NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Lot 104, słychać was wyraźnie.
Zrozumiano, Benson. Przekraczamy poziom lotu 17 na 760.
Zrozumiano, 104. Zgłoście się, gdy zbliżycie się do 760.
W Benson jest lekkie zachmurzenie, słaby wiatr.
Dziękuję, Benson.
Liczymy na lądowanie bez instrumentów na pasie pierwszym.
Zrozumiano, 104. Wyrażamy zgodę.
Obniżajcie pułap i zgłoście osiągnięcie 760.
Zrozumiano, Benson. Lot 104...
Bóg Wszechmogący postanowił
powołać z życia doczesnego na swoje boskie łono
zmarłego szlachetnego i najjaśniejszego
księcia Edwarda Alberta Chrystiana
Jerzego Andrzeja Patryka Dawida, księcia Windsoru,
swego czasu szlachetnego i najjaśniejszego monarchę,
Edwarda VIII.
Z bożej łaski króla Wielkiej Brytanii, Irlandii
i brytyjskich dominiów zamorskich,
króla, obrońcę wiary,
cesarza Indii.
Wuja szlachetnej i najjaśniejszej monarchini,
naszej królowej Elżbiety II,
niech Bóg ma ją w swojej opiece i błogosławi
długim życiem, zdrowiem i honorem...
Chciałam ci podziękować za pisanie takich pięknych listów do Dawida.
Wiele dla niego znaczyły.
Chciał, żebyś to dostał.
Dałam mu go w 1939.
Zegarek z kompasem.
I inskrypcją.
„Nic nie usprawiedliwia podążania w złym kierunku”.
Dziękuję.
Szkoda, że jesteś tu sam.
Camilla mnie stąd odbierze.
Spędzimy razem wieczór, zanim wrócę do Dartmouth,
ale nie mów nikomu.
To tajemnica.
To jeszcze nieoficjalne.
To ta jedyna?
Tak.
Tak myślę.
Więc mam dla ciebie dwie rady.
Nigdy nie wyrzekaj się miłości.
Pomimo wszystkich poświęceń i cierpienia
Dawid i ja nigdy nie żałowaliśmy.
Dziękuję.
A druga rada?
Strzeż się swojej rodziny.
Mają dobre zamiary.
Nie, nie mają.
Widziałam ją.
Czarną wdowę.
Wallis?
Ciekawa staruszka.
Gapiła się na mnie. Zaniepokoiło mnie to.
Ostrzegła mnie.
Przed czym?
Moją rodziną.
- Mamo. - Do widzenia, kochanie.
Ciociu Margot.
Biedactwo. Czy w Dartmouth jest strasznie?
Co za pytanie.
Wujku Dickie.
Dobrze ci to zrobi.
Tylko pamiętaj, że ten mundur to nie kostium teatralny.
To dziwne.
Spojrzałem na nich, wychodząc.
- Anno. - Na matkę...
Karolu.
...ojca, babcię, ciocię, nawet na moją siostrę,
i pomyślałem:
„On też ich takich widział”.
- Kto? - Poprzedni książę Walii.
Biedak, którego pochowaliśmy.
Nie był jak oni.
Był błyskotliwy,
dowcipny, bardziej niezależny,
bardziej szczery wobec siebie.
Więc zjednoczyli się przeciw niemu.
W tamtej chwili,
kiedy patrzyli na mnie, w pewien straszny sposób zrozumiałem,
że właśnie go zastąpiłem.
BROADSTAIRS W HRABSTWIE KENT, 1925
Chodź, Edwardzie. Tędy.
- Co to? - Nie podglądaj.
Dziękuję.
- Ale przecież nas nie stać. - Zagraj.
Dalej.
W ostatnich dniach doszło do eskalacji napięcia
pomiędzy rządem i Narodowym Związkiem Górników.
Wynikła z tego blokada, która może odciąć rząd
od ostatnich zapasów węgla.
Przyjaciele. Już czas.
Dość wegetacji na dnie. Czas, żeby nas usłyszeli.
UCZCIWA PŁACA
Zamknęliśmy wszystkie kopalnie w kraju.
Będziemy blokować składy,
póki nie zaczną nas słuchać, nie zaczną empatyzować...
To, co tu dziś widzicie, to początek.
Klasa robotnicza mówi: dość.
POPIERAMY GÓRNIKÓW
Próbowaliśmy dojść do porozumienia z zarządami i z rządem,
ale kapitalistyczny establishment
chce zniszczyć ruch robotniczy.
Dziś podarliśmy to porozumienie i podjęliśmy działania.
Osiągniemy nasze cele za wszelką cenę.
Premier, Wasza Wysokość.
Przepraszam, nie zrobią panu krzywdy.
Wszystkie zwierzęta ją robią.
Jeden posiłek dzieli je od zdziczenia.
Jeden temat jest ważniejszy od wszystkich. Strajk górników.
Który, niczym gorączkowe majaki,
jest kłopotliwy i może być bolesny, ale szybko ustąpi.
Czyżby?
Ich żądania wydają się rozsądne.
Podwyżki takie, jakie otrzymali robotnicy fabryczni.
Opinia publiczna im sprzyja.
Ludzie są sentymentalni. Łatwo ich przekonać.
Tu chodzi o coś dużo ważniejszego.
- O ekonomiczną uczciwość. - A jeśli strajk będzie trwać?
Skończy się porażką i upokorzeniem górników.
Rząd po cichu przenosił zapasy węgla
z kopalń do elektrowni przez kilka ostatnich tygodni.
Mamy zapasy na osiem tygodni.
W tym czasie uporamy się z tym bałaganem.
Przygotowaliśmy się.
- Zaczynasz go lubić? - Pana Heatha?
- Nie wiem, czy to możliwe. - Potrzebuje czasu. Nie ma wprawy.
Jesteś pierwszą kobietą od lat, z którą ma do czynienia.
Jego wrogowie zawsze mu to wypominali.
- Co? Dziękuję. - Nigdy się nie ożenił.
Ludzie nie ufają przywódcy bez żony i rodziny.
Ponoć była jakaś córka lekarza.
Miłość od pierwszego wejrzenia.
Czekała na niego przez całą wojnę,
ale Heath stchórzył w ostatniej chwili.
Wyszła za kogoś innego.
- Skąd to wiesz? - Znam kogoś, kto znał go dawno temu.
Sądzi, że nigdy się z tym nie pogodził.
To smutne.
W tym rzecz.
Nie można tracić czasu, gdy poznasz właściwą osobę.
To dobre przesłanie.
Czego?
Twojej przemowy na 25 rocznicę naszego ślubu.
- Czemu mojej? - To twoja kolej.
Ja przemawiałem na 10 rocznicy.
Mowa została świetnie przyjęta.
Mon petit chou.
A skoro o miłości mowa,
miałam okazję przeczytać część listów Karola do wujka Dawida
o jego uczuciach do Shandówny.
Musimy potraktować to poważnie.
- Czemu? - Chyba się zakochał.
Nie kocha się takich dziewczyn. To...
To okazja do zabawy.
Odpoczynek od dyscypliny w marynarce.
Pierwsze miesiące mogą być ciężkie.
Szereg!
Szybciej!
Sny na jawie są dziwne.
Dalej, Windsor.
Poranne ćwiczenia je odpędzają.
Wszystkie te krzyki i wysiłek rozwiewają fantazje.
Na zajęciach też trzeba się skupić.
W rygorach astronawigacji można się zatracić.
Najbardziej narażony jestem na morzu.
To chyba przez fale.
Zaczynam znikać.
I nagle jestem w zupełnie innym miejscu.
Wcześniej nie znałem tego uczucia.
Poczucia bezpieczeństwa i przynależności.
Tego, że nie jestem już samotny.
To cudowne.
Ty jesteś cudowna.
Powiedz mi, czy coś w tym cię...
zaskakuje?
W czym?
W naszej... przyjaźni.
Powinieneś zapytać, czy coś mnie nie zaskakuje.
Ale to dobrze?
Chyba tak.
- Nie brzmisz pewnie. - Jestem pewna.
Tak myślę.
Dużo ostatnio myślisz.
To najgorsze, co można robić.
Czemu? Uwielbiam myśleć.
Ale to przez to nic nie jest jasne.
Czasem to rozwiewa wątpliwości.
Nie w tym wypadku.
Łączy nas coś szczególnego.
Wiem.
I dlatego nie wiem, co myśleć.
Nie miałam się w tobie zakochać.
Nic z tego nie miało się wydarzyć.
Co? Cholera. Czemu?
- Halo? - Co miało się wydarzyć?
Halo?
Skończyły mi się monety.
Halo?
Na ramię... broń!
Do wewnątrz zwrot!
Parada, marsz!
W prawo zwrot!
Parada, stać!
Liczyłem, że zobaczę inną minę.
Dowódca akademii napisał do mnie,
że czynisz zaskakujące postępy.
Że w jego ocenie wypadasz lepiej od swojego ojca.
A także od dziadka i pradziadka.
Wiem, że miałeś swoje pomysły, wizję tego, gdzie twoje miejsce, ale...
proszę, żebyś to zniósł.
Nie chodzi o akademię.
Więc o co?
O Camillę.
Shand?
Wciąż się zabawiacie?
Tak.
- Bardzo ją lubię. - Dobrze.
Naprawdę bardzo ją lubię.
Sytuacja jest skomplikowana.
Nie tylko ja jestem zainteresowany.
Mówisz o tym kawalerzyście? Parkerze Bowlesie?
Dickie, nie chcę jej stracić.
Drogi chłopcze,
żadnej nie stracisz.
Jesteś księciem Walii.
Nie chcę jej nigdy stracić.
To ta jedyna.
Chyba rozumiesz, o czym mówię.
I wiesz, czemu potrzebuję pomocy...
z rodziną.
Na prawo... patrz.
Do przodu patrz.
To wyłącznie moja wina.
Shandówna miała być jedynie okazją,
żeby niedoświadczony chłopak nabrał trochę wprawy.
Dlatego go zachęcałem.
Nie spodziewałem się, że zapała do niej uczuciem, że pomyśli o...
Nie kończ tego zdania. To szaleństwo.
Im szybciej ta dziewczyna wróci do syna Dereka, tym lepiej.
Zgadzam się.
Jak się tym zajmiemy?
Ja się zajmę Karolem.
Długi pobyt w jakiejś zamorskiej bazie go otrzeźwi.
Porozmawiam z Admiralicją.
Osiem miesięcy na drugim końcu świata i o wszystkim zapomni.
Oby tak było.
Mogę zostawić rodziny Shandów i Parker Bowlesów tobie?
Oczywiście.
Gra pan na organach, prawda?
Owszem.
- I na fortepianie? - Tak.
Ma pan bardzo smukłe dłonie.
Długie, delikatne palce.
- Widział pan kiedyś kopalnię? - Oczywiście.
Nie w telewizji. Na własne oczy.
Pomożemy panu się zapoznać.
Proszę podnieść.
Dalej.
Proszę go dotknąć.
Powąchać.
Kiedy będzie pan grał na organach w jakiejś katedrze,
rozmyślając o niebiosach i Bogu,
proszę pomyśleć o moich towarzyszach
wydobywających węgiel w gorących ciemnościach.
Bo kiedy oni idą do pracy,
dając z siebie wszystko i ryzykując życiem,
nie są blisko Boga.
Są w piekle.
I robią to dzień po dniu,
żeby pan i reszta kraju
mieli ogrzewanie i prąd.
Nic nie osiągniemy, skupiając się na tym, co nas różni.
Myli się pan. Tylko tak coś osiągniemy.
Dopóki nie uzna pan, że to dzięki górnikom
palą się światła w fabrykach, szkołach, szpitalach
i wielkich salach, takich jak ta,
nie będzie porozumienia z NZG.
Porozmawiajmy o wielkich salach jak ta.
Są mi równie obce co panu.
Mój ojciec był budowniczym.
Jestem tu, bo jestem przywódcą partii,
którą naród wybrał, żeby kierowała rządem.
To nie mój dom.
To dom, który naród daje pierwszemu ministrowi królowej.
Jest wystawny, bo szanujemy demokrację.
Może pan zakładać, kim jestem,
skoro gram na organach.
Ale moich rodziców nie było stać na pianino.
Kupili je na raty w sklepie w Margate.
Nie marnujmy czasu na wymysły
o dzielącej nas walce klas.
Pochodzę z podobnych warstw co pan.
Ale w przeciwieństwie do pana wybrałem demokrację
i nie pozwolę, żeby pan albo jakiś inny chuligan przychodził tutaj
i groził demokratycznej władzy niedemokratycznymi strajkami.
Ten rząd ma swój program
i nie odejdzie od niego.
Nigdy!
A my mamy swój...
i też nie zrezygnujemy.
Teraz gdy zerwano negocjacje między rządem i górnikami,
premier planuje przerwy w dostawach prądu, żeby oszczędzać energię.
Chryste.
Widywałem prostsze plany bitew.
Rząd tak to właśnie nazywa.
To plan bitwy, który ma pokonać górników.
Przerwy w dostawach zaczną się wkrótce?
- Tak, proszę pani. - Ile potrwają?
Do końca miesiąca, może nawet roku.
Co? To zrujnuje kraj.
Owszem, dojdzie do zakłócenia funkcjonowania rządu,
a także sądów i urzędów.
Być może w szpitalach będą operować przy pochodniach.
Ale pan Heath jest pewny wygranej.
Jako premier
chcę dzisiaj powiedzieć wam wprost,
że nasz kraj mierzy się z poważnym zagrożeniem.
Dziś po południu w Izbie Gmin
ogłosiłem ograniczenie użycia prądu.
Prosimy, żebyście ograniczyli je do minimum
do ogrzewania i do innych celów w waszych domach.
Jeśli chodzi o gospodarkę, ograniczymy dostawy prądu
do niemal wszystkich fabryk, sklepów i biur
do trzech dni w tygodniu.
Jeśli chodzi o naszą wygodę,
będzie to najtrudniejsze Boże Narodzenie od czasów wojny.
W takim kraju, w jakim żyjemy,
nie ma mowy o podziale na „nas” i „ich”.
Jesteśmy tylko „my”.
My wszyscy.
Jeśli rząd zostanie pokonany, to kraj zostanie pokonany.
Major i pani Shand, Wasza Wysokość, oraz państwo Parker Bowles.
- Dziękuję, majorze Shand. - Wasza Wysokość.
- Pani Shand. - Wasza Wysokość.
- Derek. - Wasza Wysokość.
- Ann. - Wasza Wysokość.
Proszę.
Pewnie zastanawiacie się, czemu was tu zaprosiłam.
To delikatna sprawa.
Pewien ambaras, w który zamieszany jest twój syn, Dereku,
pani córka, pani Shand,
i mój wnuk, książę Walii.
Windsor.
Wzywają cię do biura kapitana.
Tak jest.
Windsor, wejdź.
Mamy wyniki egzaminów.
Komisja egzaminacyjna stwierdziła, że spełniasz wymagania,
żeby podjąć obowiązki oficera wachtowego.
To twój pierwszy przydział.
Gratuluję.
Gdzie mnie przydzielono?
Chryste. Znowu to samo.
Jenkins, przynieś kolejną lampę i parę świeczek.
Tak jest.
Wasza Wysokość.
- Martin. - Proszę pana.
Czy królowa ma teraz chwilę?
To kiepski moment. Pisze przemowę.
Powiedz jej, że przyjechałem z Dartmouth. To bardzo ważne.
Oczywiście.
Przepraszam.
Jej Królewska Mość pana przyjmie.
- Przepraszam, mamo. - Jesteś na przepustce?
- Nie. - Więc co tu robisz?
Chciałem cię o coś spytać.
Dostałem przydział. Osiem miesięcy na Karaibach.
To nie pytanie.
Nie podoba mi się to.
- To wciąż nie pytanie. - Dobrze.
Oto pytanie.
- Zaaranżowałaś to? - Czemu miałabym to zrobić?
Żeby nas rozdzielić. Rozbić związek.
- Czyj? - Camilli Shand i mój.
Przecież dostałeś awans.
Przydział, nie awans.
I to absurdalny. Jeszcze nie spełniam wymagań.
Nie mam kwalifikacji.
Ludzie naginają dla nas zasady.
Ale nie marynarka.
Szczycą się tym, że nigdy tego nie robią.
Pytanie brzmi,
czy ty albo inny członek rodziny maczał w tym palce?
- Czemu mielibyśmy to robić? - Nie wiem.
Bo nie jest „nietknięta”,
bo nie pochodzi z właściwej rodziny, bo ma swoje zdanie,
a może dlatego, że bawi was
rozbijanie związku dwojga szczęśliwych ludzi.
W tej rodzinie już się to zdarzało.
Ale ja na to nie pozwolę.
Nie dam się stłamsić jak wujek Dawid albo ciocia Margot.
Nie pozwolę na to.
Martin.
Królowa Elżbieta i lord Mountbatten.
Chcę ich jak najszybciej widzieć. Oboje.
Wszystko było dobrze.
Wszyscy czerpali z tego układu to, czego potrzebowali.
- Ale chłopak zaczął mówić o miłości. - A jeśli to miłość?
Ma nie iść za głosem serca? Ja wyszłam za mąż z miłości.
To co innego.
Ranga była inna. Uczucia te same.
Czasy były inne. Jego przeszłość była inna.
Filip był księciem.
Czy to wciąż ma znaczenie?
Tak.
System jest zbyt kruchy, zbyt cenny,
żeby dopuszczać do niego niebezpieczne czynniki.
Camilla nie jest niebezpieczna.
To pierwsza kobieta, która daje Karolowi pewność,
swobodę i wiarę w siebie.
Cechy, których będzie potrzebował.
Rozumiem, że próbujecie chronić monarchię,
ale z uwagi na historię rodziny,
nie możemy rozdzielać dwóch osób, które szczerze się kochają.
Uczyliśmy się tego raz po raz.
Uwierz mi.
To nie jest miłość.
Dickie.
Powinnaś o czymś wiedzieć.
Boże, co się dzieje?
Chodź, kochanie.
Chcemy ci zadać parę pytań.
Najważniejsze jest to, żebyś odpowiadała
jasno, bez emocji, racjonalnie i spokojnie.
W przeciwieństwie do mojego typowego histeryzowania?
- Musimy porozmawiać o twoim bracie. - Którym? Mam trzech.
O Karolu.
Mówcie.
Konkretnie o stosowności jego zamiarów względem Camilli Shand.
Zamiarów?
Sądzimy, że chce się jej oświadczyć.
W porządku.
O ile wie, że pisze się na trzyosobowe małżeństwo.
O kim mówisz?
O Andrew Parkerze Bowlesie.
To pierwszy ukochany Camilli. Wciąż jest mu oddana.
Nie Karolowi?
Lubi go, ale ma obsesję na punkcie Andrew.
Oszczędź mi tego.
Skąd o tym wiesz?
Bo byłam w to zamieszana.
Chwila.
- Kiedy? - Wtedy. Dawniej. To nieważne.
To było proste.
On chciał, żeby Camilla była zazdrosna.
A ja chciałam...
trochę się rozerwać.
- Rozerwać? - Tak, mamo.
To koniec inkwizycji? Mogę odejść?
Dziękuję, kochanie.
Nie emocjonowaliście się za bardzo?
Muszę porozmawiać z mamą sama.
Rozumiem.
Zbierajmy się.
Zostają królowe.
Nie wiem, od czego zacząć.
Biedny Karol.
- Głupi, naiwny Karol. - Tak.
- A Anna? - Tak.
To znaczy...
kto by pomyślał?
Co teraz?
Rozmawiałam z rodzinami.
Ustalono datę ślubu Camilli z synem Parker Bowlesów.
Dobrze.
Jeszcze tylko ktoś musi im o tym powiedzieć.
- Powiesz Karolowi? - To nic nie da.
To da bardzo wiele.
Oczyści atmosferę.
Skoro aprobujesz tę decyzję,
jako matka i królowa powinnaś to zrobić.
To by wywołało same urazy i żal,
a chociaż aprobuję tę decyzję,
nic z tego nie było moim pomysłem.
Dickie to zrobi.
To jego bałagan.
Przerwa w dostawie prądu
uniemożliwiła wielu polegającym na elektryczności rodzinom
gotowanie, ogrzewanie domu i oświetlanie go.
Odkurzono pochowane piecyki turystyczne i lampy parafinowe.
Niemal nie da się kupić świec, piecyków i grzejników.
W każdym sklepie wiszą te same kartki.
Od wielu dni trwa oczekiwanie na dostawy.
Miliony nie mogą pracować. Ludzie wyszli na ulice.
Emocje zaczynają wrzeć.
Pojawiły się uzasadnione obawy o sytuację w kraju
i o utrzymanie ładu społecznego.
Nie wiem, od czego zacząć.
Co powiedzieć.
Czy to prawda? Kochasz Andrew?
To skomplikowane.
To nie jest skomplikowane.
Tak albo nie. Kochasz go?
Tak.
Można tak powiedzieć.
Głupiec ze mnie.
Im więcej czasu z tobą spędzałam,
im lepiej cię poznawałam, tym bardziej zmieniały się moje uczucia.
Samochód czeka, proszę pana.
- Ale to nie wystarczyło. - To nieprawda.
Cokolwiek ci powiedzieli,
musisz mi uwierzyć, że moje uczucia są szczere.
To czemu pozwoliliśmy im to zrobić?
Podobno tak będzie lepiej dla wszystkich.
Na dłuższą metę.
Gdyby to były chwilowe braki prądu, zrozumiałabym.
Ale kiedy życie w całym kraju zostaje zakłócone,
kiedy zagraża to życiu, prawu i porządkowi,
zastanawiam się, czy podjęliśmy słuszne działania.
Proszę pani, to nie wina rządu.
Daliśmy wiele szans Narodowemu Związkowi Górników,
ale odrzucił wszystkie oferty.
Nasza ostatnia szczodra oferta, warta 48 milionów funtów,
została przez nich wyśmiana.
To nie tłumaczy braku prądu.
Wyraźnie pamiętam pańskie zapewnienia,
że rząd ma ogromne zapasy węgla,
a prądu nie ma.
To prawda, strajki trwają dłużej, niż oczekiwaliśmy,
a upór górników i związków jest dużo bardziej zaciekły.
Chyba nie ulega wątpliwości, że obie strony są uparte.
Chyba nie doceniliśmy tego, jak rozwścieczeni są górnicy.
A wręcz nie zrozumieliśmy ich jako ludzi.
- Napisałaś przemowę rocznicową? - Tak.
Dostatecznie chwali twojego „oddanego sługę”?
Trochę mi żal Karola.
Tak.
To go zaboli.
Przez pewien czas będzie to uznawał za zdradę.
Ale potem oprzytomnieje i o wszystkim zapomni.
Oby tak było.
Muszę przyznać, lordzie majorze,
że pierwsze 25 lat małżeństwa wzięło nas z zaskoczenia.
Rzadko oddaję się filozofowaniu,
ale od czasu do czasu nadarza się okazja,
żeby zastanowić się nad tym, co przyczyniło się do jakiegoś sukcesu.
W wypadku naszego małżeństwa jest to rodzina.
Fundament, na którym opiera się każde stabilne małżeństwo.
Sieć braci, sióstr,
matek i ojców,
kuzynów i krewnych.
Misterny splot tysiąca drobnych nici,
złączonych razem pokrewieństwem, powinowactwem i zaufaniem.
Tylko tam, w sieci rodzinnych powiązań,
może powstać udany związek dwojga ludzi.
Wierność, przywiązanie, posłuszeństwo i oddanie.
Te chrześcijańskie wartości podtrzymują małżeństwo
i łączą rodzinę.
Trzeba uświadomić sobie, że bycie szczęśliwą rodziną
to nieustanne zmagania, walka,
ale jest to walka, którą warto toczyć,
bo nic w życiu nie może się z tym równać.
Odpowiedni związek
z odpowiednią osobą
to fundament, na którym opiera się udana rodzina.
Małżeństwo to coś, co niektórzy obecnie kwestionują,
ale jest to coś, o czym, jeśli mnie ktoś zapyta,
mogę powiedzieć jasno i bez wątpliwości:
„popieram to”.
Dziękuję.
Napisy: Krzysiek Ceran