NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
LASEK BULOŃSKI PARYŻ, 1970
Sidney!
Niestety badania wykryły zmiany
w krtani Jego Królewskiej Wysokości...
Choroba jest w zaawansowanym stadium.
Jest nieuleczalna.
Możemy łagodzić objawy, ale pod wpływem morfiny
Jego Wysokość będzie niedysponowany przez większość czasu...
Sugerowałbym jak najlepiej wykorzystać pozostały czas.
Musimy urządzić przyjęcie.
Nasze najlepsze.
Skupimy się na tym, co przynosi nam szczęście.
Dlatego odwołajmy spotkanie z cesarzem Japonii.
Z Hirohito? Nie możemy.
Zbyt długo to planowaliśmy.
Poza tym to może być moja ostatnia szansa, żeby odzyskać dobre imię.
Dobre imię...
to puste i najwierutniejsze kłamstwo.
Zyskane często bez zasługi,
a utracone bez winy.
Nie chcę wypaść jak w teatrze kabuki.
Dopiero drugi raz opuścił swój kraj.
Poprzednim razem miał ledwie 20 lat.
Był chłopcem. Ja miałem 26 lat.
Nie znał ani słowa po angielsku.
Teraz pewnie parę zna.
Obiecywali, że nie będzie zdjęć.
Moi poddani nie powinni widzieć, że odwiedzam człowieka,
który nie utrzymał się na swoim tronie.
Cóż...
w tej wizycie nie chodziło o rozmowy.
Wyobraź sobie życie...
na wygnaniu, z dala od ojczyzny.
Wolałbym umrzeć.
Nigdy nie opuszcza Japonii.
Wyobraź sobie: całe życie na jednej wyspie.
Na wyspie, która jest jego domem.
Której jest suwerenem.
Są gorsze przypadki.
„Cesarz i były król. Ponowne spotkanie wielkich przywódców”.
The Times.
„Spotkanie monarchów po latach”. The New York Times.
„Triumfalne spotkanie kończy pół wieku waśni”.
The Guardian.
Słyszałam rano, że poprosił o wywiad dla BBC.
Jaki wywiad?
Wnikliwą retrospekcję.
Nie zniosę tego.
Chcą go rehabilitować.
Możliwe, że nie wszyscy nienawidzą go tak jak ty.
Karol pytał, czy może go odwiedzić we Francji.
Po co?
Powiedział: „Z szacunku”.
Ale pewnie jest go ciekawy.
Rzadko ma się okazję spotkać byłego króla.
Byli królowie zazwyczaj nie żyją.
Ledwo zdążyłaś.
Suknia koktajlowa? Dziś obowiązuje strój formalny.
Nie idę.
Nie możesz. To przyjęcie z okazji połączenia.
Jestem umówiona.
- Z kim? - Nie twój interes.
Ta eskalacja konfliktu jest niepotrzebna i nieusprawiedliwiona.
Zerwałeś zawieszenie broni.
Jeśli mówisz o Ginny, już po wszystkim. To było straszne.
Straszna była świadomość, że przeprowadzasz z nią manewry.
Zanim zaczniemy negocjować warunki rozejmu,
musisz poznać to uczucie.
Kto to?
Nie interesuj się.
- Witam. - Dobry wieczór panu.
Jesteś sam?
A gdzie memsahib?
Dostała lepszą propozycję.
Naprawdę?
Ale jak się okazuje... Dobry wieczór.
Teraz sam mogę poszukać lepszej propozycji.
Dziękuję.
- W takim wypadku... - Tak?
Powinieneś kogoś poznać.
Chodź ze mną.
Wasza Królewska Wysokość?
Oto kapitan Andrew Parker Bowles.
Witaj, Andrew.
Wasza Królewska Wysokość.
Na co tak patrzysz?
Na ciebie, pani.
- I na to, jak... - Dobierz następne słowo rozważnie.
...rozkwitłaś.
Chodzi ci o tę suknię.
Jest królowej. Wyglądam jak hortensja.
Nie, chodziło mi o to, że...
rozwinęłaś się.
Dorosłaś.
Z niewidocznej stałam się widoczna.
- Zawsze byłaś widoczna. - Nigdy mnie nie dostrzegałeś.
A teraz nadrabiasz.
Gapiąc się.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj.
Przepraszający mężczyźni nie są szarmanccy, tylko słabi.
Nie mówiłam, że mi to przeszkadza.
- Nie. - Właśnie.
Przyznaję, że sama gapiłam się na ciebie przez lata.
Naprawdę?
Na boisku do polo.
Miałam oglądać księcia Edynburga albo księcia Walii,
ale moje młode, naiwne żeńskie spojrzenie
z jakiegoś powodu padało na ciebie.
- To było przyjemne. - Owszem.
To powinien być ostatni raz. Nie chcę cię zranić.
Czemu miałbyś mnie zranić?
To się zdarza tym, którzy wchodzą w drogę.
Komu?
Mnie i jej.
Żeglujesz, prawda?
Czeka mnie żeglarska metafora?
Na morzu są...
niewidoczne prądy. Śmiertelnie groźne. Wciągają pod wodę.
Camilla i ja tacy jesteśmy.
Co robisz?
Wychodzę.
- Nie chcę, żebyś wychodziła. - Właśnie to powiedziałeś.
Powiedziałem, że nie chcę cię zranić.
Ta rozmowa jest coraz bardziej poplątana.
Wolałam, kiedy my byliśmy splątani.
Doskonale wiem, kim jesteś
i co między nami jest. Zapewniam, że mnie nie zranisz.
Więc co teraz?
Wznowienie czy zaprzestanie?
Czego?
Wznowienie.
W porządku.
Skąd się to bierze w twoim wieku?
Co?
Przecież wiesz. Ta pewność siebie.
Nie jestem pewna siebie.
Tylko twarda.
Windsor Park atakują.
To piękny dzień w Guards’ Polo Club.
Książę Karol wygląda na pewnego siebie.
Prowadzi szarżę. Posyła piłkę przed siebie.
Ale Parker Bowles przechwytuje ją
i podaje koledze. Windsor Park tracą przewagę.
Muszą ją odzyskać.
Dalej, Karolu.
Blues and Royals grają w białych strojach.
Właśnie kontratakują. Zostały dwie minuty.
- Dalej, proszę pana! - Walczą o piłkę.
Dalej, Wasza Wysokość!
Uda się panu!
Windsor Park ponownie w natarciu.
Parker!
Parker Bowles przecina drogę księciu Walii.
Odciął go od piłki.
Parker Bowles uderza.
Windsor Park cofają się. Mają kłopoty.
Parker Bowles posyła piłkę do przodu. Książę Karol goni.
Dalej, proszę pana!
Skraca dystans!
Parker Bowles punktuje!
Parker Bowles punktuje dla Blues and Royals!
Dwa do zera!
Dobrze dzisiaj grałeś.
Obaj wiemy, że to nieprawda.
Andrew Parker Bowles dobrze grał.
Musisz być bardziej agresywny, to wszystko.
Wciąż mi to powtarzasz.
Jak było w Paryżu?
U księcia Windsoru?
Bardzo dziwnie.
Nie wyglądał dobrze.
Jego dom przypomina...
kuriozalne muzeum monarchii.
Cały pachnie kadzidłem i psami.
Czy ona tam była?
Kręciła się w kółko jak nawiedzony nietoperz?
Tak.
Słyszałem, że żywi się samą whiskey.
I że miała tyle liftingów, że ledwo mówi.
Dickie...
Nie wiem, czy ci mówiłem, ale...
pisujemy do siebie.
Chyba widzi we mnie samego siebie.
Nie mów tego swojej babci.
Powtarza mi, że mam znaleźć żonę.
Stanowczo na to za wcześnie.
Teraz masz czas, by sobie pofolgować.
Rozeznać się.
Może.
Tak się składa, że jest ktoś, kogo lubię.
Ta, która ci dzisiaj kibicowała, tak?
Tak.
Była z Andrew Parkerem Bowlesem, póki się nie pokłócili.
Z powodu Anny.
Uwierzysz?
Twojej siostry?
Nie pytaj. To skomplikowane.
Ale podsumowując,
Camilla jest teraz wolna i chciałbym ją zająć.
Tak się nazywa?
Tak.
Camilla Shand.
Lubię ją.
I jak...?
Głosowałaś już?
Tak.
Na kogo?
Nie twój interes, Wasza Wysokość.
Mówią, że to formalność dla Wilsona.
Nie, jeśli mogę na to coś poradzić.
Chyba się zdradziłam.
Jak cię przekonam, żebyś zjadła ze mną na kolację?
- Wydaj królewski dekret. - Nie mogę.
Nie jestem królem.
Jeszcze.
W takim razie poproś.
Proszę.
...jeśli przedwczesne wybory się nie opłacą,
być może jutro obudzimy się z innym premierem.
Przywódca opozycji,
pan Edward Heath, Wasza Wysokość.
Panie Heath.
Obywatele wybrali pańską partię.
Jako suweren proszę, by utworzył pan rząd w moim imieniu.
- Gratuluję. - Dziękuję, Wasza Królewska Mość.
To bardzo sprzyjające okoliczności.
Laburzyści byli pewni wygranej. Pan Wilson był jak tyran.
Potraktował te wybory jak koronację.
Nie ma nic złego w koronacji.
W odpowiednich okolicznościach.
Następnie chwilę pogawędziliśmy.
Zamierza zabrać swój fortepian na Downing Street.
Niektórzy biorą żonę, inni fortepian.
Potem spytałam go o priorytety.
Chciałby jak najszybciej wysłać mnie do Francji.
Po co?
Mam oczarować Pompidou,
żeby nie zablokował naszego akcesu do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Jest bardzo proeuropejski.
Wasza Królewska Mość.
- Wasza Królewska Wysokość. - Martin.
Nie widuję już tego drugiego.
- Proszę? - Co z nim?
Z tym...
łysym.
Pułkownik Adeane przeszedł na emeryturę.
Tak?
Trzy miesiące temu. Dałeś mu zegar.
Dałem?
O co chodzi?
Chciałem przypomnieć, że zbliża się wywiad BBC z księciem Windsoru.
Książę nie cieszy się już dobrym zdrowiem.
Może powinna go pani odwiedzić w Paryżu.
Wykluczone.
- Mów dalej. - Istnieją obawy,
że jeśli wywiad zostanie dobrze odebrany,
biorąc pod uwagę spotkanie z cesarzem Hirohito,
pojawią się pytania...
Japończycy go odwiedzają, a jego rodzina nie?
Japończyków niczym nie uraził.
Nie ustąpił z japońskiego tronu ani nie zabił ojca cesarza.
Po raz ostatni: nie.
Ten człowiek, jego hańba...
jest jak odór bydła.
Proszę pana?
Wchodzi w drewno i nigdy nie znika.
Wasza Królewska Mość.
Wasza Królewska Wysokość.
Dziękuję.
Jak to jest?
- Co takiego? - Mieszkać tutaj.
Niezbyt wystawnie, jak widzisz.
W tym apartamencie trzymają Annę i mnie.
Ma dwie sypialnie. Jeden mały salon. Jest bardzo normalny.
Nic tu nie jest normalne.
Nie tylko to, że mieszkasz w pałacu, ale to, kim jesteś.
Księciem Walii?
To nie jest to, kim jestem, tylko...
przypadłość.
Jestem jednocześnie wolny...
i uwięziony.
Kompletnie zbędny i absolutnie nieodzowny.
Nie mogę niczemu się w pełni oddać, bo w każdej chwili...
wszystko może się zmienić.
I zostaniesz królem.
Nie mówiąc o tym, jak to wpływa na rodzinę.
Jak można być dobrym synem, skoro...
to, czego najbardziej...
się obawiasz...
Jej śmierci?
...jest tym, czego najbardziej...
Nie „pragniesz”...
Właściwie to tak. Pragnę.
Bo dopóki nie umrze, nie mogę żyć pełnią życia.
Nie mogę robić tego, do czego się urodziłem, więc...
Jestem skazany na...
to okropne oczekiwanie.
Jak Saul Bellow.
Przepraszam, nie wiem, kto to.
Długo czekał?
To amerykański pisarz.
Napisał książkę Stan zawieszenia.
Czasem czuję się jak jej bohater. Opisał go jako...
„istniejącego w bezczasowej i nieco idiotycznej pustce”.
Też był księciem?
Nie.
Był bezrobotnym z Chicago. Czekał na pobór do wojska.
Chce tego, bo wojna ma nadać sens jego życiu.
Chociaż może zginąć?
Tak.
Ludzie tak bardzo potrzebują sensu.
Proszę pani.
Dla mnie?
Mam cię!
Genialne!
Całe to smęcenie o zawieszeniu w pustce!
Paul Sellow?
Saul Bellow.
I śmierć królowej.
Tak! O mamusi w końcu kopiącej w kalendarz,
a potem... Mam cię!
Genialne!
I ta twoja mina. „Dla mnie?”
Tego się nie spodziewałam, Wasza Wysokość!
Boże, nabrałeś mnie!
Przepraszam. Tak?
Chciałem przypomnieć, że wywiad z Jego Królewską Wysokością,
księciem Windsoru, zaraz się zacznie.
Dziękuję.
Jesteśmy w Lasku Bulońskim w Paryżu, we wspaniałym domu,
dawnej rezydencji generała de Gaulle’a.
Obecnych lokatorów nie trzeba przedstawiać.
Jego Królewska Wysokość, książę Windsoru,
Edward VIII, król Anglii przez nieco ponad dziesięć miesięcy,
oraz księżna Windsoru.
Gdy się poznali, była panią Wallis Warfield Simpson.
Jakie wrażenie zrobił na pani książę, gdy się poznaliście?
Sprawiał wrażenie kogoś, kto jest na czasie.
Kto wyprzedza epokę.
Był pełen werwy, w przeciwieństwie do większości Anglików.
Poznaliście się, gdy był pan księciem Walii?
Tak. Liczyłem, że zdołam zmienić tę funkcję.
Miałem swoje pomysły, swoje opinie,
swoją własną... filozofię.
W końcu nadszedł ten dzień.
Wstąpił pan na tron.
Tak. Ku ogólnej irytacji pozostałem sobą.
Byłem przekonany, że monarchia musi się zmienić,
zaadaptować do współczesności.
Wkrótce przekonałem się, że jakakolwiek próba choćby drobnej zmiany
spotyka się z wrogością i podejrzliwością.
Z czyjej strony?
Ze strony establishmentu.
Dworskich urzędników.
A także ze strony mojej rodziny.
Widzieli we mnie buntownika.
Zagrożenie.
- Byłem zbyt... - Barwną postacią.
Dynamiczną.
Byłem indywidualistą.
Chryste, okropni są.
- Ostatecznie nie mogłem wprowadzić... - Oboje są...
potworni.
Ponieważ presja, żeby zrezygnować,
- abdykować, stała się nie do zniesienia? - Idę spać.
Tak.
Ludzie zawsze zakładają, że chodziło o księżną,
o mój upór w kwestii małżeństwa.
Ale sprzeciw establishmentu wobec naszego ślubu
był symptomem czegoś większego.
Obawy przed moim charakterem, swobodą myślenia,
którą reprezentowałem.
Jak się udała?
Kolacja przy świecach?
Daj spokój, w tym budynku nie ma tajemnic.
Uroczo.
Dziękuję.
Camilla Shand, co?
Tak.
A ty widujesz się z jej byłym, Andrew.
To, co robimy, trudno nazwać „widywaniem”.
A jego trudno nazwać byłym.
Camilla mówiła, że to zdecydowanie były.
Tylko nie strać głowy.
To my bawimy się z Camillą i Andrew.
A nie na odwrót.
Co to znaczy?
Anno.
- Mam cię! - Dobre wyłożenie, proszę pani.
Kochanie?
Dawidzie.
Przepraszam.
- Proszę pana? - Nie trzeba.
Sidney, wezwij lekarza.
Tak jest.
Zaczniemy od Rouen, gdzie uczci pani pamięć poległych w Wielkiej Wojnie.
W Paryżu odwiedzi pani korpus dyplomatyczny.
Następnie najważniejsze spotkanie z prezydentem i panią Pompidou
w Pałacu Elizejskim.
Lądujemy za dziesięć minut.
Mówi się...
że ci, którzy nie wyciągają lekcji z historii,
są skazani na jej powtarzanie.
Choć dochodziło między nami do konfliktów,
nasze dwa kraje łączy starożytna więź.
Nie możemy zapomnieć o tych więzach,
o naszym wspólnym celu,
dzięki którym możemy stworzyć nowy związek,
nowe przymierze.
Złączeni w tym wspólnym europejskim dziele
wkraczamy w świetlaną przyszłość.
Panie prezydencie, w jedności siła.
Dziękuję.
Wasza Wysokość?
Przepraszam.
Otrzymaliśmy wiadomość dotyczącą księcia Windsoru.
Koniec jest już blisko.
Dziękuję.
Wasza Królewska Wysokość. Proszę pani.
Królowa tu jedzie.
- Tutaj? - Tak, proszę pani.
Jedzie tu w tej chwili.
Pomóż mi wstać!
Nie mówisz poważnie.
Nigdy nie byłem bardziej poważny.
KRÓL
Jej Królewska Mość, proszę pana.
Nie wstawaj.
Wasza Królewska Mość.
Nie trzeba było.
Gdybyśmy zamienili się rolami...
zrobiłabyś to samo.
Tak.
Przykro mi z powodu twojego zdrowia.
Poróżniliśmy się.
Ale na zawsze pozostałeś moim ulubionym wujkiem.
Miło, że tak mówisz.
I miło, że...
mnie odwiedziłaś.
Droga Lilibet.
„Shirley Temple”.
Tak.
Nie doceniłem cię.
Wszyscy cię nie doceniliśmy.
Ale korona zawsze w końcu trafia na właściwą głowę.
Mój ojciec, mój brat...
ty.
A pewnego dnia, jeśli Bóg pozwoli, twój syn.
Sądzisz, że nie podoła?
Nigdy tak nie powiedziałam.
Ale tak myślisz.
Potrafię cię rozgryźć...
równie dobrze, co ty mnie.
Wiem, czemu tak myślisz.
Często wydaje się słaby.
Niezdecydowany.
Ale z odpowiednią kobietą u boku...
moim zdaniem będzie dobrym królem.
A on...
zaczął już o tym myśleć.
Pisuje do mnie, a ja do niego.
Lubi pewną Camillę.
Ledwo się znają.
Czasami...
od razu wiadomo.
Ty wiedziałaś.
Co pisze?
Weź listy. Przeczytaj je.
Nie mogę. To prywatna korespondencja.
Dotyczą przyszłości monarchii.
Rzucają światło nie tylko na duszę przyszłego króla,
ale również twojego syna.
Lepiej, żeby były w twoich rękach niż kogoś innego.
Są w biurku. W szufladzie.
A...
zanim pójdziesz...
Jeszcze raz...
Wszystko...
co ci zrobiłem...
Wybacz mi...
Dziękuję.
Twoja abdykacja zmieniła moje życie.
Na zawsze.
Ale chciałam ci powiedzieć,
że to nie zawsze jest klątwa.
I nie zawsze byłam na ciebie zła.
Są dni...
i z czasem jest ich coraz więcej,
kiedy uważam, że to błogosławieństwo.
Czasami odkrywam, że...
chciałabym ci podziękować.
Drogi wujku Dawidzie,
chciałem jeszcze raz podziękować tobie i Wallis
za to, że przyjęliście mnie w swoim domu.
Rzadko zdarza się, że los pozwala spotkać się byłemu i przyszłemu królowi.
Szczerze mówiąc, dzięki temu zrozumiałem parę rzeczy.
Naturę roli króla...
naturę miłości...
i wszystkie komplikacje, które się z nimi wiążą.
Jak z pewnością wiesz, rodzina wolałaby, żebym cię nie odwiedzał.
Być może boją się, że odnajdę się w tobie.
Będę ci współczuł.
Wyznam ci, że odnajduję się w tobie.
W twojej postępowości i klasie.
Twoim indywidualizmie i wyobraźni.
Jakim wspaniałym królem byłbyś w bardziej przyjaznym świecie.
Jakiego króla nam odmówiono.
Smucę się, widząc, jak żyjesz na wygnaniu,
choć twoją jedyną winą była nieugiętość pryncypiów
i bezwarunkowa miłość.
Okrutnie odmówiono ci tego,
byś rządził u boku kobiety, którą chciałeś mieć u swego boku.
Ale daję ci słowo.
Nie pozwolę, żeby odmówiono mi tego, co tobie.
Korona nie jest czymś stałym,
wiecznie przebywającym na jednej głowie.
Jest w ruchu.
Żywa.
Boska.
Jest obliczem zmieniających się czasów,
a jeśli Bóg pozwoli, żebym ją nosił,
będę to robił na moich warunkach.
Mam nadzieję...
że będziesz ze mnie dumny.
Napisy: Krzysiek Ceran