SERIAL NETFLIX
Pani Thompson? A to pewnie mała Molly.
Rozumiem, że pan Thompson wciąż nie ma prawa stałego pobytu?
Zgadza się.
Czy jest tu państwa adwokat?
Zawsze byłam towarzyska.
Mam kółko miłośników wina.
I klub książki.
I kościół.
A on nigdy nie chciał mi towarzyszyć.
Mówiłem jej, że nie znam tych ludzi.
Mam dużo pracy.
- Wieczorami jestem zmęczony. - Codziennie?
Wszyscy pytali: „Gdzie Anthony?”.
Zakładali, że nasze małżeństwo się psuje.
Wkrótce to była prawda.
Zaczęliśmy spać w innych pokojach, jeść osobno.
Staliśmy się zupełnie innymi ludźmi.
Proszę wstać!
Para numer jeden.
Sprawa numer 309, rok 1996.
Carter i Carter.
Wkrótce miłość wyparowała. Jeśli o mnie chodzi.
Szkoda, bo…
ja wciąż ją kocham.
Nie.
Ja jego już nie.
Przykro mi.
Powódka twierdzi, że rozpad małżeństwa jest nieodwracalny.
Czy któraś ze stron pragnie wnieść sprzeciw co do postanowienia
lub złożyć wyjaśnienia w kwestii kosztów?
- Nie. - Nie.
Dobrze. Ogłaszam postanowienie
zgodnie ze stosownymi zaświadczeniami sędziów okręgowych.
Następna.
NAJDROŻSZY KAROLU,
NAJDROŻSZA DIANO,
Najdroższy Karolu.
Najdroższa Diano.
Piszę, żeby dać wam znać, że wszyscy są już zgodni,
że koniec waszego małżeństwa jest nie tylko nieunikniony,
ale i preferowany.
Przysięgi małżeńskie, które złożyliście sobie na ślubie,
uradowały miliony ludzi na całym świecie.
Przez ostatnie 14 lat przysięgi te zostały nieodwracalnie zerwane.
Zatwierdzenie rozwodu, a co dopiero wnoszenie o rozwód,
jest wbrew wszystkim moim przekonaniom
jako żony,
matki, monarchini,
i zwierzchniczki Kościoła Anglii.
Ale obecna sytuacja jest nie do zniesienia
i przynosi wiele bólu i udręki całej rodzinie.
Szczególnie waszym synom, Harry’emu i Williamowi.
Liczę na to, że dochodząc do porozumienia,
przywrócicie godność,
którą straciliśmy w ostatnich latach.
Z wyrazami miłości, mama.
PARA NUMER 31
Krótko po wywiadzie
miałam poczucie, że cały świat mi sprzyja.
Ale potem wszystko się zmieniło.
Ludzie, którzy mi sprzyjali, odwrócili się ode mnie.
Kto na przykład?
Co?
Kto?
Odeszli pracownicy, których ceniłam.
Mój rzecznik prasowy.
Mój sekretarz.
I człowiek, na którego miłość liczyłam.
Ten kardiochirurg?
Doktor Khan?
Nagle przestał się odzywać.
A potem przyszedł list od królowej.
Jest taki ostateczny.
Taki konkretny.
Epitafium naszego małżeństwa zawarte w kilku linijkach.
To jak ten moment,
gdy na pogrzebie zostaje wniesiona trumna
i dociera do ciebie, że to prawda.
Mój samochód.
To mój samochód.
Diano!
Odwiedzili mnie dziś moi prawnicy.
Przedstawili żądania Diany.
Dzień dobry.
- Witamy w Highgrove. - Dziękuję.
Chce dalej mieszkać w pałacu Kensington
i prowadzić biuro w pałacu Świętego Jakuba.
Chce, by budżet biura nie był uwzględniony w podziale majątku.
A jeśli o tym mowa, żąda około 35 milionów funtów.
Boże. Mocne otwarcie.
Skandaliczne i nierealistyczne. Poczekaj.
To do ogródka warzywnego, nie tutaj.
Dobrze wie, że nie mogę podjąć takiej sumy z kont Księstwa Kornwalii.
A potem zagroziła,
że jeśli się nie zgodzę, nie rozwiedzie się za porozumieniem.
Co oznacza, że przez kolejne dwa lata
nie moglibyśmy się legalnie rozwieść.
Myślę, że ten brudny chwyt to wyraz jej desperacji.
Pewnie myślała, że po tym wywiadzie to ona będzie miała wszystkie asy.
Nic nie poszło po jej myśli.
Tak.
A jak ty się trzymasz?
Czy ci upiorni ludzie wciąż cię nagabują?
Niestety tak.
Camillo!
Chyba się tam zadomowili.
Jakbym była w areszcie domowym.
Pani Campbell przywozi mi jedzenie. Nie mogę wziąć psów na spacer.
Jestem tu oblężona.
Dosłownie.
To skandaliczne, że tak cierpisz.
Rozmawiałem z moją prawniczką.
Podała imię kogoś, kto jej zaimponował.
Z Komisji Zażaleń Prasowych.
Eksperta PR, który mógłby cię chronić.
Zadbałby o twoją prywatność i publiczny wizerunek.
Czy chciałabyś się z nim spotkać?
Ze spin doktorem?
Księżna Walii zatrudniła Anthony’ego Juliusa
z kancelarii Mishcon De Reya.
Książę Walii zatrudnił Fionę Shackleton z Farrer & Co.
Mają reputację bezkompromisowych i pewnie dlatego zostali zatrudnieni.
Obawiam się, że nastroje wciąż są wzburzone po tamtym wywiadzie
i trudno będzie utrzymać emocje na wodzy.
Tak.
Potrzebujemy mediatora.
Kogoś, komu obie strony będą ufać.
Może radcy majestatu.
Na myśl przychodzi lord kanclerz.
Lub baronowa Chalker.
Douglas Hurd jest na emeryturze. Byłby świetny.
A pan?
Ja?
Świetnie się pan spisał w Irlandii Północnej.
Trudno o kogoś takiego jak pan.
Kogoś, kogo łatwo polubić, komu łatwo zaufać.
Jako premier jest pan najbardziej zajętą osobą w kraju,
ale czy może pan to rozważyć?
Działanie w naszym imieniu?
Jako pośrednik?
Orędownik.
Arbiter.
Zabrakło mi słów.
Chłopak z Brixton, którego nie chcieli na kierowcę autobusu,
poproszony o mediację w książęcym rozwodzie.
Przez królową.
Spodobało mi się, gdy użyła słowa „arbiter”.
Jedna czy dwie?
Dwie.
Wiesz, że zawsze tak o sobie myślałem.
Wszędzie dookoła rozemocjonowani gracze,
głośno dochodzący swoich racji,
a pośrodku ja, spokojny, cichy, rozsądny.
Wracam do Huntingdon. Zobaczymy się w weekend?
Postaram się.
Dzieci chcą cię zobaczyć.
Wszyscy chcemy.
To zależy od pracy.
Tak.
Oczywiście.
Myślę, że to szczytny cel.
Tymczasem szefostwo British Gas przyznaje,
że redukcja 11 000 miejsc pracy w zeszłym roku…
Para numer 12.
Sprawa numer 502, rok 1996.
Lawson i Lawson.
Najgorsze jest to, że wraca do domu, gdy już robi się jasno.
Pracuję na zmiany.
Jeżdżę ciężarówką.
Śpi cały dzień, pracuje całą noc.
Taką mam pracę.
Utrzymuję rodzinę.
To jego powiedzonko.
Co ci po rodzinie, gdy nigdy jej nie widzisz?
A to jej.
Błagałam go, żeby brał mniej zmian.
Trzy, nie pięć w tygodniu. Ma pomówić z szefem. Nie robi tego.
Potrzebujemy pieniędzy.
Gdy byłam mała,
rodzina była sednem wszystkiego.
Przepraszam.
Tata zawsze był z nami.
Rozśmieszał wszystkich.
Ciągle mówisz o swoim idealnym ojcu.
W mojej rodzinie
czasami musieliśmy wybierać,
czy opłacić gaz, czy kupić jedzenie.
Nie wiesz, jak to jest, nie mieć nic.
Najlepszym prezentem dla twoich dzieci
byłby czas spędzony z tobą.
Spędzony z ich tatą. Przepraszam.
Niedawno…
powiedziałam tacie,
jak mi było trudno.
Powiedział, żebym wróciła do domu…
do prawdziwej rodziny.
Tak zrobimy.
Dziewczynki będą miały dziadka, skoro nie mają ojca.
Dobrze. Ogłaszam postanowienie
zgodnie ze stosownymi zaświadczeniami sędziów okręgowych.
Następna.
Podobno są korki…
Otworzę.
Bardzo się spóźniłam?
Nie. Wejdź. Powieś płaszcz.
Już tu jest?
Tak, wszystko w porządku. Czeka na ciebie.
- Dobrze? - Tak.
Mark Bolland, Camilla Parker Bowles.
- Witam. - Witam.
Nie wiedziałam, jak wyglądają spin doktorzy.
- Myślałam, że będzie pan starszy. - Może jest młody, ale twardy.
- Tutaj? - Tak, proszę usiąść.
Usiądę tutaj.
- Mark. - Dziękuję.
- Herbaty? - Poproszę.
Z mlekiem?
Bez dodatków. Dzięki.
- Mark? - Poproszę. Dziękuję.
Z mlekiem.
Jeśli mogę, bardzo pani współczuję,
właściwie odkąd pamiętam.
- Niepotrzebnie. - Nie zgadzam się.
Moim zdaniem prasa, i reszta kraju też, była dla pani straszna.
Mało kto lubi…
użalać się nad sobą, ale ludzie nie byli mili.
Chyba zapominają,
że kochając księcia Walii, straciłam wszystko.
I co z tym zrobimy?
Moim zdaniem wybór jest jasny.
Albo zrezygnuję ze związku z Karolem
i zacznę nowe życie, gdzieś na uboczu,
albo będę uparta…
- O nie. - Co?
- Odholują ci auto. - Ono nie jest moje.
Należy do księcia Walii. Do rodziny królewskiej.
Ja się tym zajmę.
Już idę!
Halo?
- Przepraszam. - Czy są tu bardzo surowi?
Nie mam pojęcia. Hilary to załatwi.
Jest jak huragan.
Jest i mundurowy.
Mówiła pani, że albo zrezygnuje ze związku z księciem
i zacznie nowe życie na uboczu, albo…
Albo będę uparta i to zrobię.
Co takiego?
Czy to nie oczywiste?
- Nie chcę tego mówić. - Powinna pani.
Postaram się o oficjalną akceptację. Prawowitość.
Jako jego żony?
Tak.
A zatem również, w przyszłości…
To, kim byłabym, gdybym została jego żoną.
Jest na to słowo.
Nie mogę go wypowiedzieć.
Jakiego słowa?
- Słowa na „k”. - Czemu?
Bo nie mi nie wolno.
Bo nawet rozważanie tego jest zdradą.
O tym właśnie mówimy.
Tutaj, w tym szeregowym domu w Islington,
gdy zakładają blokadę na auto pani chłopaka.
Byłaby pani królową.
Nigdy tego nie chciałam.
Ale po tych wszystkich latach, jaki mam wybór?
Jeśli pozwolę…
żeby ta sytuacja mnie pogrążyła, zniszczyła mnie…
Zgadzam się. Powinna pani spróbować.
Myślę, że gdybyśmy wzięli ślub,
mogłabym mu pomóc.
WIem, jak go uszczęśliwić. Zasługuje na to.
Byłby lepszy w pracy. Kraj na to zasługuje.
Nie mogę patrzeć na tych drani,
na tych jego doradców, którzy na nim żerują.
Zgadzam się.
Zwłaszcza przez ten rozwód.
To, co najlepiej i najszybciej poprawi wizerunek księcia Walii,
to jak najszybszy i jak najbardziej polubowny rozwód.
Zgadzam się. Kraj ma dość tej wojny.
Serdecznie dość.
Dianie nie założyliby blokady, co?
Zatrzepotałaby rzęsami, uśmiechnęła się
i wszyscy by jej ustąpili.
Czemu nie pokaże pani twarzy? Może coś się zmieni.
Z moją zniszczoną skórą, niewyrównanymi brwiami i łupieżem…
Nie czytał pan tego tekstu.
Czytałem. Przykro mi.
Zajmę się tym wszystkim. Obiecuję.
- Spotkamy się ponownie? - Tak. W porządku.
- Świetnie. - Lepiej przestawię auto.
Tak.
- Miło było pana poznać. - Wzajemnie.
Patrz, już idzie. Mówiłam, że to zajmie chwilę.
Witam panów.
- Bardzo mi przykro. - Nie szkodzi.
Gdybym natychmiast odjechała,
mogliby mnie panowie puścić?
- W porządku. - Dziękuję. To miło. Przepraszam.
I będzie po sprawie.
Polubiłam go.
Też go polubisz.
Kogo?
Tego spin doktora.
Powinieneś go poznać.
Po co?
Żeby cię zbadał swoim spinoskopem.
Boże, rozśmieszasz mnie.
Nie tylko.
Dwa filary udanego związku.
Czy ta druga osoba cię rozśmiesza?
I czy cię…
Co?
Nie wiadomo, kto słucha.
Prawda.
Nie powtarzajmy tamtego błędu.
Nie.
Nie powtarzajmy.
Dobranoc.
Grałem też w kilku meczach testowych z Indiami Zachodnimi,
a to jedna z najlepszych drużyn świata.
Zwykle byli dwa razy lepsi od nas.
Grałem bardzo defensywnie…
Wiem, że poproszono pana o pomoc w cywilizowanym przeprowadzeniu rozwodu,
ale jak moja strona ma się zachowywać przyzwoicie,
gdy jej strona otwarcie wypowiedziała nam wojnę?
Może księżna, prosząc na wstępie o tak dużą kwotę,
chce sobie zapewnić przyszłą niezależność.
Zamiast ryzykować sytuację,
w której byłaby od pana zależna przez dłuższy okres.
W pewien sposób to,
że nie chce wypłacanych bezterminowo alimentów
mogłoby uwolnić was oboje.
Obawiam się, że to dobrze świadczy o panu,
nie o Dianie.
Żądanie takiej kwoty ma mnie zrujnować.
Księżna wykorzystuje każdą okazję, która może mnie zniszczyć.
Zachęcam tylko, żeby był pan elastyczny
w interpretowaniu działań księżnej i jej motywacji.
Gdy ona będzie elastyczna, ja też taki będę.
Mówi pan o elastyczności. Nie znam drugiej tak nieustępliwej osoby.
Cóż, po długiej i, moim zdaniem, owocnej rozmowie,
mogę potwierdzić, że Jego Wysokość
jest gotów omówić wypłacenie pokaźnej kwoty.
Pod jednym warunkiem.
Miałaby pani już nigdy nie mówić publicznie
o małżeństwie ani o monarchii
w sposób, który mógłby wyrządzić szkody.
Jeśli liczy, że udławię się złotym kneblem,
ta kwota powinna mieć osiem cyfr i zaczynać się od trójki.
Podczas negocjacji warto pamiętać,
że często mówi się dwoma językami.
Jest język stawianych żądań i to, co tak naprawdę się przez nie mówi.
Wolę ignorować pierwszy i skupić się na tym drugim.
Zespół księcia mówi: „Chcemy, żeby była pani szczęśliwa.
I bezpieczna.
Chcemy, żeby wszystko odbyło się cicho i prywatnie.
I z godnością”.
Ścigam cię od zjazdu z autostrady.
- Miło panią widzieć. - Mów mi Camilla.
Patrz, co znalazłam po drodze.
Wasza Wysokość.
Ogłuszający chór mówi mi, że mam pana zatrudnić,
i że diametralnie zmieni pan nasze życie.
Pani Parker Bowles była panem zachwycona.
Rano zadzwonił John Wakeham,
mówiąc, że był pan nieoceniony w Komisji Zażaleń Prasowych.
To bardzo miłe. Nie mam specjalnych mocy.
Po prostu czytam gazety i oglądam telewizję, jak wszyscy.
Ale moim zdaniem nastąpił punkt zwrotny.
Księżna Walii została uznana za nielojalną,
bo udzieliła tego wywiadu Panoramie, co może państwu pomóc.
Jak?
Pokażecie się jako jej przeciwieństwo.
Jako rozsądni ludzie.
W trwałym, ustabilizowanym, dojrzałym związku.
Ale najpierw musi pan zakończyć rozwód.
Inaczej nie zyska pan sympatii i szacunku.
Zgoda.
Proszę porozmawiać z prawnikami.
Niech wypracują hojną ugodę.
Proszę nie zniżać się do jej poziomu i to skończyć.
Potem skupimy się na państwu
i zaczniemy przedstawiać panią Parker Bowles publice.
Poznaliśmy się, bo została higienistką w moim gabinecie.
Moje życie nigdy nie było zbyt stabilne,
więc gdy Mark się mną zainteresował,
pochlebiło mi to.
Zaczęliśmy się spotykać.
Zawsze chciałem mieć dzieci, po prostu nie poznałem właściwej kobiety.
Kiedy przede mną uklęknął, wyobraziłam sobie, jak mówię mamie.
Zawsze mi wypominała moje nieudane związki.
„Kogo masz dzisiaj?”, pytała.
„Mam się uczyć jego imienia?”
Pomyślałam: „Teraz jej pokażę”.
Chciałem zacząć zaraz po ślubie.
- Nie rozmawialiśmy o dzieciach. - Nie chciała wiedzieć.
Miałam tylko 24 lata.
Chciałam poczekać.
Zaczęła wychodzić.
Raz czy dwa razy w tygodniu. Żaden problem.
Tak? Nie sądzę.
Potem coraz częściej.
Nie kładł się. Czekał na mnie.
Jakbyś mnie unikała.
Jak rodzic.
- Zacząłem się stresować. - Jak policjant.
Podsłuchiwał moje rozmowy. Przeglądał moje listy.
Chciałem tylko założyć rodzinę.
Para numer 23.
Sprawa numer 1044, rok 1996.
Turner i Turner.
Dziękuję.
Nie mogłam sobie poradzić.
Dusiłam się pod tym jego ciągłym nadzorem.
Może niektórzy ludzie nie nadają się do małżeństwa?
Ty na pewno.
Czy któraś ze stron pragnie wnieść sprzeciw co do postanowienia
lub złożyć wyjaśnienia w kwestii kosztów?
- Nie. - W porządku.
Dobrze. Ogłaszam postanowienie
zgodnie ze stosownymi zaświadczeniami sędziów okręgowych.
Następna, proszę.
Premier, Wasza Królewska Mość.
Wasza Wysokość.
Wyczuwam pogodny nastrój.
Nastąpił postęp w negocjacjach między księciem i księżną.
Dobra robota.
Jakim cudem się panu udało?
To nie moja zasługa.
Przełom nastąpił dzięki księciu Walii,
który zaczął naciskać, żeby jak najszybciej zakończyć tę sprawę.
Zaproponował jednorazową kwotę 17 milionów funtów
oraz doroczne stypendium w wysokości 400 000 funtów,
na utrzymanie biura księżnej i koszty podróży.
Jaki jest następny krok?
Wspólna deklaracja prawników obu stron,
a także deklaracja pałacu Buckingham.
Trzeba złożyć odpowiedni wniosek,
a ostateczna rozprawa odbędzie się w zwykłym sądzie.
Procedura jest taka sama jak w wypadku tysięcy innych rozwodów.
To smutne.
To było największe wesele naszych czasów.
I tak się skończyło.
Gdy będziemy zadowoleni ze wstępnej wersji,
wyślemy ją księżnej do przejrzenia.
Uznaliśmy, że powinna być krótka.
Potwierdza ustalenia o opiece naprzemiennej
i mówi o przyszłej roli księżnej Walii jako osobnym podmiocie.
Proszę.
…to samo, ale musimy upewnić się, że jest równe.
Proszę tu podpisać.
KAROL 9 VII 1996
Halo?
Dzwoni Jej Wysokość Królowa.
Dziękuję.
Mamo.
Rozumiem, że już po wszystkim.
Tak.
Mam nadzieję, że przyniosło ci to, jeśli nie szczęście, to ulgę.
Nie wiem, co czuję.
To nie ulga.
Poczyniłam niezbędne przygotowania.
Wypłacimy Dianie pieniądze z naszego prywatnego funduszu.
Dziękuję.
Chłopcom pomoże zakończenie tej wojny.
Tak.
Dianie też nie było łatwo.
Nie.
Dziękuję.
- Wymieniłaś obrazy? - Wiele rzeczy się tu zmieniło.
Co tu robisz?
Przyjechałeś po kolejne meble?
Na ostatnią chwilę wprowadziłeś jakąś podłą zmianę do ugody?
Sam nie wiem, co tu robię.
Wiem tylko, że…
wsiadłem rano do auta, które praktycznie samo tu przyjechało.
Gdybym wiedziała, założyłabym suknię zemsty.
Nie nosisz ich codziennie od separacji?
Takie odniosłem wrażenie, czytając gazety.
Moim zdaniem taka jesteś jeszcze piękniejsza.
Nieprzygotowana?
Naturalna.
Przestań.
Wciąż się rumienisz.
Jak za pierwszym razem.
Tylko przy tobie. Szału można dostać.
Gdy powiesz coś choć trochę miłego.
Pewnie zbyt rzadko to robiłem.
Mówiłem miłe rzeczy.
Tak.
Widać, że rozwód ci pasuje.
Tobie bardziej.
W końcu masz wszystko, czego chciałeś.
Żaden rozwodnik nigdy nie będzie miał wszystkiego.
Zawsze będzie niczym…
pęknięty wazon.
Błagam.
To nie moja sprawa, ale…
słyszałem, że kogoś poznałaś.
To chyba przeszłość. Niestety.
Wystraszyłam go. Biedactwo.
Przykro mi.
Jak te orzechy?
Jak tektura.
Leżą tam od miesięcy.
Jesteś głodny?
Trochę.
Mogę sprawdzić, czy mam coś w kuchni.
W porządku.
Pamiętasz, gdzie jest?
Kuchnia?
O czym ty mówisz? Żyłem tu szczęśliwie całe lata.
Jest tam.
Naprawdę?
Nigdy nie byłeś tu szczęśliwy.
Byłem tu szczęśliwy przez pięć lat.
Nigdy.
Twoim zdaniem ile?
Może rok.
Bzdura.
Już po rozwodzie. Kogo to obchodzi?
No dobrze. Mam jajka, grzyby.
Zaczęłam jeść cebulę, gdy się rozstaliśmy. Jest szynka.
- Mogę zrobić omlet. - Świetnie.
O rety.
To niewykonalne.
Darren zostawia mi kartki.
Przylepne kartki z instrukcjami.
Rozumiem.
Nieważne. Zmienili menu.
Zjemy jajecznicę.
- Dobrze. Wystarczy? - Tak. Idealnie.
Czemu nie jemy wyłącznie jajecznicy?
I czemu nigdy nie jedliśmy w kuchni?
Ale zabawa.
Tyle rzeczy moglibyśmy robić inaczej.
Za drugim razem.
No dobrze.
Skoro już tu jesteśmy.
Analiza naszego małżeństwa.
Inspekcja.
Bez osądów, bez kłótni, tylko…
powiedzmy sobie wszystko.
Autopsja.
Nie mów tak.
Czemu nie? Małżeństwo jest martwe.
Podpisaliśmy akt zgonu.
To jest autopsja.
Nigdy tego nie robiliśmy,
bo nie chciałeś sam spędzać ze mną czasu.
- Zawsze otaczałeś nas innymi ludźmi. - Bo byłaś bardzo wycofana.
Bardzo nieśmiała.
Myślałem, że towarzystwo pomoże.
Tak, ale to było towarzystwo dla ciebie.
Nie towarzystwo dla mnie.
Mogłam wyjść ze swojej skorupy.
Potrzebowałam pewności siebie, płynącej z twojej miłości.
W porządku. Moja wina.
Ale nie ułatwiałaś mi tego.
Nie.
Byłam trudna.
Czułam się skrzywdzona.
Chciałam zwrócić twoją uwagę.
To ci się udało.
Przepraszam. Na pewno często czułeś się atakowany.
Dziękuję.
Ja też przepraszam.
Za wszystko.
Na nas obojgu ciążyła wielka presja.
Byliśmy tacy młodzi.
Ja byłam. Ty nigdy nie byłeś młody. Nawet kiedy byłeś młody.
Przepraszam. To zabrzmiało wrednie.
Może nie powinniśmy tego robić. To denerwujące.
Wiesz, że między nami zawsze była miłość?
Tak.
I szacunek.
W pewnym sensie pasowaliśmy do siebie.
Idealnie.
W tym rzecz. Cały świat miał nas za idealną parę.
Ale nie idealnie zakochanych.
Bo byłeś zakochany w innej.
Mam prośbę.
Możemy używać jej imienia?
Dzisiaj.
W Camilli.
Dziękuję.
Nie miałam szans.
Camilla też nie.
Wszyscy chcieli wyłącznie
bajkowej wersji nas.
Przez jakiś czas to była bajka, prawda?
Jak mogliśmy wszystkich rozczarować?
Publicznie skakaliśmy sobie do gardeł.
Atakowaliśmy się na paskudne sposoby.
To, co mówiłaś w tym wywiadzie.
O tym, że nie nadaję się na króla. Wiedziałaś, jak to na mnie wpłynie.
Chodziło o to, że jako król nie będziesz mógł robić innych rzeczy.
Takich, które cię uszczęśliwią.
Takich, do których bardziej się nadajesz.
Nie nadaję się na króla?
- Nie to powiedziałam. - Urodziłem się do tej roli.
Chyba nigdy nie słyszałem
czegoś tak brutalnego.
Przekręcasz moje słowa. Zostań.
Powiedziałaś to o naszym synu.
Wolałabyś, żeby nie odziedziczył tronu.
Jaka matka życzyłaby tego dziecku?
To szalone, ile wycierpiałeś.
Nic, tylko czekasz. Wyczekujesz.
Jesteś taki nieszczęśliwy.
To nie przez czekanie!
To przez bycie mężem kogoś, kto chce mnie zniszczyć!
Nie rób tego.
Czemu w ogóle wżeniłaś się w tę rodzinę?
Bo nie brałam ślubu z rodziną.
Tylko z tobą, bo cię kochałam.
Urodziłam syna, żebyśmy mieli rodzinę.
A nie dziedzica tronu.
Mogłabym cię spytać o to samo.
Czemu się ze mną ożeniłeś?
Bo nie miałem wyboru.
Spytaj moich rodziców.
Wiedzieli, że kocham kogoś innego.
No i proszę.
Być może wiedzieli też…
że młodsza, popularna żona pomoże ci odnieść sukces.
Czy wciąż jest popularna teraz, gdy wszyscy widzą, jaka jest?
Moją popularność przejął William.
Którego wszyscy woleliby jako króla zamiast ciebie.
Wiesz, przyszedłem tu dzisiaj,
nękany poczuciem winy i niepewnością…
Smutny z powodu tego, co stracił kraj.
Skruszony moją rolą w tym wszystkim.
Ale wychodzę stąd wyzwolony.
I całkiem pewny, że dopiero teraz, gdy jestem od ciebie wolny,
gdy rodzina jest od ciebie wolna, ktokolwiek zdoła znaleźć szczęście
i stabilność, które umykały nam od 16 lat.
Dziękuję.
Para numer 31.
Sprawa numer 5029, rok 1996,
Jego Wysokość książę Walii
i Jej Wysokość księżna Walii.
Strony mieszkały osobno przez dwa lata
przed złożeniem wniosku,
a pozwany akceptuje wyrok.
Czy któraś ze stron pragnie wnieść sprzeciw co do postanowienia
lub złożyć wyjaśnienia w kwestii kosztów?
W porządku.
Ogłaszam postanowienie
zgodnie ze stosownymi zaświadczeniami sędziów okręgowych.
Proszę o opuszczenie sali. Dziękuję.
WYSOKI TRYBUNAŁ REJESTR WYDZIAŁU RODZINNEGO
PAŁAC KENSINGTON LONDYN
Niektórzy twierdzą, że monarchia nie ma związku ze współczesnym życiem.
Jak widać, wiele osób się z tym nie zgadza.
Wychodzą w promieniach słońca, przy akompaniamencie dzwonów.
Tłum daje wyraz uwielbieniu i dumie.
Aleja wypełnia się ludźmi niczym termometr rtęcią.
Nie ma wątpliwości, że tę parę łączy szczęśliwa miłość.
Tak silna, że przez jeden inspirujący dzień
cały naród może zapomnieć o problemach i życzyć im wszystkiego najlepszego.
Napisy: Krzysiek Ceran