NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie da się ukryć,
że Jego Wysokość miał trudności.
Idea umieszczenia następcy tronu po raz pierwszy w szkole powszechnej
jest godna pochwały.
To był dla nas zaszczyt gościć go w Cheam.
Niemniej nie powinniśmy się oszukiwać, że osiągnęliśmy sukces.
Dziękuję.
Prasa pisze o nim niemal codziennie.
Uczniowie czytają o nim w gazetach,
widzą jego ochronę.
Robimy, co się da, ale...
chłopcy w tym wieku bywają okrutni.
Rzecz w tym, iż Jego Królewska Wysokość różni się od nich.
I to nie ze względu na to,
kim jest czy też kim są jego rodzice.
Jest niezwykle nieśmiały, wrażliwy...
delikatny.
Toteż gdybym miał wskazać, gdzie powinien kontynuować naukę...
Tak, proszę.
Powiedziałbym, że Eton College jest idealnym rozwiązaniem.
Tuż obok.
Karolu, spójrz.
Będziesz o wiele bliżej.
W weekendy wystarczy, że wbiegniesz na wzgórze, a już będziesz z nami.
I we własnym łóżku.
Poprosimy tatę, z pewnością się zgodzi.
Drogi wuju Dickie,
mama powiedziała, że wyśle mnie do Eton.
Przyznaję, że to wielka ulga. Jestem podekscytowany.
To ma sens.
Dobrze pamiętam, że wuj też tam się uczył?
Nie uczyłem się w Eton.
Dręczył mnie w domu
niezmiernie nudny guwerner,
po czym wysłano mnie do Szkoły Marynarki Wojennej w Osborne,
więc zazdroszczę ci Eton.
Będziesz się dobrze bawił.
Proponuję męską wyprawę do Arthura Cunninghama,
głównego krojczego najlepszej pracowni przy Savile Row.
- Panie. - Podwójny?
- Tak. - Czyli?
- Węzeł Eton. - Właśnie.
Mankiety.
Podnieśmy w ramionach.
Tak jest. O ćwierć cala.
Cylinder umieszczamy kciukami.
Oto strój Eton.
- Rozmiar? - Trzydzieści osiem.
- Tak? - Tak.
Tak.
Zdjęcie.
Wdech.
Dobrze.
Dziękuję.
- Od razu lepiej, czyż nie? - Tak.
Ostatnie szlify...
I brawo!
Gratulacje!
- Brawo! - Dziękuję.
Wygraliśmy o pół długości. To morski odpowiednik końskiego nosa.
- Szyi. Spaliłeś czoło. - Żebyś widziała nogi.
- Dziękuję. - Wyruszyliśmy z opóźnieniem.
Ale do mety dotarliśmy z wyprzedzeniem o dobry... furgon.
Furlong.
Wstąp do Karola.
Pokazać nagrodę? Dobry pomysł.
Pochwalić za mundurki.
- Mundurki? - Do Eton.
O czym ty mówisz? Pójdzie do Gordonstoun.
- Niekoniecznie. - Koniecznie.
- Nie wiadomo. - Zapisać ci to drukowanymi literami?
Powinien iść do Gordonstoun.
Ta szkoła mnie stworzyła, pomoże też Karolowi.
- W Eton niczego się o sobie nie dowie. - Może tam rozkwitnąć.
Zrobią z niego zasmarkanego gamonia,
jak z reszty brytyjskich arystokratów.
Wasza Królewska Mość, Wasza Wysokość.
Dickie to pochwala.
- Nie jego interes. - Lubi Karola. Pisują do siebie.
- Od kiedy? - Odkąd Karol był w Cheam.
- Niech się nie wtrąca. - To jego specjalność.
Nie pozwolę, by Eton porwało nam syna.
Pójdzie do Gordonstoun, bez dyskusji.
Skoro tak ci zależy...
- Owszem. - Zwrócimy mundurki.
- Albo spalimy. - Ty powiesz Karolowi, nie ja.
- Dobrze. - Dziękuję.
Lubię Szkocję, ale czy nie jest za daleko od domu?
- Nie. - Odwiedziny będą szalenie kłopotliwe.
Nie, skądże.
Postanowiłem, że osobiście zabiorę cię tam samolotem.
Ale nie będę cię oszukiwał.
Gdy ja miałem trafić do Gordonstoun, czułem się podobnie.
Byłem nieszczęśliwy.
Chciałem zostać z moją drogą siostrą.
Pragnąłem łatwiejszego życia.
Ale żeby dorosnąć, trzeba się wyrwać daleko od tego wszystkiego.
Zdradzić ci sekret?
Proszę.
To... nie jest prawdziwy świat.
John, zabierz to.
Włóż mój stary sweter, mundurki się nie zmieniły.
Wsadź głowę.
To pierwsza lekcja:
ubiór nie stanowi o tym, kim jesteśmy.
Definiuje nas siła ducha.
To, co masz tutaj.
Filipie?
NIEMCY, ROK 1934
Chcesz go odwieźć ubrana w żałobę?
Oczywiście.
Trzeba być gotowym na nieuniknione.
Jeśli wylądujemy bezpiecznie, przebiorę się.
To twoja siostra.
Do zobaczenia.
Tak, jestem Grekiem.
Chodźmy, im szybciej, tym lepiej.
Po co to robimy?
Nie znoszę latać. Trzeba było jechać pociągiem.
Daj mi rękę.
Nie bój się. Spójrz na mnie. To tylko powietrze.
Tak.
- Pięknie tu. - Lodowato!
Nie mogłem zostać w Niemczech?
I tam pójść do szkoły?
Ojcu zależało, by uczył cię geniusz.
A że doktor Hahn jest Żydem, nie mógł zostać w Niemczech.
Jasne. Ale musiał wybrać Szkocję?
Wasza Królewska Wysokość.
- Kto to? - Jakiś obcy.
- Jak się nazywasz? - Filip.
I co dalej?
Po prostu Filip.
Wracać do pracy!
Filipie, chodźmy.
Wasza Królewska Wysokość!
Dzień zaczął się na londyńskim lotnisku,
gdzie książę Edynburga postanowił zaskoczyć księcia Karola.
Oto nowoczesność!
Ojciec odwozi ucznia do szkoły samolotem!
To ważny dzień dla przyszłego króla.
- Witamy! - Doktorze.
- Znów w domu. - Dobrze jest wrócić.
Pan Tennant, opiekun roku.
- Wasza Królewska Wysokość. - Miło mi.
Dzień dobry!
- Wasza Wysokość, witamy. - Dziękuję.
Wychował się tu ojciec księcia,
był jednym z pierwszych uczniów.
- Pomagał tę szkołę budować. - Zbudowałem ten mur.
Trochę się zmieniło od tamtych czasów,
ale pryncypia wciąż mamy te same.
- Nie odpuszczacie. - Skądże.
Nie chcę, by go rozpieszczano.
- Tędy, książę. - Panie!
- Czy Jego Wysokość jest gotowy? - Jak się czuje z dala od domu?
Dziękujemy.
Czy to dobra szkoła dla księcia?
Tu sypiał ojciec księcia, na tym samym łóżku.
- Cześć. - Dzień dobry.
Simon Harper, dyżurny sali,
zaopiekuje się księciem.
Wasza Wysokość będzie przy oknie.
Żadnych tytułów. Mów mu Karol.
Tak jest.
Dziękuję. Szalenie mi miło.
To Geddes.
Karolu.
Gilkinson.
Wspomnienia wracają?
- Tak. - Dobre, mam nadzieję.
To Griffiths.
Najlepsze. Kto to?
Ochrona królewska.
Pałac nalegał, na wypadek najścia prasy.
Chłopak ma sam o siebie zadbać.
Bez obaw. Rozumiemy, czego się od nas wymaga.
Książę niezwłocznie zapisał syna
na doroczny Rajd Gordonstoun,
sprawdzający wytrzymałość i determinację chłopców
w niegościnnych szkockich Highlands.
W Gordonstoun tężyznę ceni się na równi z wynikami w nauce.
Książę będzie musiał stawić czoło wyczerpującym ćwiczeniom fizycznym.
Tutaj z pewnością wyrośnie na mężczyznę gotowego służyć państwu.
Nie domyka się. Jest zepsuta.
- Pada do środka. - Framuga jest zepsuta, głupku.
- Co ty wyrabiasz? - Przesuwam łóżko.
- Ma stać jak wcześniej. - Pościel moknie.
Bo podam cię do raportu.
Gasimy światło.
Spóźnimy się.
Szybciej!
- Z drogi! - Szybko!
- Zejdź mi z drogi! - Idziemy!
- Pospieszcie się! - Wstawaj!
Wasza Królewska Wysokość.
Ruchy!
Co jest?
- Zimno. - Zaczekaj, aż weźmiesz zimny prysznic.
Dawaj!
Jeszcze jedno okrążenie!
Wskakujemy, panowie!
Idziemy.
Złaź tu!
To praca obowiązkowa.
Jeśli Hahn chce odbudować tę ruderę, powinien komuś za to zapłacić.
Jeszcze czego.
- Myślisz, że jesteś lepszy? - Ja to wiem.
Stań na czatach. Zapowiada się nieźle.
Taki z ciebie skundlony hrabia?
Książę.
Znamy takich jak ty.
Twoje siostry to nazistki.
Ojciec umył rączki i zwiał do swojej dziwki w Paryżu.
W Monako.
A matka jest stuknięta, zamknęli ją u czubków.
Jesteś nikim, będziesz pracował.
Dlaczego? Bo ja tak mówię.
Puszczaj!
Puść!
Daj rękę.
Siadaj.
Jim zaczął.
Rozumiem poczucie niesprawiedliwości, obaj jesteśmy wygnańcami, ofiarami.
Rozumiem twój gniew.
Ale gniew wkrótce wypełni świat i doprowadzi do jego zagłady.
Dlatego tutaj musimy stworzyć nowy porządek,
nową szkołę, nową filozofię, nowy etos.
Światu potrzebni są zbawcy,
pokolenie niezwykłych młodych ludzi,
którzy zapomną o wściekłości
i uporają się z bólem i znojem.
Wszyscy muszą zmierzyć się z wielką niewiadomą.
Tylko wtedy, wyzbywając się gniewu, nienawiści
i własnego ego,
odnajdą zbawienie.
Nie zostanę tu, to kompletni szaleńcy.
Wesele kuzyna Louisa
wypada w twoje ferie, Don chce lecieć.
Odmówię, a ty zostaniesz ze mną
w Niemczech.
- Będziemy we dwójkę? - Kto wie.
To znaczy?
Nie mówiłam ci? Spodziewam się.
Czego?
- Maleństwa. - Znowu?
Nie bądź taki, trzeba zapełnić komnaty zamkowe.
A Herr Hitler zachęca do rodzenia dzieci.
Niemcy rosną w siłę, potrzebują żołnierzy.
Halo?
Głupek!
Pomyślałem, że wpadnę i sprawdzę, jak sobie radzisz.
Masz kolegów?
Jednego, jak sądzę.
Choć czasami trudno zrozumieć, co mówi.
Ponoć przyjęli chłopców z okolicy.
Karolu...
mimo że jestem blisko z twoim ojcem, nie jestem twoim ojcem.
Nie chcesz przy nim okazywać uczuć
i dzielić się nimi, bo sądzisz, że będzie zły.
- Tak. - Albo rozczarowany.
Ale mnie możesz powiedzieć wszystko.
Nikomu nie powtórzę.
- Nikomu na całej Ziemi. - Tak jest.
Jeśli jesteś tu nieszczęśliwy, musisz mi powiedzieć.
Zajmę się tym.
Głupek!
Co tu robisz? Nie szykujesz się na kolację?
- Musimy pomówić. - O czym?
Zamknij drzwi, proszę.
Podjęłam decyzję. Zabiorę Karola z Gordonstoun.
Mów, co chcesz, zostanie tam.
- Dickie twierdzi, że jest nieszczęśliwy. - Dickie to wścibski głupiec.
Potrafi rozpoznać nieszczęśliwe dziecko.
Karol jest gnębiony,
przeżywa katusze od przebudzenia do zaśnięcia.
Wiesz, jak nazywa to miejsce? „Piekłem na Ziemi, obozem z kiltami”.
- Nie chcę o tym mówić. - Będziesz musiał.
To nie tylko twój syn, ale też przyszły król.
Gnębione dzieci noszą blizny całe życie.
Wyrastają na złamanych dorosłych.
Zgodziliśmy się, że zachowamy
przynajmniej częściową równość w małżeństwie.
Zdecydowałem, że Karol zostanie w Gordonstoun.
Nie teraz!
Zdecydujesz w przypadku pozostałych dzieci.
Ale Karol jest przyszłym władcą.
W imieniu Korony i jako jego matka
postanowiłam sprowadzić go do Eton i do Windsoru, gdzie jego miejsce.
Nie możesz wciąż uciekać się do Korony.
Mogę i zrobię to.
Nie zapominaj o złożonej mi obietnicy.
I o konsekwencjach jej niedotrzymania dla Korony.
Wykształcenie Karola
jest moim zadaniem.
Twoim: dotrzymać słowa...
i nie stracić męża.
- Karolu? - Tak, sir.
Szykujesz się do rajdu?
Tak.
W tym roku nagrodę wręczy książę Edynburga.
Wiem.
Rozmawiał ze mną o znaczeniu rajdu.
To jedna z wielkich tradycji szkoły, choć męcząca.
Sądzi pan, że nie podołam?
Wytrzymałość fizyczna to tylko jedna z dróg do samookreślenia.
Będąc tym, kim jesteś, musisz stawić czoło własnym wyzwaniom.
Twój ojciec... również się męczył.
Choć miał trudności innej natury. Duże trudności.
Walczył z cierpieniem.
Ale nigdy się nie poddał i z naszą pomocą... zwyciężył.
Chciałbym wziąć udział w rajdzie.
Sądzę, że mój ojciec tego oczekuje.
Ruchy!
- Dalej! - Wciągnij mnie!
W górę!
Pomóżcie mi!
- Właź! - Sądziłeś, że odpuszczę?
Wciągnij mnie!
- Nic ci nie jest? - Ale go załatwił.
Nie musisz przyjaźnić się ze wszystkimi,
ale od wszystkich uczniów wymagam ideałów platońskich:
dyskusji bez kłótni, sporów bez podejrzliwości,
podejrzeń bez oczerniania.
- Sir. - Za karę
zbudujesz z Jamesem bramę główną.
Na własną obronę...
Wszyscy widzieli, jak działasz we własnej obronie.
Dziękuję.
Podczas ferii będę z nim budować bramę
- zamiast przyjechać do ciebie. - Dr Hahn dzwonił do mnie.
Chce zatrzymać cię w szkole, by pomóc ci się ustatkować.
Zgodziłam się.
- Długo jeszcze? - Wal się! Co?
Będę musiała polecieć na wesele.
Do Londynu?
Tak, jesteśmy na lotnisku.
Muszę kończyć.
Zachowuj się dobrze, to poprawi mi nastrój.
Palant.
Filipie!
Hahn cię woła!
Szybko!
Wystartowali z Kolonii.
Przez złą pogodę nie mogli wylądować w Brukseli.
Podczas próby lądowania w Ostendzie...
Niestety...
zgasło 12 istnień ludzkich.
Dwanaście?
W tym czworo członków załogi.
Ich czworo, Cecylia, Don, Ludwig i Alexander – to razem osiem.
Matka wielkiego księcia,
pielęgniarka i Joachim Freiherr Reidesel.
Razem jedenaścioro.
Twoja siostra Cecylia podczas lotu urodziła.
We wraku znaleziono noworodka.
Ceremonię...
Gdzie on jest?
- Filip! - Gdzie jesteś?
Filipie!
- Wracaj, Filipie! - Filipie!
- Tutaj! Doktorze Hahn! - Jest na jeziorze!
Szybko!
Proszę pana!
Wracajcie!
Do szkoły!
Daj lampę.
Zmykaj.
Pociąg ze stacji Inverness odjeżdża o 4.45 rano.
Wsiądziesz do niego.
Z Londynu polecisz do Berlina, a potem z wujem do Darmstadtu,
by wziąć udział w pogrzebie szwagra,
siostrzeńców i siostry.
Będzie ci ciężko.
Ale kiedy wrócisz, to my będziemy twoją rodziną.
Szkoła będzie twoim domem.
Weź się w garść.
Bądź silny.
Filipie!
Filipie.
Chodź.
Ruszaj.
Filipie, podejdź.
Mamo? To Filip.
Twój syn.
- Jak śmie się tu pokazywać? - Papo!
Gdyby nie on i jego niesubordynacja...
nie wsiadłaby na pokład.
Nieprawdaż, chłopcze?
To przez ciebie chowam moje ulubione dziecko.
- Papo... - Zabierz go.
Dziś go nienawidzisz,
ale kiedyś, jeśli Bóg pozwoli, sam zostaniesz ojcem.
Nie raz zawiedziesz, jak wszyscy rodzice, i ciebie też będą nienawidzić.
Zrozumiesz, co to znaczy błagać o wybaczenie własnego syna.
Filipie, dokąd idziesz?
Wejdź do środka.
Potrzebuje pomocy.
Musi o nią poprosić. Ruszaj.
- Sir? - Jedź.
Patrzcie.
Pomocy.
Głośniej.
Potrzebuję pomocy.
Zatem...
idziemy.
Chłopcy...
Chłopcy.
Trzy, dwa...
jeden, w górę!
Ostrożnie,
do tyłu...
- Gotowe. - Tak.
Dobrze. Brawo, chłopcy.
Brawo, Filipie.
Przed wami wyzwanie,
któremu musi sprostać każdy w Gordonstoun.
Trasa ma 28 kilometrów.
Oczekujemy, że staniecie na wysokości zadania!
Plus est en vous, panowie. Każdego stać na więcej.
- Ruszaj. - Co?
Biegnij.
Dalej, Karol! Szybciej!
- Karolu! - Goń ich. Pospiesz się. No już!
Szybko!
Zostaw plecak.
Dalej!
- Witamy, książę. - Szalenie mi miło.
Jak mu idzie?
Powinni wrócić o 14.00.
Grater, Hadden.
- Cann. - Przepraszam.
Pickering, Griffiths.
- Jest Karol? - Sprawdzę.
- Gdzie Karol? - Zgubił się na początku.
Geddes. Przebierzcie się, biegiem!
Dziękuję.
- Pan Peacock, kierownik ds. nauki. - Witam.
Drużyna B.
Powinniśmy już zacząć.
Jeszcze dziesięć minut.
Oczywiście.
Karolu!
Karolu?
Dobrze, wystarczy. Zaczynamy.
Bardzo dziękuję.
Cieszę się,
że widzę tak wielu szczęśliwych, przystojnych młodzieńców.
Ten rajd to wyjątkowy sprawdzian.
Uczestnicy wykazali się niezłomnym charakterem, wytrzymałością,
a przede wszystkim...
A przede wszystkim odwagą.
Etos Gordonstoun
wymaga, by przedłożyć wspólnotę nad jednostkę,
drużynę nad jej gwiazdę.
Mam przyjemność wręczyć tę nagrodę,
Puchar Księcia Edynburga, zwycięskiej drużynie – drużynie C.
Z Simonem Harperem na czele.
Dalej, chłopcze, podejdź!
Brawo! Zuch!
Nawet jeśli martwisz się miejscem, które zająłeś w tym rajdzie,
dla mnie nie ma ono znaczenia.
Wiem, że sprawdziany fizyczne nie przychodzą ci z łatwością.
Ale wykazałeś się wielką odwagą i determinacją.
Nie przejmuj się.
Nie musisz się wstydzić, zapewniam,
że to nic w porównaniu ze wstydem, jaki odczuwałem w twoim wieku...
przez to, co zrobiłem...
mojej ukochanej siostrze,
Cecylii.
Nie znosiła latać, przerażało ją to.
Zawsze przed lotem ubierała się na czarno, jak na własny pogrzeb.
Rzecz w tym, że Kurt Hahn pomógł mi się pozbierać,
szkoła mnie zahartowała.
Trud i cierpienie to wielki dar.
Jeśli teraz się przyłożysz,
nie będziesz musiał walczyć w przyszłości.
Uodpornisz się na to, co cię czeka.
To tylko powietrze.
Stać cię na więcej, Karolu.
Musisz odnaleźć w sobie siłę.
To tylko powietrze.
Przesiądź się.
Nie bądź mięczakiem. Weź się w garść!
Już dobrze.
- Wynoś się! - Karolu.
Już dobrze.
Tatuś!
- Tatusiu! - Kochana Anno! Co u mojej ulubienicy?
- Szybciej, tatusiu! - Pędzę!
Dziękuję.
Pewnie zgłodniałeś w podróży. Zrobić ci kanapkę?
Tak, poproszę. Martin!
KSIĄŻĘ KAROL SPĘDZIŁ W GORDONSTOUN KOLEJNE PIĘĆ LAT.
OPISYWAŁ TO PÓŹNIEJ JAKO „WYROK WIĘZIENIA” I „ISTNE PIEKŁO”.
GDY SAM ZOSTAŁ OJCEM...
POSŁAŁ SWOICH SYNÓW DO ETON.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk