BİR NETFLIX DİZİSİ
Biraz yüksek sesle konuşmanızı rica edeceğim.
Pek iyi duyamıyorum.
-Sorun değil. -Tamam mı?
İlk sorunuz neydi?
-Bu işe nasıl başladınız? -Aslında tamamen kazara oldu.
Kazara derken…
Polo oynarken geçirdiğim bir kaza sonucu başladım.
-Dediklerimi anlıyor musunuz? -Evet, anlıyorum.
Güzel.
Tam 50 yaşında
hayatımın aşkından vazgeçip yeni bir eğlence aramaya karar verdim.
Bu olmadı. Burayı baştan alalım.
-Efendim? -Burayı baştan alalım.
Baştan!
-Hazır mısınız? -Evet.
Tamam.
Ben de 50 yaşında âşık olduğum spora veda edip
kendimi yeni bir sahada sınadım.
Deh!
At arabacılığına böyle merak saldım.
Aferin size!
Deh!
Birlikte iyi bir ekip olduk.
Bir yarışmadan diğerine ülkenin dört bir yanını gezdik.
Bu ekip benim için ikinci bir aile gibi oldu.
Ne var?
Ne zaman?
Tamam, teşekkürler.
Teşekkürler Peggy.
Tıbba progresif yaklaşan bir ekol var.
İnsanların kendi kendilerini kanser ettiğini söylüyorlar.
Bastırılmış duyguların ve çözülmemiş travmaların sonucuymuş.
Ama beş yaşında melek gibi bir kız kanserden ölüverince
bunun nasıl bir saçmalık olduğunu anlıyorsun.
-Zavallı Norton. -Evet.
Ziyaretine gitsen ya?
Vaftiz babasının desteği iyi gelir.
Evet.
Doğru.
O bakış ne?
Hiç bu kadar düşünceli baktığını görmemiştim.
Minnettarlık, takdir.
Ne için?
-Beni daha iyi biri yapıyorsun. -Sen de beni.
Evlilik bu değil mi zaten?
İyi geceler.
SİSTEM
Alo? Merhaba.
Geliyorsun, değil mi?
-Pardon, zor bir sabahtı. Geliyoruz. -Bir dakikaya.
-Bir dakikaya.
Özür diledi, bir dakikaya geliyormuş.
-Gerçekten o muydu? -Evet, gerçekten oydu.
SENİ SEVİYORUZ DI
Prens nasıl?
Bu tarafa!
Diana!
-Geldiğin için sağ ol. -Ne demek.
-İtalya fotoğraflarını gördük. -Diana!
Çok mutlu görünüyordunuz.
-Bir bilsen… -Sahi mi?
Durum iyice beter oldu. Ne yapacağımı bilmiyorum.
Bunu sen mi yaptın?
-Hayır. -Hayır mı?
Gelin bakalım.
SENİ SEVİYORUZ DIANA!
Pekâlâ.
-Siz James Colthurst'sünüz, değil mi? -Evet, benim.
Vaktiniz var mı?
Hangisi?
Gözlüklü, uzun boylu olan mı?
Evet, tanıyorum.
Clark Kent.
-Kendini Andrew diye tanıttı. -O benim taktığım isim şapşal.
Andrew Morton.
Dostane muhabirlerden biri. Geçmişte hakkımda güzel şeyler yazdı.
Şimdi de hakkında kitap yazmak istiyor.
Kraliyet ailesine gelin gitmenin gerçekleri üzerine.
Peri masalının perde arkası.
-Bunu asla kabul etmeyeceğini söyledim. -Kesinlikle.
-Sonra duvar tenisi için anlaştık. -Ne?
Ofiste raketimi görünce teklif etti.
-James… -Merak etme.
Senin hakkında konuşmayacağımı açıkça belirttim.
-Umarım konuşmazsın. -Görüştükten sonra ararım.
Alo?
Teşekkürler.
Merhaba.
Kimse yok mu?
Olamaz.
-Bu kez ne yaptım? -Bugün gelmişsiniz.
Norton yarın geleceğinizi söylemişti. Bankayla görüşmek için Londra'ya gitti.
-Belki ulaşabilirim. -Sana hiç zahmet olmasın.
-Ne alırdınız? Aç mısınız? -Hayır, onun için gelmedim.
Ben…
Nasıl olduğunuzu görmeye gelmiştim.
Çok naziksiniz.
Bir de bunları getirdim.
-Papatya. -Leonora için.
Anma töreninde en sevdiği çiçek olduğunu söylemiştin.
Çok naziksiniz.
Ona götürelim mi?
Norton bu kadar yakında olması fikrini oldukça hastalıklı buldu.
Ama ben onu her gün görebilmek istedim.
Yakınında olmak istedim.
Yani burayı asla terk edemem.
Bunu neden isteyesin ki?
Bazı günler zor geçiyor.
Beni…
Beni Lilibet'e çeken birçok özelliğinden biri de
kuracağımız bağın ömür boyu sürecek olmasıydı.
Çocukluğu istikrarsızlıklar içinde geçmiş, göçebe hayatı sürmüş bir genç olarak
bu bağın baki olacağını bilmek içime su serpmişti.
Hâlâ da öyle.
Ama elbette bunun da sorunları var.
Çünkü ortak bir yaşam kurmanın kaçınılmaz bir sonucu vardır
ama bunu göz ardı etmiş oluyoruz.
Nedir?
İnsanlar değişip başkalaşır.
Norton'a vaftiz babalık vazifemi yerine getirmek için arayacağımı söyle.
Sana gelince… Sana benden iki tavsiye.
Leonora'nın adına bir hayır kurumu kur.
Evet, ben de düşünmüştüm.
Bir de kendine bir hobi bul.
Tüm bunlarla alakasız bir şey olsun.
Hatta hobi de değil, bir kaçış ya da bir tutku bul.
-Düşüneceğim. -Güzel.
Hobi demişken…
Norton'ın dediğine göre
poloyu bırakıp at arabacılığına merak salmışsınız.
Doğrudur, feci kaptırdım. Neden sordun?
Şu güzelliğe bak.
Eski model dört atlı araba.
-Norton satmak istiyordu. -Çok yazık olur.
Hurdaya çıktığını söylediler ama Norton isteyebileceğinizi düşündü.
-Biraz toz toplamış tabii. -Bence hasar tozdan daha büyük.
Evet, birkaç çatlak var.
Norton'a umut olmadığını söylemişler.
Hayır, şu güzelliğe bak.
Hem de aile yadigârı.
Bak ne diyeceğim.
Şuna ne dersin?
Arabayı almaya birini göndereyim.
Çekidüzen verip durumuna bakalım, sonra bir daha konuşuruz.
Konuşmaya gerek yok.
Hobin bu olabilir.
Hayır, benlik bir şey değil.
Başta ben de öyle düşünmüştüm
ama sonra denedim ve ışığı gördüm.
Merhaba.
-Ben alayım. -Teşekkürler.
Sağ olun.
-Nasıl geçti? -Ödümü kopardın.
Tam dişime göre bir rakipti. Uzun boylu ama hızına diyecek yok.
İnanılmaz çevikti. Kesme vuruşlar, duvardan sektirmeler…
Üç maçın ikisini alan kazanacaktı. Üçüncüyü zar zor aldım.
Duvar tenisini değil, öğle yemeğini soruyorum.
Kulübün yakınında ufak bir İtalyan restoranıydı.
La Barca, bir karı koca işletiyor.
-Restoranı sormadım. -Pardon.
-Ne yediğinizi de. -Yassı makarna.
-Hesabı kim ödedi? -O ödedi.
-James, adam magazin muhabiri. -Maçı kaybettiği için ısmarladı.
Eğer endişen oysa benden tek kelime bile alamadı.
Ama ben ondan çok şey öğrendim.
İlk keşfim…
-Yazmaya başlamış. -Ne?
Galler Prensi'ne yakın kaynaklara göre
senin hakkında oldukça eleştirel başka bir kitap çıkacakmış.
Olamaz.
Morton kendi kitabının sempati uyandırıp bu algıyı biraz kırabileceğini düşünüyor.
Son onayı sana vermeye razı.
Yaşadığım zorlukları anlatacak bir kitap harika olurdu
ama bir savaş başlatmak istemiyorum.
Morton'la buluşmana bile gerek yokmuş.
İletişiminizi kanıtlayacak hiçbir şey olmazmış.
İnkâra açık olurmuş.
-O nasıl olacak? -Ses kaydıyla.
Sen anlatmak istediğin kadarını anlatıp sesini kaydedeceksin,
Morton da o kayıtları kullanarak kitabı yazacak.
Buluşmadan kasetleri nasıl alacak?
Bir aracı şart.
İkinizin de güvenebileceği bir köprü.
Buna gerek olduğunu düşünen biri.
-Bunu yapar mısın? -Sen istersen yaparım.
Şu tarafı biraz daha yap.
Günaydın.
Harika, cevizi vaktinde getirmişsin.
Birkaç fikri resme döktüm. Umarım beğenirsin.
Aksı şöyle getirirsek manevra…
Atlamışsın.
-Norton. -Buyurun?
Tahta hazır.
-Harikulade. -Teşekkürler efendim.
-İmkânsız demişlerdi. -Elimizden geleni yaptık.
-Evet. -Çok çalıştık.
-Nasıl olmuş ama? -Bu aynı araba mı?
Orijinal boyası koyu siyahtı.
Şu altın rengi çizgileri ve bu eğimli ayaklığı biz ekledik.
Hadi.
Şurayı tut.
Bir ayak buraya.
Diğeri şuraya.
-Nasıl ama? -Güzel.
Hareket etmemesinin payı büyük.
Sen dene.
Bu iki dizgin liderleri, yani baştaki iki atı kontrol eder.
Bu ikisi de tekerleri, yani bize yakın iki atı kontrol eder.
Hâlâ yaşıyorsan kafanı salla ya da ses çıkar.
Yaşıyorum.
İşin sırrı ikisini birlikte tutmak.
Şu iki parmağının arasına sıkıştır.
İşte böyle.
Bu iki dizginle dört atı birden kontrol edebilirsin.
Sola dönmek için şöyle kıvır.
İşte böyle, sola dönüyoruz.
Sağa dönmek için de…
Harikulade.
Hadi bakalım.
Ver, ben alayım.
Nereye gidiyoruz?
Sıkı tutun!
-Şaşırtıcı, değil mi? -Evet!
-Göründüğünden daha eğlenceli. -Evet, öyle.
Teklif Prenses'in ilgisini çekti, düşüneceğini söyledi.
Ama arkadaşı olarak…
Bunun senin değil, onun iyiliği için olduğunu bilmem gerek.
Neden sorduğumu biliyorsun.
Diana biraz saf biri. Sense köşeyi dönmek üzeresin.
Korumacılığım tuttu.
Bir kraliyet muhabiri olarak bu evliliği yakından gözlemledim.
Yakın zamanda ikinci balaylarına tanık oldum.
Onu böyle ezmeleri kanıma dokunuyor.
-Sence eziyorlar mı? -Evet.
Yazılan diğer kitabı ele alalım.
-Galler Prensi'nin işbirliğiyle yazılan. -Bizzat kendisi değil ama arkadaşları.
Diana'ya dair kendi gerçekleri duyulsun istiyorlar.
Bana inanın, olumlu değil.
Sadece onun iyiliğini istiyorum. O benim kardeşim gibi.
Size söz veriyorum. Bunda parmağı olduğunu kimse bilmeyecek.
Şimdilik adım adım gidelim. İlk taslağı hazırlayalım.
Prenses beğenmezse ipini çeker.
İletmenizi istediğim sorular.
Hoşça kal anne.
Güle güle.
James Colthurst.
Teşekkürler.
Hazır mısın?
Bir anda çok gerildim.
Andrew bunu neden yaptığını açıklayarak başlamanı istedi.
Çünkü denemediğim şey kalmadı.
Kocamla metresi konusunda yüzleştim ama umursamadı.
Kraliçe'ye gittim.
Duvara konuşmak gibiydi.
Derken bir anda kafama dank etti.
Hikâyemi kendi açımdan anlatmazsam
insanlar neler yaşadığımı asla bilemeyecek.
Oğlanları alıp yurt dışına taşınmayı düşündüm
ama kraliyet, tahtın vârislerinin velayetini alma yetkisine sahip.
Çocukları elimden alırlardı.
Anneme de öyle olmuştu.
Bunu kaldıramazdım.
Bana çocukluğunuzdan bahseder misiniz?
Çok mutsuz bir çocukluk geçirdim.
Annemle babamın sorunları bitmek bilmezdi.
Annem sürekli ağlardı.
Babamsa…
Bizimle hiçbir şey paylaşmazdı.
Bir dadı gelir, bir dadı giderdi.
Hiçbirini sevmezdim.
Prens Charles, size âşık olup olmadığı sorulduğunda
"Aşk ne demekse artık" demişti.
Kendinizi nasıl hissettiniz?
Dünyam yerinden sarsıldı.
Kendime biçtiğim değer hiç oldu.
Ama…
Ne demek istediğini sormaya korktum.
Ve artık çok geçti.
Dışarıdan bakınca masal gibi bir düğündü.
Peki sizin için nasıldı?
Kötü bir rüya gibiydi.
Düğünden önceki gece
birden üzerimde büyük bir baskı hissettim
ve hüngür hüngür ağlamaya başladım.
Önüme gelen her şeyi silip süpürdüm, sarayın dört bir yanına kustum.
İşlerin yolunda olmadığına dair büyük bir işaretti.
Mihraba doğru yürürken içimde kocama karşı büyük bir aşk vardı.
Sonra Camilla'yı gördüm.
Gri tayyörü ve pillbox şapkasıyla.
İliklerime kadar ürperdim.
İşlerin bozulması ne kadar sürdü?
Ben balayında çözülmeye başladım.
Geceleri Camilla'yla ilgili korkunç kâbuslar görüyordum.
Kraliçe oradayken ben hep ikinci plandaydım…
Charles bana bakmadı… Sudan çıkmış balık gibi…
Öyle zayıflamıştım ki bir deri bir kemik kalmıştım…
Ben paparazzinin peşimi bırakmadığını anlattım,
o ise Camilla'yı…
Cesaretimi toplayıp Galce konuşmaya karar verdim.
Kimse destek olmadı. Kurbanlık koyun gibiydim.
Sizce kocanız da kendini bu evliliğe sizin kadar adamış mıydı?
Hep bir üçüncü vardı.
Başından beri.
Onunla yarışamazdım.
Telefon konuşmalarını duyardım.
Benimle konuşurken sesi hiç öyle olmazdı.
Sevecen, şefkatli, aşk dolu.
William'a hamileyken Sandringham'da kendimi merdivenlerden attım.
-Andrew kasetleri dinlemiş mi? -Dinlemiş, birkaç soru daha gönderdi.
Ne düşünmüş?
Sanırım şoka girmiş.
"Bulimia nervoza"yı tıp kitabından bakması gerekmiş.
Açık konuşayım.
Benim de bilmediğim birkaç şey vardı.
Keşke söyleseydin.
Yani…
İntihar teşebbüslerimi mi?
Çok üzgünüm.
Neden bizi aramadın?
Arkadaşlarınla konuşmak istiyor.
-Neden? -İnkâr edebilmen içinmiş.
Başka kaynakları olduğunu göstererek seni koruyabilirmiş.
Sana sorduğu soruları sorup onları doğrulatacak.
Pekâlâ.
Sue'yla başlayalım.
-Sue kim? -Aromaterapistim.
-Sonra Felix Lyle. -Felix Lyle.
Astroloğum.
Ve Oonagh Shanley-Toffolo.
Yoksa o da Reiki şifacın mı?
Akupunkturcum.
Beden şifacım Stephen Twigg.
-Kırık çıkıkçı gibi bir şey. -Peki.
Güzel, harika gidiyorsun.
Muhteşem.
İşte geldik.
Vakfı kurmak üzere tüzüğün üstünde biraz çalıştım.
Vekâletnameler, vakıf senedi ve mukavelenameler.
Bir araştırma bursuna ne dersiniz?
Çocuklarda kanseri araştırmak için.
Barts'ta bize karşı çok iyiydiler.
Leonora'nın son günlerini çok kolaylaştırdılar.
Bence bu çok hoş bir fikir.
Tescil kısmı biraz zorlu olabilir
ama vakıflar kurulunda ahbaplarım var.
Bir konuşurum.
Uzun zaman önce en sevdiğim ablamı kaybettim.
Cecilie.
Bir uçak kazasında öldü.
Acının ne olduğunu o zaman öğrendim.
Gerçek acı.
İnsanın tüm vücuduna yayılır.
Onu ele geçirir.
İnsanın bir parçası hâline gelir.
Hücrelerine dolar.
Orayı kendine yuva beller.
Temelli.
Ama onunla yaşamayı öğrenirsin.
Bir gün yine mutlu olacaksın.
Eskisi gibi olmayacak ama…
Mesele de bu zaten.
Yeni yollar bulmak.
Evet.
İyi misiniz?
-Birden geldi. -Gördün mü?
-Teşekkürler. -Teşekküre gerek yok.
Herhangi bir ihtiyacın olursa doğrudan bana ulaşabilirsin.
Santralle filan uğraşmamış olursun.
Az daha unutuyordum. Norton bir şey iletmemi istemişti.
Galler Prensesi hakkında bir kitap yazılıyormuş.
-Kendisinin de işbirliğiyle. -Nasıl bir kitap?
Ailenin ona kötü muamele ettiğini, kimsenin onu anlamadığını iddia ediyormuş.
Herkes onun popülerliğini ve başarısını kıskanıyormuş.
Norton birkaç kişiden telefon almış.
Ya kendileriyle ya bir tanıdıklarıyla iletişime geçildiğini söylemişler.
Muhtemelen dedikodudur. Norton bunlara kulak asmasın.
-Selamımı söyle. -Söylerim.
Bu iki olay bağlantılı değil mi yani?
Sen bisikletten düştün, Andrew'un evine biri girdi.
Bir minibüs tarafından ilk sıkıştırılışım değil.
Londra'da her gün yüzlerce eve giriliyor. Zaten hiçbir şey çalınmamış.
O telefonu açmıyorum. Bu konuyu da kapatıyoruz.
Bu sabah telefonda bu taraftan bir tuş sesi duydum.
Patrick.
Jephson.
Miles, iyi günler.
Evet, tabii.
Size hemen döneceğiz.
Edinburgh Dükü'nün özel kalemi Miles Hunt-Davis.
En kısa sürede bir görüşme istiyor.
…Tyrone Kontluğu'nda Castlederg'den beş kilometre uzakta
İrlanda Kraliyet Alayı'nın bir üyesini
evinde pusuya düşürmeye çalışan iki terörist geri püskürtüldü.
…erken saatlerde güvenlik güçlerince gerçekleştirildi.
Polis, silahlı çatışmanın sonucunda…
Eh…
Kensington Sarayı'na gelmeyeli epey zaman olmuş.
-Cüzzamlı hastanesi. -Bu adı mı taktın?
Ben bunamış ihtiyar teyzeleri koyduğumuz bir depo gibi görüyorum.
Hepsi tül perdelerin ardından birbirini gözetliyor.
-Hiç mahremiyetin var mı? -Sıfır.
Ne korkunç. Mahremiyet önemli, değil mi?
Evet.
Ağzı sıkılık da öyle.
Bugün seni bunun için görmeye geldim.
Buyurun.
Sakıncası yoksa oturmayayım.
Çetin ceviz olduğumu biliyorum
ama sana hep bir zaafım oldu.
Belki genç olduğun için, belki güzel bir kadın olduğun için.
Belki kocana dair yılgınlığını paylaştığım için.
Sana karşı hep korumacı hissettim.
Seni sevdim. Söyledim gitti.
Bu yüzden yanlış kararlar verdiğinde
ilk içgüdüm masanın öteki ucuna eğilip sana yanında olduğumu hatırlatmak.
Ne mi demek istiyorum?
Sen artık dünkü çocuk değilsin.
Bizi bir aile olarak görme noktasını geçtin.
İnsanlar başta bu hataya düşüyor.
Ama bence sen bunun bir sistem olduğunu anlıyorsun.
Hepimiz bu sistemin parçasıyız. Sen, ben, büyük patron.
Kuzenler, amcalar, teyzeler.
Cüzzamlılar.
İyisiyle kötüsüyle hepimiz bu sistemin içinde mahsuruz.
Biz sıradan bir aileymiş gibi
ulu orta şikâyet edip çamaşırlarımızı ortaya dökmeyiz.
Çünkü çok daha büyük ve önemli bir şeye zarar vermiş oluruz.
Sisteme.
Sana bir tavsiye vereyim.
Yani…
Yaratıcılığını konuştur.
İstediğin kuralı yık, canın ne istiyorsa onu yap.
Mutluluğu bulmak için ne yapman gerekiyorsa yap.
Ama şu tek şartı unutma.
Tek kuralı.
Halkın önünde kocana ve bu aileye sadık kalacaksın.
-Sessiz mi demek istiyorsunuz? -Evet.
Ortalığı karıştırma.
Peki.
Asla.
Mezara kadar.
Bir şey demeyecek misin?
Diyecek bir şeyim yok.
Bu, şu ana kadar ağzından çıkan en akıllıca şeydi.
Atlatacak.
-Güzel. -Evet.
Daha zekice davranırsa,
daha stratejik olursa
aradığı mutluluğu sistemin içinde bulabileceğini söyledim.
Kimsenin de ruhu duymaz.
Sence çözüm bu mu?
-Eşlerin birbirinden sır saklaması mı? -Sır mı? Bu hoş bir sözcük değil.
Hayır, benim demek istediğim
daha düşünceli, daha olgun davranır, mahremiyetlerine özen gösterirlerse
bu onları birbirlerine daha sıkı bağlayabilir.
Bence bir evliliğin asıl gayesi
sır saklamadan, feragat etmeden yaşayabilmektir.
Yaradılışın yüzünden böyle düşünüyorsun.
Eşlerden biri bir şeyden şüpheleneceği için de değil.
Nihayetinde burada mesele
benim senin hakkında ne bildiğim ya da senin hakkımda ne bildiğin değil.
Tanrı'nın ne bildiği.
Hepimiz hakkında.
Bence onun da ara verdiği oluyor.
-İyi geceler. -İyi geceler.
Bugünkü konuğum Andrew Morton.
Bir zamanların kraliyet muhabiri ve herkesin konuştuğu kitabın yazarı.
-İyi akşamlar Andrew. -İyi akşamlar.
Gündemden tamamen bihaber olanlar için kitabının konusunu anlatır mısın?
Prenses Diana'ya dair derin bir inceleme.
Hayatının ve özellikle de evliliğinin gerçekliğini anlatmaya çalıştım.
İşin doğrusu, halkın gördüğü görkemin ardında
çok mutsuz bir kadın yatıyor.
Kitapta bunun derinine iniyorsunuz. Sanki Diana'nın ağzından yazılmış gibi.
Ama onunla konuşmadığınızı söylüyorsunuz.
Prenses'le hiçbir şekilde röportaj yapmadım
ama konuşmaya açık olan tüm arkadaş ve ahbaplarıyla konuştum.
Çoğu arkadaşı gerçeği tüm dünyayla paylaşmaya can atıyordu.
Hakikaten tüm dünya duydu.
Kitap gelmiş geçmiş tüm rekorları kırdı.
Fransa, Hollanda, Almanya, Japonya…
Sen de oldukça zengin bir adam oldun.
Kraliyet ailesini soktuğun bu kriz için suçluluk veya sorumluluk hissediyor musun?
Bana sorarsanız bu krize kendilerini kraliyet ailesi soktu.
Diana'nın kim olduğunu, kırılgan olduğunu biliyorlardı.
Zor bir çocukluk geçirdiğini de.
Sevgiye, güvene ve güvenceye ihtiyacı olduğunu biliyorlardı.
Ama bunları verdiler mi? Hayır.
Tam tersini yaptılar.
İnsanlara mutsuzluğunun sebebini anlatmak istemesine şaşmamalılar.
Peki bunun sonucu ne oldu?
Kraliyet ailesi kendini yeniden büyük bir krizin ortasında buldu.
Diana'yla kraliyet ailesi arasındaki kırılgan ateşkes işe yaramıyor.
Ateşkesin iki alternatifi vardır.
Ya uzun vadeli bir barış görüşmesi yaparsınız,
ki bunu olası görmüyorum çünkü iki taraf da tavize kapalı.
Ya da el yükseltirsiniz.
-Yükseltip ne yaparsınız? -Kılıçları çekersiniz.
Maalesef gidişat bunu gösteriyor.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ