NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
BRUKSELA, BELGIA SIERPIEŃ 1959 ROKU
Wasza Wysokość.
Wynoś się.
Trzeci sierpnia 1959 roku.
Najdroższa Małgorzato, piszę z ciężkim sercem, licząc,
że przygotuję cię na oświadczenie, które wkrótce wygłoszę.
Jak wiesz, wróciłem właśnie z rocznej podróży dookoła świata.
W podróży towarzyszyła mi młoda kobieta, Marie-Luce,
sekretarka i fotografka.
Znamy się od kilku lat,
jej towarzystwo było mi jedną z niewielu radości w życiu.
Postanowiłem się oświadczyć.
Najdroższa Małgorzato, zapewne poczujesz się zdradzona.
Gdy się rozstawaliśmy, nie wyobrażałem sobie,
że zakocham się w innej.
Ale po latach rozłąki, wiedząc,
że nigdy nie dane mi będzie cię poślubić...
Ja...
Przyszedł list od Petera Townsenda.
Komandora nudziarza?
- Nie jest nudny. - Co?
Nie jest nudziarzem.
Cofam. Prostolinijnego, posłusznego, uczciwego człowieka.
Trzy minuty w pozycji na misjonarza. Murowany nudziarz.
I pewnie w piżamie. Na takiego wygląda.
Paski i kancik.
Co miał do powiedzenia?
Chce zgody, by zerwać nasz pakt.
Pakt? Jaki pakt?
Skoro nie możemy się pobrać, nie poślubimy nikogo innego.
Rozumiem.
Więc... chce, bym zwolniła go z przysięgi.
Żeni się?
- Tak. - Z którą nieszczęśnicą?
Poznał ją w Brukseli.
Ma 19 lat.
Naprawdę?
W jego wieku? To nie przestępstwo?
Napisał, bym nie dowiedziała się od innych.
Jak szlachetnie.
I? Co ty na to?
Jestem urażona, że pierwszy odnalazł szczęście.
Nie bądź.
Znalazł żonę, a to przeciwieństwo szczęścia.
To ja powinnam była mu oznajmić, że wychodzę za mąż.
Twierdziłaś, że małżeństwo to konwencjonalny wymysł nudziarzy.
Nie sądzisz, że moglibyśmy to zrobić niekonwencjonalnie?
Ciekawie?
Chryste.
Musielibyśmy złamać wszelkie obietnice, do jakich zmusiłby nas Kościół.
- Tony? - Idę.
Otwieramy. Gotowy?
- Nie wyjdziesz w pół słowa. - Jesteśmy spóźnieni.
- Właśnie ci się oświadczyłam. - Pomówimy później.
Nie liczysz się z tym, co dla mnie ważne.
- Moje auto czeka? - Tak.
- A ty dokąd? - Do domu.
Miałaś mnie wesprzeć, pismaki czekają na ciebie.
Twoje dzieła z pewnością same przemówią.
Gdzie Jej Królewska Wysokość?
To nie w jej stylu. Są z nami Larry Olivier, Alec Guinness,
Marlene Dietrich...
To ona! Szybko!
Jedź!
WYSTAWA ARMSTRONGA-JONESA HITEM!
FOTOGRAFIA W NAJLEPSZYM WYDANIU
Lord i lady Trenchett, wspaniale. Dawno was nie było.
Byłoby wspaniale.
- Witaj, mamo. - Skarbie.
- To, co zwykle. - Oczywiście.
A więc...
Nie przyszłaś na wystawę, choć przypominałem.
Nie mogłam.
- Twój brat... - Przyrodni.
Miał paradę.
Straż paraduje co miesiąc.
Ja mam wystawę raz w roku.
To dla niego ważne.
No właśnie.
Michael.
Recenzje były przychylne.
- Bardzo przychylne. - Czyżby? Czytałam Timesa.
Tylko oni skrytykowali.
A ona?
Małgorzata? Nie było jej.
- Posprzeczaliśmy się. - O co?
O małżeństwo, skoro pytasz.
- Odrzuciła cię. - Nie.
Odwrotnie.
Oszalałeś?
Zwykle rodzice uważają...
że nikt nie jest dość dobry dla ich pociech.
Twoje zdrowie.
O co chodzi?
Muszę ci coś powiedzieć.
- Powiedziałem Jacqui. - Jak to przyjęła?
Na stojąco.
Nigdy się nie kładzie,
to zbyt konwencjonalne.
Pieprzy się niewiarygodnie dobrze.
- Widać. - To znaczy?
Stałeś się o wiele...
lepszy, odkąd ją widujesz.
- Owszem. - Czyżby?
Nie mogę nadążyć.
- Jesteś bardziej pomysłowy. - Tak?
Nie rezygnuj z niej, co by się nie działo.
Dobrze.
Muszę być w Londynie w czwartek, będę miała czas po lunchu.
To propozycja?
Tak. Jakieś obiekcje, panie Fry?
Skądże, pani Fry.
Dam znać. Wieczorem widzę się z Małgorzatą.
Nie szkodzi, nie wymęczę cię.
Może ją poproszę.
- O co? - O to.
A grube kostki i twarz żydowskiej manikiurzystki?
Cóż... wciąż je ma.
Ale jest urocza.
- I impulsywna. - To zaleta?
Nie odpycha.
Nie musisz się z nią żenić.
Muszę.
Z innych powodów.
Nie pytaj.
Większość gatunków występuje wyłącznie na wyspach Galapagos.
Na przykład ten podgatunek lwa morskiego,
który można znaleźć tylko tutaj.
A to legwan galapagoski...
Co to?
Otwórz.
Wybaczysz, jeśli nie uklęknę?
Nie ugniesz się przed księżniczką nawet podczas oświadczyn?
Nie w tym rzecz.
Mam zdarte kolana od tego pieprzenia.
Wyjdź za mnie.
Nie znosisz małżeństwa.
Owszem.
Ale bardziej męczy mnie myśl, że cię stracę.
Straciłbyś mnie.
Wróciłabyś.
Nigdy.
Obiecaj mi jedno.
Mów.
Że mi się nie znudzisz.
Dobrze.
Ty też coś obiecaj.
Mów.
Że mnie nie zranisz.
Obiecuję.
Tony się oświadczył, powiedziałam „tak”.
Jest nieco lepiej, oświadczyny Petera skwitowałaś półsłówkiem.
Mam nadzieję, że tym razem nic nie stanie na przeszkodzie.
Oczywiście.
Obiecaj mi to głośno i wyraźnie.
Niech mamy jasność.
Małgorzato.
Obiecuję, że nigdy więcej nie stanę na przeszkodzie twojemu małżeństwu.
Dziękuję.
Mogę więc to ogłosić i zacząć przygotowania?
- Tak... - Dobrze.
Wybacz, chcę się za to zabrać od razu.
Peter napisał. Też się żeni.
- Z dziewiętnastolatką. - Małgorzato...
Muszę pierwsza wydać oświadczenie.
Zamek Birr.
Tony Armstrong-Jones. Z matką, proszę.
Sprawdzę, czy jest wolna.
Przekaż, że to ważne.
Lady Rosse odpoczywa.
Prosi o telefon jutro.
Szlag.
- Tony? - Idę.
Pani.
Usiądź, proszę.
Gdzie to zrobimy?
Wszyscy zakładają, że w Westminster, ale że nie grozi mi korona,
możemy z tego zrezygnować.
I wyjedziemy do Gretna Green?
Dlaczego nie?
Albo Las Vegas.
Księżniczka Małgorzata otrzymała propozycję małżeństwa.
Przyjęła ją i pragnie wydać publiczne oświadczenie.
Pomów z komandorem Colville’em
i z biurem prasowym, niech jej pomogą.
Oczywiście.
Wybrankiem jest fotograf, Wasza Królewska Mość?
Tak.
- Pan Jones? - Armstrong-Jones, o ile wiem.
- Rozumiem. - Małgorzata ma prawo.
Jest zdeterminowana.
Nie możemy sobie pozwolić na powtórkę historii z Peterem Townsendem,
więc zamierzam ją poprzeć.
Oczywiście.
Lecz jest pewien drobny problem.
Może jednak Westminster?
Połowa opactwa wypełniona twoimi przyjaciółmi, połowa moimi.
Nowy świat spotyka stary,
jak orzeł z dwiema głowami w przeciwnych kierunkach.
Dobrze, niech będzie opactwo.
Wyprawimy wielki ślub, przyćmimy moją siostrę,
wstrząśniemy tym miejscem od posad.
Postanowiliśmy
wydać skromne oświadczenie i wyprawić huczny ślub
w Westminster.
Przyniosłam tekst oświadczenia do jutrzejszych gazet.
Co sądzisz?
Brzmi dobrze, ale...
Żadne „ale”.
- Musimy się wstrzymać. - Z czym?
Z ogłoszeniem. Na parę miesięcy.
- Dlaczego? - Ze względu na dziecko.
Jakie dziecko?
Moje. Jestem przy nadziei.
Od kiedy?
To 14. tydzień.
I nie powiedziałaś?
Próbowałam, ale chodzisz z głową w chmurach.
Co to ma do rzeczy?
- Gratulacje, nawiasem mówiąc. - Dziękuję. Chodzi o protokół.
- Jasne. - Małgorzato...
Uknuliście to wszyscy, by wybić mi z głowy małżeństwo.
To wyłącznie kwestia protokołu.
Nie wolno wydawać innych oświadczeń.
Nie będziemy mogli się pobrać.
- Tylko przez pół roku. - Znów „pół roku”?
Małgorzato!
I tak będziesz zajęta przygotowaniami...
Małgorzato!
Aby okazać ci królewskie wsparcie, zamierzam wyprawić przyjęcie
dla rodziny i dla waszych przyjaciół. Jako wyraz naszego wsparcia.
Nie zrobiliśmy tego dla Petera.
Dla niego nic nie zrobiłaś.
Masz moje słowo. Decyzja zapadła.
Wyjdziesz za Tony’ego. Po prostu nie możemy jeszcze tego ogłosić.
Aneurin Bevan ma przytłaczającą przewagę.
- To byłby cud, gdyby nie wygrał... - Bob.
Bob, przerwę ci na chwilę. Muszę... Przepraszam.
Dostałem informację, że mamy wyniki z Pentlands.
Bob Mackenzie twierdzi, że laburzyści potrzebowali
co najmniej dwóch procent, by wygrać wybory.
Na początku wyniki były zróżnicowane,
ale po trzydziestu kolejnych raportach z całego kraju...
Zapewne dostanę tytuł hrabiowski.
Żebym do nich pasował.
Hrabia?
Przecież nie pieprzony książę.
Ani markiz.
Jako mąż siostry królowej
będę wyżej w hierarchii od Irlandczyka, którego matka wzięła sobie za męża,
gdy odeszła od ojca.
I wyżej od syna, którego mu urodziła.
Wicehrabia Brendan.
Zawsze podróżował do Irlandii pierwszą klasą,
mój przyrodni brat drugą,
a mnie wysyłali trzecią.
Cherlawy syn z niewydarzonego małżeństwa, bez tytułu...
i z nogą chromą po polio.
Poproszę. Dziękuję.
Kocham cię.
Konserwatyści: 27 055.
Widzimy przewagę konserwatystów: 110 punktów nad Partią Pracy
i ponad sto nad innymi partiami w nowym parlamencie.
CZŁOWIEK, RASA I DARWIN
Mogę o coś zapytać?
Zależy o co.
Boli?
Nie, nie boli.
Ale bywa nieprzyjemnie.
Zwłaszcza gdy dziecko zejdzie niżej albo zacznie kopać.
- Nie ciekawi cię to. - Ależ bardzo.
Czuję się nieporadnie, wciąż jestem zmęczona,
nie mogę niczego zrobić, nie mogę nawet się schylić.
To jest jak podróż z Aberdeen do Balmoral.
- Nie mów. - Ciągnie się bez końca.
Znikają mi palce u stóp.
Nic podobnego.
- Podobają mi się. - Są odrażające.
Uwielbiam je niemal najbardziej.
Okropny komplement.
Komplement to komplement.
Fakt, zwłaszcza w takiej sytuacji.
Co uwielbiasz najbardziej?
Co uwielbiam...?
Dwie rzeczy.
Choćby po to warto mieć dzieci.
- Dobrze już. - Dójka.
Nie, barmanka.
Zrób to dla mnie.
Nalej mi kufel.
Tylko nieprzyzwoicie.
- Nie wiem jak. - Dalej.
Tak.
Patrz mi w oczy, gdy to robisz.
Dalej.
Zapraszam do Birr w marcu. Urządzamy polowanie.
- Naprawdę? - Tak.
- Tędy. - Znajdź kogoś interesującego.
Książę i księżna Beaufort.
Nasi przyjaciele.
Patrz na mały palec.
Whiskey, skarbie.
Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.
Nic dziwnego.
Otaczają nas odrażające relikty przeszłości i zjawy.
- Nie w tym rzecz. - A w czym?
- Dwie whiskey. - Służę.
Nie chciałam ci dziś mówić.
Czego?
Jestem w ciąży.
Ze mną?
- Tego nie wiesz. - Na 99 procent.
Zostaje jeden procent.
- Jeremy wie? - Nie śmiałam mu powiedzieć.
- Urządził posiadłość Knollysów. - Owszem.
Uwielbia ją. W jego salonie...
Tak.
Jeśli chcesz wiedzieć, czy kraj się zmienia, oto dowód.
Galopujące zmiany
- zaszły przez jedno pokolenie. - Fakt.
Gdy miałem wejść do tej rodziny, rząd i cały establishment stanął okoniem.
- Pamiętam. - Wywodzę się z królewskiego domu.
Moją praprababką była królowa Wiktoria.
Ojciec był księciem, dziadek królem,
a oni lamentowali o moim niewłaściwym pochodzeniu i twoim upadku.
- Wiem. - Matka tego gościa...
- Dość. - ...pnie się po plecach mężów.
Jego ojciec to marny prawniczyna,
który zwiał ze stewardessą,
a jednak wszyscy wiwatują.
Jeszcze nie.
Żałosne.
Chodź, Małgorzato. Chodźcie za mną.
- Chodźcie, proszę. - Proszę.
Pani?
Michaelu...
Jeżeli powinniśmy coś wiedzieć o panu Armstrongu-Jonesie,
zanim wejdzie do naszej rodziny,
dobrze byłoby dowiedzieć się o tym jak najwcześniej.
Co konkretnie, Wasza Królewska Mość?
Przejście!
- Pani. - Przejście!
Uwaga.
Lilibet!
- Michael. - Witaj, Tommy.
Jak zapewne Wasza Królewska Mość wie,
temu dyskretnemu rozeznaniu
nie przyświecał
cel krytyczny czy moralistyczny.
Pan Armstrong-Jones ma prawo podejmować własne decyzje
i żyć tak, jak uważa za słuszne.
Zdaje się jednak, że podobnie jak w przypadku innych artystów,
konwencjonalne podejście do życia mu nie odpowiada.
Jako artysta wsławił się
skłonnością, wręcz upodobaniem,
do przekraczania granic i konwencji
zarówno w sztuce, fotografii, jak rozumiem...
jak i w życiu prywatnym.
Rozumiem.
Wąska, prosta ścieżka chrześcijańska
nie jest w jego guście.
O ile wiemy,
aktualnie utrzymuje
stosunki intymne z co najmniej trzema osobami.
Co?
Z kim?
Z panną Jacqui Chan,
orientalną tancerką i piosenkarką.
Z Giną Ward, aktorką,
oraz z panną Robin Banks, jego byłą asystentką.
Trzeba dodać...
Że w tym przypadku to stosunki naturalne.
Co?
Mamy powody przypuszczać, że pan Armstrong-Jones
nie stroni od przedstawicieli własnej płci,
a jego przyjaźń z proponowanym świadkiem ślubu,
- panem Jeremym Fryem... - Tak.
- ...jest... - Wystarczy, Tommy.
Nie wspominając o żonie.
- Proszę. - Camilla.
Z domu Grinling,
dawna przyjaciółka Armstronga-Jonesa.
Również jest przy nadziei.
Macie jej zdjęcie?
Owszem.
Dziękuję.
Jeśli się zgadzamy, należy poinformować ministra spraw wewnętrznych.
- Chryste, Jim! - Dobra.
- Gotowy? - Tak.
- Znieczulenie, pani. - Dziękuję.
Mam przyjemność ogłosić rychłe narodziny królewskiego potomka.
Mój Boże.
Pomódlmy się w imieniu rządu.
Panie, Ojcze w niebiesiech, Królu królów, Panie nad panami...
Proszę, pani.
Jedyny Władco książąt,
który ze Swojego tronu widzisz wszystkich mieszkańców Ziemi.
Z serca całego zaklinamy,
miej naszą władczynię, królową Elżbietę,
w swojej opiece i obdarz ją łaską Ducha Świętego,
aby zawsze spełniała Bożą wolę, krocząc Twoją ścieżką.
Obsyp ją, Panie, darami niebios...
Szlag.
Daj jej długie życie w zdrowiu i w bogactwie.
Umocnij ją, by zwyciężyła wszystkich wrogów,
a po odejściu z tego świata...
Niech to szlag!
...osiągnęła wieczną szczęśliwość
przez Jezusa Chrystusa Pana naszego.
- Amen. - Amen.
Dobre dziecko.
Tutaj Londyn. Wiadomości.
Witamy dziś drugiego w kolejce następcę tronu.
Książę waży 3200 gramów,
jego imię zostanie wkrótce ogłoszone,
zaś narodziny uczczone salwą Królewskiej Artylerii Konnej
i Królewskiej Marynarki Wojennej.
Tutaj BBC...
Nowy siostrzeniec, Wasza Wysokość!
Gratulacje!
Cześć.
Jest piękny.
- Dziękuję. - Wybrałaś imię?
Rozważaliśmy Jerzego, ale było ich zbyt wielu,
- a i tak nikt nie dorówna papie. - Fakt.
Myślałam o Ludwiku, ale brzmi zbyt...
Obco.
Wybraliśmy więc Andrzeja.
- Po ojcu Filipa. - Donżuanie i bankrucie.
Po jego ojcu.
Skoro dziecko już się urodziło ku radości wszystkich,
możesz wreszcie zgodzić się, bym z Tonym...
- Wiesz, o co mi chodzi. - Chcesz ogłosić zaręczyny?
Tak.
Dobrze.
Dziękuję.
Zanim pospieszysz do ołtarza...
Jesteś pewna, że to odpowiedni mężczyzna?
- Nie wierzę. - Małgorzato.
Romantyczna miłość oślepia każdego.
Widzimy to, co chcemy.
- Ledwie go znasz. - A ty jeszcze mniej.
Martwię się, że lecząc rany...
Zadane przez ciebie.
Zwiążesz się z czymś lub z kimś niewłaściwym.
Sama mówiłaś, że przyjęłaś oświadczyny,
dowiedziawszy się, iż Peter zamierza się ożenić.
Chcę mieć pewność, że nie chodzi ci o to, by się odegrać.
Mylisz się. Sama wybrałam Tony’ego.
Dzięki niemu odzyskałam nadzieję i śmiem marzyć.
Sprawia, że czuję się tak jak nigdy.
Nie przypuszczałam, że będzie to możliwe.
Nie wątpię.
Ale to specyficzny człowiek...
ze skomplikowaną przeszłością i... kto wie...
może też teraźniejszością.
Co to ma znaczyć?
Wiesz coś?
Jeśli tak, mów natychmiast.
Mów.
Pytam jedynie, czy to rozsądne, by się z nim wiązać.
Czy nadaje się do małżeństwa?
Poślubię Tony’ego, choćbym miała to zrobić
w urzędzie w Chelsea, z lokalnym pijaczkiem za świadka.
Tony mnie rozumie, definiuje mnie.
W końcu wiem, kim jestem i co sobą reprezentuję.
Mianowicie?
Jestem kobietą niezależną,
nowoczesną,
a ponad wszystko wolną.
Mam prawo do życia, do miłości
i buntu.
Ale się nie buntujesz.
Nie oddasz tytułu, pozycji, przywilejów.
Z jednego powodu.
Zbytnio to lubisz.
Pałace, przywileje, poważanie.
Dla ciebie to zawsze było ważniejsze niż dla mnie.
Ja chciałam...
to wszystko oddać.
Zniknąć. Stać się niewidzialna.
Osiągnęłaś coś niezwykłego.
Zdołałaś zniknąć i stać się niewidzialna, nosząc koronę.
- Małgorzato... - Do zobaczenia w opactwie.
Ogłoszenie zaręczyn księżniczki Małgorzaty
wywołało nie tylko powszechne zaskoczenie,
ale też ogromny zachwyt.
W dniu takim jak dzisiejszy
szykowna fryzura jest niezbędna.
ŚLUB JEJ KRÓLEWSKIEJ WYSOKOŚCI KSIĘŻNICZKI MAŁGORZATY
Nim ogłoszono dobrą nowinę,
narzeczony księżniczki Małgorzaty był szerzej nieznany.
Dziś wszyscy wiedzą, że ma 29 lat, jak sama księżniczka.
Kształcił się w Eton i Cambridge, był sternikiem drużyny wioślarskiej.
Jest niekonwencjonalny, utalentowany i popularny...
Udali się na spacer,
podczas którego towarzyszyły im kamery.
Wasz ojciec byłby dumny.
Przyznaj, że nieźle.
Co?
Jak na syna, którego się wstydziłaś.
Którego odrzuciłaś, który nigdy cię nie zadowalał.
Sądziłem, że kiedyś przyznasz,
jaka jesteś ze mnie dumna.
Może nawet, że mnie kochasz.
Chyba nie robisz tego dla mnie?
Antoni Karolu Robercie, czy bierzesz tę kobietę za żonę,
by żyć z nią zgodnie z wolą Bożą
w świętym związku małżeńskim?
Czy będziesz darzył ją miłością i szacunkiem, przynosił pociechę,
towarzyszył w zdrowiu i w chorobie,
przedkładając ją nad wszystkie inne,
póki śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Małgorzato Różo, czy bierzesz tego mężczyznę za męża,
by żyć z nim zgodnie z wolą Bożą w świętym związku małżeńskim?
Czy będziesz okazywać mu posłuszeństwo, darzyć go miłością i szacunkiem,
towarzysząc mu w zdrowiu i w chorobie,
przedkładając go nad wszystkich innych,
póki śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk