SERIAL NETFLIX
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Siedziba główna BBC.
Tak, zgadza się.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Oczywiście. Tak.
- …nasz główny cel. Tak? - Dobrze.
No dobrze. Zaczynamy?
Jak widać w porządku obrad, pozwoliłem sobie…
Chyba wiesz, że otwieranie posiedzeń Rady Gubernatorów BBC
to moje zadanie jako przewodniczącego.
Skoro nalegasz, Dukey.
Nalegam, John.
Pierwszy punkt obrad.
Z przyjemnością potwierdzam, że przywilej królewski,
nadany przez Jej Królewską Mość,
został przedłużony na kolejne dziesięć lat.
Znakomicie.
Cudownie.
Owoc miesięcy,
a nawet lat ostrożnych negocjacji,
którymi kierowałem.
Których wynik, pozwolę sobie dodać, był w znacznej mierze moją zasługą.
Ale czy ta zasługa zostanie uznana?
Nie. Zostanie przypisana naszemu dyrektorowi generalnemu,
który olśniewa garniturem od Armaniego
i wsuwanymi butami,
a mówi nie po angielsku,
tylko w języku amerykańskich kursów zarządzania.
Nie róbmy scen.
Zaślepionemu człowiekowi, który tak boi się kanałów satelitarnych,
że umyka mu oczywistość.
Że to właśnie to, co nas różni od tych kanałów
zadecyduje o przetrwaniu BBC.
A nie to, co nas łączy.
To nasza wierność ideałom telewizji publicznej Johna Reitha,
aby informować, edukować,
i dopiero na końcu dostarczać rozrywki,
czyni nas tym, kim jesteśmy.
A kim jesteśmy?
Brytyjską Korporacją Radiofoniczną.
BBC.
Jesteśmy Ciocią.
Zawsze ceniłem to miano. Czemu?
Bo ciocia zawsze wie najlepiej.
Ale czy John Birt ceni to miano?
O nie.
Dla niego Ciocia to obraza, bo nie jest nowoczesna.
Nie jest postępowa.
Nie jest awangardowa.
Na litość boską, John.
Wszyscy kochają ulubioną ciotkę.
Pomyślałam, że skoro jesteś młody, to się na tym znasz.
Może bym się znał, gdyby zrobiono go za mojego życia.
Masz rację. Mamy go od lat.
Chyba był wypożyczony.
- Czemu nie kupisz nowego, dużego. - Nie chcę nowego ani dużego.
Miałby odpowiednie wejścia.
Mogłabyś odbierać satelitę.
Setki kanałów z całego świata.
Miałabym porzucić BBC? Wykluczone.
Nie porzucałabyś BBC.
Gdybym wybrała satelitę,
ludzie pomyśleliby, że suweren gardzi telewizją publiczną.
To byłaby zdrada.
Jakbym została katoliczką.
Wyobraź sobie zamek z paskudną anteną na dachu.
- Jak statek kosmiczny. - Ukryliby ją.
Mogłabyś zatkać uszy, schować głowę w piasek
i udawać, że nic nie wiesz.
Tak, to mogę zrobić.
Może załatwią ci ten kanał z wyścigami.
Jak u bukmacherów?
Z wyścigami transmitowanymi nocą z USA?
Przestałabym pracować.
Masz stajnię koni wyścigowych. To twoja praca.
…jaju nic się nie stało.
Tak. Masz rację.
Wygląda na to, że lepsze dni ma już za sobą.
Tutaj nawet telewizory są metaforami.
PROCH
Jestem pobrudzony?
Pokaż. Nie.
Cały w szmince…
Pa.
- Dzień dobry. - Witaj, Martin.
Jak się macie?
- Masz chwilę? - Tak.
Zamknij drzwi.
Rozmawiałem z księżną. Możemy pytać o wszystko.
I montować jak chcemy.
Ma tylko jeden warunek. Poinformuje królową przed emisją.
- Kiedy nagranie? - W niedzielę. Pałac Kensington.
Sądzi, że będzie wtedy pusty.
No jasne. Piąty listopada. Dzień Guya Fawkesa.
Nie umknęło mi znaczenie tej daty.
Muszę uzyskać zgodę paru osób.
Czemu?
Dałem słowo, że nikt się nie dowie.
Daj spokój.
Taki wywiad musi klepnąć przynajmniej dyrektor wiadomości.
A może i generalny.
Jak się ma mój bohater?
W porządku.
Jak szkoła?
Dobrze.
Masz nowych przyjaciół?
Freddie przyjechał z MJA.
To miło.
Mam w domu paru chłopaków, z którymi mógłbym się zaprzyjaźnić.
To dobrze.
Mama też ma nowego przyjaciela.
Dobrze.
Na razie to tylko przyjaciel, ale liczę, że to będzie coś więcej.
Chciałam ci pierwszemu powiedzieć.
Musisz mi w ogóle mówić?
Nie cieszy cię moje szczęście?
Wolałbym, żebyś nie mówiła mi o takich rzeczach.
Nie wiem, co powiedzieć.
To zawstydzające.
I tak jest mi ciężko, bo ciągle jesteś w wiadomościach.
Tylko utrudniasz sprawę.
Gotowy?
Muszę iść.
Na chór.
Jasne.
Pa.
Wszystkiego najlepszego
Nie trzeba było.
Wszystkiego najlepszego, droga Sue…
No proszę.
Wszystkiego najlepszego
Dziękuję. Na zdrowie.
Na zdrowie.
Wszystkiego najlepszego.
W tym roku chyba nie zjawię się w Cheltenham.
Naprawdę?
Ktoś nierozważnie zaplanował wizytę francuskiego prezydenta.
Jeśli nie może być pani osobiście, pozostaje streszczenie na ITV.
Na Channel 4.
Channel 4, właśnie.
Cheltenham nie pokazują w BBC?
Pokazywali przez 40 lat.
A potem Channel 4 zapłaciło ponad pięć razy więcej niż BBC.
Nie było nas stać.
Ale to Cheltenham. Złoty Puchar.
Nie możesz nic z tym zrobić?
Szepnąć coś mężowi?
Zrobić coś magicznego w sypialni.
Rety.
Królowa nie była dziś sobą.
Była w otoczeniu najdroższych przyjaciółek,
ale wydawała się nie w sosie.
Biedna kobieta.
Te dzieci mają sporo na sumieniu.
Każdy dzień to nowe koszmarne nagłówki.
Może BBC mogłoby zrobić coś, co ją rozchmurzy?
Może przypomni, jak ciężko pracuje. Jakie to szczęście, że ją mamy.
Zbliżają się jej 70 urodziny.
Dobry pomysł.
Taki specjalny program.
Żeby okazać naszą wdzięczność.
Porozmawiam z dyrektorem generalnym.
Zagryzę zęby.
Dziękuję.
Boże, cała góra przyjechała.
Będzie dobrze.
Jaki może mieć cel?
Myślę, że ma ich wiele.
Czuje się niezrozumiana.
Jest rozzłoszczona.
Pragnie sprawiedliwości.
Będzie krytykować monarchię?
Z pewnością będzie krytykować Karola.
Wyjaśnij mi coś.
Mogła się z tym zgłosić wszędzie.
Jak ją przekonałeś?
Tu nie chodzi o mnie.
Tylko o BBC.
Udzieli wywiadu nam, bo czuje się bezpieczna,
zrozumiana i chroniona.
Skromny jest. To też jego zasługa.
Kiedy Martin się na coś zdecyduje,
potrafi być bardzo przekonujący.
Dobrze. Dajcie mi dzień albo dwa.
- Muszę się zastanowić. - Nad czym?
Czy to etyczne, udzielać głosu komuś, kto ma takie osobiste pobudki?
Wiele osób będzie bardzo przeciwnych,
w tym nasz przewodniczący.
Hussey? Co z nim?
Abstrahując od jego staromodnych poglądów o znaczeniu BBC dla kraju
i dla brytyjskiej duszy,
jest mężem głównej dwórki królowej.
Wolałby stracić lewą nogę niż to puścić.
Chyba wiecie, że stracił prawą na wojnie?
Amputowali mu ją w obozie dla jeńców wojennych.
Nikt więcej nie może się dowiedzieć.
- Tak. - John?
Zaraz wracam.
Dzwonili z biura Husseya. Chce się z tobą spotkać.
Mówili czemu?
Tylko że to pilne. Pytali, czy możesz dziś po południu?
Dzień dobry.
Jak wiesz, nigdy nie ingerowałem w pracę redakcji,
ani nie wpływałem na twórców.
To zadanie dyrektora generalnego.
Ale zbliża się koniec mojej kadencji
i może w ramach wyjątku spełnisz moją prośbę.
Zróbmy coś dla królowej.
Oddajmy jej hołd.
Pokażmy, jak ciężko pracuje i jakie to szczęście, że ją mamy.
To dlatego chciałeś porozmawiać?
Tak.
Żeby cię o to spytać.
Czy to bezczelne?
Czego by nie myśleć o rodzinie królewskiej,
królowa jest niesamowita,
ale moim zdaniem za mało się o tym mówi.
Czy to nie jedno z zadań BBC?
Bić pokłony?
Można tak to ująć.
Wiem, że to może być uznane za niemodne,
ale czy to dobrze, czy to źle,
monarchia jest częścią brytyjskiego charakteru.
Co nam bez niej zostanie?
Egalitarna, współczesna republika?
Ale nie Wielka Brytania.
Nowa Brytania.
Inna Brytania.
Ale nie Wielka Brytania.
Tak samo jest z BBC.
Co nam zostanie bez BBC?
Kraj, ale nie Wielka Brytania.
W tej sposób Korona i BBC są nierozłączne.
Co odzwierciedla fakt, że istniejemy na mocy przywileju królewskiego.
Dla ciebie monarchia jest częścią struktury kraju.
Owszem.
Ale coraz więcej ludzi
postrzega ją jako stary mebel.
Coś, z czym dorastali,
ale nie coś, czego nie można ruszyć.
Wyrzucić, jeśli trzeba, lub wymienić.
To samo tyczy się BBC.
Sondaże pokazują, że ludzie czekają na zmiany.
By z epoki powojennej wejść w…
Prymitywną, komercyjną erę satelitarną, kontrolowaną przez Ruperta Murdocha,
z nieograniczonym wyborem tysiąca różnych kanałów,
a na wszystkich lecą bzdury?
Wiem, że mam się nie wtrącać.
Ale jestem przewodniczącym już niemal dziesięć lat, całą kadencję,
i nigdy o nic nie prosiłem.
Siedziałeś cicho jak mysz pod miotłą.
Robię to nie dla siebie,
lecz dla kraju, któremu miałem zaszczyt służyć całe życie.
No, John.
Ładny program specjalny w klasycznym stylu BBC,
który pozwoli nam wszystkim razem docenić jeden z naszych wielkich atutów
i powiedzieć „dziękujemy, proszę pani”.
Steve Hewlett.
Steve, tu John.
To nagranie w Dzień Guya Fawkesa…
Zróbmy to.
BRUDNE CHWYTY
Cześć.
Brat dzwonił. Trochę się martwi.
- Czemu? - Przez ciebie.
Szczerze mówiąc.
Robił notatki na waszym spotkaniu.
Przeczą notatkom z naszego spotkania.
Najpierw mówiłeś, że śledzi mnie MI5.
Potem, że MI6.
Myślę, że to obie służby.
Mówił, że są też inne nieścisłości.
Żałuje, że nas zapoznał i chce, żebym zerwała kontakt.
No dobrze.
Dwie kwestie.
To normalne. Spodziewałem się wahania w ostatniej chwili.
Myślę, że celowo wybrała pani 5 listopada, Dzień Guya Fawkesa, na ten wywiad.
Bo wszyscy są wtedy zajęci. Nie chodziło o symbolikę.
Trzynastu spiskowców z 1605 niemal wycofało się w ostatniej chwili.
Przywódca spisku namówił ich, żeby nie rezygnowali.
Może źle zrobił.
Nie udało im się. Zostali powieszeni i poćwiartowani.
Różnica polega na tym, że nam się uda. Obiecuję.
A druga kwestia?
Co?
Mówiłeś o dwóch.
Przekabacili pani brata.
Nie.
To niebezpieczni ludzie.
A taka zmiana zdania jest zbyt irracjonalna.
Zbyt przypadkowa.
Dlatego im szybciej to zrobimy, tym lepiej.
Dziś 5 listopada,
ważna data w brytyjskim kalendarzu.
Dzień Guya Fawkesa.
Co wiemy o Guyu Fawkesie?
Był buntownikiem.
To mało powiedziane.
Terrorystą?
W pewnym sensie. Z pewnością motywowała go polityka.
Zdrajcą?
Zdrajcą.
Zgadza się. Być może najsłynniejszym zdrajcą Anglii.
Co mamy na myśli, nazywając kogoś zdrajcą?
Zdrajca popełnia zbrodnię zdrady.
To słowo pochodzi od francuskiego słowa trahir, zdradzać.
Są różne rodzaje zdrady.
Zwykła zdrada, na przykład żona zabijająca męża
albo służący zabijający pana.
Ale Guy Fawkes i jego wspólnicy
dopuścili się zdrady stanu.
To znaczy?
To próba zabicia króla?
Zgadza się.
Próba zabicia króla.
Guy Fawkes współpracował z 12 innymi mężczyznami.
Przywódcą spisku był człowiek imieniem Robert Catesby.
W 1605 wspólnie obmyślili spisek prochowy,
jak go teraz nazywamy.
Ci rozgoryczeni katolicy
planowali wysadzić izby parlamentu
w dniu, w którym, jak wiedzieli, król i królowa,
a także książę Walii byliby tam obecni.
Na otwarciu parlamentu 5 listopada.
Kilka dni wcześniej, po zmroku,
weszli do piwnicy pod Izbą Lordów.
Wypełnili ją 36 beczkami prochu.
Tamtego wieczoru Fawkes
miał podpalić lont, od którego wszystko zależało.
Chciał tym jednym atakiem zamordować całą protestancką elitę kraju.
Ten czyn na zawsze odmieniłby kraj.
Dobry wieczór.
Miłego pokazu.
Dobranoc.
Przyjechaliśmy z dostawą sprzętu hi-fi.
- Jesteście oczekiwani. - Dziękuję.
Proszę to przypiąć, Wasza Wysokość.
Dziękuję.
Martin, możemy zaczynać.
Możemy robić przerwy. Taśma starcza na 32 minuty,
więc co pół godziny będziemy przerywać, żeby ją wymienić na nową.
Wszystko w porządku?
Dobrze.
Gotowa?
Wasza Wysokość…
- Przywitaj się. - Witajcie.
Zaraz je podpalą.
- Mamo. - Tu jesteś.
Rety.
To było cudowne.
Cześć, babciu.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Melduje się pan?
Nie, odwiedzam przyjaciela.
Miał się zatrzymać w apartamencie księżnej Yorku.
Nazwisko?
Catesby.
Dam mu znać, że pan przyszedł.
Witam, pański gość już jest.
Przyjmie go pan?
Dziękuję.
Proszę przejść przez bar, schodami na górę,
potem długim korytarzem, to będą czwarte drzwi po prawej.
Spodziewałem się petardy.
To rewelacja, John. Szczytowe osiągnięcie naszych karier.
To, co zobaczyłem, może je zakończyć, nie mówiąc o tym, co zrobi jej.
…wpływ na księcia Williama?
Jeśli tego nie puścimy, pójdzie gdzie indziej.
Jakby się pan czuł, gdyby to poszło na CBS?
Albo ABC.
ITV, Channel 4.
Dawalibyśmy głos głęboko skrzywdzonej, niestabilnej kobiecie.
Która ewidentnie chce poważnie zaszkodzić monarchii.
To twoja decyzja, John.
Cofnij.
Ten fragment.
Wierzy pani, że książę Karol zostanie królem?
Diana nalegała, że sama powie królowej, tak?
Jutro.
Jeśli ukręcisz temu łeb, powiedz nam jeszcze dzisiaj.
Powstrzymamy ją.
To bardzo wymagające i przytłaczająca…
Cholera jasna.
…na cały świat. Musi zaczekać.
Może się ustawić w kolejce.
Daj mi znać.
Spójrz mi w oczy i powiedz, że tego nie pożałuję.
Nie pożałuje pan.
Anteny satelitarne zamontowano na wszystkich pałacach.
Byle nie były na widoku.
Masz kanał z wyścigami. Jak u bukmacherów.
- Słyszałaś, mamo? - To ekscytujące.
Na pilotach są jasne instrukcje.
Mogę zobaczyć?
Wydrukowane czytelną, dużą czcionką dla opornych.
A opery mydlane?
Nie oglądamy ich.
Kanał 23 to UK Gold.
Rozumiem.
Nadaje powtórki Dallas, Knots Landing i The Bill.
Powiedz, że nie wiesz, o czym mówię.
Nie mam pojęcia.
Poczekaj. To mój ulubiony.
Nie wiem, co to.
Przełączysz na wyścigi? Zgubiłam się.
Smutno patrzeć, jak gubi się w medium,
z którym jest nierozerwalnie związana.
W 1936 roku, kiedy została następczynią tronu,
wyemitowano pierwszy program BBC, nadawany z Alexandra Palace.
Prawie nikt nie miał wtedy telewizora.
Zmieniła to jej koronacja.
Miliony ludzi kupiło telewizory, żeby ją obejrzeć.
Był tylko jeden kanał, BBC.
Po kilka godzin dziennie nadawał programy edukacyjne.
Codziennie śpiewano „Boże, chroń królową”.
Jak należy.
Potem ruszyła telewizja komercyjna.
- Pamiętasz? - Tak.
Pojawił się kolor.
To był szok.
Potem były trzy kanały, potem cztery.
- Teraz jest ich sto. - Proszę pani.
Dzwoniła księżna Walii.
Poprosiła o pilne spotkanie.
Kiedy?
Liczyła na dzisiejszy wieczór.
Pójdę już.
Mam pracę domową.
- Babciu. - Williamie.
- Prababciu… - Ja też idę.
Dziękuję, skarbie.
Williamie.
Jaką masz pracę domową?
Dziękuję.
Wasza Wysokość.
Mamo, dziękuję, że mnie przyjęłaś.
Chciałam osobiście ci powiedzieć coś,
po czym pewnie będziesz miała o mnie jeszcze gorsze zdanie.
Pozwól, że ja o tym zadecyduję.
Udzieliłam wywiadu.
Jakiego wywiadu?
Na wiele tematów. Jest dość szczery. Dla BBC.
Emisja w poniedziałek dwudziestego.
Czemu?
Potrzebowałam wyjaśnić kilka rzeczy.
- O moim małżeństwie. - Doprawdy.
To zdarta płyta.
O tym, jak często byłam ignorowana
i musiałam sobie radzić sama.
I nie okazano mi współczucia, wsparcia ani zrozumienia.
Już to wszystko słyszeliśmy. Tysiąc razy.
Tysiąc razy czytaliśmy o tym w gazetach.
Nie przyszło ci do głowy, że jeśli potrzebujesz coś wyjaśnić,
może lepiej nie czynić tego publicznie?
Że lepiej to omówić z osobami, których sprawa dotyczy?
Próbowałam tego.
Kiedy?
Wiele razy na przestrzeni lat
prosiłam cię o spotkanie w cztery oczy.
Za każdym razem odmawiałaś lub byłaś niedostępna.
Wiem, że ta rodzina jest skomplikowana.
I rozumiem, czemu mogłaś myśleć, że jesteś ignorowana.
Ale nie ignorowaliśmy cię specjalnie.
Byliśmy zajęci.
Jesteśmy zajętymi ludźmi z pełnymi grafikami.
Rzadko spędzamy dwie noce pod jednym dachem.
I żadne z nas, nikt z rodziny królewskiej,
nie ma czasu, żeby pomyśleć o sobie,
a co dopiero o tobie czy o tym, jak uprzykrzyć ci życie.
Wręcz przeciwnie. Może zaskoczy cię fakt,
że spędzamy dużo czasu, postępując wprost odwrotnie.
Kiedy ludzie, całe zastępy ludzi, pytają mnie:
„Co ona znowu zrobiła? Za kogo się uważa?”,
jak myślisz, co odpowiadam?
„Boże, tak, Diana jest okropna.
To koszmar. Co za pomyłka”.
Ani razu.
Nigdy tak nie powiedziałam.
Jesteś żoną mojego najstarszego syna, matką moich wnuków
i cenioną członkinią tej rodziny,
więc za każdym razem cię bronię.
Lojalnie. Stanowczo. Do końca.
Masz mnie za wroga,
myślisz, że wszyscy źle ci życzymy,
ale to wszystko wytwory twojej wyobraźni.
Czyżby?
Tak.
My wszyscy chcemy tylko, Diano,
żebyś w końcu
była szczęśliwa.
A pewnego dnia została naszą kolejną królową.
Pewnie już za późno, żeby to powstrzymać?
Tak.
Powiedziałaś Williamowi?
Jeszcze nie.
Biedne dziecko. Jakby nie miał już dość zmartwień.
- Jest silniejszy, niż myślisz. - Nie mam go za słabego.
Ale to dziecko. Ma już dość zmartwień.
Powiem mu, żeby nie oglądał.
Nie masz nic przeciwko, że Filip i ja też nie obejrzymy?
Dwudziestego wypada nasza rocznica ślubu.
Czterdziesta ósma.
Moje gratulacje.
Cieszę się waszym szczęściem.
Chciałabym tego i dla siebie.
A on to otworzył. I co zobaczył?
Nic.
Dukey?
- John! - Przepraszam, że przeszkadzam.
Wcale nie.
Przepraszam. Chodź.
Siadaj.
Przyszedłem powiedzieć, że BBC przygotowało specjalny program.
O monarchii. Zapowiemy go we wtorek.
Czternastego?
Tak.
W urodziny księcia Walii.
Jeśli mogę zauważyć, to nietypowo sentymentalne jak na ciebie.
To ona nalegała, żeby ogłosić to czternastego.
Królowa. To wzruszające.
Zawsze powtarzałem, że jako matka, naprawdę go uwielbia.
Nie mówię o królowej.
To która „ona” na to nalegała?
Za siedem lat 50 rocznica koronacji.
BBC wyemituje wtedy niezliczone programy, słusznie celebrujące Jej Królewską Mość.
A tymczasem pomyśleliśmy, że szczegółowy wywiad z księżną Walii
- jest teraz ważniejszy. - Co?
Po co BBC miałoby się nią interesować? Przeprowadzać wywiad?
To beczka prochu.
Nie zawsze się zgadzaliśmy, Dukey,
ale jako przewodniczący i dyrektor generalny
zawsze mówiliśmy, że zrobimy wszystko,
co naszym zdaniem służy tej stacji.
To ją zniszczy.
Moim zdaniem to określi rolę BBC.
Zniszczy!
To nas zniszczy!
Chciałem cię tylko osobiście poinformować.
Znajdziesz się po złej stronie historii.
Dzięki za spotkanie.
Po złej stronie historii!
Serdecznie witamy na 67 gali Royal Variety.
To impreza charytatywna na rzecz Funduszu Pomocy Artystom.
Nadajemy z West End w Londynie
z okazji 48 rocznicy ślubu Jej Królewskiej Mości.
Wasza Wysokość.
Gratulujemy królowej, a także Jego Wysokości księciu Edynburga.
Gwiazdy zajęły miejsca za kurtyną.
Zapowiada się niezapomniana noc.
Wasza Wysokość, czy naprawdę wierzy pani…
Przegapisz wywiad.
…że członkowie rodziny królewskiej źle pani życzą?
Po separacji z księciem Walii uznano mnie
za „problem numer jeden”.
Pierwszy w swoim rodzaju.
Narodziny pierwszego syna musiały być szczęśliwą chwilą.
Kiedy urodził się William,
zaczęłam cierpieć na depresję poporodową.
Chciałam cały dzień leżeć w łóżku.
To był bardzo ponury okres.
Prosiła pani o pomoc?
Jeśli jesteś pierwszą osobą w rodzinie, która tak się czuje,
trudno o wsparcie, które jest ci potrzebne, więc…
cierpisz samotnie.
Jaki wpływ miała ta choroba na pani małżeństwo?
Dała innym okazję do przypięcia mi nowej łatki.
„Diana jest szalona”.
„Powinna trafić do psychiatryka”.
Czy jest lepszy sposób, żeby kogoś zniszczyć,
niż kompletna izolacja?
Pani mąż miał odnowić związek
z panią Camillą Parker Bowles około 1986 roku.
Czy to przyczyniło się do rozpadu pani małżeństwa?
Było nas troje w tym małżeństwie. Trochę tłoczno.
Czy byłam zdruzgotana?
Tak.
Czy czułam się nic niewarta? Tak.
Mówi pani, że rodzina królewska praktycznie się pani wyrzekła.
Jak pani myśli dlaczego?
Bo nie zachowuję się tak jak oni.
Bo chcę nawiązywać kontakt z ludźmi.
Pocieszać ich w potrzebie.
Rodzina królewska się tym nie zajmuje?
Proszę pamiętać, że nie stałam się częścią rodziny,
tylko systemu.
Ale nie zniknę po cichu. Będę walczyć do samego końca.
Jaki wpływ miał rozpad pani małżeństwa na księcia Williama?
William poważnie rozważa wszystkie kwestie.
Więc na razie trudno powiedzieć.
Musimy poczekać kilka lat.
Trzymasz się?
Tak. Nic mi nie jest.
Wierzy pani, że książę Karol zostanie królem?
Kto wie, co przyniesie los?
To bardzo wymagająca i przytłaczająca rola.
Karol zawsze miał co do niej mieszane uczucia.
Boże.
Znam go bardzo dobrze i myślę, że ta rola…
Cholera jasna!
…bardzo by go ograniczała.
Nie jestem pewna, jak by sobie z tym poradził.
Co ona robi, do cholery?
Niektórzy mogą odebrać to
jako pani zemstę na księciu Walii.
Nie mówię tego z goryczą czy złością.
Żałuję tego, że nasze małżeństwo się rozpadło.
Myśli pani, że zostanie kiedyś królową?
Chciałabym być królową ludzkich serc.
Ale nie wyobrażam sobie, bym miała zostać królową tego kraju.
Mało kto by tego chciał.
Mam na myśli tych na szczycie,
rodzinę mojego męża, która uznała mnie za problem.
I tyle.
Obciążenie.
Ale ktoś musi wychodzić na ulice, obdarzać ludzi miłością. Potrzebują jej.
Wasza Wysokość, dziękuję.
Księżna Diana wystąpiła w telewizji,
mówiąc o swoim życiu, nieudanym małżeństwie i przyszłości.
Niezwykły wywiad zaskoczył i zmartwił pałac.
Pałac był w takim szoku, że nie wydał żadnego oświadczenia,
ale nie można tego tak zostawić.
Myślę, że będą musieli to skomentować.
Oskarżenia wobec rodziny królewskiej, zwłaszcza księcia Karola,
były bardzo mocne.
TROJE W MAŁŻEŃSTWIE
KSIĘŻNA NIE BĘDZIE CICHO
W BBC pracuje wielu uczciwych, porządnych ludzi.
W ich imieniu, jak i w swoim, bardzo przepraszam.
Diana była na tyle przyzwoita, że ostrzegła mnie zawczasu,
ale nikt nie był na to przygotowany.
Wina jest w całości moja.
Oczywiście, złożę rezygnację.
Nie ma potrzeby, Dukey.
Owszem, jest.
Docierają do mnie szokujące plotki o tym, jak doszło do wywiadu.
Jak mam zarządzać BBC,
jeśli już nawet nie poznaję tej korporacji?
Nie poznaję już tego świata.
Pozwól.
Możemy po prostu włączyć BBC?
Napisy: Krzysiek Ceran