SERIAL NETFLIX
PIERWSZY LORD SKARBU
LONDYN, 1917
Pałac Buckingham.
Oczywiście.
JEGO KRÓLEWSKA MOŚĆ, PAŁAC BUCKINGHAM
Zeszłej zimy ustrzeliliśmy ponad 12 000 bażantów,
ale nie znamy indywidualnych wyników.
Żeby urozmaicić polowania,
kazałem Leicesterowi zawiesić w palarni nazwy broni i indywidualne wyniki.
Cudowny pomysł.
Popatrzcie na ten znaczek.
Jak myślisz, ile bażantów tata ustrzelił w weekend?
Ma być karminoworóżowy. A to niemal lilia.
Dwieście dwanaście.
Ta wojna jest straszna,
ale jej wpływ na dostawy tuszu dał niezwykłe odcienie.
Gorąca herbata!
Napijcie się gorącej herbaty!
Przepyszna herbata!
Proszę pana.
Mam przekazać panu ten list z Downing Street.
Dziękuję.
No proszę.
Na tym znaczku brakuje litery „S”.
Kolejny rarytas do kolekcji.
Trzeba sprawdzać drugą stronę, czasem absorbują tusz z następnej płachty.
Co to jest?
Wasze Królewskie Moście, Wasza Wysokość.
List od premiera.
Nie może zaczekać?
Dotyczy Ich Cesarskich Mości, cara i carycy Rosji.
Rząd myśli o wysłaniu statku,
który sprowadzi Romanowów do Anglii.
Premier nie chce tego robić bez poparcia Waszej Królewskiej Mości.
Mając na uwadzę opinię społeczeństwa.
Odnośnie wojny.
WASZA KRÓLEWSKA MOŚĆ
Z UWAGI NA SWOJE BEZPIECZEŃSTWO, CAR POWINIEN OPUŚCIĆ ROSJĘ
Mam potwierdzić?
Czy ich ratować?
Pokaż to matce.
Jej osąd jest niezawodny, w przeciwieństwie do mojego.
DOM IPATIEWA, JEKATERYNBURG, ROSJA
Mikołaju Aleksandrowiczu.
Aleksandro Fiodorowno.
Tak?
Przyszedł telegram dotyczący rodziny byłego cara.
Musicie się natychmiast ubrać.
Przenoszą was w bezpieczniejsze miejsce.
Powtarzam. Przenoszą was w bezpieczniejsze miejsce.
To kuzyn Jerzy.
Mówiłem, że nas nie zawiedzie.
Myślisz, że nas ocali?
Wyśle po nas statek?
Oczywiście.
- Dzięki Bogu. - Dzięki Bogu.
Aleksy, kochanie. Obudź się.
Dziewczęta! Wyjeżdżamy. Pobudka!
Kuzyn Jerzy nas uratował.
Ubierajcie się. Musimy iść.
Wyjeżdżamy. Do Anglii.
RODZAJ BRONI
Dziewczęta, proszę.
Zrobimy wam zdjęcie przed wyjazdem.
Dowód, że żyjecie i że nic wam nie jest.
Oczywiście.
Tutaj, proszę.
Nie ma krzeseł. Nie możemy usiąść?
Moment.
Przynieście dwa krzesła. Szybko!
Tak jest.
Postawcie je tutaj.
I tutaj.
Mój piękny synek.
Nie stójcie tak blisko, panie.
Stań tutaj. Dobrze.
Jesteśmy gotowi.
Fotograf za moment się zjawi. Już niedługo.
Gotowi?
Czekałem na to.
Ponieważ wasi europejscy kuzyni w dalszym ciągu atakują sowiecką Rosję,
Uralska Rada Obwodowa skazuje was na śmierć.
- Co? - O Boże!
To dla ludu robotniczego!
Niech żyje rewolucja!
Boże, dopomóż!
Mam cię.
Szybciej.
No już!
Zrób to!
Gratuluję, panowie. Bardzo dobry dzień.
Pójdziemy?
Ci, którzy mogą, robią. Za łowy.
- Za łowy. - Za łowy.
ŁĄCZNIE 2 252 BAŻANTÓW
DOM IPATIEWA
Dziś w Moskwie rozgrywają się dramatyczne wydarzenia.
Można zobaczyć zniszczenia, ogień, a nawet krew na ulicach.
Wizja pokojowej, demokratycznej Rosji jest zagrożona.
Dogmatyczni Sowieci urządzili przewrót, który ma przywrócić władzę komunistom.
Ale na ulice wyszły tysiące ludzi,
protestujących przeciwko puczystom.
Narasta poczucie, że pucz nie dojdzie do skutku.
Ludzie gromadzą się wokół Borysa Jelcyna,
pierwszego prezydenta Rosji i przywódcy oporu obywatelskiego.
W zdecydowany sposób zapewnił, że nie będzie powrotu do zimnej wojny
i że demokracja zwycięży.
To musiała być fascynująca podróż.
Owszem.
Pierwszy zachodni przywódca, który odwiedził Moskwę po próbie puczu.
Chętnie poznam pańskie zdanie na temat Jelcyna.
Podczas puczu mógł pójść na kompromis ze spiskowcami,
jakoś się z nimi ułożyć,
ale nic takiego nie zrobił.
Ludzie go za to kochają.
Co powiedziawszy, chyba jeszcze nie widziałem go trzeźwego.
Czy nie spędził pan z nim kilku dni?
Owszem.
Nie mógł być cały czas pijany.
Chyba mógł być.
Przyjaciele to podstawa, wiesz?
Powinni się razem trzymać i razem pić.
Między innymi dlatego,
że ja też.
Ale gdy przyzwyczaić się do uderzania w stół i przekleństw,
objawia się bezpośredni i przyjazny człowiek.
Okazuje się, że…
Pan Jelcyn jest anglofilem.
Naprawdę?
Ponoć bardzo chce się ze mną spotkać.
Chciałby zostać zaproszony do pałacu.
To miło.
- To wszystko? - Przepraszam, jestem spóźniony.
Na co?
Lot do Monachium.
A stamtąd do Hamburga na wręczenie nagród księcia Edynburga.
Potem spotkania Funduszu na rzecz Przyrody w Brazylii, na Alasce i w Kanadzie,
a potem wracam.
Udało nam się wcisnąć do programu zawody w powożeniu.
Tu jest.
Czy ty nigdy się nie męczysz?
Tylko kiedy nic nie robię.
To nas różni.
Tak.
Coraz bardziej.
No dobrze.
Ruszam.
- Do zobaczenia za trzy tygodnie. - Tak.
Książę Edynburga zaprosił mnie,
żebym zobaczyła, jak startuje na trasie, która jest stosunkowo prosta,
o ile uprząż nie pęknie przy przejeździe przez sadzawkę.
Co przydarzyło się Jego Wysokości,
który, o ile dobrze pamiętam, nie wypuścił wodzy z ręki.
Po czym wykreśliłem w powietrzu zgrabną parabolę,
lądując głową w trawie.
A mimo to namówił mnie, żebym zaczęła hobbystycznie powozić.
I nie żałuję.
Guten Tag, Hamburg.
Nagroda księcia Edynburga
to wiodący na świecie program wyróżniający osiągnięcia młodzieży.
Patron nagrody, książę Filip, przybył na tę okazję do Niemiec.
Następnie wyruszył w trasę do São Paulo, na Alaskę i do Nowej Szkocji.
Typowy grafik urzędnika państwowego,
który pomimo ukończenia 70 lat nie zwalnia ani na moment.
Królowa tymczasem szykuje się na spotkanie z Borysem Jelcynem,
który po raz pierwszy odwiedzi Wielką Brytanię.
Ta wizyta jest zwiastunem nowej ery bliskich kontaktów i współpracy.
Zostanie podpisany pierwszy traktat o przyjaźni od 1766.
Lenin sam powtarzał:
„Są dekady, gdy nic się nie dzieje,
i tygodnie, gdy dzieje się więcej niż w dekadę”.
Premier polubił prezydenta Jelcyna i chce, żebyśmy przyjęli go w pałacu.
Tak. Słyszałem.
Poczytałem o przeszłości pana Jelcyna.
Okazuje się, że w młodości był urzędnikiem na Uralu.
A konkretnie pierwszym sekretarzem komitetu obwodu swierdłowskiego.
Swierdłowsk to miasto zwane wcześniej Jekaterynburgiem.
Tak.
To tam znajdował się dom Ipatiewa.
Mów dalej.
Witamy w pałacu Buckingham, Wasza Ekscelencjo.
Proszę za mną.
Wasza Królewska Mość.
Zdradzić pani rosyjski sekret?
Chętnie.
W głębi serca wszyscy jesteśmy monarchistami.
Nawet w czasie stalinowskich czystek, gdy obywatel radziecki opowiadał historię…
nie zaczynał od „dawno, dawno temu”…
tylko od „za dobrych czasów cara”.
Za dobre czasy cara!
Wasza Królewska Mość.
Mam prośbę.
Proszę złożyć wizytę w Moskwie.
Żeby uczcić koniec komunizmu i przywrócenie demokracji.
Pochlebia mi pańskie zaproszenie.
Ale powinien pan rozważyć pewną kwestię, zanim mnie pan zaprosi.
Co takiego?
Dom Ipatiewa.
W którym car Mikołaj i jego rodzina,
ukochani kuzyni mojego dziadka, króla Jerzego V,
zostali zamordowani przez bolszewików.
O ile wiem, osobiście wydał pan rozkaz wyburzenia tego domu.
To był ogromny cios dla mojej rodziny.
Tak, to wyburzenie było haniebnym aktem…
komunistycznego barbarzyństwa.
Ale to były lata 70. Byłem tylko lokalnym urzędnikiem.
Rozkazy przyszły z samej góry.
Od Andropowa i Breżniewa.
Romanowowie zasługują na godny pochówek.
Tak, Wasza Królewska Mość.
Masz moje słowo, że zrobię wszystko, żeby przywrócić im godność.
Dobrze.
Potem porozmawiamy o wizycie.
Za dobre czasy cara.
Pan prezydent po lewej, proszę.
Właśnie tak. Trzy, dwa, jeden.
Czemu ona mnie tak poucza?
Panowie, trochę w lewo.
Wszyscy wiemy, że los Romanowów przypieczętowano w tamtym domu.
Nie na Kremlu.
Powinna uważać, co mówi.
Albo sama skończy z bagnetem w dupie.
Co on powiedział?
Bardzo się cieszy, że może tu być.
To bardzo miłe.
Coś takiego nazywają pałacem?
Mamy w Petersburgu większe sracze.
Dziękuję.
Wasza Wysokość.
- Królowa? - Z premierem.
- Powiedz, że wróciłem. - Tak jest.
Kilka godzin po powrocie do Moskwy
prezydent zarządził wykopaliska w lesie w pobliżu domu Ipatiewa.
Osobiście nalegał, żeby wysłano najlepszych ekspertów.
Szybko znaleźli kości.
Było jasne, że to ofiary straszliwego morderstwa,
zgodnego z historycznymi doniesieniami.
Czaszki wgniecione uderzeniami kolb, kule tkwiące w skroniach.
Wygląda na to, że bolszewicy po rzezi
oblali ciała kwasem,
spalili ubrania i pochowali ich w masowym grobie.
Władze są przekonane,
że to faktycznie szczątki Romanowów.
Ale uszkodzenia, które wyrządził kwas,
utrudniają pełną identyfikację.
Rosyjscy patolodzy skrupulatnie poukładali fragmenty,
dzieląc je według płci i porównując ze znanym stanem uzębienia.
Ale mają ograniczone możliwości.
Dlatego zgłosili się do nas.
A konkretnie do Jego Wysokości księcia Edynburga.
Ponoć najlepszym sposobem identyfikacji zwłok jest badanie DNA.
Okazuje się, że jedyne miejsce gdzie sekwencjonuje się DNA kości jest tu.
W Anglii.
Aldermaston. Tak.
A ze względu na wiek kości,
muszą użyć konkretnego rodzaju DNA, dziedziczonego po linii żeńskiej.
Mitochondrialnego.
- Wiedziałeś? - Tak.
Skąd?
Czytam.
W każdym razie ponieważ twoja babka ze strony matki,
księżniczka Wiktoria z Hesji,
była starszą siostrą carycy Aleksandry, to caryca była twoją…
Babką cioteczną. Tak.
Okazuje się, że możesz być bardzo przydatny.
To coś nowego. Jak?
Pomagając dowieść, czy to pozostałości Romanowów, czy nie.
Dając im próbkę tego, czego potrzebują.
A konkretniej?
Włosy? Krew? Ślinę?
Nie spytałaś?
Nie.
Czemu nie? Nie ciekawi cię to?
Ani trochę?
Żeby zdobyć moje DNA, pobrali próbkę mojej krwi,
którą zapakowali w plastikową torebkę.
I wydobyli z niej DNA?
Tak. Używając takich dziwnych maszyn.
Patrz. Naszkicowałem je.
Do separacji posłużyła mi wirówka.
Tak.
Na końcu zostaje malutka ilość DNA,
którą traktują prądem elektrycznym.
Nauka jest niesamowita.
- Pięćset lat temu byliby alchemikami. - To jest alchemia.
Moja krew została przemieniona w ten obraz.
Unikalny wzór równoległych kresek. Nazywają je „paskami”.
Chodziło o to, żeby porównać te paski
do tych należących do Romanowów i…
Presto.
Pasowały?
Tak, na 98,5%.
Co znaczy, że sprawę można zamknąć, a Romanowów godnie pochować.
Dzięki tobie.
Dzięki nauce.
Nie, dzięki tobie.
To twoje DNA pozwoliło rozwiązać zagadkę.
Ja tylko dałem próbkę. Nauka zrobiła resztę.
W ten sposób poznamy prawdę o ostatnich dniach twojej rodziny.
Nie ekscytuje cię to?
Że można zobaczyć czyjąś esencję i historię.
Zredukowane do serii banalnych kresek?
Przepraszam. W tym nie ma nic banalnego.
To nasza esencja. Nasze życie. Napisane w innym, wspaniałym języku.
Cholera!
Nigel, można nieco ciszej?
Przepraszam, jestem przygłuchy.
A implikacja, że niezależnie od naszych wyborów,
nasz podstawowy kod pozostaje niezmienny, jest taka…
Deterministyczna?
Istotna.
Wiemy, że za niektórymi chorobami stoi genetyka.
A co z zachowaniem?
Naszymi decyzjami?
Czy naprawdę mamy jakiś wybór?
Czy cokolwiek jest przypadkowe?
To, że w ogóle tu jesteśmy. W tej chwili. I o tym rozmawiamy.
A może wszystko jest z góry przesądzone?
Gdzie mieszkasz?
Mieszkam w Moskwie.
To niezwykle na niego wpłynęło.
Nie tylko nauka, ale ta więź z przeszłością.
ANASTAZJA
Zawsze bezustannie szukał,
próbował zrozumieć kim albo czym jest.
Zawsze był mieszańcem.
Odkrycie szczątków Romanowów
obudziło w nim fascynację wszystkim, co rosyjskie.
Czemu?
Caryca, która była jego krewną,
urodziła się jako Alix z Hesji i była Niemką, nie Rosjanką.
Niemiecka jak biała kiełbasa.
Nie mów tego Filipowi.
Bo teraz, gdy mamy odwiedzić Rosję,
czyta książkę za książką.
Naprawdę?
Zgłębia swoje ortodoksyjne dziedzictwo.
Boże dopomóż.
Pochwalam to. Miło się patrzy, jak się tym zainteresował.
Niedawno wydawało się, że rośnie między nami przepaść,
ale wyprawa do Rosji będzie wspólną przygodą.
Wspólną pasją.
Mamy teraz tak mało wspólnych zainteresowań.
Co wystawiają w moskiewskim teatrze?
Nic. Nie zdołali podnieść żelaznej kurtyny.
Dobry dowcip.
HISTORIA ROSYJSKIEGO KOŚCIOŁA PRAWOSŁAWNEGO
Miło znów pana widzieć.
- Wasza Królewska Mość. - Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość.
Panie prezydencie…
jestem tu dzisiaj
jako pierwszy brytyjski monarcha, który zawitał w Moskwie.
Pan jest pierwszym demokratycznie wybranym przywódcą Rosji.
Między innymi dzięki więzom rodzinnym,
nasze kraje zawsze łączyła silna więź.
Jednak w ostatnich latach
pomimo dawnej bliskości staliśmy się sobie obcy.
Ciepłe więzy pokrewieństwa zamarzły
w trakcie kilkudziesięciu lat zimy.
Były takie czasy,
gdy wydawało się, że żyjemy w innych światach.
Liczę, że ta historyczna wizyta
jest nie tylko zwiastunem odwilży,
ale i zapoczątkuje nową relację,
opartą na współpracy,
zrozumieniu
i szacunku.
Nową epokę kooperacji,
w której oba nasze kraje
będą mogły wspólnie się rozwijać.
Pięknie powiedziane, Wasza Królewska Mość.
Bardzo mi przykro, ale pogrzeb zostanie przełożony.
O nie.
Nie są w stanie zidentyfikować dwóch ciał.
Dziękuję.
To bardzo rozczarowujące.
Przybyliśmy tu, przekonani, że moi krewni zostaną pochowani,
ale pogrzeb nie jest możliwy.
Czemu nie?
Jedno czy dwa ciała pozostały niezidentyfikowane.
A rosyjska cerkiew wymaga stuprocentowej pewności,
czy nie pomylono cara z, dajmy na to, kucharzem.
Nie mówiąc o scysjach rosyjskiego rządu
z różnymi frakcjami rodziny Romanowów.
Ani o lokalnych władzach Moskwy, Petersburga i Jekaterynburga,
kłócących się o datę i miejsce pogrzebu.
Kwestia czasu.
Rosyjski niedźwiedź stawia pierwsze kroki po latach niewoli i cierpień.
Nie wszystko od razu zadziała.
Nie tylko to jest rozczarowujące.
Ale i my.
Liczyłam, że spędzimy razem więcej czasu. A niemal cię nie widuję.
Byłem zajęty.
To jasne.
Zgłębiając, między innymi,
okropne krzywdy wyrządzone moim krewnym przez twoich krewnych.
Nie wypominajmy sobie krewnych.
I przypominając sobie
nie tylko to, co zyskałem,
ale też co odrzuciłem, żeniąc się z tobą.
Co na przykład?
Moją karierę. Moją autonomię.
Moją wiarę.
Urodziłem się jako…
Cały kongres genealogów nie byłby w stanie tego ustalić.
…wyznawca prawosławia.
To jedna z dzielących nas różnic.
Czym jeszcze się różnimy?
Po 47 latach małżeństwa
możemy zadać pytanie, co jeszcze nas łączy?
Mamy różne zainteresowania. Różne pasje.
Różne kościoły.
Mam więcej energii.
- Jesteś niespokojny. - Ciekawy świata.
Pragniesz spokoju, stabilności, ciszy,
bez kwestionowania, pytań i…
- Prowokacji. - …dociekania.
Przez co czasami czuję się…
Tak?
Samotny.
Żałuję, że poproszono nas o to DNA.
Moje rozczarowanie zaczęło się dużo wcześniej.
Zatem powiedz mi.
Jak przeciwdziałałeś temu rozczarowaniu i samotności?
To nie czas i miejsce.
Wprost przeciwnie. To idealny czas i miejsce.
Musiałem poszukać towarzystwa gdzie indziej.
Towarzystwa?
Tak.
Towarzystwa.
Towarzystwa intelektualnego.
I duchowego.
O Boże.
Mówiłem, że nie czas na to.
Kto?
W zasadzie to cała grupa.
Paczka.
Społeczność przyjaciół
skupiona na powożeniu, zawodach i spotkaniach.
No dobrze.
A moją najbliższą przyjaciółką jest Penny.
Romsey?
Żona twojego chrześniaka.
To przyjaźń, Lilibet.
Jest o połowę młodsza od ciebie.
To nie mogła być sekretarka?
Miła dziewczyna w krótkiej spódniczce, z uwielbieniem w oczach.
To nie takie towarzystwo. Byłbym jeszcze bardziej samotny.
Penny jest w rodzinie. I jest mężatką.
Tak, i jest całkowicie oddana swojemu małżeństwu i obowiązkom.
Nigdy by ci niczego nie ujęła.
Ależ zrobiła to.
Ujęła mi.
Mnie.
Jako twojej bratniej duszy.
A jeśli poproszę cię…
żebyś zerwał tę przyjaźń?
To byłby błąd.
Nie proś mnie, żebym się czegoś wyrzekł, gdy nie zrobiłem nic złego.
Ale zgadzam się, że gazety i inni idioci
mogą zobaczyć mnie z piękną, młodą kobietą
i wyciągnąć pochopne wnioski.
Dlatego mam do ciebie prośbę.
Jaką?
Zaprzyjaźnij się z Penny.
Bądź z nią widziana.
Chcesz, żebym zatwierdziła twoją…
Moją przyjaźń.
Z przyjaciółką. Tak.
Może się czegoś nauczysz.
Czego bym się nauczyła?
Jak naprawdę zginęli Romanowowie.
Przecież wiemy.
- Bolszewicy ich zamordowali. - Cóż…
Bolszewicy strzelali i dźgali bagnetami,
ale czyje ręce plami ich krew?
- Witamy. - Dzień dobry.
- Witamy w zamku Windsor. - Dziękuję.
- Królowa jest w stajni. - Dobrze.
- Pójdziemy? - Tak.
Istotnie, choć Sanction wydaje się spłoszony.
Może sprawiać kłopoty.
Nie stracił apetytu, prawda?
Jak widać nie.
- Zatem oby tak dalej. - Oczywiście.
Lady Romsey, Wasza Wysokość.
Dziękuję.
- Emily, tak? - Tak, Wasza Wysokość.
- Zadomowiłaś się już? - Tak, dziękuję.
- Pewnie ciągle pracujesz? - Oczywiście.
Dziękuję bardzo. Wpadnę tu jutro.
Do jutra, Wasza Wysokość.
Dzień dobry, Wasza Wysokość.
- Obfite śniadanie. - Ma apetyt.
Wasza Królewska Mość.
Przejdziemy się?
- Książę Edynburga… - Tak?
…mówił, że masz teorię co do tego,
kto odpowiada za zamordowanie rodziny rosyjskiego cara.
To nie moja teoria. Jestem tylko dociekliwą czytelniczką.
To atrakcyjna cecha.
Dociekliwość.
Niektórzy historycy sugerują, że pani dziadkowie,
Jerzy V i królowa Maria,
mieli możliwość, by uratować Romanowów, ale nie zrobili tego.
Trudno mi to sobie wyobrazić.
Król Jerzy i car Mikołaj byli kuzynami.
Nawet wyglądali podobnie.
Dziadek nigdy nie wyrządziłby krzywdy swojemu ukochanemu Mikusiowi.
Możliwe, że kto inny miał ku temu powód.
Tak sugeruje parę relacji, które czytałam.
A ile ich przeczytałaś?
Pół tuzina.
Wielkie nieba.
Angielskich. I jeszcze kilka rosyjskich.
To mu zaimponowało.
Powiedziano mi również o innym źródle. Jest tutaj, w archiwach Windsoru.
- Witaj, Ruth. - Dzień dobry.
- Wasza Królewska Mość.
Tak.
Pamiętniki młodego Edwarda VIII.
W 1917 opisał śniadanie z rodzicami,
w trakcie którego otrzymali list od premiera Lloyda George’a.
Premier napisał, że zgodził się wysłać statek,
który sprowadzi Romanowów do Anglii,
ale czeka jeszcze na zgodę króla.
Mam potwierdzić?
Czy ich ratować?
Pokaż to matce.
Jej osąd jest niezawodny, w przeciwieństwie do mojego.
Jak myślisz, moja droga?
Wysłać statek?
Nie.
Możemy tego pożałować.
Te dwie kobiety rywalizowały ze sobą.
Przepraszam.
Tak.
Rywalizowały ze sobą,
jeszcze kiedy były młodymi niemieckimi księżniczkami,
zanim wyszły za mąż.
Aleksandra była ładniejsza i pochodziła z możniejszej rodziny.
Ale to moją sprytną babkę, Marię,
królowa Wiktoria chciała wydać za starszego syna Edwarda VII.
Tak.
Ale dopiero po tym, jak Aleksandra go odrzuciła
i poślubiła Mikołaja Romanowa.
Stąd ich rywalizacja.
Maria nie chciała,
żeby ładniejsza, możniejsza Aleksandra przyćmiła ją w Anglii.
To dobra teoria.
Ale abstrahując od tego, że moja babka była oddana królowi Jerzemu,
dziwne, że żadna z książek, które tak imponująco pochłonęłaś,
w różnych językach,
nie opisała tego, co uważam za prawdziwą motywację,
stojącą za jej decyzją.
Nie miała nic wspólnego z rywalizacją z Aleksandrą.
Moja babcia była zbyt zajęta chronieniem monarchii
przed rewolucją, żeby martwić się opinią Aleksandry.
Uratowanie Romanowów wiązałoby się z poważnym ryzykiem.
Caryca była w Anglii bardzo nielubiana.
Uważano, że popiera Niemcy, a przecież toczyliśmy z nimi wtedy wojnę.
Wasza Królewska Mość.
Prawda jest taka, że Maria…
Otrzymaliśmy wieści z Rosji.
…była zdruzgotana, gdy usłyszała o ich śmierci.
…car nie żyje.
Ale suweren
nie może okazywać tych emocji i musi je pogrzebać.
To milczenie staje się częścią…
DNA.
Ale ta dociekliwość jest godna pochwały.
Tyle się naczytałaś.
Od śmierci córki
oddałam się lekturze.
- I powożeniu. - Tak.
Tak. To mi bardzo pomogło.
To ciekawa paczka.
Tak słyszałam.
Nortona to nie interesuje?
Nie.
Nasze zainteresowania, nasze życia, coraz mniej się pokrywają.
Nie mogłabym go opuścić.
Broadlands też nie.
Tam jest grób Leonory. Muszę go codziennie widzieć.
Muszę się skupić na domu. Norton też mnie potrzebuje.
Cieszę się, że masz poczucie obowiązku.
I że jesteś oddana małżeństwu.
I domowi, który ma dla mnie duże znaczenie.
Filip i ja spędziliśmy tam miesiąc miodowy.
Tak.
To ważne, żeby ludzie rozumieli, jak bliskie sobie są nasze rodziny.
Jeśli zobaczą księcia Edynburga z piękną młodszą towarzyszką,
mogliby pozwolić sobie wyciągnąć niewłaściwe wnioski.
Może pojedziesz ze mną do kościoła w Boże Narodzenie?
Zdusimy to w zarodku.
Dziękuję za przybycie.
Wesołych Świąt.
- Dzień dobry. - Wasza Królewska Mość.
- Wesołych Świąt. - Witam.
Dobrze o tym wiem.
Wesołych Świąt.
To Timmy.
Może go pani zabrać do pałacu Buckingham?
Dziękuję.
Premier, Wasza Królewska Mość.
- Panie premierze. - Wasza Wysokość.
Z radością informuję,
że rosyjscy naukowcy potwierdzili, że ostatnie szczątki należą do cara,
co oznacza, że może nastąpić oficjalny pochówek całej rodziny.
Dobrze.
W trakcie rozmowy podekscytowany prezydent Jelcyn
wyraził nadzieję, że ta sprawa może zostać zamknięta,
a nasze kraje ponownie połączy przyjaźń i trwała współpraca.
To była ekscytacja czy upojenie?
Dobre pytanie.
Myślę, że Jelcyn szczerze pragnie demokracji.
Szkoda tylko, że nie wykazuje…
Trzeźwości?
Autorytetu.
Doniesienia z Rosji sugerują, że sytuacja jest niestabilna.
Istnieje obawa, że to wywoła potrzebę silnych rządów
i wrócimy do punktu wyjścia.
Wolę myśleć, że w przypadku Rosji punktem wyjścia
była przyjaźń, a nie wrogość.
Można zapomnieć, że nasze kraje, między innymi dzięki więzom rodzinnym,
dokonały więcej jako sojusznicy niż jako wrogowie.
Z tej perspektywy rewolucja i zimna wojna
to chwilowe problemy szczęśliwego małżeństwa z długim stażem.
Skoro o tym mowa, gratuluję.
W ten weekend rocznica ślubu.
Tak.
Czterdziesta siódma.
I nie ostatnia.
A pan i pani Major?
W tym roku będzie 24 rocznica.
Wszyscy robimy coś dobrze.
Jak pan myśli, co takiego?
Jedną z najciekawszych relacji o wieloletnim małżeństwie
napisała żona Dostojewskiego, Anna.
Jak sama pisze, ona i Fiodor mieli odmienne charaktery.
Różne temperamenty.
Całkowicie odmienne poglądy,
ale nigdy nie naciskali, żeby to drugie się zmieniło.
Nie wpływali na to, co mieli w sercu.
Według niej to dlatego żyła z mężem w zgodzie.
Bo nie mieli nic wspólnego?
Najwyraźniej to klucz do szczęścia.
Zaraz. Gdzie to jest?
Gdzie to jest?
W ogóle was to nie interesuje.
Zostaw. Dobry piesek.
Gdzie to jest? Gotowe?
No chodźcie.
Proszę. Gdzie to jest? Chodźmy.
Psy! Idziemy.
Gotowe?
Proszę.
Świetnie.
To nie wszystko.
Kto chce smakołyka?
Chodźcie tutaj.
Dobrze. Chodźcie.
Gdzie to jest? Gotowe? Gdzie?
Gdzie to jest?
Dobry piesek.
Napisy: Krzysiek Ceran