NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
KWIECIEŃ 1962 ROKU
Dzień dobry, Wasza Wysokość, jest 7.30.
Dzień dobry, John.
Chryste.
- Dalej! - Nie mogę.
- Powinien to zbadać lekarz. - Mięczak.
Wystarczy tylko...
Nie budzi zaufania.
Jest polecany.
Leczy wszystkich: Winstona Churchilla, Duncana Sandysa, lorda Astora.
Przekręciłem głowę i oto efekt.
Pewnie krzywo spałem.
Być może. Proszę usiąść, Wasza Wysokość.
Pacjenci przychodzą z bólami szyi, pleców, łokci, kolan.
Ale często problemem nie są objawy,
tylko prawdziwa przyczyna.
Czyli?
Stres. Napięcie emocjonalne.
Rozmaite nierozwiązane konflikty.
Proszę.
Jak je wyleczyć?
Należałoby zidentyfikować ich źródła
i zamiast leczyć objawy,
zmienić dotychczasowy tryb życia.
Miałem kiedyś kogoś, kto dbał o to,
bym nie miał zbyt wielu stresów.
- Mike’a Parkera? - Zna pan starego drania?
Tak.
Trzeba było mówić. Jak pan się nazywa?
Ward. Stephen Ward. Namawiał mnie, żebym zabrał księcia dokądś na weekend.
- Dokąd? - Na przyjęcie.
Lubię poznawać ludzi ze sobą.
W ten weekend mamy doborowe towarzystwo.
Może książę nawet zgodzi się na portret?
Jak widać, maluję trochę.
Kto to?
Christine.
Będzie tam. Mandy również.
Już mi lepiej.
TAJEMNICZY MĘŻCZYZNA
ROK PÓŹNIEJ
Teraz!
Christine Keeler, zna pani tego człowieka?
Kapitana Eugene’a Iwanowa,
sowieckiego attaché.
Bez komentarza.
Czy utrzymywała pani stosunki z Johnem Profumo, ministrem wojny?
Bez komentarza.
Strzał!
Panno Keeler, była pani na przyjęciu u Stephena Warda.
Kto to jest?
...Tajemniczy Mężczyzna.
Panno Keeler?
Wspaniały dzień. Pełen sukcesów.
- Dobrze, że jesteś, John. - Panie premierze.
- Idziemy? - Proszę.
- Jak podróż? - Wcześnie się zaczęła.
Co tu robił John Profumo?
Zaprosiłem go, by porozmawiać jak mężczyzna z mężczyzną.
Powiem ci, co mnie martwi.
Wiele znaczących osiągnięć tego rządu
przyćmiewają skandale i plotki.
Cholera.
Powtórzę więc to, co powiedziałem pańskiemu sekretarzowi i rządowi:
nie mam nic do ukrycia, za nic nie odpowiadam.
Kazałem mu zważać na to, co mówi. Przypomniałem, że jesteśmy mu życzliwi
i że może mówić swobodnie.
Wiele związków ma niedociągnięcia.
Nasz również.
Haroldzie...
Nie po to sześć lat temu przyszedłem
błagać o miejsce w rządzie, by zrobić z ciebie głupca.
Wierzysz mu?
Nauczyłem się rozpoznawać kłamców.
Mają coś charakterystycznego w mimice.
Coś w oczach.
Jakie mam wyjście?
Zwątpić w bliskich, którzy wyznają mi miłość?
To zbyt bolesne.
- A fotografia? - Jaka fotografia?
Z przyjęcia u Stephena Warda, osteopaty elit.
KIM JEST TAJEMNICZY MĘŻCZYZNA?
Dziewczyna do towarzystwa i rosyjski szpieg,
- a w tle... - Cień.
Który przypomina Profumo.
Skoro tak twierdzisz. Ja mam podstawy wątpić.
Ty naiwny, ufny głupcze.
W ciągu sześciu lat piastowania urzędu premiera
musiałem stawić czoło wielu trudnościom.
To jedna z takich sytuacji.
Pragnę zaznaczyć,
że moim zdaniem Johnowi Profumo należy się nie tylko wsparcie,
ale i zrozumienie oraz zaufanie rządu i całego kraju.
- Dziękuję. - Kim jest Tajemniczy Mężczyzna?
Nie tylko muzyka i krzyki
przez okrągłą dobę.
Małgorzata zawsze była pełna energii.
A teraz ta budowa. To nie do zniesienia.
Nie widać jej końca.
- Wymieniają dach. - Podobno.
Walenie, stukanie, wiercenie.
Czasem nawet w weekendy.
Nie tylko ja cierpię.
Gloucesterowie są wściekli.
Ich wszystko irytuje.
- Sir John Weir. - Dziękuję.
Proszę się nie martwić.
Jako głowa rodziny porozmawiam z Małgorzatą.
Dziękuję.
- Wasza Królewska Mość. - Sir Johnie.
Mamy już wyniki. Spieszę potwierdzić,
że Wasza Królewska Mość jest przy nadziei.
- Gratulacje. - Dziękuję.
To cudowne wieści, ale muszę przestrzec:
poziom żelaza jest bardzo niski.
Na razie nie alarmujący, ale blisko.
- Witam. - Pani.
Siedzisz?
Filipie?
- Jego Królewska Wysokość wyjechał. - Dokąd?
Na weekend za miastem.
Weekend? Jest środa. Nic nie wspomniał.
Decyzja w ostatniej chwili.
Oczywiście. Dziękuję.
Pani.
- Panno Keeler! - Kim jest ten człowiek?
- Tędy. - Panie Ward!
Panie Ward. Co z panem Profumo?
Dzięki za informację.
Przepraszam, że przeszkadzam. Ponoć Stephen Ward
zeznał wszystko na policji.
Poznał Profumo z prostytutkami i z rosyjskim szpiegiem.
No proszę.
W każdej chwili spodziewamy się rezygnacji.
I rychłego upadku rządu.
Przepraszam, praca wzywa.
Jasne.
Więc... zgoda na Paryż?
- Skoro nalegasz. - Nalegam.
Dopiero wróciłeś z Nowego Jorku.
- Owszem. - A wcześniej z Tokio.
Może pomieszkałbyś w domu?
Gdybym miał dom. To plac budowy.
Jej Królewska Wysokość postanowiła przebudować nasze mieszkanie.
Wróble ćwierkają, że spodziewa się drugiego dziecka.
Owszem.
Ale w każdym małżeństwie trzeba znaleźć coś, co je spaja,
jako parę.
Co was spaja?
Nieobecność.
Czapki z głów!
Pani.
- Ten, pani? - Paskudny. Groteskowy.
Witaj.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Wasza Wysokość.
- Mój Boże. - Co?
Stół tam, gdzie kuchnia?
Tak.
Nie wiem, co o tym sądzić.
To nowoczesność, egalitaryzm.
Jesteś daleka od egalitaryzmu.
Tak mi gratulujesz?
- Chyba po to tu jesteś? - Mianowicie?
Mama nie mówiła? Jestem...
- Tak? - Owszem.
- Cudownie! - Termin mam kilka tygodni po tobie.
Wspaniale.
Ale nie po to przyjechałam.
Podczas pracy nad tym... wielkim, jasnym, nowoczesnym,
egalitarnym domem dla rozrastającej się rodziny
zważ, proszę, na sąsiadów.
To znaczy?
Przeszkadzają im hałasy.
Rozumiem.
Kto cię wysłał z tą paskudną misją?
- Marina? - Tak.
Zapomina się.
Jako uboga krewna twego męża na uchodźstwie
powinna się cieszyć, że tu jest.
Taki to egalitaryzm.
- Nie chodzi tylko o nią. - Kto jeszcze? Alice?
Zrzędliwa nietoperzyca.
- Kentowie i Gloucesterowie. - Rozumiem.
Cały zazdrosny cyrk, stłoczony jak w baraku,
wściekły, bo mamy największą kwaterę.
- Nikomu to nie przeszkadza. - Wściekają się i dławią furią.
Rozwściecza ich hałas.
Bo oznacza odmłodzenie, modernizację i zmianę.
Bo jest niemiły, samolubny i ogłuszający.
Jak dziecko?
Bez komplikacji, o dziwo. A twoje?
Z komplikacjami.
Każą mi zwolnić.
Powinnaś. Niech Filip przejmie część obowiązków.
- Co u niego? - Dobrze, a co?
Chcesz wiedzieć, co do nas dotarło?
- Nie. - To tylko plotka,
ale trudno jej zaprzeczyć, widać podobieństwo.
Spójrz.
Widzisz?
To minister wojny. Właśnie się przyznał.
Do romansu, ale zdjęcia się wypiera.
Ten z postawy przypomina Filipa.
Premier prosi o spotkanie w sprawie niecierpiącej zwłoki.
To najgorszy rodzaj zdrady.
Ze strony kogoś, po kim bym się jej nie spodziewał.
Przykro mi.
Ten dentysta ma sporo na sumieniu.
Osteopata.
Cóż. To on stał za wszystkim.
Być może, ale z gazet wynika, że to moja wina.
Dlatego uważam, że powinienem złożyć dymisję.
Słucham?
Wizerunek rządu Waszej Królewskiej Mości został skalany.
Jako premier biorę za to odpowiedzialność. Nie mogę inaczej.
Ależ może i musi pan, panie Macmillan.
Nalegam, by pan wrócił i zjednoczył swój gabinet – mój rząd.
Proszę zająć się krajem,
wrócić na Downing Street i chwycić ster w swoje ręce.
Poddani potrzebują stabilizacji.
Ja również, bardziej niż kiedykolwiek.
Pani?
Ja i książę Edynburga spodziewamy się potomstwa.
Gratulacje...
Sytuacja jest skomplikowana.
Spędzę kilka miesięcy w Szkocji.
Lekarze zalecają mi odpoczynek. Całkowity.
By uchronić ciążę.
Dlatego musi pan przejąć stery.
Podczas oficjalnych wydarzeń zastąpi mnie królowa matka.
Oczywiście.
Dziękuję.
Dziękuję, panie premierze.
To wiele dla mnie znaczy. Osobiście.
Było cudownie.
Gdy nie kpili z arystokratów, to używali sobie na korupcji rządu
i hipokryzji naszych biskupów.
Kpili z brytyjskiego wysiłku wojennego.
W pewnym momencie uderzyli w królową.
- W królową? - Byli przezabawni.
Jesteśmy zachwyceni
nadchodzącą wyprawą do Indii i Pakistanu.
Książę Filip nie może się doczekać, by wziąć mnie na Przełęcz Chajberską.
Wzięli się też za ciebie.
„Co cię przeraża?”
„Poranne gazety”.
Nie potrafię ich naśladować, są doskonali.
- Byli okrutni? - Nie.
- Ludzie się śmiali? - Tak.
- Boothby też? - Kto wspomniał o Boothbym?
Mniemam, że z nim byłaś. Śmiał się?
Tak.
A ty?
Owszem. Musisz pójść zobaczyć,
co się dzieje z twoim cholernym krajem.
John, spakowałeś kąpielówki?
- Tak jest. - Dobra robota.
Dzień dobry.
Jak miło. Też jedziesz?
Nie. Wyjeżdżam.
- Dokąd? - Do St. Moritz.
Jakiś ty tajemniczy.
A ty?
Do Balmoral.
Rozjeżdżamy się.
Jakże stosownie.
- Co to znaczy? - Odpowiednio, pasująco, dogodnie.
Wiem, co znaczy to słowo.
Co chcesz powiedzieć?
Nieważne.
Baw się dobrze w górach, skarbie.
PRZEDSTAWIENIE TEATRALNE
Drań!
Jest pan zdrajcą?
Sięgamy głębi lubieżności i zepsucia.
Prostytucja, rozwiązłość, perwersja...
Trudy i znoje.
A nuż, widelec.
Księżnej podwoje.
Turkaweczka. Rozumiecie?
Czym jest ten podły, rozwiązły świat Stephena Warda i jego wspólników?
Zdaje się, że wartości niegdyś nam drogie,
jak przyzwoitość, szacunek, zaufanie,
odeszły w niepamięć.
Jako premier tego wspaniałego kraju
przyjmuję wizyty wielu wielkich ludzi.
Często pytają, czego boję się najbardziej.
Moja odpowiedź?
Wydarzeń, chłopcze, wydarzeń.
Jesieni.
Porannych gazet.
Nasze społeczeństwo porzuciło cywilizowane życie.
Klasa rządząca zarzuciła swoje obowiązki
i przestała świecić przykładem.
Zapadła się, skurczyła w sobie.
Czyżby to był...?
Ależ tak. Gapi się na mnie.
Przyszedłem dziś do teatru,
bo słyszałem, że młodzi komedianci
zarabiają na życie, udając mnie.
Dobrze się składa, bo ponoć ogólnie jestem raczej nieudany.
Mówię do nich: Hańba! Wstydźcie się!
Tacy jak Ward nie zasługują na litość,
a jedynie na pogardę.
Czas usunąć to siedlisko zepsucia wśród elity brytyjskiego społeczeństwa.
Oskarżonego należy skazać nie dlatego,
że znalazł się w centrum tej nieprawości,
ale dlatego, że sam ją zaaranżował.
Zaprawdę przesiąknięty jest zgnilizną.
Państwa obowiązkiem jest zrobić, co trzeba,
aby uznać go za winnego tego,
o co się go oskarża.
Sąd zarządza przerwę do 9.00 rano.
To pewne?
Rozumiem.
Wasza Królewska Mość?
Tak, Michaelu?
Usiądź, proszę.
Dziękuję.
Cóż... Wyraźnie zaznaczyliśmy,
że Wasza Królewska Mość udaje się na odpoczynek,
ale czasem nalegają.
Choćby Brytyjskie Towarzystwo Konne czeka na zatwierdzenie...
Ich statusu.
Sądzą, że królewska interwencja przyspieszy sprawę.
Zostaw mi papiery.
Czeka też kilka pilnych edyktów królewskich.
To wszystko?
Niestety jest jeszcze jedna delikatna sprawa.
Człowiek zamieszany w skandal Profumo...
Stephen Ward?
Tak.
Odebrał sobie życie.
Boże.
W jego gabinecie i w domu...
policja znalazła pewne przedmioty, wśród nich portret...
naszkicowany ręką samego Warda portret...
Kogo?
Jego Wysokości, księcia Edynburga.
Co?
Znali się.
Jest też świadek, który kilkakrotnie widział księcia
w posiadłości Warda.
Nie wiedzieliśmy, co ich łączy...
ale okazało się,
że obaj są członkami jednego klubu.
Istnieje obawa,
że to nie jedyny portret.
Nie wspominając o szkicach do niego,
które mogą wpaść w niepowołane ręce.
Rozumiem.
Zajmiemy się tą sytuacją.
Zażegnamy problem. Powstrzymamy prasę.
Ale pomyślałem, że poinformuję.
Dziękuję.
Pani.
Rezygnuje?
Tak.
Był przekonany, że jego życiu groziło niebezpieczeństwo.
Biopsja wykazała, że guz jest łagodny.
Ale premier z różnych powodów przeżył kilka ciężkich miesięcy.
Czy premier czuje się dobrze?
Odnoszę wrażenie...
że stracił apetyt.
Wasza Królewska Mość.
Na co?
Na życie.
Wasza Królewska Mość.
Panie premierze, pani.
Chodźmy.
Jak się pan czuje, panie premierze?
Lepiej, odkąd nim nie jestem.
Proszę mnie nie namawiać,
sytuacja jest beznadziejna.
Nic mi o tym nie wiadomo.
Lekarze twierdzą, że guz był łagodny.
Był wielkości pomarańczy.
Z pewnością powoduje to dyskomfort, ale...
Czeka mnie długa rekonwalescencja.
Nie będę w stanie powrócić do ciężkich obowiązków premiera.
Moja decyzja jest ostateczna.
Jestem rozczarowana, zwłaszcza w świetle naszej rozmowy.
Jeśli chodzi o mego następcę, władca ma prawo zasięgnąć rady,
ale moim zdaniem liczy się tylko hrabia Home.
Alec?
- Darzymy go sympatią, ale... - To właściwy człowiek.
O dziesięć lat młodszy,
pochodzi ze starej klasy rządzącej.
Wezwałbym go natychmiast.
Nie ma sensu tego przeciągać.
Nakazuje pan?
Doradzam.
Wie pan, jestem królową zaledwie dziesięć lat,
a przez ten czas miałam już trzech premierów.
Wszystkich ambitnych,
mądrych, genialnych.
Żaden nie dotrwał do końca.
Wszyscy okazali się zbyt starzy, zbyt chorzy albo zbyt słabi.
Liga wybrańców, którzy łatwo się poddają.
Wasza Królewska Mość.
GŁOWA PAŃSTWA MA UCIELEŚNIAĆ NASZE WARTOŚCI
Z drogi, durnie! Tumany!
Z drogi!
- Tony. - Drogi chłopcze.
Co tu robisz?
Mogłabym zapytać, czego ty tu nie robisz.
Twoja żona wyznaczyła na premiera przyjaciela rodziny,
a zrobiła to za radą człowieka, który nie miał prawa jej udzielać,
bo nie piastował już urzędu.
Obróciło się to przeciw niej.
Przyjechaliśmy ją wesprzeć...
ale już wyjechała.
Uciekła pod osłonę Szkocji.
Tony.
Gdzie byłeś, tajemniczy panie?
Mówią, że w St. Moritz.
Tak.
Nierozważnie.
Następnym razem daj znać, zapewnię ci alibi.
Chłopaki trzymają się razem.
Chodź!
Idę!
Kurwa.
Dobry pies.
- Jesteś. - Miałam być sama.
Też cię miło zobaczyć.
No dobrze, jeśli będę potrzebny...
znajdziesz mnie w domu.
Halo?
Jest tu kto?
Nie jesteś sobą.
Wręcz przeciwnie.
Próbuję być sobą jak niegdyś.
Rozumiem, że rezygnacja premiera...
Nie chodzi tylko o to.
O twoją matkę...
siostrę, dzieci
i dalszą rodzinę...
Kościół, Wspólnotę, kraj.
Tę niekończącą się litanię trosk...
które nie dają ci spokoju. Rozumiem.
- Czyżby? - Tak.
Ale może pośród tych problemów, które doprowadzają cię do szaleństwa,
są tacy, którzy trwają przy tobie bez względu na wszystko?
Cokolwiek by się działo.
Gdyby tak było.
- Co to ma znaczyć? - Właśnie to.
Gdyby tak było.
Nie karz mnie milczeniem.
Jeśli masz mi coś do zarzucenia, to mów.
Dobrze.
Stephen Ward.
Kto?
Osteopata.
Straszny człowiek. Co z nim?
Po jego samobójstwie, przeszukując jego dom,
policja znalazła twój portret, który namalował.
Nie ma na to wyjaśnienia.
Było ich więcej.
Trzeba je było odnaleźć i odkupić wielkim kosztem.
Co by się stało, gdyby gazety nas wyprzedziły?
Malował z fotografii. Nie pozowałem mu.
- Zaprzeczasz, że go znałeś? - Leczył mi kark.
- Jak to osteopata. - I stręczył kobiety.
Nie dla mnie. Byłem jego pacjentem.
Gadał kompletne bzdury o napięciu i stresie,
więc wyjechałem do starego kumpla, który dał mi przez łeb
i postawił mnie do pionu.
Czyli nie zaprosił cię na weekend?
Może zaprosił.
Ale nie pojechałem.
A tajemniczy mężczyzna z gazet?
- To nie ty? - Nie żartuj sobie.
Nie żartuję.
Dla mnie jesteś tajemnicą.
Często nie wiem, gdzie jesteś i co robisz.
Wystarczy zapytać.
Słuchaj.
Jestem silna, dobrze wiesz.
Potrafię znieść prawdę.
Żądam prawdy.
Nie znoszę, jeśli się ją przede mną ukrywa.
Twoja ostatnia wyprawa do Szwajcarii, rzekomo na pomoc...
Delfinom.
Kto miałby w to uwierzyć?
Szwajcaria nie ma dostępu do morza. A St. Moritz to siedlisko rozpusty.
I jest też siedzibą Światowego Funduszu na rzecz Przyrody, któremu patronuję.
Ale widzę, że pozory wygrywają z rzeczywistością.
Czasem rzeczywistość ma tylko jedno wytłumaczenie.
Jakie?
Są dwa typy ludzkie.
Jednemu z nich ufamy i zawierzamy,
lecz okazuje się słaby i zdradliwy – jak Macmillan.
Drugi jest trudny i złożony,
a okazuje się bardziej niezawodny, niż ktokolwiek przypuszczał.
Jak ja.
Znam swoje miejsce, twój ojciec wyraził się jasno.
Mam być przy tobie.
To ty jesteś istotą moich obowiązków.
Oto jestem. Wierny wasal, zawsze u twego boku.
Zawsze poddany.
Filipie.
Jesteśmy dorośli.
Oboje jesteśmy realistami.
Wiemy, że małżeństwo stanowi wyzwanie w każdych okolicznościach.
Rozumiem, że...
by odreagować...
by trwać u mego boku...
musisz czasem postąpić tak, a nie inaczej.
- Mogę przymknąć na to oczy. - Wiem, że potrafisz.
Zamieniłaś to w sztukę.
Ale nie chcę, żebyś to robiła.
Patrz na mnie.
Jestem twój.
Poddany.
Nie dlatego, że dałaś mi tytuł, czy dlatego, że tak się umówiliśmy.
Ale dlatego, że chcę.
Dlatego, że cię kocham.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
„Królewska wyspa, ta Marsa siedziba”...
Amen.
„Ten drugi Eden,
ta raju połowa.
Twierdza natury postawiona ręką
Przeciw napaściom, przeciw dłoniom wojny”...
Wszyscy patrzą na mnie. Cudownie. I...
Karolu, patrz prosto.
Skupcie się choć na chwilę.
Na litość boską!
Róbże to zdjęcie!
„Ten lud szczęśliwy, sam w sobie świat mały,
Błogosławione królestwo, ta Anglia”.
Fragment Ryszarda II Williama Szekspira w przekładzie Leona Ulricha
Napisy: Krzysztof Kowalczyk