SERIAL NETFLIX
Proszę pana.
Przepraszam, czy może pani mówić głośniej?
Kiepsko panią słyszę.
- Nie ma problemu. - Tak?
O co chce pani zapytać?
Proszę powiedzieć, jak to się zaczęło.
Zaczęło się przypadkiem.
Właściwie to od wypadku…
Zbyt często odnosiłem kontuzje, grając w polo.
Rozumie mnie pani?
Tak, rozumiem.
Dobrze.
I dlatego w wieku 50 lat porzuciłem miłość mojego życia,
żeby znaleźć inne hobby.
To źle zabrzmiało.
Musimy to powtórzyć.
Słucham?
Zaczniemy jeszcze raz.
Jeszcze raz!
- Gotowi? - Tak.
Tak.
I dlatego w wieku 50 lat porzuciłem sportową miłość mojego życia,
żeby poszukać nowych wyzwań…
Szybciej!
…i tak zająłem się powożeniem.
Pięknie.
Szybciej!
Dalej!
Szybciej!
Niezła z nas ekipa.
Podróżujemy po całym kraju, od zawodów do zawodów.
Znalazłem tu swoją drugą rodzinę.
Co?
Kiedy?
Rozumiem. Dziękuję.
Niesamowita łaska
Jakże słodki dźwięk
Uratował nieszczęśnicę
Taką jak ja
Byłam zagubiona
Ale odnalazłam drogę
Byłam niewidoma
Ale teraz widzę
Dziękuję, Peggy.
Według pewnej szkoły postępowej myśli medycznej
sami ściągamy na siebie raka,
tłumiąc emocje i nieprzepracowaną psychologiczną traumę.
Potem na raka umiera pięcioletni aniołek
i zdajesz sobie sprawę z tego, jakie to bzdury.
Biedny Norton.
Tak.
Może go odwiedzisz?
Przyda mu się wsparcie ojca chrzestnego.
Tak.
Masz rację.
Co to za mina?
Nigdy nie widziałam, żeby ktoś tyle myślał.
To wdzięczność.
Uznanie.
Za co?
Uczyniłaś mnie lepszym człowiekiem.
Tak jak ty mnie.
Czy nie o to chodzi w małżeństwie?
Dobrej nocy.
SYSTEM
Halo?
Cześć. Je…
Jedziesz?
Przepraszam. Trudny poranek. Będę za…
- Minutę. - Za minutę.
Za minutę.
Będzie za minutę i przeprasza.
To naprawdę była ona?
Tak, to naprawdę była ona.
KOCHAMY CIĘ, DI
Jak książę?
Tutaj!
Diano!
- Dziękuję, że to robisz. - Oczywiście.
- Widzieliśmy zdjęcia z Włoch. - Diano!
Wyglądaliście na szczęśliwych.
- Gdybyś tylko wiedział. - Tak?
Nigdy nie było tak źle. Nie wiem już, co robić.
To twój rysunek?
- Nie. - Nie.
Chodźcie. Bliżej.
KOCHAMY CIĘ, DIANO!
Dobra.
James Colthurst, tak?
- Tak. - Możemy porozmawiać?
Który?
Wysoki w okularach?
Kojarzę go.
Clark Kent.
- Mówił, że nazywa się Andrew. - Tak go nazywam, głuptasie.
Andrew Morton.
To jeden z tych przyjaznych.
Pisał o mnie miłe rzeczy.
Teraz chce napisać o tobie całą książkę.
O tym, jak to jest wżenić się w rodzinę królewską.
O prawdzie za fasadą bajki.
Powiedziałem, że nigdy się nie zgodzisz.
Nie.
Umówiliśmy się na squasha.
Co?
Zobaczył w biurze moją rakietę.
- James. - Nie martw się.
Powiedziałem, że nie będę o tobie rozmawiał.
Oby tak było.
Zadzwonię po spotkaniu.
Halo?
Dziękuję.
Dzień dobry!
Jest tu kto?
O nie.
- Co znowu zrobiłem? - Przyjechałeś dzisiaj.
Norton mówił, że będziesz jutro.
Właśnie pojechał do Londynu, ma spotkanie w banku.
Może się do niego dodzwonię.
Nie kłopocz się.
Mogę coś podać?
- Jesteś głodny? - Boże, nie. Nic podobnego.
Nie, chciałem…
Chciałem spytać, jak sobie radzicie.
To miłe.
Przyniosłem kwiaty.
Stokrotki.
Dla Leonory.
Wspomniałaś na pogrzebie, że to były jej ulubione kwiaty.
To bardzo miłe.
Zabierzemy je do niej?
Norton uważał, że to makabryczne, żeby była tak blisko,
ale ja chciałam ją codziennie odwiedzać.
Codziennie być blisko.
Ale to znaczy, że nigdy nie wyjadę.
A czemu byś miała?
Nie zawsze jest łatwo.
Wiesz, jedną z wielu rzeczy, które uczyniły Lilibet mi bliską,
było to, że podejmowałem dożywotnie zobowiązanie.
Dla kogoś, kto w dzieciństwie nigdzie nie zagrzał miejsca,
taka trwałość była krzepiąca.
Wciąż taka jest.
Ale wiążą się z nią pewne problemy.
Bo nie uwzględnia tego, co wszyscy ludzie robią,
gdy tylko zobowiążą się do wspólnego życia.
To znaczy?
Rozwijają się w różnych kierunkach.
Przekaż Nortonowi, że wkrótce się odezwę.
Pogadać z chrześniakiem.
A jeśli o ciebie chodzi, rozważ dwie rzeczy.
Może założysz fundację imienia Leonory?
Tak, już o tym myślałam.
I pomyśl o jakimś hobby.
Czymś bez związku z tym wszystkim.
To nie będzie hobby,
a ucieczka.
- Pasja. - Będę o tym pamiętać.
Dobrze.
Skoro mowa o hobby,
Norton mówił, że zrezygnowałeś z polo
i zacząłeś powozić.
Tak. To obsesja.
Czemu pytasz?
No proszę.
Stara czterokonna bryczka.
- Norton chciał ją sprzedać. - Nie możecie.
Ponoć jest nie do naprawy.
Ale pomyślał, że tobie się przyda…
Jest trochę zakurzona…
Myślę, że jest w gorszym stanie.
Może trochę popękana…
Nortonowi powiedziano „nieodwracalnie zniszczona”.
Nie, to piękny okaz.
Rodzinna spuścizna.
Wiesz co?
Może zrobimy tak.
Przyślę kogoś po bryczkę.
Wyczyścimy ją, zrobimy przegląd i wrócimy do tematu.
Nie ma potrzeby.
To może być twoje hobby.
Nie, to nie dla mnie.
Wiesz, z początku też tak myślałem, ale potem spróbowałem
i przejrzałem na oczy.
Dzień dobry.
- Wezmę rower. - Dziękuję.
Dziękuję.
Jak poszło?
Cholera jasna.
Gra była wyrównana.
Jest irytująco szybki jak na kogoś tak wysokiego.
Świetny refleks. Podstępnie skracał i gasił.
Graliśmy do dwóch wygranych. Wygrałem w trzecim meczu.
Nie pytałam o squasha. Opowiedz o lunchu.
Wybraliśmy włoską knajpkę obok klubu tenisowego.
La Barca? Prowadzi ją małżeństwo.
Nie pytam o lokal.
Przepraszam.
Ani co jadłeś.
Linguini.
Zacznijmy od tego, kto płacił.
- On. - James. To dziennikarz z tabloidu.
I zapłacił, bo przegrał.
Nie martw się, nic ze mnie nie wyciągnął. Ani słowa.
Za to ja wyciągnąłem z niego dużo.
Pierwsze odkrycie.
- Już zaczął pisać. - Co?
Sądzi, że wyjdzie o tobie inna książka,
raczej krytyczna,
oparta na źródłach z otoczenia księcia Walii.
Boże.
Morton uważa, że jego wersja pozwoli ci choć trochę kontrolować sytuację.
Byłaby przychylna.
Pozwoliłby ci ją autoryzować.
Chciałabym, żeby ludzie przeczytali, jak było mi trudno,
ale nie chcę rozpętać wojny.
Morton mówi, że nie musiałabyś się z nim spotykać.
Nikt nie mógłby udowodnić, że coś was łączy.
Wyprzesz się wszystkiego.
Jak by to wyglądało?
Kasety.
Nagrywałabyś tylko to, co chcesz powiedzieć,
swoimi słowami,
a Morton napisałby książkę na podstawie tych nagrań.
Jeśli się nie spotkamy, jak zdobędzie nagrania?
Potrzebujecie pośrednika.
Takiego, któremu oboje ufacie.
Który uważa, że to ważne.
Zrobiłbyś to?
Gdybyś tego chciała.
Trochę więcej z tej strony.
Dzień dobry.
Cudownie. Hikora przyszła na czas.
Oby to było w porządku.
Pozwoliłem sobie naszkicować kilka pomysłów.
Oś musi być ustawiona tak, żebyśmy mogli…
Jeszcze tutaj.
- Norton. - Tak jest.
Jesteśmy gotowi.
- Cudowna robota. - Dziękuję panu.
- Mówili, że się nie da. - Dołożyliśmy starań.
- Tak. - Dużo pracy.
- Co ty na to? - To ten sam powóz?
Oryginalny lakier był czarny.
Pomyślałem, żeby dodać trochę złota i skośny stopień.
Proszę.
Złap się tutaj.
Stopa tutaj.
Druga stopa tutaj.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Głównie dlatego, że się nie rusza.
Spróbuj.
Te wodze kontrolują konie lejcowe. To te na przedzie.
A te parę dyszlową.
To konie bliżej nas.
Skiń głową lub powiedz „tak”, żebym wiedział, że żyjesz.
Tak.
Trzeba trzymać je razem. Między tymi dwoma palcami. Proszę.
Dzięki tym dwóm wodzom kontrolujesz całą czwórkę koni.
Żeby skręcić w lewo, zrób pętlę. O tak.
Skręć w lewo.
A żeby skręcić w prawo…
Bardzo dobrze.
Powozisz.
Daj. Przejmę je.
Dokąd jedziemy?
Trzymaj się!
Zaskakujące, prawda?
Tak!
Fajniejsze, niż się wydaje.
Tak.
Księżna jest zaintrygowana
i rozważa propozycję.
Ale jako jej przyjaciel…
chcę się upewnić, że to pomoże jej, a nie tylko tobie.
Rozumiesz, dlaczego pytam?
Ona bywa naiwna, a ty będziesz bogaty.
Chronię ją.
Opisuję życie rodziny królewskiej.
Od dłuższego czasu obserwuję to małżeństwo.
Ostatnio na tym drugim miesiącu miodowym.
Nie mogę patrzeć, jak kogoś tak tłamszą.
- Tak myślisz? - Tak.
Spójrz na tę powstającą książkę.
We współpracy z księciem Walii?
Może nie z nim, ale z pewnością z jego przyjaciółmi.
Mówią to, co postrzegają jako prawdę o Dianie.
Uwierz mi. To będzie brutalne.
Chcę dla niej jak najlepiej. Jest dla mnie jak siostra.
Daję ci słowo.
Nikt się nie dowie, że miała z tym coś wspólnego.
Skupmy się na najbliższym kroku.
Napiszę wstępną wersję.
Księżna będzie mogła ukręcić sprawie łeb.
To lista moich pytań.
Pa, mamusiu.
Pa.
James Colthurst.
Dziękuję.
Gotowa?
Nagle strasznie się denerwuję.
Andrew chciał, żebyś zaczęła
od wyjaśnienia, czemu to robisz.
Bo próbowałam już wszystkiego.
Rozmawiałam z mężem o jego kochance
i zostałam zignorowana.
Rozmawiałam z królową.
Jak do ściany.
W końcu dotarło do mnie, że jeśli nie podzielę się swoją historią,
ludzie nigdy nie zrozumieją, jak to było.
Myślałam o tym, żeby wyjechać z chłopcami za granicę,
ale Korona przejęłaby opiekę nad dziedzicami tronu.
Odebraliby mi synów.
To właśnie spotkało moją matkę.
Nie przeżyłabym tego.
Powiedz coś o swoim dzieciństwie.
To było bardzo nieszczęśliwe dzieciństwo.
Moi rodzice zawsze mieli swoje problemy.
Moja matka zawsze była zapłakana.
Ojciec nigdy nie mówił, co się dzieje.
Zajmowały się nami kolejne nianie,
których nienawidziłam.
Książę Karol powiedział: „czymkolwiek jest »zakochanie«”,
zapytany, czy jest w tobie zakochany.
Jak się wtedy czułaś?
Byłam kompletnie straumatyzowana.
Moje poczucie własnej wartości legło w gruzach.
Ale…
bałam się spytać go, co miał na myśli.
A potem było za późno.
Z zewnątrz to wyglądało na ślub z bajki.
Ale jak ty się wtedy czułaś?
To było jak zły sen.
W noc przed ślubem
poczułam się bardzo przytłoczona
i strasznie się rozpłakałam.
Zjadłam wszystko w zasięgu wzroku.
Dostałam strasznych mdłości,
co było wyraźnym sygnałem, że nie wszystko układa się dobrze.
Idąc do ołtarza, czułam wszechogarniającą miłość do męża.
A potem zobaczyłam Camillę
w tej szarej garsonce i toczku.
Zmroziło mnie.
Jak szybko zaczęło się między wami psuć?
W podróży poślubnej miałam zszargane nerwy.
Nocą śniły mi się straszne koszmary o Camilli.
Gdy była tam królowa, zawsze byłam na drugim miejscu…
Karol na mnie nie patrzył…
Czułam się obco…
Byłam taka chuda,
sterczały mi kości…
Gdy mówiłam mu o nękających mnie fotografach,
on mówił o Camilli…
Próbowałam wygłosić mowę po walijsku…
Nie wspierał mnie…
Szłam jak na ścięcie…
Czy książę był oddany temu małżeństwu
tak jak pani?
Zawsze była ta druga.
Od samego początku.
Nie miałam szans.
Czasami słyszałam, jak do niej dzwoni.
Mówił tonem, jakiego nigdy nie słyszałam.
Był czuły, opiekuńczy, oddany.
Gdy byłam w ciąży z Williamem, rzuciłam się ze schodów w Sandringham.
- Andrew przesłuchał taśmy? - Tak.
Ma dodatkowe pytania.
Co myśli?
Chyba był w szoku.
Musiał sprawdzić „bulimia nervosa” w podręczniku medycyny.
Muszę przyznać,
że parę rzeczy zaskoczyło i mnie.
Mogłaś mi powiedzieć.
O…
Próbach samobójczych?
Tak mi przykro.
Czemu nie zadzwoniłaś?
Chciałby porozmawiać z twoimi przyjaciółmi.
- Po co? - To by ci dało alibi.
Jeśli będzie mógł udowodnić, że miał inne źródła.
Zada im te same pytania,
a oni potwierdzą twoje słowa.
Dobrze.
Na początek Sue.
- Kim jest Sue? - Moją aromaterapeutką.
No i Felix Lyle.
Felix Lyle.
Mój astrolog.
I Oonagh Shanley-Toffolo.
Sam zgadnę. Leczy cię metodą reiki.
To moja akupunkturzystka.
I Stephen Twigg, mój bodyworker.
Coś jak osteopata.
No tak.
Dobrze. Świetnie ci idzie.
Wyśmienicie.
Proszę bardzo.
Przygotowałem dokumenty założycielskie fundacji.
To jest umowa powiernicza.
Statut.
Akt założycielski.
Co sądzisz o grancie naukowym?
Na badania nad rakiem u dzieci.
Personel szpitala był taki miły.
To było bardzo ważne na końcu.
To świetny pomysł.
Zarejestrowanie go może nastręczać trudności, ale…
mam dobre stosunki z komisarzami, którzy to nadzorują.
Porozmawiam z nimi.
Dawno temu zginęła moja ukochana siostra.
Cecylia.
W katastrofie lotniczej.
Wtedy zrozumiałem, czym jest żal.
Prawdziwy żal.
Jak przenika ciało.
Gnieździ się w nim.
Jak staje się drugą skórą.
Wnika w komórki.
Czuje się jak u siebie.
Wprowadza się na zawsze.
Ale uczysz się z nim żyć.
Będziesz jeszcze szczęśliwa.
Choć już nigdy w ten sam sposób.
Ale o to chodzi.
Żeby znajdywać nowe sposoby.
Tak.
Wszystko w porządku?
- Ale pędził. - Widziałeś?
Dziękuję.
Nie wygłupiaj się.
Gdybyś czegoś potrzebowała, masz numer bezpośrednio do mnie.
Nie do centrali ani nic z tych rzeczy.
Niemal zapomniałam. Norton chciał, żebym coś przekazała.
Podobno powstaje książka o księżnej Walii.
Ona przy tym pomaga.
O czym?
O tym, jak źle potraktowała ją rodzina królewska.
Jak nikt jej nie rozumie.
Jak wszyscy jej zazdroszczą popularności.
Parę osób dzwoniło do Nortona.
Mówili, że im albo ich znajomym proponowano rozmowę.
To pewnie tylko plotki.
Norton powinien to wiedzieć.
Pozdrów go.
Dobrze.
Myślisz, że to jest powiązane?
Ktoś cię potrącił. Ktoś włamał się do domu Andrew.
Nie pierwszy raz zostałem zepchnięty z drogi.
A włamania zdarzają się w Londynie setki razy dziennie.
Niczego nie ukradli.
Nie odbiorę. Już nigdy nie użyję tego telefonu.
Rano dziwnie klikał podczas naszej rozmowy.
Patrick.
Jephson.
Miles, dzień dobry.
Tak. Oczywiście.
Zaraz oddzwonię.
Miles Hunt-Davis, prywatny sekretarz księcia Edynburga,
pilnie prosi o spotkanie.
…pięć kilometrów od Castlederg w hrabstwie Tyrone
spłoszono co najmniej dwóch terrorystów,
planujących napaść na dom oficera Królewskiego Pułku Irlandzkiego.
…przez siły bezpieczeństwa o poranku.
Według policji zacięta wymiana ognia…
Proszę…
Już od dawna nie byłem w pałacu Kensington.
Kolonii trędowatych.
Tak go nazywasz?
Dla mnie to magazyn, w którym chowamy stare, szalone ciotki.
Tutaj szpiegują się nawzajem, wyglądając zza firanek.
Można tu zachować prywatność?
- Nie. - Koszmar.
Prywatność jest bardzo ważna, prawda?
Tak.
Poufność również.
Chyba właśnie dlatego tu przyjechałem.
Proszę.
Postoję, dziękuję.
Bywam tetrykiem,
ale zawsze miałem do ciebie słabość.
Może dlatego, że jesteś młoda. Może dlatego, że jesteś piękna.
Może dlatego, że twój mąż często frustruje i mnie.
Zawsze miałem twoje dobro na uwadze.
Lubię cię. Powiem to na głos.
Więc widząc, że podejmujesz zły wybór,
chciałbym ci przypomnieć,
że jestem po twojej stronie.
Co chcę powiedzieć?
Nie jesteś już nowa.
Z pewnością nie myślisz już o nas jako o rodzinie.
Ludzie popełniają ten błąd na początku.
Chyba rozumiesz już, że to system.
Wszyscy w nim jesteśmy.
Ty, ja, szefowa.
Kuzyni, wujowie, ciotki.
Trędowaci.
Na dobre i na złe.
Wszyscy w nim tkwimy.
Nie możemy tak po prostu wylewać żalów,
wybuchać jak w każdej normalnej rodzinie,
bo zaszkodzimy czemuś dużo większemu
i o wiele ważniejszemu.
Systemowi.
Chciałem się podzielić następującą radą.
Bądź kreatywna.
Możesz łamać tyle zasad, ile chcesz. Robić, co ci się podoba.
Zaaranżować sobie dowolny układ, który uczyni cię szczęśliwą.
O ile będziesz przestrzegać jednego warunku.
Jedynej zasady.
Pozostaniesz wierna mężowi
i tej rodzinie.
Publicznie.
Mam być cicho?
Tak.
Nie rób zamieszania.
No tak.
Nigdy.
Do grobowej deski.
Nic nie mówisz.
Chyba nie zostało nic do powiedzenia.
To chyba najmądrzejsze, co w życiu powiedziałaś.
Poradzi sobie.
To dobrze.
Tak.
Powiedziałem jej, że gdyby była nieco sprytniejsza,
nieco bardziej rozsądna,
mogłaby znaleźć tyle szczęścia, ile potrzebuje w ramach systemu,
i nikt by się nie dowiedział.
To ma być rozwiązanie?
Mężowie i żony powinni mieć przed sobą sekrety?
Sekrety? To brzydkie słowo.
Nie.
Nie, chodzi mi o to, że gdyby ludzie byli bardziej ostrożni,
dojrzali i dyskretni,
to byłoby spoiwo, które to wszystko spaja.
Dla mnie w małżeństwie powinno się dążyć do tego,
żeby nie było sekretów ani układów.
Bo jesteś tym, kim jesteś.
Bo każdy mąż czy żona czuje, gdy coś jest nie tak,
a ponadto ostatecznie nie chodzi o to, co wiem o tobie,
ani nie o to, co ty wiesz o mnie.
Chodzi o to, co wie Bóg.
O nas wszystkich.
Myślę, że czasami robi sobie wolne.
Dobranoc.
Dziś goszczę Andrew Mortona, obserwatora rodziny królewskiej
i autora książki, która jest na ustach wszystkich.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Opowiedz, o czym jest twoja książka, bo może ktoś jeszcze nie wie.
Moja książka to intymny portret księżnej Diany.
Opowiadam o jej życiu,
o jej małżeństwie, o tym, jakie są naprawdę.
Oszałamiający publiczny wizerunek
skrywa głęboko nieszczęśliwą kobietę.
Opisujesz to ze szczegółami w książce,
która jest bardzo osobista.
Ale twierdzisz, że księżna nie przyłożyła do niej ręki.
Mogę stanowczo powiedzieć, że nie rozmawiałem z księżną.
Rozmawiałem z jej przyjaciółmi, znajomymi, każdym, kto mi odpowiedział.
Wielu wręcz nalegało, by powiedzieć światu prawdę.
Naprawdę mówimy o całym świecie.
Ta książka bije rekordy popularności.
We Francji, Holandii, Niemczech, Japonii.
W efekcie stał się pan bogaty.
Czy czuje się pan winny albo odpowiedzialny
za kryzys, który dotknął rodzinę królewską?
Myślę, że rodzina królewska sama go wywołała.
Wiedzieli, czego oczekiwać po Dianie, jaka jest wrażliwa.
Jakie miała trudne dzieciństwo.
Wiedzieli, że potrzebuje miłości, poczucia bezpieczeństwa i wsparcia.
Ale czy je od nich otrzymała? Nie.
Wprost przeciwnie.
Nie mogą się dziwić,
że chce, by ludzie zrozumieli, czemu jest nieszczęśliwa.
Co z tego wyniknie?
Wynikł z tego kolejny kryzys, w których dwór regularnie się pogrąża.
Kruchy rozejm między Dianą i rodziną ewidentnie się nie sprawdza.
Są dwie alternatywy dla rozejmu.
Albo zostanie wynegocjowany traktat pokojowy,
do czego raczej nie dojdzie, bo obie strony okopały się na pozycjach,
albo dojdzie do eskalacji.
To znaczy?
Wybuchnie wojna.
Wygląda na to, że zmierzamy w tym kierunku.
Napisy: Krzysiek Ceran