellingtona.
Doskonale.
Zatem to Waterloo.
Salamanka.
A ci?
Żołnierze sir Edwarda Pakenhama z trzeciej dywizji piechoty.
Kazałeś ich odlać?
Dostałem w prezencie.
Od dziadka Waszej Królewskiej Mości, gdy mu służyłem.
- Pozwoli pani? - Tak.
Proponuję zezwolić na powrót księcia Windsoru do życia publicznego.
I po chrześcijańsku w kraju chrześcijańskim mu przebaczyć.
Wasza Królewska Mość...
sądzę, że byłby to błąd.
Dlaczego?
Wasza Królewska Mość powinna znać fakty, zanim podejmie decyzję.
- Czytałam akta z Marburga. - Ja również.
Mam na myśli wszystkie fakty.
- Jest ich więcej? - Owszem.
Książę Windsoru nie ukrywał swoich sympatii, gdy został królem.
Otoczył się swoimi dworzanami,
jak Carl, książę Saksonii-Coburga, powszechnie znany nazista.
Udostępniał tajne dokumenty aliantów księżnej Windsoru,
która, o ile wiemy, za przeproszeniem, dzieliła łoże z ambasadorem Niemiec,
Herr Ribbentropem.
Było tak źle, że rząd
przestał umieszczać tajne dokumenty w skrzynce króla.
Ale niepotrzebnie się martwiliśmy, bo wkrótce doszło do abdykacji.
Choć książę obiecał wycofać się z życia publicznego,
wiedzieliśmy, że nie ma takiego zamiaru.
W jakim celu odwiedził Hitlera w Niemczech?
Führer nazwał to nieoficjalną wizytą na szczeblu państwowym,
nic więc dziwnego, że podczas tego pobytu,
w odwiedzinach u Herr Hessa uknuto pewien plan.
Plan przywrócenia księcia Windsoru na tron Anglii,
co oznaczałoby zdradę i detronizację ojca Waszej Królewskiej Mości.
A to wszystko w zamian za zgodę na działania sił niemieckich w Europie.
Niemieckie wojska miały nawet pomóc stłumić ewentualny bunt w koloniach.
Odbyły się wizyty w obozach treningowych SS
i w pierwszych obozach koncentracyjnych.
Oczywiście
prawdziwy horror jeszcze się nie zaczął,
ale to niewiele zmienia.
Mam kontynuować?
Gdy w Belgii rozbił się niemiecki samolot
z hitlerowskimi planami inwazji na Francję,
książę pospiesznie doniósł zaprzyjaźnionym nazistom
o przechwyceniu cennych informacji,
co dało im czas na zmianę planów.
Niecały miesiąc później Niemcy rozpoczęli okupację Paryża.
Najgorsze, że książę przekonał władze niemieckie,
iż duch walki w bombardowanej Wielkiej Brytanii słabnie,
więc jeśli będą kontynuować naloty,
a co za tym idzie rzeź jego rodaków i byłych poddanych,
cytuję: „Wielka Brytania wkrótce będzie gotowa na pokój”.
Problemy całego świata podsumować można jednym słowem:
grzech.
Grzech.
Za Psalmem 58: „Od łona matki występni zeszli na bezdroża,
od urodzenia zbłądzili głosiciele kłamstwa”.
Bóg ma wejrzenie w naszą duszę.
Widzi, jacy jesteśmy naprawdę.
Choćbyś był szanowany, wytworny, kulturalny
i poważany we wspólnocie wierzących,
lecz sercem daleko od Boga...
Dokładnie przemyślałam twoją prośbę o służbę krajowi.
Skłonna byłam ci pomóc i przychylić się do niej.
Zarówno czas, jaki upłynął,
jak i moja osobista sympatia do ciebie, za tym przemawiały.
Ale?
Ale biorąc wszystko pod uwagę... nie mogę.
Nie muszę przypominać,
że zgodnie z podjętym przez ciebie zobowiązaniem
wolno ci powrócić do Wielkiej Brytanii wyłącznie za zgodą władcy.
I?
Nie mogę takiej zgody wyrazić.
Kto ci nakładł bzdur do głowy? Matka?
Nie.
Tommy Lascelles?
- Sama podjęłam decyzję. - Nie myślisz samodzielnie.
Dlatego cię uwielbiają.
Ostatnim samodzielnym władcą byłem ja, dlatego się mnie pozbyli.
Dobrze, wyjadę więc.
Ale powiedz jedno.
Kto bardziej zaszkodził monarchii,
ja i moja samowola czy wasza okrutna banda?
Wszyscy przymykaliśmy oczy na to, co o tobie mówiono.
Odrzucaliśmy to jako wymysły,
podłe plotki wywołane decyzją o zrzeczeniu się tronu.
Ale gdy prawda wyszła na jaw...
Ta prawda...
szydzi z podstawowych dogmatów chrześcijaństwa.
Nie ma szans, bym ci wybaczyła.
Pytanie brzmi, jak ty mogłeś wybaczyć sobie?
Jak się udała podróż?
Wasza Wysokość!
- Co u księżnej? - Wasza Wysokość!
Dzień dobry.
Mamy zgodę na publikację.
Dziękujemy.
Wielebny Graham.
Wasza Królewska Mość.
Dziękuję, że znalazł pan czas.
Proszę usiąść.
Wielebny...
poprosiłam o rozmowę,
bo interesuje mnie pańskie zdanie na pewien temat.
Tak?
Wybaczenie.
Czy według pana istnieją okoliczności,
w których dobry chrześcijanin może nie wybaczyć?
Nauka jest jednoznaczna. Każdemu należy się wybaczenie.
Jezus, umierając na krzyżu, błagał Pana o wybaczenie dla swych zabójców.
Owszem.
Jednak... pamiętajmy jego słowa:
„Nie wiedzą, co czynią”.
Zatem wybaczenie było warunkowe.
Tak, ale im wybaczył.
Bóg wybacza wszystkim. Kim jesteśmy, by odrzucać jego przykład?
Zwykłymi śmiertelnikami.
Taki nasz los, ale nie możemy postępować nie po chrześcijańsku.
Jeśli nie jesteśmy w stanie wybaczyć,
musimy prosić o wybaczenie dla siebie.
Pokornie i szczerze, modląc się za tych, którym wybaczyć nie potrafimy.
Wstaw się i za mną.
- Nie tym razem. - Wstaw się.
Masz posłuchanie u szefa w niebie,
wszak jesteś głową jego Kościoła.
Upiłeś się.
- Nie przeczę. - Złaź.
Ale nie aż tak, jak moi dzisiejsi towarzysze od kieliszka.
- Zgadnij kto. - Aż się boję.
Twoja droga...
mamusia, na przykład.
Co?
I Tommy Lascelles.
- Nie. - Tak!
Odrażające, wiem.
Ale zgodziliśmy się odłożyć na bok to, co nas różni,
by to, co nas łączy.
Czyli?
Ty.
I heroizm, z jakim wykopałaś
tego nieszczęsnego głupca, aż wiał z podkulonym ogonem.
- To nie był heroizm. - Ależ jak najbardziej.
Ani słowa o tym,
że zawiodłaś jako chrześcijanka.
- Zawiodłam. - Nieprawda.
Chroniłaś kraj...
i reputację rodziny.
Nie wspominając o tym, że przegnałaś szatana z rajskiego ogrodu.
Każdy wie, że to czyn godny Chrystusa.
Zasłużyłaś na nagrodę od Jezusa.
I nagrodę ode mnie.
Co robisz?
- Nie. - Tak.
- Nie. - Ależ tak, skarbie.
Nie!
Napisy: Krzysztof Kowalczyk