NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jak się masz?
Dobrze.
Nie wyglądasz dobrze.
Jest 11.45.
- Gdzie dzieci? - Z nianią.
Nie spodobałabym im się przed południem.
Co tu się stało?
Wymiana poglądów.
Małgorzato.
Nie pamiętam tematu.
Ostatnimi czasy tak często wymieniamy poglądy.
Myślałam, że to już przeszłość.
Dobrze powiedziane.
Jestem przeszłością.
Ma kogoś nowego.
Nie może się powstrzymać.
Ten mój jurny fotograf.
WNUK KRÓLOWEJ WIKTORII OSKARŻONY O BYCIE KUBĄ ROZPRUWACZEM
LWICA SALONOWA, KTÓRA ZDOBYŁA SERCE KRÓLA
- Nie mówiłeś mi o tej tapecie. - To galeria łotrów.
Fajna, prawda?
Miała przypominać księżniczce Małgorzacie, że jej rodzina
ma tyle samo wstydliwych sekretów co każda inna.
Ród Windsorów skrywa wiele koszmarów.
Rozbawiło ją to?
Boże, nie.
Póki ta tapeta tu jest, nie ma zamiaru przyjeżdżać.
Nie żeby potrzebowała wymówki.
Nienawidzi tego miejsca.
Dla niej ten dom jest równie brzydki i pospolity, co ja.
Klęski tego małżeństwa
nic tak nie uosabia jak te dwa domy, dwie siedziby,
w których czujemy się najlepiej.
Jej...
to zarobaczony i zalany ginem pałac, który dostała od oślizgłych pochlebców.
A ten... jest mój.
Co za para.
Wiem.
A ty się w to wplątałaś.
Sugerowałbym, żebyś uciekała, póki możesz.
Nie mogę dać ci tego, czego chcesz.
Nie rozwiedzie się ze mną.
Może jeśli sama w kimś się zakocha.
Czemu myślisz, że tak się stanie?
Ty się zakochałeś.
Prawda?
Masz rację.
Zakochałem się.
Parlamentarzyści z pomniejszych partii będą języczkiem u wagi.
Ani laburzyści, ani torysi
nie są w stanie osiągnąć wymaganych 318 głosów.
To na pewno była ona.
- Ta rzecz? - Ona ma imię.
Tak, powiedziano mi je,
ale nie potrafię go zapamiętać, więc nazywam ją „rzeczą”.
Lucy Lindsay-Hogg.
Rzecz.
Auto, do którego wsiadła, wyglądało jak wóz Tony’ego.
Pewnie są teraz w Sussex.
W tym brzydkim domku.
To straszna szopa.
Myśli, że przyjmę to upokorzenie z pokorą?
To się zdziwi.
Czy mogę mówić wprost? Jako przyjaciółka?
Znam kilka par, o których można powiedzieć,
że gdy nie znaleźli pożądanego szczęścia w małżeństwie,
zdecydowali się żyć osobno.
To ich uszczęśliwiło.
Tony i ja z siebie nie zrezygnujemy.
Nie tylko dlatego, że rozwód jest wbrew mojej wierze,
ale też dlatego, że to nam odpowiada.
Wojna to nasza miłość.
Walka na śmierć i życie to nasz taniec godowy.
Mówię za nas oboje, twierdząc, że nie chcielibyśmy, by było inaczej.
Satysfakcja jest nudna.
A Tony i ja nie jesteśmy nudni.
Możemy stwierdzić z pewnością,
że żadna partia nie uzyska większości.
Zegar tyka.
Heath musi stworzyć koalicję z partią liberalną Thorpe’a.
Jeśli mu się nie uda, Harold Wilson może odzyskać władzę.
Jeśli rząd mniejszościowy można nazwać „władzą”.
Co za bałagan.
Pamiętasz, żeby kraj był kiedyś w gorszej sytuacji?
Żeby tak bardzo nie można było ufać przywódcom?
- Skoro o tym mowa... - Codziennie rano się wzdrygam.
„Gorzej chyba być nie może? Co jeszcze mogą popsuć?”
A potem czytam gazety przy śniadaniu
i odkrywam, że znowu im się udało.
Wkrótce urodziny Małgorzaty.
Wielka Brytania jest umierającym pacjentem na stole operacyjnym,
a chirurdzy, nie, rzeźnicy, nie, mordercy
odpowiedzialni za tę śmierć ubiegają się o reelekcję.
Zamiast zamknąć ich w więzieniu, ludzie, jak lemingi,
czekają w kolejkach, żeby przedłużyć im kontrakt.
Zadzwoniła wczoraj w nocy.
Chce omówić coś ważnego.
- Kto? - Małgorzata.
- Tonik jej się skończył? - Nie.
- Zaciążyła ze służącym? - Filipie!
Mogłaby to zrobić.
Boję się, że chodzi o Tony’ego.
Gotowy?
Pan Heath powiedział,
że nie utworzył koalicji z Ulsterskimi Unionistami ani liberałami,
więc musi złożyć dymisję.
W tym momencie, przyznaję, nielegalnie dałam wyraz mojej radości.
- Hurra! - Byle na osobności.
Nie przeszkadzają mi jego poglądy, tylko towarzystwo.
A teraz pan Wilson, który wygląda na zmęczonego i chorego,
został premierem rządu mniejszościowego
i możemy tylko liczyć, że wytrzyma do jesiennych wyborów.
Zaprosiłam was tutaj,
moja rodzino,
z okazji moich urodzin.
- Sto lat. - Wszystkiego najlepszego.
Może zauważyliście, że mojego męża zabrakło tu w tym ważnym dniu.
To dlatego, że teraz zdradza mnie już nie tylko skrycie,
ale i otwarcie.
Nie powinniśmy tego tak po prostu akceptować.
- My? - Tak, „my”, mamo.
Jeśli Tony mnie obraża,
to, poprzez implikację, obraża całą naszą rodzinę.
- Chyba nie nadążam. - Co mamy zrobić?
Jasno powiedzieć światu, po czyjej jesteście stronie.
- I narzucić sankcje. - Co?
Jakie sankcje?
Koniec zapraszania go na przyjęcia. Koniec pozowania do zdjęć.
Zakaz wstępu na nasze tereny.
To ma go zaboleć.
Trzeba go ukarać. Zranić.
Gdzie teraz jest?
Rano opuścił kraj, żeby kręcić jeden z tych swoich filmów.
- W Ghanie, tak? Czy w Gwinei? - W Gabonie.
Z tą rzeczą.
- Z czym? - Później wyjaśnię.
- Jego ostatni film był dobry. - Ten o karłach?
- Lubię go, bo... - Był krótki.
Był współczujący. Łagodny.
Chyba właśnie to najbardziej lubię w Tonym.
I jego dowcip.
Tak, oraz to, że jest na tyle miły,
by flirtować z teściową.
Zaraz zwymiotuję.
- Troszczy się. - Dobrze, mamo.
- Ma serce. - Nie okazuje go żonie i dzieciom.
Pomaga niepełnosprawnym,
a to, jak zachował się w Aberfan, było niezwykłe...
Dość!
Czemu to robisz, mamo?
Czemu wszyscy to robicie?
Czemu zawsze bierzecie jego stronę?
To moje przyjęcie urodzinowe.
A kiedy mówię wam, że mój mąż wyjechał z kraju,
żeby zdradzać mnie z inną kobietą,
zamiast mnie wesprzeć,
a jego potępić,
wychwalacie go pod niebiosa.
Moja rodzina.
Moi krewni. W moje urodziny.
Może mamy już ciebie dość, a jemu współczujemy.
- Filipie! - To znaczy...
Mylę się?
Ręka do góry, jeśli się mylę.
Anno.
Powinniśmy zjeść, zanim wszystko ostygnie.
Zaraz jej przejdzie.
Nienawidzę ich.
Nienawidzę.
Może tu przyjedziesz? Zapraszamy do Glen.
Zaprosiliśmy gości na weekend.
Przyjedź. Może ci się spodoba.
WYGLĄDASZ JAK TANI AKTORZYNA GRAJĄCY KOBIETĘ
- Nie mam czasu! - To go znajdź. Dla niej masz!
- Smarkula z ciebie! - A z ciebie dupek!
- Wracaj tu! - Odwal się!
Dziękuję.
Dziękuję. Wracajcie do domu.
A Hugo?
Chcieliśmy ci go sprezentować.
Nie.
Jak mógłby się mną zachwycić, kiedy tak zachwyca się sobą?
A może Clive?
Clive? Jest żonaty.
- Ty też. - Owszem, wiem o tym.
Wszyscy wiedzą, że żona dała mu zielone światło.
Mówi się...
że prawdziwy z niego wirtuoz.
A on? Ten w pełni ubrany.
To Roddy.
Pewnie znasz jego brata, Daia.
Albo jego ojca, Harry’ego Llewellyna, olimpijczyka.
Roddy.
Rufus.
Witam.
Wasza Królewska Mość, jak się pani ma?
Pocisz się.
To prawda, proszę pani.
- Czemu nie wskoczysz do wody? - Nie wziąłem kąpielówek.
- Głupio zrobiłeś. - Wcale nie.
Przecież powiedziałam, że tak.
Nie zrobiłem głupio, bo nie posiadam kąpielówek.
To nie głupie, wręcz absurdalne.
Daleko stąd do miasta?
To nie było konieczne.
Wprost przeciwnie. To było niezbędne.
Miałem na myśli to, że wszyscy nam towarzyszą.
Nie towarzyszą nam. Nie pozwoliłabym im.
Oni jadą na obiad, a my na zakupy.
Poza posiadaniem wyjątkowo wybrakowanej garderoby,
czym się zajmujesz?
Jestem asystentem badawczym w College of Arms.
Prowadzę badania genealogiczne i wkuwam heraldykę.
Poza tym mam firmę organizującą dyskoteki, Vibrations.
A nocami sprzątam podłogi w galerii przy Fulham Road.
Ale to tylko środki do prawdziwego celu.
Dotarliśmy do końca odpowiedzi? Żałuję, że zapytałam.
Masz ładne ręce.
Tak?
To miłe, że nie zauważyłeś.
To miłe, kiedy mężczyzna jest nieświadomy swoich atutów.
To smutne, kiedy kobieta ukrywa swoje.
O tym mówisz?
Nie.
A o czym?
O pani uśmiechu.
Zapomniałam, jak się uśmiechać.
- Gdzie jesteśmy? - W Peebles, proszę pani.
Gdzie?
Tu jest hotel. Będziemy czekać w barze.
Sklep jest tam, po prawej.
Nie da się go przegapić.
- Czy mogę... - Dobrze.
Boże.
- To jakiś eksperyment badający... - Przepraszam.
...chów wsobny.
Wasza Królewska Wysokość.
Kąpielówki męskie, proszę.
- Jaki nosisz rozmiar? - Mały.
Oby nie. Chodzi mu o slipki.
Dotarliśmy do momentu, w którym zdradziłeś mi swój cel?
Nie.
- To co nim jest? - Ogrodnictwo, proszę pani.
Poproszę te.
Nie, te.
Ja płacę, ja wybieram.
Przymierz je.
Wiesz, mam ogród, którym trzeba się zająć.
Tak? Myślałem, że ma pani mnóstwo ogrodników.
Nie wierz we wszystko, co mówią.
Mój ogród jest bardzo zaniedbany.
- Zwłaszcza ten na Mustique. - Gdzie?
To mała prywatna wyspa na Karaibach.
Uroczo.
Mój mąż jej nienawidzi.
Ale skoro ja nienawidzę mojego męża, to bez znaczenia.
Na Karaibach rośnie jedno z moich ulubionych drzew.
Puchowiec pięciopręcikowy.
Każdy ogrodnik musi zaryzykować, decydując, o ile je przyciąć.
Doprawdy?
Potrzeba do tego zręcznych palców.
A czy ty masz nie tylko ładne, ale i zręczne palce?
Owszem.
Idealnie.
- Solo czy duet? - Duet!
Jestem tylko cudowną dziewczyną
Najsłodszą w całym mieście
Rozejrzyj się jeszcze
Ale nie znajdziesz drugiej takiej jak ja
Masz taki cudowny uśmiech
I tak zachęcająco machasz
Za każdym razem, gdy chłopcy zbliżą się
Patrzą na mnie i mówią
Atrakcyjna mamuśka Ciebie właśnie nam trzeba
Atrakcyjna mamuśka, co za wdzięk
Właśnie tak
Mówią, że powinnam występować na scenie To dopiero!
Że oczy mam
Jak stary Svengali
Przyznam, że cechuje cię Wdzięk, który nie ma sobie równych
O ile się nie mylę Chłopcy chodzą za tobą krok w krok
Przy mnie wirtuoz upuszcza skrzypce
A łysy mężczyzna Zaczesuje przedziałek
Atrakcyjna mamuśka
Muszę przykręcić ten żar
Atrakcyjna mamuśka
Ciebie właśnie nam trzeba
Atrakcyjna mamuśka, co za wdzięk
Właśnie tak!
- Kiedy szła do łóżka... Zauważyłeś? - Oczywiście. Wszyscy zauważyli.
Na szczycie schodów zamiast pójść w prawo...
Poszedł w lewo.
Co myśmy zrobili?
- To może nam zaszkodzić. - Czemu?
To wygląda tak, jakbyśmy zachęcali siostrę królowej do zdrady.
Ona nie zdradza Tony’ego. Jest z nim.
Nie widzisz tego? Szczupły Walijczyk, rudawy?
Oni są praktycznie identyczni. Roddy jest kopią Tony’ego.
Tylko młodszą.
Nie przyszło mi to do głowy.
Lord Snowdon, pani.
- Wasza Królewska Mość. - Tony.
Miło, że wpadłeś. Jesteś taki zajęty.
Zanim zaczniemy...
proszę zobaczyć, co znalazłem w swoim studiu.
- Ale byliśmy młodzi. - A jacy ładni.
- Przestań. - Niczym Vivien Leigh.
Zawsze lubiłam to zdjęcie.
Tak.
Rety. Filip.
I nie wygląda, jakby był zły. Cud.
Są pani.
- Moje? - Z wyrazami uszanowania.
A teraz pora na część główną.
Voilà.
Kubek?
Oraz...
Dzbanek.
A także...
pamiątkowy talerz.
Oraz serweta z datą. Od 1952 do 1977.
Decydenci uznali, że byłoby dobrze,
gdyby ktoś z wewnątrz zaprojektował część pamiątek.
- To bardzo sprytne. - Zawsze chętnie pomagam rodzinie.
Czyżby?
Porozmawiajmy o tym.
- Czy to też mogę zatrzymać? - Oczywiście.
Nie chcę...
być wścibska ani prawić kazań
na temat czyjegoś małżeństwa.
Wiem, że ludzie robią, co muszą, by pozostać szczęśliwymi
i zdrowymi na umyśle.
Najczęściej najlepiej przymknąć na to oko.
Wszystko w końcu się układa.
Ale ostatnio Małgorzata czuła się strasznie.
Była zagubiona.
A tak bardzo cię kocha.
Nie byłabym odpowiedzialną siostrą i głową rodziny,
gdybym nie powiedziała,
że bardzo by nas wszystkich ucieszyło, zwłaszcza Małgorzatę,
gdybyście się pojednali.
Choćby ze względu na dzieci.
Zgadzam się.
Poważnie to rozważałem.
- Naprawdę? - Tak.
Ale potem... usłyszałem najnowsze wieści.
Kogo poznała.
Co robi.
Jak...
się zachowuje.
Jakie najnowsze wieści?
Już są.
- Witam, Wasza Wysokość. - Colin.
- Bez całowania. - Oczywiście.
Jestem spocona.
- Witam. - Tak, straszna pogoda.
O czym ty mówisz? Jest cudownie.
- Oczywiście. Wspaniale. - W samolocie było gorąco.
Witam.
- To dla nas? - Tak.
Prosto do domu. Nic z tych rzeczy.
No tak. Idźcie, nie ma potrzeby.
- Witaj, Anne. - Witaj.
Gdzie chłopak? Nadążaj. Chodź.
- Przepraszam, kochanie. - Nie mów tak przy ludziach.
Nie nazywaj mnie „chłopakiem”.
- Jesteś nim. Jesteś chłopcem... - Ostrożnie.
...którego trzeba wszystkiego uczyć.
Proszę pani.
Oto posiadłość. Les Jolies Eaux.
Piękna.
- To prezent ślubny. - Zanieście to do pokojów.
To ironiczne, bo nigdy nie dzieliłam jej...
ze swoim mężem.
Napije się pani?
- Tak. - Wspaniały pomysł. Idziemy?
Cześć.
Brawo.
Pozdrawiam was.
Bez trzymanki!
Wróćcie po mnie.
...śpiew, a nie ma tu nikogo
- Czuć kwiaty, lecz drzewa są gołe - Pięknie.
Cały dzień unoszę się w powietrzu
- To brzmi dobrze. - Ale czemu
- Śpiewajcie z nami.
Ja nie śpiewam.
Głośniej.
Uwielbiam tę piosenkę.
- Chcesz głośniej? - Na maksa.
Głośne to radio.
Chodźcie tańczyć.
Chodź, Colin.
Colin, ale wywijasz.
Cudownie.
Znajdzie się krzesło?
Dziękuję bardzo.
Szczęście to zmienna bestia.
Dla niektórych jest stałą towarzyszką, przed innymi wiecznie się chowa.
Dla mnie była ulotnym stworzeniem.
Ale w końcu zasiadła między nami.
A ja ją witam.
Nie będę wspominała, ile się spóźniła.
Kto?
Szczęście, kochanie.
Nieważne.
Tak jest. Nie ma problemu.
Posmarować cię?
- Chyba się nie spaliłam? - Jeszcze nie.
Lepiej dmuchać na zimne.
Jak mogła być taka głupia?
Kto?
KSIĘŻNICZKA I ŻEBRAK
Wasza Królewska Mość.
To całkowicie...
„Latawica i walet”. „Księżniczka i żebrak”.
To nie do końca wina Małgorzaty. Starała się zachować prywatność.
Dwunastogodzinny lot
to nie wymówka, by się kurwić.
- Musisz ją natychmiast tu ściągnąć. - To niełatwe.
Nie lubi, gdy jej rozkazuję.
Więc ja jej rozkażę. Zajmij się tym, Martin.
Wciąż tu jesteś?
Nie znamy wszystkich faktów.
To nie jest fakt? To fakt.
To jest fakt. I to też.
Czytałeś gazety?
Tak.
O co chodzi? Myślałam, że się ucieszysz.
Czemu miałbym?
Bo na to czekaliśmy.
Małgorzata się w kimś zakochała.
To podstawa do separacji,
przy której zachowasz dobre imię.
I reputację.
- To nasza przyszłość. - I?
Mam skakać z radości?
To moja żona.
Matka moich dzieci.
Chciałaś czegoś jeszcze?
- Nie spodziewałam się tu ciebie. - A niby gdzie?
To mój dom.
To był twój dom.
To wciąż mój dom.
Co on w nim robi?
Dzień dobry, proszę pana.
Spytałbym, jak zebrałeś się na odwagę, żeby tu przyjść.
Ale widząc cię, wiem, że jej nie masz.
Jesteś tylko głupi. Wynoś się.
Nie waż się tak do niego mówić.
Będę do niego mówił, jak chcę...
- w swoim domu. - Moim domu.
- Naszym domu, złotko. - Nie. Już nie naszym.
Wyjdź, proszę.
Nie wyjdę.
- Nie chcesz, żebym wyszedł. - Desperacko tego pragnę.
Desperacko.
Jak pacjentka czekająca, aż wytną jej guza.
Lepiej przemyśl to, co mówisz.
Każda gra ma swoje granice.
To już nie jest gra.
To dziecko.
Nie wie, jak cię uszczęśliwić.
A ty mnie uszczęśliwiasz?
Bardziej nieszczęsna już nie będę.
Byłaś nieszczęsna, gdy cię poznałem.
Te liściki miłosne, które mi zostawiasz.
„Jak ja tobą gardzę? Pozwól, sposoby wyliczę”.
„Jesteś jak żydowska manikiurzystka”.
„Wyglądasz jak maltańska gospodyni”.
Mocne słowo jak na pokręconego kalekę.
- No tak. - Ofiarę polio. Hop, hop.
Matka cię pomijała, bo byłeś słaby,
zbyt nisko się urodziłeś.
Zawstydzałeś ją.
Nie byłeś sprawny.
Skoro o „pomijaniu” mowa, czy nie właśnie w tym rzecz?
Pomijana Małgorzata, bez funkcji, bez celu, bez przyjaciół.
Trzeba ją w końcu zapytać...
do czego służy księżniczka?
- Jeśli za nim pójdziesz, rozwiodę się. - Nie śmiałbyś.
Jeśli za nim pójdziesz, zniszczę cię.
Roddy!
Roddy?
Roddy!
To kwestia wieku.
Wszystkich to spotyka.
Nie, proszę pani. To nie tylko wiek.
To zdiagnozowana choroba. Ma nazwę.
Alzheimer.
Pierwsze symptomy zauważyłem dwa lata temu.
Zawsze przemawiam bez notatek. Mam fotograficzną pamięć.
Ale pewnego dnia zaniemówiłem.
W kolejnych miesiącach
zdarzało mi się zapominać kolejne rzeczy.
Byłem podenerwowany.
Miałem złudzenia.
Paranoję.
Nie martwiłabym się.
Kilku pańskich poprzedników miało poważniejsze problemy,
ale rządzili dalej. Ludzie się nie dowiedzieli.
Nie, proszę pani. To kwestia zdrowia psychicznego.
Oddam się w ręce lekarzy.
Przykro mi, panie premierze.
To wstrząśnie krajem.
Może, ale...
żaden szok nie trwa dłużej niż 48 godzin.
Wszyscy łakną kolejnego szoku.
Będzie mi brakowało naszych spotkań.
Nie boję się przyznać, że się nielegalnie ucieszyłam,
kiedy pokonał pan pana Heatha.
Zawsze mówiłem, że w głębi serca jest pani lewaczką.
To nie poglądy. Wolę pana towarzystwo.
Choć początkowo tak nie sądziłam.
Nie. Myślała pani, że się za was wezmę.
A wyszedłem na sentymentalnego rojalistę.
Wasza Królewska Mość.
Panie premierze?
Gdyby chciał pan zaprosić królową
na kolację na Downing Street, zanim pan odejdzie,
byłaby zaszczycona.
Ten zaszczyt spotkał dotąd tylko Churchilla.
Księciu Edynburga i mnie byłoby bardzo miło.
Pani Wilson i mnie również.
Martin?
Ilość nitrazepamu, którą wzięła księżniczka,
to powód do zmartwień, proszę pani.
Nitrazepamu?
Środka nasennego.
Oszczędnie stosowany pomaga łagodzić niepokoje i bezsenność.
Sądząc po liczbie pustych opakowań, które znaleźliśmy...
Myślisz, że to próba zwrócenia na siebie uwagi,
a nie autentyczna próba samobójstwa?
Wołanie o pomoc, a nie pożegnanie ze światem?
Cześć.
Czeka mnie połajanka?
Nie planowałam jej, ale może powinnam.
Czemu?
Bo przez chwilę były poważne obawy.
Tak słyszałam.
Chciałaś to zrobić?
Nie wiem.
Być może.
Jak się czujesz?
Jestem zmęczona.
I obolała.
Włożyli mi rurkę.
I trochę mi głupio.
Gdzie Roddy?
Wyjechał.
- Dokąd? - Zaszył się gdzieś. Ponoć w Maroku.
A Tony?
Wrócił do rzeczy.
Przyszłej lady Snowden, jak mniemam.
Kiepsko mi to wychodzi.
Co?
Mężczyźni.
Wszyscy przy mnie szaleją.
Tony i ja wniesiemy o separację.
Tak, to pewnie dobry pomysł.
Obawiam się, że to doprowadzi do rozwodu.
Tak.
Pierwszego rozwodu w rodzinie królewskiej od Henryka VIII i Anny z Kleve.
Mam dobrą wiadomość, jeśli o to chodzi.
Jaką?
Jeśli dobrze to wymierzymy,
informację o separacji
zagłuszy rezygnacja premiera.
Dopiero co wygrał wybory.
Chyba że przegapiłam dużo więcej?
Chodzi o jego zdrowie.
Ma alzheimera.
To przykre.
To ilu ich będzie?
Premierów?
Jego następca będzie moim siódmym.
My padamy jak jętki,
ale ona wciąż trwa.
Moim zdaniem wiele rzeczy ci wychodzi.
Wymień jedną, która coś znaczy.
Bycie siostrą.
- Nie musisz mi kadzić. - Nie robię tego.
Spośród wszystkich ludzi
ty jesteś mi najbliższa i najważniejsza.
A jeśli robiąc to,
chciałaś, żebym wyobraziła sobie życie bez ciebie,
udało ci się.
Byłoby nie do wytrzymania.
Więc musimy kontynuować.
- Dzień dobry. - Wasza Królewska Mość.
Wasza Królewska Mość.
Zwykle gdy wjeżdżam do siedziby BBC zaraz po piątej rano,
widzę co najwyżej ciężarówkę z piekarni albo sprzątacza idącego do pracy,
ale dziś rano, mimo wczesnej pory, był spory ruch.
Konie stukające podkowami o bruk,
ludzie w czerwono-biało-niebieskich strojach
zmierzający na Trafalgar Square.
Niektórzy w ogóle nie spali,
żeby mieć dziś dobry widok.
Andy Price towarzyszy im pod pałacem Buckingham.
Stoję przed pałacem Buckingham.
Zakładam, że poranna herbata obudziła już królową.
Witaj.
Pewnie właśnie sobie uświadamia, że dziś jubileusz.
Będzie równie trudny, co jej koronacja 25 lat temu,
jeśli chodzi o ceremoniał.
Wtedy była zaledwie młodą dziewczyną.
Dziś pewnie zastanawia się, czy jej buty będą dostatecznie wygodne.
Wygląda na to, że pogoda
się nie pogorszy w pierwszej połowie dnia...
Co sądzisz o jubileuszu?
Musisz go wyprawić.
Nie obróci się przeciwko mnie?
Pomyśl. Przez te lata na tronie, co właściwie osiągnęłam?
Byłaś spokojna,
stabilna i...
Bezużyteczna i niepomocna.
Ten kraj wciąż był wielki, kiedy objęłam tron, a teraz?
A Winston liczył na drugą epokę elżbietańską.
Pod moim okiem wszystko się sypie.
Zacznie się sypać, jeśli to przyznamy.
Na tym polega monarchia.
Maskujemy problemy.
Jeśli działamy z odpowiednią pompą i pewnością siebie,
nikt nie zauważy, że dookoła wszystko się sypie.
Po to jesteśmy.
Nie „my”.
Po to ty jesteś.
Nie możesz się zachwiać.
Jeśli ujawnisz choć jedną rysę,
dostrzeżemy nie rysę, a przepaść,
która pochłonie nas wszystkich.
I dlatego ty musisz być niewzruszona.
Czy muszę to robić sama?
Jest tylko jedna królowa.
A oto poeta-laureat, sir John Betjeman.
Boże, chroń królową.
Gdy przyszło rozczarowanie i został marazm sam,
by wzniecić w nas życia iskrę, Bóg zesłał królową nam.
Młodo wstąpiła na tron po ojcu – faworycie mas.
Najjaśniejsza, łagodna i piękna, jak o dzieci troszczy się o nas.
Ćwierć wieku już minęło, a rządzi tak wytrwale.
Kraj wzrasta ku wielkości w naszej królowej chwale.
Dla monarchini i jej poddanych, co w jedności wolni żyją,
niechaj dzwony w całym mieście dziś na jubileusz biją.
Napisy: Krzysiek Ceran