SERIAL NETFLIX
Jak opisać księcia Walii?
To nie zawód.
Ani powołanie.
To po prostu…
kłopot.
Inni książęta Walii
wesoło marnowali swoje życie na próżne rozrywki,
ale ja nie znoszę lenistwa.
Ani próżności.
Codziennie spotykam ludzi z różnych środowisk.
DWOREK EATON W HRABSTWIE CHESHIRE 1989
To ministrowie, naukowcy, biznesmeni.
Mężczyźni i kobiety w moim wieku, którzy pokazali, na co ich stać.
A to jest dokładnie to,
czego mi nie wolno.
W każdym innym zawodzie byłbym…
u szczytu swoich możliwości.
Zamiast tego…
Kim jestem? Tylko…
bezużyteczną ozdobą,
tkwiącą w poczekalni
i zbierającą kurz.
Znowu ględzę. Moja wina. Pasuje do serów.
Ale dobrze jest wygadać się przyjaciołom.
Rozumiemy.
To karygodne, że pański talent się marnuje.
Wystarczy popatrzeć na pańską fundację.
Zmienia życie młodych ludzi. Co roku przyznaje tysiące stypendiów.
Dokładnie 20 tysięcy.
Budujemy teraz świetlice w całym kraju,
żeby dzieci z biednych lub wielodzietnych rodzin
miały gdzie odrabiać lekcje.
Wspaniały pomysł.
To nie brzmi jak ozdoba zbierająca kurz.
Dziękuję, Nancy.
Nie skończyłem jeszcze pracy na dziś, wybaczcie mi.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Raz, dwa, trzy, wymiana.
Szybciej, ślamazary z was.
- Mam pięć kart. - Halo?
Andrew.
- Wasza Wysokość. - Czyli jednak przegrałam?
Mamo?
- Czy ona… - Zaraz podejdzie do telefonu.
Odbierze w innym pokoju.
Raz, dwa, trzy, wymiana.
Cała rodzina na miejscu?
Tak, wszyscy są.
To taki wyjątkowy okres.
A Gwiazdkę spędzicie we czwórkę czy…?
Już jest przy telefonie.
Dziękuję.
Dobra, wracam do gry.
Laura, oszukiwałaś?
Halo.
Kiedy to on odbiera, nie wiem, co powiedzieć.
Teraz jesteśmy sami.
Jestem w sypialni.
- W łóżku? - Siedzę na nim.
Łóżko ma szczęście.
A ty wciąż w Cheshire?
Tak.
Brakuje mi ciebie.
Wkrótce wrócisz, kochanie.
Jutro przemówienie na Oxfordzie?
Tak.
Dlatego dzwonię. Mogłabyś go posłuchać?
Jest długie? Mam gości.
Nie, krótkie. I mocne.
Trochę kontrowersyjne.
Dlatego chcę usłyszeć twoje zdanie. Wiesz, kiedy powinienem przyhamować.
Dobrze.
Przypomnij mi temat.
Nauczanie angielskiego w szkołach.
„To zdumiewające, że w Anglii stworzyliśmy
jeden z najpiękniejszych języków świata.
Ale tempo, w jakim ten język się degeneruje,
stało się powodem do niepokoju.
Tragedią następnego pokolenia będzie to,
że w kolebce języka Keatsa, Shelleya i Szekspira
starania o zachowanie tego języka i standardy jego nauczania są ignorowane.
Patrząc na to, jak angielski jest używany w biznesie, w prasie czy w telewizji,
a nawet w naszych szkołach, na uniwersytetach i w instytucjach,
widać, jak zubożały stał się nasz wspaniały język ojczysty”.
Jaki to adres?
Sutton Drive.
- W jakim mieście? - Chester.
Proszę powiedzieć, co się stało.
Potrzebuję karetki.
Drobny wypadek w Hedley,
kierowca może być pod wpływem.
Czy pacjent krwawi?
Tak myślę.
Na pewno krwawi.
Jaja sobie robi. Oszalał.
Proszę się uspokoić. Co dokładnie się wydarzyło?
…„widać, jak zubożały stał się nasz wspaniały język ojczysty.
Wszystko dzieje się »w końcu«.
Każda sytuacja »coś nam daje«.
Nikt mi nie podziękuje za te słowa,
ale ta zgnilizna wywodzi się z instytucji,
które mają podtrzymywać spuściznę naszego języka i kultury.
Jeśli chcemy stworzyć kolejne pokolenie wielkich pisarzy,
nasz system edukacji musi chronić to, co jest naszym najcenniejszym eksportem,
język angielski,
który, jak każdy inny język,
jest czymś więcej niż tylko zbiorem słów.
To środek, który pozwala budować mosty
między ludźmi z różnych środowisk, kultur i pokoleń”.
Co ty na to?
Świetna mowa.
Może być mocniejsza.
Nasz język jest niczym zagrożony gatunek, który trzeba chronić.
To skandal, że pozwalamy go szlachtować.
Zgadzam się.
Ale mój sekretarz uważa, że przesadziłem.
Może lepiej, żeby widownia poczuła niedosyt.
Tak.
Trzeba wyczuć atmosferę w pomieszczeniu.
Po ciemku wymacać drogę, jeśli…
Jeśli wiesz, o czym mówię.
Świetnie ci idzie takie macanie.
Przestań.
To zbyt niebezpieczne.
Jeśli to opublikujemy, możemy być odpowiedzialni
za rozpad małżeństwa dziedzica tronu.
Ale nie chcę też, żeby nasz przyjaciel sprzedał to komu innemu.
Zapłaćcie mu, ile chce.
Zatrzymamy taśmę.
Schowamy w sejfie. Może kiedyś się przyda.
Winda jedzie w dół.
Zasnąłeś?
Nie, jestem tu.
Dobranoc. Kocham cię.
Uwielbiam cię.
Dobranoc.
SPOGLĄDAJĄC W PRZYSZŁOŚĆ
TRZY LATA PÓŹNIEJ
Oboje jesteście zdecydowani?
Nie macie wątpliwości? Nie wahacie się?
Naprawdę tego chcecie?
W porządku.
Za pozwoleniem, pani marszałek, pałac Buckingham wydał oświadczenie.
Brzmi następująco:
„Książę i księżna Walii zdecydowali się na separację.
Ich Wysokości nie mają zamiaru się rozwodzić
i nie będzie to miało wpływu na ich role”.
„Podzielamy wielki smutek, jaki wywoła to oświadczenie
i prosimy wszystkich o modlitwę,
by Bóg obdarzył spokojem i siłą księcia i księżną”.
„Decyzja księcia i księżnej Walii o separacji została podjęta polubownie.
Będą w pełni uczestniczyć w wychowywaniu swoich dzieci”…
…„i będą osobno brać udział w zaplanowanych wydarzeniach publicznych”.
„Królowa i książę Edynburga, choć zasmuceni,
współczują im trudności, które doprowadziły do tej decyzji”.
To cały tekst oświadczenia.
Z pewnością mówię w imieniu całej Izby,
jak i milionów obywateli, oferując nasze wsparcie
zarówno księciu jak i księżnej Walii w tym trudnym czasie.
Tak jest.
Gdy statek jest na wzburzonym morzu,
czasem trzeba zmienić kurs.
Dlatego tu jesteśmy.
Ta konkretna ekspedycja jest pomysłem lorda szambelana.
Davidzie, może powiesz parę słów?
Dziękuję panu.
Chyba wszyscy zgadzamy się,
że ostatnie lata były szczególnie trudne dla monarchii.
Pożar w zamku Windsor,
rozpad kilku małżeństw w rodzinie królewskiej,
pytania o korzyści w porównaniu z kosztami, o znaczenie…
Starczy. Nie musisz nam przypominać.
W porozumieniu z Jej Królewską Mością
i Jego Wysokością, księciem Edynburga,
postanowiliśmy powołać nieformalną radę wojenną.
Grupę zadaniową, która zadba o przetrwanie monarchii
w szybko zmieniającym się świecie.
A ponieważ szukamy drogi naprzód, o następne…
O przyszłość.
Słucham?
Przyszłość, Davidzie.
Spoglądamy w przyszłość.
Nazwiemy tę grupę Spoglądając w Przyszłość.
Pewnie powinienem być wdzięczny.
Nawoływałem do zmian od…
Nie wiem, od jak dawna. A po 25 latach w końcu się zgodzili.
- Co wymyślili? - Jesteś gotowa?
Czasem wpuszczą publikę do królewskiej loży w Albert Hall.
- Radykalne. - Kłanianie się lub dyganie
przed niektórymi członkami rodziny byłoby opcjonalne.
Orkiestra Królewskich Sił Powietrznych będzie miała większą rolę
w ceremonii zmiany warty przed pałacem.
To postępowe, bo…?
Do orkiestry należą kobiety.
Vive la révolution!
Właśnie. Nic o reformie konstytucji,
ani o tym, że monarcha jest głową państwa
i zwierzchnikiem Kościoła Anglii.
Jak to pogodzić z tym, że kraj ma być współczesną demokracją?
Mówiłem, że potrzebujemy czegoś…
…radykalnego.
Mówicie o oszczędnościach i reformie listy cywilnej.
A czemu by się jej nie pozbyć?
Niech monarchia finansuje się sama.
Mówicie o większej roli kobiet w ceremoniach,
czemu nie zrobić czegoś o większym znaczeniu?
Czemu najstarsza córka nie miałaby dziedziczyć tronu?
Problem z waszymi pomysłami jest taki,
że nie odzwierciedlają współczesności,
tego jaki nasz kraj jest i jakie są jego obawy.
Edukacja, ochrona środowiska,
wyrównywanie szans młodzieży,
rzeczy, o które zabiegam od lat.
Obawiam się, że trochę mnie poniosło.
Wspomniałem nawet o naszej przywódczyni.
Przy niej.
Boże.
Wszyscy widzieliśmy ten niefortunny sondaż o syndromie królowej Wiktorii,
o tym, że dla wielu Korona jest czymś odległym i niedzisiejszym.
Mówicie, że chcecie odświeżyć monarchię.
Właśnie to proponuję.
Nową monarchię opiekuńczą,
skupioną nie na tajemnicach, magii i boskim prawie,
a na naszej praktycznej roli w dzisiejszym społeczeństwie.
Karol był dziś inny.
Separacja z Dianą go wyzwoliła.
Rewitalizowała.
A jeśli ludzie chcą suwerena, który będzie poinformowany i na bieżąco?
Kontrowersyjne opinie i agitacja to nie to,
czego ludzie oczekują od suwerena.
Po prostu myślę, że zakładamy komisje i grupy zadaniowe,
szukając nowej drogi,
a może powinniśmy przyznać,
że rozwiązanie, którego szukamy…
może być na wyciągnięcie ręki.
Aylard.
Tak.
- Sprawdziliśmy. - Tak.
Proszę pana.
Nagranie wykonał przypadkowy radioamator.
Rozpoznał wasze głosy i sprzedał taśmę Daily Mirror.
Gazeta nie zdecydowała się wtedy na publikację,
biorąc pod uwagę to, jak by to wpłynęło na pańskie małżeństwo.
Ale teraz, gdy jest pan z księżną Walii w separacji,
uznali, że mogą je opublikować.
Musimy przygotować się
na publikację transkrypcji w ciągu najbliższych kilku dni.
Jakim prawem to robią?
To prywatna rozmowa.
Prywatna sprawa dwojga dorosłych. Nikomu nic do tego.
Niestety, proszę pana,
choć celowe podsłuchiwanie prywatnych rozmów jest nielegalne,
ten radioamator twierdzi,
że natknął się na rozmowę przypadkiem.
Trudno będzie udowodnić, że było inaczej.
Nawet nie pamiętam tej rozmowy.
Wiemy, jakie padły tam słowa?
Nie znamy szczegółów, ale powiedziano nam, że to intymna rozmowa.
Bardzo intymna.
Co ty na to?
Świetna mowa.
Może być mocniejsza.
Nasz język jest niczym zagrożony gatunek, który trzeba chronić.
To skandal, że pozwalamy go szlachtować.
Zgadzam się.
Ale mój sekretarz uważa, że przesadziłem.
Może lepiej, żeby widownia poczuła niedosyt.
Tak.
Trzeba wyczuć atmosferę w pomieszczeniu.
Po ciemku wymacać drogę, jeśli…
Jeśli wiesz, o czym mówię.
Świetnie ci idzie takie macanie.
Przestań.
Boże, chciałbym cię teraz pomacać.
Całą.
Od stóp do głów. Z zewnątrz i w środku.
Zwłaszcza w środku.
Tego właśnie teraz potrzebuję.
Tak?
To by dodało mi sił.
Nie zniosę niedzielnego wieczoru bez ciebie.
Boże.
To jak w tym programie Początek tygodnia.
Nie mogę zacząć tygodnia bez ciebie.
Napełniam twój bak.
O tak.
- Żebyś jakoś to zniosła. - Dała radę.
A co ze mną?
SAMI ZDECYDUJCIE
Rzecz w tym, że potrzebuję cię kilka razy w tygodniu.
Ja ciebie też.
Przez cały tydzień.
Cały czas cię potrzebuję.
Kochanie, chcę cię teraz.
Tak?
Ja ciebie też.
Rozpaczliwie.
Boże, gdybym tak mógł…
zamieszkać w twoich spodniach czy coś. Byłoby prościej.
W co byś się zmienił? W parę majtek?
Jak znam swoje szczęście, to w tampon.
Idiota z ciebie.
Wspaniały pomysł.
Wylądowałbym w toalecie
i kręcił się tam w kółko,
nie dałoby się mnie spłukać.
Kochanie.
Póki następny tam nie wpadnie.
Mógłbyś się reinkarnować jako pudełko.
Jakie pudełko?
Pudełko tamponów.
Mógłbyś tak w kółko.
To prawda.
Zasnąłeś?
Nie, jestem tu.
Zadzwonisz, jak się obudzisz?
Dobranoc, kochanie. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Nie chcę się żegnać.
Ja też nie.
Ale musisz się wyspać.
Pa, skarbie.
- Pa. - Pa.
Rozłącz się.
Wcisnę guzik.
Szkoda, że nie wciskasz nic mnie.
Boże.
Też żałuję.
Coraz bardziej.
Kochanie…
Dobranoc.
Kocham cię.
Uwielbiam cię.
Dobranoc.
Wielkie poruszenie wywołała tak zwana Camillagate.
Rozmowę, którą książę Karol miał odbyć z przyjaciółką,
nagrano trzy lata temu.
To jego koniec. Te nagrania są sprośne.
Pojawiły się wątpliwości, czy książę Walii może zostać królem.
To kolejny skandal rodziny królewskiej.
To kolejny cios dla pogrążonej w kryzysie monarchii.
Dla NBC News mówiła Sally Hickman z Londynu.
Proszę.
Przyniosłam ci silne lekarstwo na przeziębienie, sama chemia.
Chociaż pewnie zażywasz jakiś korzeń czy zioło.
Czosnek, imbir i czarny bez.
Dlatego przyniosłam ci coś, co działa.
Biedactwo.
To morderstwo.
Kompletne unicestwienie mojej osoby i…
wszystkiego, na co pracowałem.
Nie jest tajemnicą, że przez lata sam narobiłeś sobie wielu kłopotów.
Ale nikt na to nie zasługuje.
Dziękuję.
Najgorsza jest ta hipokryzja.
Jakby żaden z tych dziennikarzy nie rozmawiał nigdy z ukochaną.
Nie powiedział czegoś żenującego.
To było trochę żenujące, prawda?
Trochę zanadto ginekologiczne jak na mój gust.
Ale…
kiedy już podniosłam głowę i wyjęłam palce z gardła…
Boże.
…z zaskoczeniem odkryłam,
że jestem poruszona tym,
jak dwoje nastolatków w średnim wieku
zachowuje się cudownie ludzko i…
jest kompletnie zakochanych.
I za to należy ci się pochwała.
Zwłaszcza w tej rodzinie.
Jesteś słodka.
Wątpię, żeby nasz kochany tatuś tak to odebrał.
No dobrze.
Porozmawiamy jutro. Czy kiedy tam.
Gdybym się tak nie wstydził,
może wyraziłbym podziw dla skali twojego osiągnięcia.
Za jednym zamachem
udało ci się zrazić Kościół, który kwestionuje twoją moralność,
i polityków swoim niestosownym zachowaniem.
W Izbie Gmin wrze.
Mówią, że rozpoczęliśmy autodestrukcję.
Pośród twoich wielu niczym niezasłużonych odznaczeń wojskowych
jest funkcja honorowego dowódcy Królewskiego Pułku Walii.
Może przypomnisz nam jego motto?
Po angielsku.
Lepsza śmierć niż hańba.
- Głośniej! - Lepsza śmierć niż hańba.
Powinieneś je dogłębnie przemyśleć.
Wciąż tu jesteś?
To było takie bolesne.
I publiczne.
I niepotrzebne.
Wszyscy w centrali się boją, w tym mój drogi ojciec.
Nie rozumieją, jak zmienił się świat, więc obwiniają wszystkich wokół.
To nie tłumaczy takiego bezcelowego, sadystycznego ekshibicjonizmu.
To zachowanie pastwiącego się dziecka.
A pochlebcy kiwali głowami.
Wdzięczni, że ten jeden raz to nie ich obrażano.
Nie mam wyboru, muszę…
Musisz się chronić.
Zadbać o siebie.
Tak.
Historycy nie ustalą momentu, gdy nastąpił rozłam,
bo oficjalnie nic się nie stało.
Ale zmiana nadchodzi. Rozejrzyjcie się. Co widzicie?
Nie starych, nadętych dworzan, a młodych, profesjonalnych ludzi.
Grupa Spoglądając w Przyszłość,
którą nazywam grupą Zacofanych,
powstała, by przygotować monarchię na nowe milenium.
Ale chyba nie są pewni, które tysiąclecie mamy teraz.
Moim zdaniem, jeśli chcemy uratować monarchię,
powinniśmy postępować wprost przeciwnie do ich rekomendacji.
Sondaże potwierdzają, że monarchia tkwi w miejscu.
To niebezpieczne.
Ludzie muszą mieć powód, żeby być dobrej myśli co do przyszłości.
A co jest przyszłością monarchii?
Pan.
Problem w tym, że nikt pana nie zna.
Kim pan naprawdę jest, co pan myśli czy czuje…
Zgadzam się.
Ale co z tym zrobić?
Jeden z naszych pomysłów był taki…
Może dojrzały, postępowy program telewizyjny
byłby dobrym sposobem.
Książę Walii dostałby w końcu okazję,
żeby wypowiedzieć się swobodnie.
Poza obszernym wywiadem pokrywającym wiele tematów,
kamery mogłyby pokazać przyszłego króla w pracy.
To byłby intymny i miarodajny portret
oświeconego, rozważnego i przyszłościowego człowieka,
który od 25 lat jest księciem Walii.
Przedstawiłby pan swoją wizję współczesnej monarchii i kraju.
Kto miałby przeprowadzić wywiad?
Jest wielu kandydatów,
ale najbardziej interesuje nas Jonathan Dimbledy.
Jest poważny, bezpośredni, niezależny.
Durham byłoby idealne, skoro jedziemy z South Shields…
Ludzie wiedzą, że Dimbleby nie jest pochlebcą.
Wiąże się to z pewnym ryzykiem.
W którymś momencie zapyta o małżeństwo.
Ale naszym zdaniem potencjalne zyski są dużo większe.
Proszę się nie spieszyć.
Wyważone wypowiedzi…
- Wszyscy gotowi? - Tak.
- Dobrze. - Zaczyna się.
Dziękuję.
Witaj, Jonathanie. Jak się masz?
- Proszę pana. - Gdzie mam usiąść?
Tutaj, proszę.
- Proszę. - Proszę o ciszę.
- Dobrze. - Pięć, cztery, trzy…
Wasza Wysokość, chyba możemy powiedzieć, że w ostatnich latach
rodzina królewska mierzyła się z wieloma trudnościami.
Biorąc pod uwagę problemy rodziny i pańskie,
czy monarchia może przetrwać?
Nie tylko przetrwa.
Liczę, że się rozwinie.
W tym celu musi się dostosować.
Nie jest tajemnicą, że chętnie zobaczyłbym pewne reformy.
Myślę, że to przełomowa chwila dla monarchii
i musimy być radykalni.
Oczywiście, jako książę Walii nie mogę zrobić zbyt wiele.
Jako król stanie pan na czele Kościoła.
W przeszłości interesował się pan innymi wyznaniami.
Jak to połączyć z pańską przyszłą rolą zwierzchnika Kościoła Anglii
i obrońcy wiary?
Wolę myśleć o sobie nie jako obrońcy jednej wiary,
Kościoła Anglii, ale jako obrońcy wiary ogólnie.
Czemu Kościół Anglii ma monopolizować Koronę?
A co z żydami, katolikami, sikhami, muzułmanami i hinduistami?
Czy oni nie są poddanymi Korony?
Pytanie, które dla wielu osób może być teraz najważniejsze,
dotyczy pańskiego małżeństwa z księżną Walii.
Jednym z najpoważniejszych zarzutów dotyczących tego małżeństwa
jest to, że nie był pan wierny żonie
i że pańska zażyła relacja z Camillą Parker Bowles
zadecydowała o rozpadzie małżeństwa.
Co pan na to?
Pani Parker Bowles to moja droga przyjaciółka,
cudowna przyjaciółka, mam szczęście, że ją znam.
Nawet będąc w małżeństwie
należy pielęgnować przyjaźnie z innymi osobami.
Moja relacja z panią Parker Bowles jest jedną z wielu takich przyjaźni,
które podtrzymywałem przez lata.
Gdy poślubił pan swoją żonę,
przysięgał pan przed Bogiem dochować wierności.
Czy przynajmniej na początku próbował pan być wierny?
Ależ oczywiście.
- I był pan wierny? - Tak.
Dopóki…
Dopóki nie stało się…
oczywiste, że…
nie da się uratować tego związku.
Oboje daliśmy z siebie wszystko.
Gdy to stało się jasne…
próbowałem wypełniać swoje obowiązki.
Ale nic…
nie dało się zrobić.
I tak…
odżyły dawne przyjaźnie.
Odpowiedział pan bardzo otwarcie i szczerze.
Czy ma pan nadzieję, że to zamknie tę sprawę?
Wolałbym, żeby tak było.
Trudność polega na tym,
że członkowie rodziny królewskiej stawiają się za wzór.
Jako mężowie, żony czy rodzice.
Podczas gdy często jesteśmy od tego dalecy.
Ludzie muszą zadać sobie pytanie, czego chcą od swoich przywódców?
Czy chcą kogoś, kto popełnia błędy,
ale się na nich uczy, kto się rozwija,
kto dostrzega potrzebę zmian,
kto ma wizję?
Czy kogoś, kogo zadowala popełnianie ciągle tych samych błędów,
byle nic się nie zmieniło?
Myślę, że ludzie stoją przed tym wyborem.
To pragnienie rozwoju
wyraża się w wielu aspektach pańskiej pracy jako księcia Walii…
Książę Karol obnażył wczoraj swoją duszę przed narodem w programie,
który prezentował jego pracę jako księcia Walii.
Chyba niczego nie żałował,
gdy witał dziś zgromadzonych podczas pierwszego wystąpienia po emisji.
Jego doradcy dali znać,
że są zachwyceni reakcją na kontrowersyjny program.
Pałacowi urzędnicy mówią, że otrzymują liczne słowa poparcia.
Program zawierał wiele intymnych wyznań,
w tym o bliskiej przyjaźni księcia z Camillą Parker Bowles.
Widownia była podzielona.
Część przyjęła to nietypowo szczere wyjaśnienie,
zaś inni uznali, że książę źle ocenił sytuację.
Pałac Kensington nie wydał oświadczenia,
jednak księżna Walii przyćmiła męża,
występując na dorocznym letnim przyjęciu Galerii Serpentine z podniesioną głową
w kreacji, którą obwołano „suknią zemsty”.
Książę i księżna dalej pełnią swoje obowiązki,
ale nie ma wątpliwości, że wojna książęcej pary
eskalowała w nową fazę.
Camillo!
W gazetach piszą o tobie „szara myszka”. Co ty na to, Camillo?
Cofnijcie się.
Reakcje na wywiad są podzielone.
Niektórzy uważają, że książę pokazał, że nie nadaje się na króla
i powinien był roztropnie milczeć.
Inni natomiast byli…
miło zaskoczeni tym, co zobaczyli i usłyszeli.
Co ciekawe, to jego deklaracja, że chce być obrońcą wiary jako takiej,
żydów, muzułmanów, katolików, sikhów i hinduistów,
a nie tylko obrońcą Kościoła Anglii, zyskała największy poklask.
Jego słowa zostały dobrze odebrane przez grupy społeczne,
do których monarchia zwykle nie dociera.
Monarcha nie prowadzi kampanii i nie zabiega o poparcie jak politycy.
Korona sama w sobie jest symbolem jedności.
Spaja królestwo czterech narodów
i globalną, zróżnicowaną etnicznie Wspólnotę.
Symbolicznie.
Karol jest sfrustrowany,
bo Korona ma wiele cech wspólnych z przedmiotem nieożywionym.
On woli być ożywiony.
Ale to niebezpieczne.
Można zniszczyć więcej, niż się zbuduje.
Wasza Wysokość.
Nie jesz?
Nie mam apetytu.
Dziwię się, że ty masz.
Czemu? To jest pyszne.
Dotarły do mnie słuchy o książce?
To byłaby kontynuacja wywiadu.
Rozwinięcie niektórych wątków.
Czemu?
Bo wiele ważnych rzeczy o edukacji, środowisku i architekturze
zostało zagłuszonych przez ten rwetes o niewierności.
A ludzie są tym zainteresowani.
Może nie tak bardzo, jak myślisz.
Może bardziej niż myślisz.
Sądząc po listach, które dostaję.
W XVIII wieku przyjęło się,
że książę Walii urzędował w Leicester House,
żeby rozwijać nowe idee.
To była monarchia cieni. Konkurencyjny dwór.
Nie żyjemy w XVIII wieku.
W tej rodzinie nie zakładamy konkurencyjnych dworów.
Zwieramy szeregi wokół monarchini, a nie krytykujemy ją.
Wszyscy mamy wspólny cel.
Na pewno nie chcesz szparagów?
Prosto z ogrodu.
No dobrze.
Dzięki za wizytę.
Przez lata wątpiłam w Karola.
Że nie jest dość silny.
Dość wytrzymały.
Spójrzcie, przez co przeszedł.
Najpierw to nagranie i wiążące się z nim upokorzenie.
A potem wywiad i wiążąca się z nim krytyka.
Ale on się nie ugiął.
Wręcz przeciwnie.
Może jest tak szalony, jak wszyscy myślą,
ale nie jest tak słaby, jak wszyscy myślą.
Dziś widziałam silnego Karola.
Pewnego siebie.
Dojrzałego.
Ma to, czego ta praca wymaga. I w pewnym sensie już zaczął.
Co masz na myśli?
Przez ostatni rok,
a może i dłużej,
powoli budował swój własny dwór w pałacu Świętego Jakuba.
Swój własny Camelot.
HISTORIE SUKCESU
Ma swoich doradców i swój…
współczesny, postępowy program.
Wie, że pewnego dnia zostanie królem Karolem III.
Jeśli chcemy wiedzieć, jak to będzie wyglądać…
zaczyna nam to pokazywać.
Moja fundacja istnieje po to, żeby wyposażyć młodych ludzi takich jak wy
w umiejętności i pewność siebie, które pozwolą wam realizować marzenia.
Miło mi.
Może wam się wydawać, że w moim wieku, z moim pochodzeniem,
nie zrozumiem młodych ludzi z tej okolicy
i niesprawiedliwego osądu społeczeństwa, z którym czasami się mierzycie.
Tak się składa, że trochę rozumiem,
jak to jest być krytykowanym i ocenianym.
Wiem też, że te osądy są w większości nieprawdziwe.
Że ludzie nie mają pojęcia, kim naprawdę jestem.
A ty?
Jestem pewien, że każde z was ma w sobie coś.
Niedoceniony dar.
Talent, który zasługuje na uznanie.
I o to chodzi w mojej fundacji.
Ma dać wam pewność siebie, żebyście uwierzyli w swoje pomysły,
i pieniądze, które pozwolą je zrealizować.
Chcę dotrzeć do tych, którzy zostali przeoczeni. Odrzuceni.
Upewnić się, że dostaliście szansę.
Bo dopiero kiedy próbujemy zrobić zbyt wiele,
przekonujemy się, ile naprawdę można zrobić.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
KSIĄŻĘ KAROL ZAŁOŻYŁ FUNDACJĘ THE PRINCE’S TRUST W 1976
BY POMAGAĆ MŁODZIEŻY W TRUDNEJ SYTUACJI
OD TAMTEJ PORY FUNDACJA POMOGŁA MILIONOWI MŁODYCH LUDZI
ZREALIZOWAĆ SWÓJ POTENCJAŁ
W REZULTACIE PRZYNOSZĄC SPOŁECZEŃSTWU KORZYŚCI WARTE 1,4 MILIARDA FUNTÓW
Napisy: Krzysiek Ceran