SERIAL NETFLIX
KSIĘŻNA DIANA „PRÓBOWAŁA ODEBRAĆ SOBIE ŻYCIE”
Nic nie przygotowuje cię na separację.
To dziwna ziemia niczyja.
Stan zawieszenia.
Między żoną i singielką.
DI: CHORA ROZMOWA
Między arystokratką i zwykłą osobą.
Niczym harpia.
Jedno z tych mitycznych stworzeń.
Pół kobieta, pół ptak.
W jednej chwili jesteś w centrum uwagi.
Następna sprowadza cię na ziemię.
NIGDY NIE BĘDĘ KRÓLOWĄ
To nie lądowanie. To kraksa.
Nie ma z kim rozmawiać.
Nikt nie dotrzyma ci towarzystwa.
Kiedy były tu dzieci, byliśmy razem.
Teraz William zacznie naukę w Eton.
Niewiarygodne, że już jest w tym wieku.
Dziękuję.
Taki dojrzały.
Zawsze był moją opoką.
Nie wiem, co bez niego zrobię.
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Kiepsko sobie dziś radzę.
Ja tu nawijam o swoich problemach,
a ty i Joe tyle przechodzicie.
Ustalili już datę operacji?
Po weekendzie.
Mogę ci towarzyszyć?
Nie. Jesteś zbyt zajęta.
Niczym ważnym.
W STANIE ZAWIESZENIA
- William, pomachaj! - Tutaj!
Uśmiechnij się!
Bardzo przystojnie wyglądasz!
Jak się czujesz, rozpoczynając szkołę?
Będziesz tęsknił za tatą?
- Paskudny charakter pisma. - I tak go przyjęliśmy.
- Chyba się pomyliłem. - To pewnie nic takiego.
Jaka religia?
Kościół Anglii.
Będziesz jego zwierzchnikiem.
Dobra robota.
- Witam. - Witam.
Nie musisz być taka nadopiekuńcza.
Zdenerwował się pomyłką.
Bo stałaś tuż za nim. Tłamsisz go.
- Matkuję mu. - Tłamsisz.
Dziękuję. Nie mogę się doczekać.
Dobra robota.
Wszystko będzie dobrze.
Jeśli poczujesz się samotny,
możesz wyjrzeć przez okno i pomachać babci.
No dobrze.
Pa.
Książę William zaczyna naukę w Eton.
Tak.
Ma już 13 lat. Ależ ten czas leci.
Istotnie.
Zapomniałam. Robercie, czy ty…?
Tak, proszę pani.
A twój syn?
Alexander? Zacznie w przyszłym roku.
Byłoby miło, gdybyśmy zapraszali Williama od czasu do czasu.
Jeśli mu wolno.
Wspaniały pomysł.
Nie chcę łamać żadnych zasad.
Porozmawiam z opiekunem jego domu.
Dziękuję.
Charles Spencer, brat księżnej Diany,
jest kolejną osobą publiczną,
której prywatną korespondencję sprzedano prasie.
Szef ochrony hrabiego Spencera, Alan Waller,
miał przekazać gazecie Today list,
w którym hrabia krytykował zachowanie księżnej.
Twój materiał o depresji poporodowej jest dobrze oceniany.
- Chcesz pochlebstw? - Oczywiście.
„Martin Bashir traktuje temat zdumiewająco poważnie i zgłębia go,
nie wykorzystując cierpienia rozmówczyń
dla taniego wyciskania łez”.
Widzów nam od tego nie przybyło.
World in Action dał nam popalić.
Mnie to mówisz? Znowu pokonał nas gigant telewizji komercyjnej.
Tak się składa, że mam pomysł, jak temu zaradzić.
- Słucham. - Księżna Walii.
Co z nią?
Amerykańskie stacje szaleją na jej punkcie.
Według nich, skoro Karol udzielił wywiadu Dimbleby’emu,
Diana powinna móc odpowiedzieć.
Podobno myśli o tym.
Spróbujmy szczęścia.
Czemu miałaby porozmawiać z nami?
Jankesi zabiorą ją w podróż
i wpłacą miliony na dowolną fundację.
Co my możemy jej zaoferować? Kiełbaskę ze stołówki BBC?
O to chodzi. O stołówkę BBC.
Nie CBS czy ABC, a telewizja publiczna. Godna zaufania.
- Ważna. - Ale my robimy Panoramę.
Robimy reportaże śledcze. Diana to plotki o celebrytach.
Nie zgadzam się, Steve.
Diana jest żoną przyszłego króla i matką następnego.
I jest na skraju załamania
przez to, jak czuje się potraktowana.
Co jest lepszym tematem dla Panoramy od kryzysu narodowej instytucji?
Monarchia, która traci popularność i wiarygodność,
zniszczyła kogoś ze swojego kręgu.
To ważny temat.
Jak z nią nawiązać kontakt?
To musi wyglądać jak normalny wyciąg z banku,
wyliczający płatności od News International.
„News International”. Dobra.
Czy to może być większe?
Tak.
Mieszkańcy Islington kwestionują plany rozbudowy dworca St. Pancras.
Tory mają przeciąć Islington…
Na czyje konto?
Alana Jamesa Wallera.
W-A-L-L-E-R.
Jeszcze jeden wyciąg.
Z płatnościami od Penfolds Consultants. Z wyspy Jersey.
Dobra.
Ma być podejrzane. Jakby to było zagraniczne konto.
Z Wysp Normandzkich. To zwróci jego uwagę.
Zobaczmy.
Penfolds.
Dobra. W porządku.
- Lordzie Spencer, jestem Martin Bashir. - Miło mi.
- Dziękuję za spotkanie. - Proszę.
Chciałbym powiedzieć,
że był pan świetnym korespondentem NBC News.
Widział pan to?
- Ktoś to tutaj oglądał? - Starałem się.
Inspirował mnie pan w mojej własnej pracy.
Dziękuję.
W czym mogę pomóc?
Z pewnością wie pan
o przypadkach podsłuchiwania rozmów osób publicznych.
Nagrania prywatnych rozmów przekazywano potem prasie.
Oczywiście. Byłem tego ofiarą.
Wiem.
Gdy usłyszałem o sądowym nakazie
wobec pańskiego byłego szefa ochrony, Wallera,
zacząłem szperać.
Okazuje się, że pan Waller otrzymywał pieniądze
nie tylko od gazet.
Te wyciągi pokazują płatności, które otrzymał.
Od News International, właścicieli gazety Today,
ale, i to jest niepokojące,
również od drugiej firmy,
zarejestrowanej na Jersey.
Za nie wiadomo jakie usługi.
Uważam, że ta druga firma jest przykrywką.
Możliwe, że służb bezpieczeństwa.
Co?
Co znaczy, że MI5 lub GCHQ mogło być głównym inicjatorem tych przecieków.
Boże.
A potem pomyślałem, że jeśli podsłuchują pana…
czy pańska siostra też mogła paść ofiarą brudnej gry służb bezpieczeństwa?
Wtedy znalazłem to.
Wyciąg z innego konta, też z Wysp Normandzkich.
opisujący przelewy, które otrzymał niejaki Patrick Jephson.
- Jej sekretarz. - Tak.
Jest w to zamieszany?
Moim zdaniem Jephson,
a może i inni z otoczenia księżnej,
szpiegują ją dla służb bezpieczeństwa, za co są wynagradzani pieniężnie.
Być może na prośbę Księstwa Kornwalii.
Steve Hewlett.
Dzień dobry, mówi Charles Spencer.
Lordzie Spencer. Jak mogę pomóc?
Spotkałem się właśnie z pańskim reporterem, Martinem Bashirem.
Tak?
Zastanawiałem się, w jakim stopniu pan za niego ręczy.
To jeden z naszych najlepszych reporterów.
Czyli mogę mu ufać? Wierzyć w to, co mówi?
Tak.
To wybitny, wielokrotnie nagradzany dziennikarz.
Dobrze. Dziękuję.
Właśnie biorą go na operację.
Spróbuj mieć pozytywne nastawienie. Który to szpital?
Royal Brompton.
Ten w South Ken?
Tak. Naprawdę nie musisz.
Przestań. Nalegam. Zawsze mnie wspierasz.
Kończę. Właśnie podają mu znieczulenie.
Halo?
Kod niebieski na intensywnej terapii.
- Pani Toffolo? - Tak.
Operacja się udała,
ale 30 minut po opuszczeniu sali operacyjnej
pani mąż doznał krwotoku pooperacyjnego.
Musieliśmy go operować na oddziale intensywnej terapii.
Teraz stan Josepha jest już stabilny.
Dziękuję.
Teraz chciałbym zabrać go na salę operacyjną.
Upewnić się, że wszystko w porządku.
Tego typu powikłania występują po 10% operacji wstawiania bajpasów.
Najważniejsza jest szybka reakcja,
a my wychwyciliśmy to na wczesnym etapie.
Dziękuję, doktorze.
Joe dojdzie do siebie. Słyszałaś doktora.
Przyjemny dla oka, co?
Kto?
Doktor Khan.
Miał podpisane buty.
- Nie patrzyłam mu na buty. - A w oczy?
Nie.
Miał piękne oczy.
Takie ciepłe.
Miłe.
Dłonie też miał ładne.
Od jego dłoni chcę tylko,
żeby nie drżały, trzymając skalpel.
- Myślisz, że to Pakistańczyk? - Nie wiem.
Pewnie tak.
Skoro nazywa się Khan.
Halo?
Cześć, kochanie.
- Cześć, mamo. - Co u ciebie?
W porządku.
Dobrze ci tam?
Ktoś ci pomaga z kołnierzykiem? Strasznie trudno go ułożyć.
- Nie chcę, żeby cię dusił. - To nic. Przyzwyczaiłem się.
Jacy są inni chłopcy? Znalazłeś sobie przyjaciół?
Jednego, może dwóch.
Nic więcej nie powiesz?
Porozmawiaj ze mną.
Tęsknisz za mną?
Tak.
Ja bardzo za tobą tęsknię.
Za moim mądrym, małomównym uczonym.
Babcia zaprosiła mnie na herbatę.
To miłe.
Tylko we dwoje?
- Tak. - Wstaw się u niej za mną.
- Czemu? - Niemal jej nie widuję.
Chyba jest na mnie zła.
- Co to było? - Co?
Słyszałam kliknięcie. a ty?
Nie.
Musimy uważać.
Ktoś może podsłuchać nasze rozmowy.
Wszędzie są podsłuchy.
No dobrze. Muszę kończyć.
Dobrze. Pa.
Halo?
Nie wyobrażam sobie tego, Patricku.
Ciągle słyszę klikanie na linii.
Z tego, co wiem, każde połączenie,
zarówno przychodzące, jak i wychodzące, przechodzi przez pałacową centralę,
co utrudnia założenie podsłuchu.
Ale nie uniemożliwia.
A co z lampami? Sprawdziłeś je?
- Jeszcze nie. - Przecież prosiłam.
Zajmę się tym dzisiaj. Obiecuję.
Dzwonił pani brat.
Prosił o pilne spotkanie.
Po co?
Nie powiedział.
Wasza Wysokość.
Patrz, to ona!
Patrz. Cześć.
- Cześć. - Daj aparat.
Zrób zdjęcie!
Hej!
- Jak leci, Diano? - Patrzcie! To Diana!
Boże.
O Boże.
O Boże!
Cześć, Carlos.
Szybko. Zamknij za sobą drzwi.
Urocze. Tak witasz siostrę po dwóch latach ciszy?
A kto postanowił się nie odzywać?
Cześć.
Wejdź.
Kilka dni temu przyszedł do mnie dziennikarz z BBC.
Nazywa się Martin Bashir.
Przyszedł…
porozmawiać o inwigilacji osób publicznych przez służby bezpieczeństwa.
Pamiętasz Wallera?
Przekazał twój list prasie.
Okazuje się, że otrzymywał regularne przelewy.
Bashir pokazał mi wyciągi.
Przelewy od News International
i od firmy wydmuszki z Jersey,
która chyba jest przykrywką
dla służb bezpieczeństwa.
W każdym razie…
Bashir myśli, że ciebie też obserwują.
Wiesz, co myślę. Szpiegują mnie od lat.
Wszyscy. Dlatego pozbyłam się ochroniarzy.
- Nie chodzi tylko o policjantów. - A o kogo?
Komandora Aylarda.
Sekretarza Karola?
I o twojego sekretarza.
Mojego Patricka? Nie.
Bashir mówi, że ma dowód.
W każdym razie…
Powinnaś się z nim spotkać. Usłyszeć to od niego.
Nie sugerowałbym tego, gdybym nie był go pewny.
Poza tym wszystko w porządku?
Chyba majstrowali przy hamulcach w moim aucie.
Co?
Może po prostu potrzebuje przeglądu.
No tak.
Opowiedz, proszę, o szkole.
Jest dużo większa od Ludgrove.
Ciągle się gubię.
Wszystko ma specjalną nazwę.
Nie mogłem znaleźć drogi do domu.
Jeden ze starszych chłopców kazał mi „skręcić przy Płonącym Krzewie”.
Nie miałem pojęcia, o czym mówi.
- Chodziło mu o… - Latarnię.
Tak.
Semestry to nie „semestry” tylko…
Połówki.
- Lekcje to nie lekcje. To… - Dywizy.
- A nauczyciele to… - Dzioby.
A starsi chłopcy są duzi. Jak goryle.
- W szkole można kupić brzytwy do golenia. - Wkrótce ci się przydadzą.
Nie.
Owszem. Zmieni ci się głos. Stopy ci urosną i zaczną śmierdzieć.
Będziesz górował nad nami niczym olbrzym.
Zwłaszcza na takiej diecie.
Pyszne.
Zapominasz, że ja też byłam w Eton.
Nie jako normalna uczennica.
Ale o historii i konstytucji uczył mnie prorektor Marten.
Chciałam posłać tam twojego ojca. Nie mógł się doczekać.
Ale Filip miał inny pomysł.
Trafił do szkoły w Szkocji.
Wiem.
Wciąż o tym mówi.
Nadal?
Jak wam się układa?
Z tatą?
To tata.
A mama?
Prosiła, żebym się za nią wstawił. Mówiła, że niemal cię nie widuje.
To żadna tajemnica, gdzie spędzam czas.
Mówią o tym w telewizji.
I wieszają flagę na dachu każdego domu, w którym jestem.
Zawsze jest tu mile widziana.
Dobrze.
Martwisz się o nią?
Czasami.
Dziecko nie powinno martwić się o rodzica.
Chciałbym, żeby była szczęśliwa.
Ale czym się zajmuje?
…otworzył drzwi i go wpuścił.
Dzień dobry.
Bardzo dobrze, mamo.
Dziękuję, kochanie.
Uznałam, że to rozsądne.
Przychodzi niemal codziennie.
Początkowo do przyjaciela,
ale potem zaczęła rozmawiać z innymi pacjentami.
Poprawia im humor.
Bez prasy? Fotografów?
Bez. Przychodzi sama.
Nawet bez ochroniarza.
Zaraz wracam.
Cześć.
Chciałem podziękować za to, co pani tu robi.
Tylko z nimi rozmawiam i dotrzymuję towarzystwa.
To nic w porównaniu z wami.
Moja praca jest mechaniczna. Nie czynię cudów.
Nie uszczęśliwiam ludzi, nie raduję ich.
Wprost przeciwnie, jesteś cudotwórcą.
Ja jestem tylko przyjazną księżną z sąsiedztwa.
Miło panią tu widzieć.
Nawzajem.
Będzie tu pani za godzinę?
Mógłbym wtedy zjeść obiad.
O północy?
Tak.
Dobrze. Tak.
Na trzecim piętrze, koło windy,
jest automat z przekąskami.
To bardziej kameralne od stołówki.
Przepraszam bardzo.
Co podać?
Chrupki? Czipsy serowe?
A może mało solone?
Mało solone.
Dobry wybór.
Czemu cię nie widziałam przez kilka ostatnich tygodni?
Nie było mnie.
Odwiedzałem rodzinę w Pakistanie.
Byłam w Pakistanie. Moja samotna wizyta w 1991.
Pamiętam. Cały kraj zamarł.
Byłam pod wrażeniem.
Pyszne są.
Prawda?
Uwielbiam czipsy.
To dziwnie seksowne.
- Pamiętam wizytę w meczecie Badshee. - Badshahi.
Badshahi.
Siedziałam na poduszeczce.
Dali mi do założenia taką piękną, szykowną chustę.
To dupatta.
Dupatta.
Słuchając imamów mówiących o międzywyznaniowej harmonii,
myślałam, że mogłabym być szczęśliwa
u boku miłego, przystojnego Pakistańczyka.
Teoretycznie ma to zalety.
Ale tradycyjne pakistańskie wartości mogłyby się okazać problemem.
Myślisz, że rodzina królewska jest inna?
Kazano mi ubierać się skromnie.
Mówić cicho.
Chodzić o krok za mężem i zwracać się do niego per „pan”.
Odwodzono mnie od wyrażania opinii i kształcenia się.
Musiałam przysiąc, że jestem dziewicą, żeby móc za niego wyjść.
Przykro mi.
No dobrze. Pudding?
Batonik?
Chętnie.
Jesteś połówką tradycyjnego, zaaranżowanego małżeństwa?
Nie jestem.
Jestem przepisowym kawalerem. Z moją pracą to się raczej nie zmieni.
Czemu nie?
Na przykład…
mam bardzo mało czasu wolnego.
Nie da rady skoczyć do kina?
Do kina?
Nie pamiętam ostatniego seansu.
A chciałbyś coś zobaczyć?
Apollo 13?
Chodźmy.
Nie może pani iść do kina.
Jest pani najbardziej rozpoznawalną kobietą na świecie.
To by wywołało zamieszki.
Już to robiłam.
- Martin. - Lordzie Spencer.
- Dobrze pana widzieć. - Wzajemnie.
Siostra jest na górze.
Brat mówił mi o waszej rozmowie.
Potwierdziła moje podejrzenia.
Dziwne klikanie w telefonie. Moje słowa przytaczane w prasie.
Rzeczy, które musiały zostać podsłuchane.
Kto mnie podsłuchuje?
Policja i służby bezpieczeństwa. Siły lojalne wobec rodziny królewskiej.
Czemu mieliby to robić?
Bo widzą w niej zagrożenie.
Ze względu na jej wpływ. I popularność.
Może z powodu tego, co pani wie.
Uwierz mi, wiem wszystko.
Martwi ich to, co pani powie.
Dlatego próbują mnie zastraszyć i wyśmiać.
Mam wyjść na paranoiczkę. Wariatkę.
Nie jestem nią.
Nie. Ale jest pani zagrożeniem.
A im większe zagrożenie,
tym większymi kłamstwami się je ucisza.
Ludzie z MI6, z którymi rozmawiałem,
moje źródła, z którymi od lat utrzymuję kontakt,
potwierdzili, że pani kierowca, Davies, jest w to zamieszany.
Steve?
W zeszłym roku zapadła decyzja,
żeby zaatakować panią z wielu stron.
Ten atak ma panią zniszczyć.
Celem jest zmuszenie pani do zamieszkania za granicą.
W Kanadzie czy w USA.
To się nie uda.
Nie może.
To co ona ma zrobić?
Moim zdaniem najlepiej byłoby upublicznić pani wersję wydarzeń.
Ujawnić to.
Niech ludzie poznają prawdę.
Nie muszę dodawać,
że pomoglibyśmy pani w Panoramie,
gdyby się pani zdecydowała.
Powinniśmy to przemyśleć.
Nie musisz decydować w tej chwili.
Kilka amerykańskich stacji już się zgłosiło.
Tak, słyszałem.
Oprah Winfrey.
Barbara Walters.
- Tak. - David to mój przyjaciel.
- David? - Frost.
Czy oni dadzą pani kontrolę?
Mogą nie chcieć, ale jestem w tym dobra.
My dalibyśmy pani kontrolę.
I byłaby pani pod parasolem najlepszej marki świata,
jeśli chodzi o uczciwość dziennikarską. BBC.
Gdyby chciała jeszcze to pani omówić…
Tak.
To numer do mnie do domu.
Dziękuję.
Tak.
No dobrze.
Możemy?
Skąd pan jest?
Z Wimbledonu.
Ale oryginalnie?
Urodziłem się w Wandsworth. Moi rodzice są z Pakistanu.
Rozmawialiście w urdu czy po pendżabsku?
Po angielsku.
Ciekawe.
Co za zbieg okoliczności.
- Tak… - No to…
- Oczywiście. - Proszę.
Docenimy dyskrecję…
Ona chce się wygadać.
Rozpaczliwie. Otwiera usta i lecą bomby.
Chce obalić ten pomnik.
- Chyba wpadłem jej w oko. - Co?
Nie w ten sposób. Dlatego, że jestem Pakistańczykiem.
Powtarzasz, że jesteś na wskroś brytyjski.
Tak, ale dla niej to szczególna więź.
Położyła na to nacisk.
To było dziwne.
Nie przywitasz się?
Cześć.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć…
Procedura startu rozpoczęta.
Trzy, dwa, jeden…
Start.
Houston, wystartowaliśmy o 13.13.
Dobra, udało się.
Proszę mi powiedzieć, panie Poważny Doktorze.
Jak wykonuje się operację serca?
Gdy już znieczulimy pacjenta, otwieram klatkę piersiową.
Jak?
Skalpelem.
Trzeba wykonać nacięcie na 25 do 30 centymetrów.
Gdzie?
Odtąd…
i w dół.
- Mogę? - Możesz.
Dotąd.
Potem trzeba przeciąć mostek.
Pod narkozą nic nie czuć.
Uwierz mi, czuję wszystko.
Żeby odsłonić serce.
Gdzie jest serce?
Serce jest tutaj.
Nie ma go tutaj po lewej?
Oby nie.
Oby było na środku, gdzie jego miejsce.
Mogę?
Możesz.
Tutaj.
Czujesz je?
Tak.
Jest złamane?
Popękane na kawałki? Po latach zaniedbań i okrucieństwa.
Nie, wszystko w porządku.
Bije silnie.
Musiałam je uodpornić.
Żeby przeżyć.
Mów dalej.
Następnie podłączamy pacjenta do płucoserca.
A ja buduję nową drogę, omijającą zablokowaną arterię.
To skomplikowane?
Tak brzmi.
Z czasem robi się prostsze.
Po sześciu tygodniach rekonwalescencji pacjent jest jak nowy.
Dziękuję.
Naprawiłeś mi serce.
Pójdę już.
Dziękuję bardzo.
Dobranoc.
Nie pocałujesz mnie porządnie?
Nie wiem, co we mnie widzisz.
Jestem przeciętnym,
nieco aspołecznym
pracoholikiem z lekką nadwagą.
Boję się, że masz mnie za… kogoś ważnego.
Ważną, czarującą, niebiańską istotę.
- Taka jesteś. - Nie.
Teraz jestem nikim.
Naprawdę.
Nie mam nic.
Nie mam przyjaciół,
celu ani roli.
Nie mam rodziny.
Zapominasz, że już miałam księcia.
Złamał mi serce.
Teraz szukam żaby, która mnie uszczęśliwi.
Jaka miła niespodzianka.
Chciałam zasięgnąć twojej opinii.
O twojej sąsiadce.
Której?
W pałacu Kensington jest ich wiele.
O tej kłopotliwej.
To nie pomaga.
Tej sławnej?
Tej nieco niestabilnej?
O tej sąsiadce.
William był u mnie na herbatce.
Odniosłam wrażenie, że okropnie martwi się o matkę.
Z pewnością. Biedactwo.
Ty pewnie wiesz coś więcej.
Rozmawiasz z Dianą.
Dlaczego tak sądzisz?
Zawsze mówisz, jak bardzo jej współczujesz.
Współczuję jej.
Jako outsiderka.
Jako złożona emocjonalnie osoba.
Jako ktoś, kto zmaga się z prowadzeniem ułożonego życia.
Jako ktoś obdarzony…
werwą i charakterem.
I gwiazdorstwem.
Tak.
Ludzie tacy jak my nie mają łatwo w tym systemie.
Ale to nie znaczy, że rozmawiamy.
Czy zwierzamy.
Diana pojawia się i znika.
Nie mam pojęcia, co porabia.
- Cześć. - Cześć.
Od naszego ostatniego spotkania poprosiłem o kilka przysług.
Linie telefoniczne w pałacu.
Okazuje się, że co najmniej trzy są podsłuchiwane.
W tym tygodniu dwa razy była pani śledzona.
Nie przez paparazzich. Przez agentów, którzy ich udawali.
- Pani sekretarz… - Patrick.
Moje przeczucie się potwierdziło.
Wyciągi o tym świadczą.
Otrzymuje płatności
na to samo konto na Wyspach Normandzkich,
co prywatny sekretarz Karola, komandor Richard Aylard.
Boże.
A moi przyjaciele?
Co, jeśli ich też szpiegują?
Byłbym ostrożny co do przyjaciół.
Nauczyłem się, żeby nie ufać nikomu.
Jest takie przysłowie w urdu. Jitne muh utni baatein.
„Im więcej ust, tym więcej pada słów”.
No tak.
Przykro mi.
Ale w pewnym stopniu wiem,
jak to jest działać wbrew wrogim siłom.
Dorastałem na osiedlu komunalnym.
Pierwsze dziewięć miesięcy w schronisku dla bezdomnych.
Pracowałem dwa razy ciężej niż inni, żeby dostać się do śnieżnobiałego BBC.
Im większe odnoszę sukcesy, tym bardziej mnie nie cierpią.
Nie mówią tego.
Ale czuć to w ich spojrzeniach.
W eufemizmach.
Wiem, jak to jest być lekceważonym i prześladowanym.
Jak to jest być outsiderem
w jednej z cenionych brytyjskich instytucji.
Ale jeśli myślą, że mogą nas zastraszyć,
to się grubo mylą.
Nie wiesz, co to dla mnie znaczy.
Że ktoś mnie rozumie.
Że wreszcie ktoś jespo mojej stronie.
Od dawna chciałam powiedzieć ludziom,
jak to jest być częścią tej rodziny,
jakie to samotne życie.
Ale…
Nie wiedziałam, z kim rozmawiać.
Ani komu mogę zaufać.
Może mi pani ufać.
Obiecuję, że będę panią chronił aż do końca.
Napisy: Krzysiek Ceran