NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ZAMEK WINDSOR, 1943
Ponieważ Jego Królewska Mość nie ma męskiego potomka
i na tym etapie już się go nie spodziewamy,
zapadła decyzja, żeby przygotować cię do roli królowej.
Od tej chwili nie będziesz już domniemaną, tylko prawowitą następczynią.
Twoje życie bardzo się zmieni.
Nie możesz podróżować samotnie
ani swobodnie przebywać w towarzystwie.
Twój ojciec, król, nie miał czasu, by przygotować się do objęcia tronu.
Ta rola przypadła mu nagle.
To się nie powtórzy.
Korona to nie byle ozdoba.
To przywilej i brzemię,
z którym wiążą się ogromne oczekiwania
i obowiązki.
Chyba nie dam rady.
Ja bym dała.
Wiem o tym.
Cieszyłabym się każdą minutą.
Być na każdej monecie,
na każdym banknocie,
być najsławniejszą kobietą na świecie.
Byłabym w tym świetna.
Nosiłabym wielką koronę
i wydawała rozkazy.
Tak.
Powiedz im:
„Małgorzata może to zrobić.
Małgorzata chce to zrobić.
Małgorzata jest do tego stworzona”.
To prawda.
Pozwól mi z nimi porozmawiać.
Tak będzie najlepiej dla nas obu.
Zgoda.
Dobrze.
Wasza Królewska Mość!
Królowo!
Witaj, moja droga.
Wasza Królewska Mość.
Chciałam życzyć udanej podróży. I podziękować.
Za co?
Zgodziliście się na tyle wystąpień publicznych,
choć to prywatna wycieczka.
I lecicie liniami pasażerskimi.
To nie takie złe.
Zarezerwowali nam całą pierwszą klasę.
Co najpierw? Nowy Jork?
San Francisco.
Potem Los Angeles.
A potem pięć dni z Douglasami w Arizonie.
Uroczo.
A potem Tony będzie promował swoją książkę w Nowym Jorku.
- Napisałeś książkę? - Album fotograficzny.
No proszę.
Postarajcie się też odpocząć.
Postaramy się.
Wspierajcie się.
Troszczcie o siebie.
Oboje.
To smutne, że musiała to mówić.
Co?
„Wspierajcie się. Troszczcie o siebie. Oboje”.
To było niezręczne.
Ale dobrze nam życzy.
Nasza relacja...
jest skomplikowana.
Moja z nią też.
To prawda.
Starsza siostra, młodsza siostra.
- Numer jeden, numer dwa. - Która jest numerem jeden?
Ty. Oczywiście.
Masz wrodzony talent. To tragiczne, że urodziłaś się druga.
To moje brzemię.
Ona też o tym wie.
Myślę, że masz rację.
To jej brzemię.
Dzień dobry, ambasadorze.
Gospodarczo, jak wiesz,
Wielka Brytania jest w trudnej sytuacji.
Kurs funta strasznie spada,
wkrótce skończy się pożyczka od MFW.
Premier podjął kilka prób,
żeby porozmawiać z prezydentem o pomocy,
o pakiecie ratunkowym,
ale prezydent nie odbiera telefonu.
Prezydent Johnson jest zajęty.
Nie ma czasu dla sojuszników?
W przeszłości prezydenci USA
mieli znakomite stosunki z Downing Street.
Jak Churchill i Roosevelt albo...
Truman i Attlee.
Macmillan i JFK.
Nie musisz ciągle wspominać Jacka Kennedy’ego.
Ciągle?
To może prowokować.
I nie pomoże.
Johnson ma własną wizję.
Oczywiście.
Wspominam o tym dlatego,
że nasi przywódcy zawsze wspierali się w trudnych chwilach.
Panie premierze.
Zjednoczone Królestwo i Stany Zjednoczone Ameryki.
Niemal jak małżeństwo.
Porozmawiasz z nim?
Nie, pieprzyć Brytoli! Nigdy ich nie lubiłem.
Kiedy nie patrzą na ciebie z góry, to żebrzą o forsę.
Gówno mnie obchodzą te specjalne relacje.
Jeśli Wilson chce naszej pomocy, mógł mnie poprzeć w sprawie Wietnamu.
Jak wydupczysz faceta, nie oczekuj od niego kwiatów.
Premier, Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość.
Panie premierze.
Na pewno nie umknęło pani uwadze to,
że prezydenta Johnsona nie było na pogrzebie sir Winstona.
Tak, był przeziębiony.
Tak tłumaczył to Biały Dom.
Nikogo to nie przekonało.
Obawiam się, że prezydent ma do mnie uraz,
ponieważ, jego zdaniem, nie poparłem go w sprawie Wietnamu.
Zastanawiałem się...
W przeszłości
rodzina królewska była bardzo pomocna
w podtrzymywaniu naszej szczególnej relacji.
Zważywszy na...
trudną sytuację gospodarczą kraju...
Mamy rozwinąć czerwony dywan i go oczarować.
Proszę.
W porządku.
Porozmawiam z Trzema Mędrcami. Zobaczę, co powiedzą.
Dziękuję.
Witamy w San Francisco!
Małgorzato! Tutaj!
Tutaj! Dziękuję, Małgorzato!
„Księżniczka Małgorzata pokazała nam,
że jest bardziej energiczną, współczesną i ujmującą wersją
swojej starszej siostry”.
Trafne.
„Dla ludzi przyzwyczajonych do typowych wizyt królewskich
spotkanie księżniczki jest jak przejście z czarno-białego filmu
do kolorowego”.
Może uroczysta kolacja?
Taka, jaką podjęto Woodrowa Wilsona w 1918?
Weekend na zamku Windsor?
Ponoć najważniejsze jest to,
że nasza oferta dla Johnsona,
ma przyćmić to, jak podjęliśmy Kennedych.
Chcieliśmy zobaczyć królową!
Widzicie coś lepszego!
Co najbardziej różni Wielką Brytanię od Ameryki?
Tutaj mojej siostry nie ma na banknotach!
Co najbardziej podoba się pani w Ameryce?
Wolność.
Kochamy cię, Małgorzato!
Uśmiecha się z tobą
Uśmiechaj się.
Co u księżniczki Małgorzaty?
Po trzech dniach w San Francisco
Jej Wysokość przybyła do Los Angeles.
Powinnam wiedzieć o jakichś katastrofach?
Wprost przeciwnie, jak dotąd same sukcesy.
Naprawdę?
Prasa jest nią zachwycona.
Pojawiło się nawet określenie na ludzi, którzy ją oklaskują
i wszędzie za nią jeżdżą.
Jakie?
Fanklub Małgorzaty.
Fanklub?
Zgadza się.
Fani, którzy są zachwyceni inteligencją Jej Wysokości,
elokwencją, urodą i urokiem.
W The San Francisco Chronicle
napisano nawet...
- Starczy, Martin. - Proszę pani.
Jestem królową, nie świętą.
Spróbuj się nie uśmiechać.
Pokazałem go!
Nie raz ani dwa, trzy razy, a ty go zignorowałaś!
Co takiego?
Znak!
Nasz umówiony znak, że chcę wyjść.
Nie zobaczyłam go.
Wiesz równie dobrze co ja, że gość honorowy
nie może tak po prostu wyjść.
Straciłem rachubę, ile razy wychodziłaś, będąc gościem honorowym.
Raz, może dwa.
Ciągle to robisz.
Kiedy jest okropnie.
Kiedy ci to pasuje!
Kiedy ludzie są brzydcy i nudni.
A ci ludzie byli... zabawni.
Są atrakcyjni.
Dzięki nim czułam się dobrze.
Nie. To sprawił alkohol.
Sprawił też, że byłaś ślepa na to, że to bezwstydni pochlebcy.
Czyżby?
- Tak. Klucze. - Cóż,
niestety nie uczynił mnie ślepą na to,
jaki jesteś wredny
i zazdrosny, i...
na twoją ogólną bojaźliwość...
Bojaź...
Ograniczone horyzonty.
Nie poznaję tego zachowania.
A skoro o tym mowa,
nie poznaję ciebie.
Właściwie...
nikt cię nie poznał.
Skoro rozmawiamy szczerze,
czy właśnie nie w tym rzecz?
Przepraszam...
Pan jest...
Tony, kto?
No tak! Ten mąż.
Czasami to nie jest łatwe.
Co nie jest łatwe?
Grać drugie skrzypce przy pomijanej księżniczce.
Nie mów mi o graniu drugich skrzypiec.
Rzadko jestem w centrum uwagi!
To cena, którą płacę
za moją siostrę.
Ale jeśli nadarza się okazja,
żebym mogła zabłyszczeć,
doceniłabym, gdybyś mógł uciszyć tego zazdrosnego narcyza,
który w tobie tkwi.
I pozwolił mi się tym cieszyć.
Obiecuję...
że w Nowym Jorku...
to ty będziesz w centrum uwagi.
I twój album.
Ja wtopię się w tło
i będę tą pełną uwielbienia, wspierającą żoną,
jakiej oczekujesz.
I będzie mnie to cieszyć.
Możecie mi mówić, że kolejne 50 000...
cholera, kolejne 100 000 żołnierzy rozwiąże sprawę...
ale jeśli poślę tam kolejne 100 000,
co powstrzyma Ho Chi Minha przed wysłaniem swoich 100 000?
Człowiek nie może walczyć,
jeśli na końcu tunelu nie ma światełka.
Potrzebuję rozwiązań, panowie.
A nie kolejnych liczb!
Nie będę pierwszym prezydentem USA,
który przegra cholerną wojnę!
- To wszystko. - Tak jest.
Dziękuję.
Co to?
Gałązka oliwna od Brytyjczyków.
Wciąż liczą na pomoc.
- Weekendowe polowanie w Balmoral? - Tak.
Lepiej być nie może.
Kennedy tego nie dostał.
Naprawdę?
Dostał bankiet i paradę gwardzistów,
ale nie polowanie w Szkocji.
Nikt tego nie dostał.
Mimo to...
to długi lot,
a potem długa jazda...
pobyt w jakimś nawiedzonym zamku.
Straszna pogoda.
Musiałbym rozmawiać o niczym z elegancikami.
A na polowaniu
byłyby zasady, co wolno, czego nie wolno...
Musiałbym o tym poczytać... Nauczyć się.
Obciąć paznokcie.
A i tak bym się pomylił.
Wszyscy śmialiby się i mówili, że nie jestem Jackiem Kennedym,
który wiedziałby, jakich sztućców użyć i którego ptaka zastrzelić.
Moja odpowiedź się nie zmieniła.
Wciąż brzmi: „Nie, dziękuję, Wasza Wysokość”.
Jutro bankiet Rady Instytucji Technologicznych
w Muzeum Nauki,
a potem audiencja Jego Ekscelencji Guðmundura Guðmundssona,
nowego ambasadora Republiki Islandii.
Dziękuję, Michael. A co z prezydentem Johnsonem?
Zaoferowaliśmy polowanie w Balmoral.
Tak?
LBJ ma szczęście. Sami rzadko to robimy.
- I co? - Brak odpowiedzi.
Co?
Nic. Kompletna cisza.
- To coś nowego. - Tak.
Raczej nie o to chodziło Downing Street.
- Czy wszyscy panikują? - Odrobinę.
A księżniczka Małgorzata?
Bezpiecznie dotarła do Arizony.
Przynajmniej tyle. Jest na ranczu Douglasów?
- Tak. - Nigdy tam nie byłam.
- Co o nim wiemy? - Ponoć zachwyca.
Piękny XIX-wieczny dom zbudowany u podnóża gór Santa Rita,
otoczony przez pustynię.
- Tony! - Tony.
Przygotujcie się.
Chodź, kochanie.
Wasza Wysokość.
Żadnego całowania. Zarazki!
- Wszystko w porządku? - Jest wyczerpana, biedactwo.
Strasznie wyglądam.
Nie.
Okropnie.
Widać, że jesteś zmęczona.
I przeziębiona.
Nic dziwnego, po wszystkich twoich...
wyczynach.
Męczyła cię każda minuta, prawda?
Może.
To bez znaczenia.
Gazety były zachwycone.
Całe strony o tym, jaka jesteś niezwykła,
jak pomagasz królowej, jak rzadko cię wykorzystują,
jaką jesteś tajną bronią, jak zasługujesz na uwagę.
Przyćmiłaś starszą siostrę.
Kochanie.
- A teraz musisz się przespać. - A co ty będziesz robił?
Będę dobrym gościem. Zapracuję na kolację.
Odpocznij.
Dobrze.
Wyzdrowiej przed Nowym Jorkiem.
Panie prezydencie,
rozmawiałem z naszym ambasadorem w Londynie,
który rozmawiał z premierem,
- który rozmawiał z królową. - Wszyscy są wkurzeni.
Konsensus jest taki,
że jeśli ma pan coś za złe premierowi,
to jedno, ale nikt nie obraża królowej, proszę pana.
To jak zdrada czy coś takiego.
A jak ja ją obraziłem?
Nie przyjmując zaproszenia.
Cóż...
Nie odrzuciłem go.
Tylko nie odpowiedziałem.
Nie rób tak, Marvin.
Jesteś moim szefem sztabu, masz mnie wspierać.
Nie daj się w to wciągnąć.
Mają to wszystko opracowane,
głowa państwa, premier, pałac Buckingham,
Downing Street, to jak sztafeta.
Jedno wpada w kłopoty, drugie je wyciąga.
Wilson mnie okantował z Wietnamem,
a ona wszystko załagodzi jakimś strzelaniem do ptaszków.
Tu tego nie mamy.
Zwykle.
Tu ja odpowiadam.
Do kogo miałbym zadzwonić,
gdybym chciał, żeby ktoś mi pomógł?
Do mnie, proszę pana. Do swojego przyjaciela.
Ułożyłbym plan, który wyciągnąłby nas z kłopotów.
Dobra.
Ułóż plan.
Już to zrobiłem.
Oto on. Proszę.
Kto to jest, na Boga?
Wylądowali na lotnisku Oakland,
a w San Francisco wszędzie witały ich entuzjastyczne tłumy.
Księżniczka olśniewała.
Widać było, że dobrze się bawi.
Jej blask nadał wizycie nieformalną atmosferę.
Obywatele Ameryki i prasa polubili gości,
zachwyceni ich urokiem i otwartością.
Premier, proszę pani...
- Księżniczka i jej mąż... - To ważne.
...znakomicie reprezentują kraj.
Panie premierze?
Amerykanie w końcu odpowiedzieli, proszę pani.
Wystosowali własne zaproszenie.
Na kolację w Białym Domu.
Dla mnie?
Nie, dla księżniczki Małgorzaty.
Sprytne.
Tak.
Prezydent Johnson uniknie oskarżenia o afront.
Właśnie.
A także pominie najważniejszą kwestię pomocy.
Zaiste.
Ale nie wszystko stracone.
Księżniczka powinna przyjąć zaproszenie, pojechać do Białego Domu
i wykorzystać okazję,
żeby przekonać Amerykanów do naszej sprawy.
To zadanie wymaga ogromnej finezji.
I pan chce wysłać księżniczkę Małgorzatę?
Zareagowałem tak samo.
Ale jej wyprawa do Ameryki jest wielkim sukcesem.
Tak słyszałam.
Więc poprosi ją pani?
Jeśli tak pan instruuje.
Proszę.
No proszę.
Sytuacja jest tak trudna, że nie ma nic do stracenia.
Nie zna mojej siostry.
Proszę pani.
Nie!
Wasza Wysokość?
Nie!
- Telefon do pani. - Nie!
To królowa.
Witaj.
Przepraszam,
jesteś na wakacjach, pewnie nie chcesz o tym słyszeć.
O czym?
Dostaliśmy zaproszenie z Białego Domu.
Zapraszają cię na kolację z prezydentem i pierwszą damą.
Przyjmiesz je.
Kiedy?
W środę.
Nie mogę.
Czemu nie?
Będę w Nowym Jorku.
Na premierze albumu Tony’ego.
Może wyrażę się jasno.
Wiele od tego zależy.
Wszyscy liczą, że pojedziesz.
Może ja wyrażę się jasno.
Nic mnie nie powstrzyma przed wsparciem męża.
Tak jak prosiłaś.
Małgorzato!
Droga Małgorzato.
Jako żona rozumiem twoją chęć wspierania Tony’ego.
Wiesz, że szczerze liczę,
że podczas tego wyjazdu będziecie mieć okazję,
żeby być dla siebie mili,
żeby być dla siebie wzajemnym oparciem.
Ale chwilowo trzeba to odłożyć na bok.
Poprosiłam cię jako siostra,
teraz rozkazuję ci jako królowa.
Wasza Wysokość. Proszę pana. Dziękuję, że się państwo zgodzili.
Najnowsza lista gości zaproszonych na kolację,
wraz z biogramami osób, które będą usadzone blisko.
To, o co cię proszę,
znacznie wykracza poza zwykły udział w kolacji.
Toczą się sprawy związane z przyszłością tego kraju,
które wymagają wkładu z naszej strony.
Musimy zaleczyć podziały, które tworzą się
między Wielką Brytanią i amerykańskimi kuzynami.
Narzekałaś, że nie masz nic do roboty,
że marnujemy twoje talenty.
Dzisiaj zlecam ci zadanie o kluczowym znaczeniu.
Nasz kraj ma obecnie
800 milionów funtów deficytu.
Potrzebujemy pomocy wynoszącej co najmniej miliard funtów.
Tylko Amerykanie mogą nam jej udzielić.
Wiem, że lubisz wszystko robić po swojemu,
ale to wyjątkowo ważna misja dyplomatyczna.
Apeluję, żebyś ten jeden raz
zrobiła wszystko przepisowo.
Gotowa?
A jeśli mi się nie uda?
I nie udzielą nam pomocy?
Nie dotrzymamy umowy z MFW,
nie będziemy mieli od kogo wziąć pożyczki, kurs funta spadnie,
a rząd nie będzie miał wyjścia i przeprowadzi dewaluację.
To źle?
Dewaluacja?
To coś gorszego.
Po dewaluacji funt spadłby do drugiej ligi walut,
a nasza gospodarka do trzeciej ligi.
Upokorzylibyśmy się, stali politycznym pośmiewiskiem,
a także...
pogrążyli w kryzysie.
Wasza Wysokość.
Panie prezydencie.
- Dzień dobry, panie premierze. - Dzień dobry.
Miałem okazję
porozmawiać z ambasadorem w Waszyngtonie o wczorajszej kolacji w Białym Domu.
I?
Nie...
Nie wiem, od czego zacząć.
Wygląda na to, że ledwo podano pierwsze danie,
gdy księżniczka Małgorzata wspomniała prezydenta Kennedy’ego
w sposób, który...
był nie do końca stonowany.
Spotkałam go raz. Kennedy’ego.
Byłam cokolwiek...
rozczarowana.
Małgorzato!
Przepraszam, czy to niewłaściwe?
Wiem, że obecnie nikomu nie wolno
myśleć o Kennedym inaczej niż jako o wspaniałym przywódcy.
- Nic nie mów, Lyndon. - Przecież nie powie.
Był jego lojalnym zastępcą.
Chyba rozumiem to lepiej niż inni.
Tę frustrację
i rozgoryczenie, które narastają,
gdy wiedzie się życie zastępcy.
Pomocnika.
Nawet uwielbianej osoby.
Trzy lata był pan wiceprezydentem.
A ja całe życie jestem wicekrólową.
Nie żeby to źle o mnie świadczyło.
Nie jestem od niej...
gorsza.
Macie plan, jak uratować sytuację?
Nie ma potrzeby.
Co?
Prezydent Johnson się z nią zgodził. Entuzjastycznie.
W całości.
Powiedział...
jeśli dobrze pamiętam:
„Jack Kennedy...”
...zabiłby własną matkę,
żeby zdjąć skórę z jej tyłka na bęben, w który biłby na własnej paradzie.
Prawda?
Rozumiem.
Potem przeszli do konkursu picia.
- Co? - Kto utrzyma się na nogach,
wygrywa.
Przyjmuję wyzwanie!
Następny był konkurs limeryków.
- Limeryków? - Zgadza się.
Obawiam się, że niektóre były...
nieco wulgarne.
Słucham.
Dobrze...
Pierwszy brzmiał mniej więcej tak...
„Młoda kobieta w Indianie...”
...lubiła się kochać...
kochać...
- W Indianie! - ...w piżamie.
- Cnotka nie lada... - „...nie chodziła naga.
Tyłka nie pokazała nawet mamie”.
Co jeszcze?
Prezydent odpowiedział...
„Pewien młody mężczyzna z Utah
od urodzenia miał niezwykle wielkiego...”
...fiuta.
A kolejne wersy?
Uznano, że jest już dość długi.
Jeśli można tak to ująć.
Coś jeszcze?
Księżniczka Małgorzata wygrała dzięki temu...
„Młoda dama z Dallas przypadkiem
dynamitem brandzlowała się ukradkiem...”
...rzuciło jej...
Zabrnąłeś już tak daleko.
„...rzuciło jej waginę za Północną Karolinę... ”
...a w pałac Buckingham – pośladkiem.
Brawo.
Potem były tańce.
A potem śpiewy.
Cokolwiek robisz, mogę być lepsza
Prędzej czy później i tak cię prześcignę
- Wcale nie - Właśnie tak
- Wcale nie - Właśnie tak, właśnie tak
Wróciła o czwartej nad ranem,
prezydent Johnson, nawrócony anglofil, zgodził się nam pomóc,
a szczególna relacja jest silniejsza niż kiedykolwiek.
- Nie złapali cię? - Nie
Tak sądziłam, cwaniaku
Wszystko dlatego, że Małgorzata była sobą, choć prosiłam, by tego nie robiła.
Była taka, jak ja nie potrafię.
Naturalna, spontaniczna, oszałamiająca.
Właśnie tak
- Też taka jesteś. - Wcale nie.
Jestem przewidywalna, solidna, niezawodna.
Musząc wybierać,
zawsze postawię na solidność.
Dziękuję.
Ale czasem miło byłoby być oszałamiającą.
Jesteś oszałamiająca.
Oszałamiająca kapusta.
Wszystko, co powiesz, powiem ci szybciej
Mogę wszystko powiedzieć szybciej niż ty
- Wcale nie - Właśnie tak
- Wcale nie - Właśnie...
- Wcale nie - Właśnie tak
Kochamy Waszą Wysokość!
Panie premierze.
Dobry ruch, Wasza Wysokość.
Bardzo dobry.
Dziękuję.
Idziemy?
Chwała zwycięskiej heroinie!
No tak.
Teraz będziesz się znęcać.
Przecież dobrze wiesz,
w tej rodzinie każdy sukces prowokuje...
- Zawiść? - Ciepłą uszczypliwość,
żeby nikt nie był zadufany.
Wszyscy są wdzięczni.
Premier mówił, że napisze do ciebie osobiście.
Lepiej. Przywitał mnie na lotnisku.
A teraz zastanawiamy się, jak dać wyraz naszego uznania.
Co powiesz na Order Zasługi?
Albo Łańcuch Wiktoriański?
Możesz zachować błyskotki dla ludzi, dla których coś znaczą.
Ale skłamałabym, mówiąc, że nie myślałam,
biorąc pod uwagę, jak poszło...
o tym, żebyśmy...
robiły to częściej.
Co takiego?
Dzieliły się obowiązkami.
To nie były obowiązki, tylko kolacja.
W twoim zastępstwie.
Reprezentowałam ciebie i kraj.
I chyba zgodzimy się,
że z dobrym skutkiem.
Nie sądzisz, że przypadkiem na coś wpadłyśmy?
Masz za dużo zajęć,
zbyt duże brzemię,
zbyt wiele obowiązków.
A ja zbyt mało.
Brak roli,
brak jakiegoś zajęcia, jest...
demoralizujący.
Pytam tylko, czy byłabyś gotowa podzielić się odrobiną?
Dla dobra nas obu.
Pomyślę o tym.
Zobaczę, co da się zrobić.
Chyba nie zmiękłaś?
Zmiękłam.
Nie bez powodu.
Małgorzata cierpi bardziej od innych, bo nie ma istotnej roli.
Z uszczerbkiem dla zdrowia i szczęścia.
Jest pomijana.
A biorąc pod uwagę jej umiejętności, charakter,
inteligencję i urok, nie zasługuje na to, żeby być pomijana.
Czemu nie rozważyć zwiększenia jej roli,
podziału obowiązków?
Na to pytanie są dwie odpowiedzi.
Żadna nie jest przyjemna.
Tak, to niesprawiedliwy i okrutny system.
Primogenitura dzieli i niszczy rodziny,
system jest do kitu. Ale...
jego okrucieństwo i niesprawiedliwość odzwierciedlają coś trudnego i brutalnego,
a czego nikt nie chce zmieniać:
życie.
Wszyscy pragniemy równości, ale rzecz w tym,
że nie rodzimy się równi.
A druga odpowiedź?
Pamiętasz, mówiłem ci, że upiłem się kiedyś...
z tym potworem, Tommym Lascellesem?
Tamtej nocy wyłożył mi swoją teorię
o dynastii Windsorów.
Nikomu jej nie powtórzyłem.
Mów dalej.
Kazał mi wyobrazić sobie mitologiczną bestię,
Reichsadlera.
Dwugłowego orła.
W ramach tej rozmowy będzie reprezentował nas.
Tę rodzinę.
Twoją rodzinę.
Zawsze byli ci oszałamiający Windsorowie i ci nudni.
- Twój ojciec... - Święty.
Ale nudziarz.
Przepraszam.
Twój dziadek tak samo.
Jerzy V?
Śmiertelnie nudny.
Gdy szalała Wielka Wojna, kiedy...
car, cesarz Niemiec
i cesarz Austrii oszałamiali świat, co on robił?
Wklejał znaczki do albumu.
- Jego żona... - Królowa Maria, cudowna.
Flaki z olejem.
I tak dalej, od Jerzego V po królową Wiktorię i z powrotem.
Nieprzerwany ciąg flegmatycznej,
napuszonej nijakości.
Aż po mnie?
No, tak, ale...
obok tego nudnego, sumiennego, solidnego szczepu
rośnie drugi.
Oszałamiający, błyskotliwi indywidualiści.
A także...
niebezpieczni.
Na każdą Wiktorię przypada Edward VII.
Na każdego Jerzego V przypada książę Albert.
Na każdego Jerzego VI
przypada Edward VIII.
Na każdą Lilibet...
przypada Małgorzata.
Może odniosła sukces w Waszyngtonie,
ale nie łudźmy się, że poważne stosunki dyplomatyczne
można zastąpić piciem i tańcami.
Niech Małgorzata się cieszy,
ale nie przepisujmy podstawowych zasad,
bo raz się jej poszczęściło.
A co z moją relacją z siostrą?
Bez zmian.
Jesteś królową,
a ona twoją niebezpieczną siostrzyczką.
Czeka na zewnątrz. Wie, że o niej mówimy.
Dołączmy do niej.
Ten jej gorączkowy umysł nie potrzebuje więcej zachęty.
Sugerujesz coś niewyobrażalnego.
Linię sukcesji wyznacza ustawa z 1701 roku,
a nie szalone i nieodpowiedzialne zachcianki
młodych księżniczek.
Zasada
stabilnego dziedziczenia jest podstawą
stałego i wiecznego funkcjonowania kraju.
Księżniczce Elżbiecie przeznaczony jest tron.
Ty masz jej służyć i ją wspierać.
Zachęcam, żebyś się z tym pogodziła
i porzuciła dziecinne marzenia
o przepisaniu zasad tak, żeby lepiej ci pasowały.
Wszyscy mamy swoje role do odegrania.
Księżniczka Elżbieta będzie na scenie,
a ty, pani, za kulisami.
Małgorzato!
Napisy: Krzysiek Ceran