NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Raz w szuwarach się zaszywszy, w jednym szyku wyszły trzy wszy.
Kolorowy koralik.
- Raz w szuwarach... - Kolorowy...
- ...się zaszywszy... - Kolorowy koralik
koloru koralowego.
Kolorowy koralik koloru koralowego.
Kolorowy koralik.
W korony wnętrzu...
która śmiertelną królów skroń otacza...
Śmierć dwór swój chowa: tam siedzi psotnica.
Jako lord marszałek
zawsze kierowałem się jedną zasadą,
która jak dotąd znakomicie mi służyła.
Jaką?
Jeśli to możliwe,
nic nie zmieniaj.
Rób wszystko tak, jak robiono to wcześniej.
Jeśli chodzi o inwestyturę księcia Karola na księcia Walii,
nie widzę powodu, żeby nie powtórzyć we wszystkich szczegółach
inwestytury poprzedniego księcia Walii z 1911 roku.
Dla tych z nas, którzy nie mieli okazji...
Ani ochoty, szczerze mówiąc.
...żeby zapoznać się ze szczegółami poprzedniej inwestytury...
Rozmieszczono 15 000 żołnierzy,
krążownik typu Devonshire stanął na kotwicy w Holyhead,
bateria Królewskiej Artylerii Polowej oddała salut armatni z 21 wystrzałów,
na brzeg wyszły oddziały marynarzy i królewskiej piechoty morskiej,
dwa szwadrony kawalerii, zgrupowanie...
Litania nie miała końca,
a to, co opisywał, nie brzmiało jak inwestytura,
raczej jak inwazja!
Mamy wrażenie, że to znakomita okazja,
żeby wykazać się wrażliwością, być inkluzywnymi,
żeby ceremonia wypadła...
mniej jak narzucenie woli,
a bardziej jak celebracja ukochanego syna Walii.
Ale mój syn nie jest Walijczykiem. To byłby pusty gest.
Gesty mogą być potężne.
A gdyby pojechał tam, pouczył się
i opanował walijski na tyle,
żeby przemówić do Walijczyków w ich języku?
Książę Karol jest w Cambridge i jest mu tam dobrze.
Wreszcie jest zadowolony ze studiów i z życia.
Lubi aktorstwo.
Aktorstwo?
Tak.
W ten sposób może się wyrazić.
To dla niego newralgiczny etap.
Rozumiem.
Ale to również newralgiczny etap dla królestwa.
Do służb bezpieczeństwa dotarły pewne pogłoski.
Coś więcej niż pogłoski.
Powarkiwania.
Separatyści i nacjonaliści siejący zamęt
w regionie, którego mieszkańcy czują się poszkodowani, pomijani,
niedoceniani.
Dlatego pomyśleliśmy:
„Czemu nie zabrać go z Cambridge
i nie posłać do Walii?”.
Na jeden semestr?
Sądzimy, że to mogłoby bardzo pomóc.
Rząd zaproponował, a my się zgadzamy, że powinieneś spędzić tam semestr,
żeby opanować język.
- Ale... - Żadnych „ale”.
Ale podoba mi się w Cambridge.
I właśnie dostałem wspaniałą rolę.
- Wiem, ale... - Miało nie być „ale”.
Ale czasami obowiązki wymagają, żeby odłożyć uczucia...
- I banialuki. - ...na bok.
Dobrze. Postanowione.
Chodź, Foxy. Do nogi.
Czemu nigdy nie jest taka wobec ciebie?
Taka podła i oziębła.
Bo ja się nie liczę.
Wolałabym być tak traktowana. Wiedziałabym, że coś znaczę.
Uwierz mi, nie spodobałoby ci się.
Właśnie że tak.
Odgryzałabym się jej.
Chcesz się zamienić?
Chcesz być dziedziczką?
Nie, jeśli to oznacza Walię.
ABERYSTWYTH, WALIA
Dla Walii nastały mroczne czasy.
NA SPRZEDAŻ
Nasz kraj jeszcze nigdy nie mierzył się z takimi wyzwaniami,
a Walijczycy jeszcze nigdy nie byli równie bezsilni
i pozbawieni możliwości przeprowadzenia zmian.
Nadszedł czas, żebyśmy rządzili się sami.
Żeby o Walii decydowano w Walii,
żeby decydowali Walijczycy, i to po walijsku!
Dziękuję bardzo.
- Dzień dobry, Bethan. - Powodzenia, Tedi.
Powodzenia? Czemu?
Przekonasz się.
Tedi.
Znasz rektora naszej uczelni, sir Bena Bowena Thomasa.
- Panie Millward. - Dzień dobry.
- A ten dżentelmen... - Michael Adeane.
...pracuje w pałacu Buckingham.
Tedi,
w tym semestrze wyjątkowy gość będzie się u nas uczył walijskiego.
Jego Królewska Mość książę Karol.
Chcielibyśmy, żebyś to ty go uczył.
Żartuje pan.
Może przypomnę,
że jestem wiceprezesem Plaid Cymru.
Republikańskim nacjonalistą.
Wiecie, co myślę o stanowisku księcia Walii.
Został nam nielegalnie narzucony
przez imperialnych najeźdźców.
Aberystwyth...
to część Uniwersytetu Walijskiego.
Mamy najlepszy wydział języka walijskiego,
a ty jesteś jego najlepszym nauczycielem.
Twierdziłeś,
że można całkiem nieźle opanować walijski
w stosunkowo krótkim czasie.
Mówiłem o obywatelach Walii.
Powiedziano nam, że ma pan pewien sposób.
- Kto inny ma go uczyć? - Fred Jarman w Cardiff.
- Nie. - Caerwyn Williams w Bangorze.
Nie możecie mnie do tego zmusić.
To wbrew wszystkim moim przekonaniom.
Nie rozumiem.
Walijski nacjonalizm to nasze wyznanie,
wspólna idea, która leży u podstaw naszego małżeństwa.
A teraz ty postanawiasz służyć temu,
z czym walczymy!
Na początku tak samo zareagowałem, ale zastanów się.
Rząd Partii Pracy przekonał ich, żeby wygłosił przemowę
po walijsku.
Masz pojęcie, ile osób będzie oglądać transmisję?
To może bardzo pomóc naszemu ruchowi.
„Witamy w Walii”.
REWOLUCJA – TAK KSIĄŻĘ – NIE
Dziękuję!
Dziękuję, że przyszliście.
- Wasza Królewska Mość. - Miło pana poznać.
- Witamy w Walii. - Dziękuję.
Tędy, proszę.
Witajcie! Dziękuję, że przyszliście.
Wracaj do domu!
- Tędy, proszę. - Nie jesteś Walijczykiem!
I nigdy nie będziesz!
Wasza Wysokość.
Pan Edward Millward.
Jak się pan miewa?
Karolu.
Wasza...
Jego Królewska Mość.
Jeśli to nie problem,
wolę wszystkich uczniów traktować tak samo.
Zdaje się, że mam skłonić głowę,
ale może to wystarczy.
Proszę.
Nie będą panom przeszkadzał.
Jestem panu wdzięczny.
Liczę, że zdoła pan odłożyć uczucia na bok.
Zakładam, że jest pan nacjonalistą.
Jestem nauczycielem.
- Poglądy zostają na progu? - Nie.
Moje poglądy to powód, dla którego codziennie przekraczam próg.
Skoro więc wierzę,
że każdy zasługuje na wyższe wykształcenie,
byłbym hipokrytą, gdybym odmawiał tego przywileju,
czy to komuś z górnych, czy z dolnych warstw.
Ale nie popiera pan...
mnie.
Nie mam nic przeciwko tobie osobiście.
Ale wolałby pan, żeby moja rola nie istniała.
Nie jestem nastawiony przeciw.
Jestem za.
Jestem za swoim krajem, kulturą,
a przede wszystkim – za moim językiem.
I sądzi pan, że monarchia jest temu przeciwna.
Sądzę, że narzuca jednolitość,
która, owszem, tłamsi walijską tożsamość
wszechobecną brytyjskością.
Ale Walia jest Brytanią.
Brytania jest Walią.
Zawsze walczyliśmy ramię w ramię.
- Henryk V pod Azincourt. - Tak.
Walijczycy zawsze przelewali krew
w podbojach twojej monarchii, ale dlaczego?
Oto jest pytanie.
Za co?
Nie chciałem się z tobą sprzeczać.
To nieuczciwe.
Masz się uczyć walijskiego.
Proszę.
Tutaj.
Dziękuję.
Uczymy się, naśladując.
Tak jest ze wszystkim.
Jeśli wystarczająco długo kogoś udajemy, możemy się nim stać.
Dzień dobry.
Jak się nazywasz?
Czy znasz walijski?
Jak się masz?
Dzień dobry.
Już tęsknię za Cambridge.
To miejsce jest nieco... ponure.
Czego się spodziewałeś po Walii? Moment.
Moment.
A jak inni studenci?
Niscy, włochaci i wściekli?
Co?
Nie tacy są Celtowie?
Owłosieni i szaleni,
wielkie brwi, czerwone twarze,
przytłoczeni starodawnymi żalami?
Nie są szczególnie przyjaźni.
Po drodze minąłem znak.
„Witamy w Walii”.
Mogli napisać: „Spadaj do domu”.
Nie będziesz tam długo.
Całą wieczność. Trzy miesiące!
Szybko miną.
Powoli i w udręce.
Straszny z ciebie Kłapouchy.
Co my z tobą zrobimy?
Może wyciągniecie mnie z Walii?
- Odwiedzę cię. - Wcale nie.
Masz rację, pewnie nie.
Rozchmurz się.
Nikt nie lubi marudów.
I choć jest zaledwie jednym z uczniów
w oczach wykładowców,
z pewnością wybaczy nam to bardziej wystawne powitanie
na naszej uczelni.
Ponadto mamy nadzieję...
że to początek długiej i udanej współpracy.
Być może w przyszłości,
jako król, obejmie uniwersytet patronatem.
Zdrowie księcia Walii.
- Zdrowie księcia Walii. - Dziękuję.
Co pan sądzi o naszym uniwersytecie?
Nasza biblioteka ma przepastne archiwa, czyż nie?
Muszę przyznać, że jeszcze nie byłem w bibliotece.
Jeszcze nie?
Myślałem, że pan Millward
wszechstronnie pana edukuje.
Robi to.
To jest, robię to.
Zachęcam wszystkich studentów...
do pogłębiania nauki z własnej inicjatywy.
Jak prace nad przemową?
Na pewno będzie pan niczym Llywelyn ap Gruffudd,
i to już wkrótce!
Przepraszam, kto?
Llywelyn...
To absolwent czy...?
Wkrótce to przerobimy.
Przetłumaczyłem początek przemowy, którą przysłał mi pałac.
I? Co pan myśli?
Nie mam jej oceniać.
Powiesz, co chcesz lub co ci każą powiedzieć.
Najtrudniejsza do wymówienia będzie „atmosfera”.
To werbalny tor przeszkód
przez wszystkie najgorsze głoski rozstawione niczym pułapki.
Podziel je.
O tak...
- Przejdź do „u”. - Próbuję.
Dobrze.
Zacznijmy od końca.
Z tyłu gardła.
Lepiej.
Jak spółgłoski szczelinowa.
- ...i tym podobne. - Znam je.
Rozgrzewamy się tak przed wyjściem na scenę.
Albo po walijsku...
Zrozumiał pan?
Najbardziej lubię łamańce.
Raz w szuwarach się zaszywszy,
w jednym szyku wyszły trzy wszy.
Po chwili się rozmnożywszy,
ruch w szuwarach stał się żywszy.
Pewien szerszeń żuł raz żeń-szeń.
Rzekł mu lekarz, dość zażywny: „Żeń-szeń bardzo jest pożywny.
Od żeń-szenia krzepa lepsza
niż u wołu albo wieprza.
Jeśli nie chcesz czuć znużenia,
żuj, szerszeniu, kęs żeń-szenia. Żeń-szeń służy szerszeniowi!”.
Szerszeń wierzył lekarzowi.
Żucie zaczął od korzenia,
aż tu nagle dostał drżenia!
Rozumiem, że to dla ciebie zabawa.
To było wczoraj jasne.
„Gdzie jest biblioteka?” „Kim jest Llywelyn?”
Masz pojęcie...
jakie to było dla nas zawstydzające?
Jakie upokarzające?
Że tego nie wiedziałeś?
Jako twój nauczyciel
poproszę cię o przysługę.
Uszanuj nas
i udawaj choć trochę,
że cię to obchodzi...
zanim wrócisz do siebie
i więcej się tu nie pojawisz, jak dwaj poprzedni książęta Walii.
HISTORIA WALII
Co czytasz?
Przemowę Karola na inwestyturę.
Premier sądzi, że jest zbyt sucha, zbyt sztywna,
a skoro zasadniczo będzie się przedstawiał światu,
może powinien sam popracować nad tekstem,
żeby bardziej go uosabiał.
Myślisz, że to rozsądne?
Tę przemowę przygotowali najlepsi dyplomaci i eksperci od prawa.
Chcesz, żeby Karol w niej mieszał?
Gdy miałam 21 lat przeredagowałam tekst mojej pierwszej przemowy.
Pamiętasz.
Pamiętam.
Byłaś w Kapsztadzie.
- Po tym, jak nas rozdzielili. - Tak.
Cztery długie miesiące.
Liczyli, że się odkochasz.
Niemożliwe.
W każdym razie...
To byłaś ty.
A to jest Karol.
Całkiem inny człowiek.
Tak.
W końcu... odwiedziłem bibliotekę.
Teraz wiem, kim był Llywelyn ap Gruffudd.
Pierwszym i prawdziwym księciem Walii.
Otrzymał tytuł od angielskiego króla, Henryka III.
Parę lat później zabił go syn Henryka, Edward.
Edward I odebrał tytuł przyrzeczony Llywelynowi
i przekazał go własnemu synowi
pod murami zamku Caernarfon.
Wielka zdrada.
Ale stara nadzieja pozostaje żywa.
Przepowiednia...
że pewnego dnia w bramie Eleonory na zamku Caernarfon stanie książę,
który będzie mówiącym po walijsku synem Walii.
Nigdy nie będę synem Walii,
ale pracuję nad mówieniem po walijsku.
To dobrze.
Nie będę cię powstrzymywał przed robieniem tego,
co młody książę, nieobarczony obowiązkami,
robi w wolne wieczory z dala od domu.
Tak, cóż...
Prawdopodobnie pójdę do pokoju.
- I coś zjem. - Jak to, sam?
Czy nie...
no wiesz, nie nawiązałeś...
To nic takiego.
Jestem przyzwyczajony.
Nie spędzają dużo czasu razem.
Wejdź.
Nie wiem, jak Tedi może z nim przebywać w jednym pomieszczeniu.
Możesz to potrzymać?
Idź dalej.
Pani Millward.
Co ty sobie myślałeś?
Nie ma przyjaciół. Co miałem...
Nie jesteś jego przyjacielem, tylko nauczycielem.
To tylko dziecko, Silvio.
O mój Boże.
Ty go lubisz.
Nie lubię go.
Nawet jeśli, to co?
- Wszystko w porządku? - Prawie dotarliśmy do dziesięciu.
Dobry z niego nauczyciel.
Wkrótce powinien się kłaść.
Czas spać, mały.
Nie chcę.
Nie masz wyboru.
Mama i ja pójdziemy cię położyć.
No już.
Uczyłem go walijskiego!
Dwa, trzy, cztery.
Dobrze ci poszło.
Następnym razem nauczysz go liczyć do stu.
Dobranoc.
Tak się poznaliście?
Na marszu?
Coś w tym guście.
W małej mieścinie Capel Celyn.
Jeszcze tam nie byłem.
Nie da się już jej odwiedzić.
Jest pod wodą.
Rząd ją zatopił.
Pod nowy rezerwuar,
źródło wody pitnej dla Liverpoolu.
Dla Anglii.
Jedna z ostatnich wiosek, w której wszyscy mówili po walijsku,
leży teraz na dnie jeziora.
Nic dziwnego, że macie takie poglądy.
Nic dziwnego, że tyle osób chce...
mnie powstrzymać.
Dla zemsty.
To nie zemsta.
To nie powinna być zemsta.
To, czego ludzie chcą...
to samostanowienie.
Nie chcą być traktowani z góry, zdominowani.
Rządzeni przez ludzi tak odległych,
że nawet nas nie znają.
Nie wiedzą, kim jesteś, co myślisz,
czego potrzebujesz.
Tak.
Znam to uczucie.
Jak sądzisz, co on miał na myśli?
Nie wiem.
Widziałeś jego minę, kiedy prowadziliśmy Andrasa do łóżka?
Chyba nigdy nie widział matki i ojca, którzy tak robią.
Kładą dziecko do łóżka. Razem.
Jak wyglądał?
Był zdruzgotany.
Widzisz?
Żal ci go.
Nie jest mi go żal.
Nawet jeśli, to co?
Pamiętaj, nie spiesz się przy „atmosferze”.
Byli tak mili, że wysłali mi zaproszenie na inwestyturę.
Ale gdzieś trzeba wyznaczyć granicę.
Wciąż mam swoje przekonania.
Oczywiście.
Jest jeszcze jedna sprawa.
Moją przemowę...
napisali ludzie, którzy mnie nie znają,
więc nie odzwierciedla ona tego, kim jestem ani co myślę,
ani tego, czego nauczyłem się w Walii.
Jest parę rzeczy, o których chciałbym wspomnieć swoimi słowami,
które wyrażają moje zdanie.
Na przykład?
Spisałem je po angielsku.
Trzeba je przetłumaczyć.
Proszę.
Zerknę na nie.
1 LIPCA 1969
Dzień dobry. To transmisja BBC.
Nadajemy z księstwa Walii,
gdzie entuzjastyczne tłumy czekają na inwestyturę księcia Karola
na księcia Walii.
To historyczna chwila.
Tak.
Idź już.
Nie każ czekać publice.
Dzień dobry i bore da. Jesteśmy na zamku Caernarfon,
gdzie wszyscy są gotowi na przybycie Jej Królewskiej Mości
oraz młodego człowieka, który pewnego dnia ją zastąpi.
Na księcia czekają całe tłumy.
Panuje atmosfera pełna wyczekiwania, ekscytacji
i, zdaniem niektórych,
wyczuwalnego napięcia.
Poradzisz sobie.
Karol!
Tłumy reagują entuzjastycznie.
Pojedynczy ludzie buczą,
ale poza tym Walijczycy ciepło witają księcia.
Dwie minuty, Wasza Królewska Mość.
Ja, Karol,
książę Walii,
będę służył wiernie życiem i orężem...
pozostanę oddany...
i wierny,
i szczery.
Przysięgam uroczyście...
w razie potrzeby walczyć z wrogiem do ostatniego tchu.
Z wielką dumą...
przyjmuję dzisiaj ten przywilej
w tym historycznym miejscu,
w tej wspaniałej fortecy, w której murach się znajdujemy.
Doprawdy, ta...
atmosfera
i wezbrane emocje mogą oszołomić człowieka.
Przybycie do Walii było dla mnie zaszczytem.
Przebywając tutaj, zrozumiałem walijską perspektywę.
Walia może być dumna ze swojej historii.
To całkiem zrozumiałe, że Walijczycy
chcą zachować swoje dziedzictwo, swoją kulturę,
tożsamość, usposobienie
i narodowy charakter.
Powinniśmy to uszanować.
Walia ma swoją własną tożsamość.
Swój własny charakter. Swoją własną wolę.
Swój własny głos.
Dzień dobry.
Chciałem podziękować, zanim wyjadę.
- Za wszystko. - Nie ma za co.
Andras, patrz, kto przyszedł.
I żeby dać panu to.
Dziękuję.
Jak się masz, Andras?
Dobrze. Dziękuję, Karolu.
Dobrze.
Co teraz?
Wracasz do Anglii?
Nie, czeka mnie czterodniowy objazd po Walii.
Odwiedzę każde miasto, uścisnę dłonie.
I będę słuchał.
To dobrze.
Dobrze sobie poradziłeś.
Miałem dobrego nauczyciela.
Poczekaj tu.
Karolu.
Jestem ciekaw.
Jak twoja rodzina zareagowała na to, że zmieniłeś przemowę?
To zaleta przemawiania po walijsku.
Nie zrozumieli ani słowa!
ŁAMAŃCE JĘZYKOWE
- Należą się panu gratulacje. - Dziękuję, Stephen.
Oglądałem transmisję. Wypadł pan wytwornie.
- Wspaniale, prawda? - Tak.
Czy życzy pan sobie kolację?
Czy...
Gdzie królowa?
Udała się na spoczynek.
Zapytasz ją, czy mnie przyjmie?
Oczywiście.
Jej Wysokość liczyła, że to może poczekać do rana.
Ale jeśli nie, przyjmie pana w sypialni.
Wejdź.
To wszystko?
To całe powitanie?
Czego ci brakuje?
Może: „Dziękuję” albo „Dobra robota”?
Gdybyśmy dziękowali sobie za każdym razem, gdy coś zrobimy,
nic byśmy nie zrobili.
Byłem właśnie na bardzo wymagającym objeździe Walii.
Poszło lepiej, niż się spodziewano.
Dziękuję.
W Walii miałeś okazać szacunek
i zmniejszać podziały, a nie dzielić własną rodzinę.
Nic takiego nie zrobiłem.
Miałam okazję przeczytać tłumaczenie tego, co powiedziałeś.
Zmian, które wprowadziłeś.
Cierpisz tak jak Walia, to jasne.
- Czyżby? - Nie można tego przegapić.
Może ty nie możesz.
Najwyraźniej Walia też.
„Jeśli ta unia ma przetrwać,
musimy nauczyć się szanować nasze różnice.
Nikt nie lubi być ignorowany,
niedostrzegany, niesłyszany i niesłuchany”.
Mylę się?
Czy nie ma podobieństwa
między sytuacją moją i Walii?
Czy ta rodzina mnie słucha?
Czy dostrzega, kim jestem? Nie.
Czy mam głos?
Masz go trochę za dużo jak dla mnie.
Brak głosu to coś, z czym wszyscy musimy żyć.
Wszyscy coś poświęciliśmy, stłumiliśmy to, kim jesteśmy.
Jakąś część siebie zawsze się traci.
To jest wybór.
To nie wybór.
To obowiązek.
Byłam w twoim wieku, kiedy twoja prababka, królowa Maria,
powiedziała mi, że najtrudniej jest nic nie mówić.
To wymaga całej naszej siły.
Bezstronność jest nienaturalna, nieludzka.
Ludzie zawsze chcą, żebyśmy się uśmiechnęli, zgodzili,
zmarszczyli brwi, przemówili,
ale gdy to zrobimy,
ogłosimy swoje stanowisko,
punkt widzenia,
a tego właśnie rodzinie królewskiej robić nie wolno.
Dlatego ukrywamy nasze uczucia, zachowujemy je dla siebie.
Bo im mniej robimy,
im mniej mówimy, zgadzamy się albo...
Albo myślimy...
albo oddychamy...
czujemy albo istniejemy.
Tym lepiej.
Najwyraźniej tobie przychodzi to łatwiej.
- Czemu? - Bo ja...
mam serce.
Charakter.
Umysł i własną wolę.
Nie jestem tylko symbolem.
Mogę przewodzić, nie tylko nosząc mundur i tnąc wstęgi,
ale pokazując ludziom, kim jestem.
Mamo, ja mam głos.
Zdradzę ci pewien sekret.
Nikt nie chce go słyszeć.
Mówisz o kraju...
czy o rodzinie?
Nikt.
Bo w korony wnętrzu,
która śmiertelną królów skroń otacza,
Śmierć dwór swój chowa:
tam siedzi psotnica,
króla władzy i pompie urąga.
Na chwilę daje
mu mały teatrzyk,
gdzie on gra władcę, spojrzeniem zabija,
w zarozumiałość i sobkostwo rośnie,
jakby to ciało, w którym duch zamknięty, z niespożytego lane było spiżu.
Lecz gdy się dosyć ubawi aktorem, wychodzi sama
i koniuszkiem szpilki...
na wskroś przekłuwa zamku tego mury,
i – bądź zdrów, królu!
Nakryjcie więc głowy,
uroczystymi hołdu oznakami
nie urągajcie krwi mojej i ciału.
Zwyczaje,
formy,
pokłony odrzućcie,
bo sąd wasz o mnie mylny był do dzisiaj.
Jak wy ból czuję,
jak wy żyję chlebem
i tak przyjaciół
jak wy potrzebuję.
Równego potrzeb
wszystkich niewolnika,
możecie królem nazywać?
Mam przyjaciela Który mieszka w pałacu Buckingham
Nazywa się Carlo Windsor
Gdy ostatnio pukałem do jego drzwi
Jego matka otworzyła i powiedziała mi
Carlo, Carlo Carlo gra dziś w polo
Carlo, Carlo Carlo gra dziś w polo z tatą
Śpiewajcie tę piosenkę, starzy i młodzi
W końcu mamy „księcia” W krainie pieśni
Carlo, Carlo Carlo gra dziś w polo
Carlo, Carlo Carlo gra dziś w polo z tatą
Śpiewajcie tę piosenkę, starzy i młodzi
W końcu mamy „księcia” W krainie pieśni
Napisy: Krzysiek Ceran