Nazywam się Mario Brenna.
Mam 40 lat. Jestem fotografem.
Pracuję w reklamie i modzie,
ale mamy teraz szalony popyt na zdjęcia znanych ludzi.
Wszyscy chcą mieć zdjęcia celebrytów. Zdjęcia sław.
Niczym nie różnią się od nas. To ludzie tacy jak my.
Popełniają błędy tak jak my.
Stare zasady już nie obowiązują.
Teraz nie ma żadnych zasad. Każdy walczy o swoje.
Ludzie płacą sto, nawet dwieście tysięcy dolarów
za najlepsze zdjęcie.
Ale trudno zrobić najlepsze zdjęcie.
Trzeba być jak myśliwy.
Jak zabójca.
Konkurencja jest...
niewiarygodna.
Trzeba mieć wyobraźnię. Być kreatywnym.
Podejmować ryzyko.
Ja ryzykuję bardziej niż ktokolwiek inny.
Dlatego jestem najlepszy.
I dlatego Mario Brenna jest równie znany, jak ludzie, którym robi zdjęcia.
Nazywam się Duncan Muir.
Mam 57 lat.
Jestem fotografem.
Mam studio w Ballater, niedaleko Aberdeen w Szkocji.
Duncan!
Jest po dziewiątej!
Zajmuję się głównie tradycyjnymi portretami.
Śluby, rozdania dyplomów i tym podobne.
Ale najbardziej lubię, i jestem z tego znany,
robić zdjęcia rodziny królewskiej.
Dalej. Masz dużo miejsca.
- O tak? - Idealnie.
Stój!
Jestem wszędzie tam, gdzie królowa.
Jedzie. Szybko.
Miło mi tu być.
To wyjątkowa dama.
Żona czasem żartuje, że kocham królową bardziej niż ją.
Faktycznie, kocham królową. Jestem jej dumnym poddanym.
Mam dość ludzi krytykujących rodzinę królewską.
Gdyby tylko spróbowali robić to, co oni.
Zawsze wypełniają obowiązki.
Zawsze punktualni, każdemu powiedzą coś miłego.
Czy królowa mnie zna?
Nie powiedziałbym. Ale uśmiecha się na mój widok.
- O, tu jesteś, Duncan. - Proszę pani.
Nigdy cię to nie męczy?
Skoro pani nie, to i mnie nie.
Wykluczone.
To dla mnie? Dziękuję bardzo.
Sprawia, że łączy nas z nią pewna wyjątkowa więź.
Jednoczy podzielony kraj, bo wszyscy ją podziwiamy.
Niewielu ludzi tak może.
Będzie nam jej bardzo brakowało, kiedy odejdzie.
DWA ZDJĘCIA
Wiem, że mamy drobne opóźnienie,
a niektórzy z państwa mają spotkania.
Na szczęście zostały nam tylko trzy punkty.
Mamy raport na temat królewskiej strony internetowej.
Dziękuję.
Robin.
STRONA INTERNETOWA MONARCHII
Z radością donoszę, że www.royal.gov.uk wystartowała w marcu
i co tydzień loguje się na nią około miliona osób.
- Co tam robią? - Logują się.
Nie chodzi o okręty, babciu.
Poza tym gratulujemy księciu Walii,
nowemu patronowi Królewskiego Kolegium dla Niewidomych,
Walijskiej Opery Narodowej
i Muzeum Witrażu w Ely.
Natomiast księżniczka
została patronką Królewskiego Kolegium Pediatrii.
To wszystko?
Nie, został nam jeszcze punkt dwunasty.
Napisałeś tylko „poufne”.
- Owszem. - Dlaczego?
Obawiam się, Wasze Królewskie Mości i Wasze Wysokości,
że musimy porozmawiać o Dianie, księżnej Walii.
Na litość boską.
Wygląda na to, że zaraz po tym,
jak przywiozła książęta z ich wakacji na południu Francji,
wróciła do Paryża,
żeby potajemnie spędzić tam weekend z Dodim Fayedem.
Oczywiście jako rozwódka i osoba prywatna ma wszelkie prawo
robić, co chce.
Ale ten rozwój sytuacji wzbudził niepokój, tak w nas, jak i w rządzie.
Rozważmy scenariusz,
w którym przyjaźń między księżną Walii a Dodim Fayedem
zmienia się w poważny związek.
Mogłoby to zaszkodzić rodzinie królewskiej nie tylko wizerunkowo.
Pojawiłyby się też obawy, że jego ojciec wykorzysta księżną Walii
jako środek nacisku, stawiając rząd w niekorzystnym położeniu.
Jak? Nie rozumiem.
Bo skoro rodzina Fayedów jest dostatecznie dobra
dla byłej żony następcy tronu i matki kolejnego króla,
to czemu rząd miałby mu odmawiać brytyjskiego obywatelstwa,
o które tak usilnie zabiega?
- Dokładnie. - Ta dziewczyna...
Gdzie teraz jest?
Chcę usłyszeć raport.
Dodi i księżna.
Udało się?
Na to wygląda, proszę pana.
Nie!
Dużo rozmawiają i śmieją się.
Rozmawiają? A na co to komu?
Coś jeszcze?
Śpią ze sobą?
Nie wiem, proszę pana.
Daj pokojówkę do telefonu.
- Proszę pana? - Pokojówkę.
Wezwij ją.
Tak jest.
Bianca?
To szef.
Panie Mohammed?
Czy relacje pana Dodiego z księżną są intymne?
Wiesz, o co pytam.
Nie wiem, ale śpią w jednym pokoju.
Co?
W jednym pokoju? Na pewno?
Tak, proszę pana.
Z jednym łóżkiem.
Dziękuję.
Jak znajdę dobrego paparazzi?
Nie byle idiotę z teleobiektywem.
Najlepszego fotografa w basenie Morza Śródziemnego.
Jakie masz plany na resztę lata?
Stąd wracam do Londynu.
Zobaczyć chłopców, zanim pojadą z ojcem do Balmoral.
Potem jadę do Bośni w sprawie min.
Ale wciąż będę miała czas.
Chłopcy wrócą ze Szkocji dopiero 31 sierpnia.
A ty? Jakie masz plany?
Miałem brać ślub.
Pamiętasz?
No tak.
A teraz?
Teraz chyba nie wezmę.
Przykro mi.
Wie o nas?
Polecę do Los Angeles, kiedy będziesz w Bośni.
I jej powiem.
To odważne.
Nie tak odważne jak chodzenie po polach minowych w Bośni.
Wiesz coś o nich?
- Nie. - Są ogromnym problemem.
Poza tym, że miny zabijają tysiące ludzi, często dzieci,
osoby, które przeżyją wybuch, często są ostracyzowane
z uwagi na okaleczenia i rany.
To straszne.
Ken Rutherford zainteresował mnie tym tematem.
Założył Grupę Ocalałych po Wybuchu Miny.
Jego jeep najechał na minę w Somalii.
Stracił obie nogi. Powiedział mi: „Każdy ocalały ma w głowie datę.
Dzień, gdy nadepnął na minę. Moja to 16 grudnia 1993”.
A ja mu powiedziałam: „Moja to 29 lipca 1981.
Mój ślub”.
Rety.
- Przynajmniej wciąż masz nogi. - Mam.
Gdybyś je straciła,
to byłaby prawdziwa zbrodnia.
Tak myślisz?
Zawsze myślałam, że ręce mam ładniejsze.
Tak...
Trudno wybrać.
Wiesz, co ty masz najlepsze?
Oczy?
Nie, ale podobają mi się twoje oczy.
Kartę kredytową?
Nie.
Ale podoba mi się twoja karta.
Twoje dłonie.
Czemu akurat one?
Męskie dłonie są bardzo ważne.
Tak jak usta. Muszą mieć odpowiednią temperaturę.
Czy moje ją mają?
Nie wiem.
Muszę sprawdzić.
Tak.
Boże.
- Co pijesz? - Krwawą Mary.
Dzięki, John.
- Witaj z powrotem! - Cześć.
Oto i on, Casanova we własnej osobie.
Don Juan, Omar Sharif. Dodi-Dodi?
Jak tam, tato?
Fellowes.
Tak.
Dziękuję. Informuj mnie na bieżąco.
Wróciliśmy!
Ręce do góry! To napad!
Przesuń się.
Tu jest dwójka. Dziękuję bardzo.
- Nie. Musisz to zrobić. - Wcale nie.
- Karta-stół... - Poczekaj!
Ja też wygrałem.
Nie znasz zasad.
- Znam zasady. - Uważaj, bo się wścieknie.
Proszę pani, telefon. Pan Fayed.
- Nie teraz. - Mówi, że to pilne.
Takie czerwone pudełko.
Naciskasz guzik i wszystkie karty wylatują.
Za każdym razem ciągniesz tyle samo kart?
Mam mało czasu.
Wiem. Jesteś z chłopcami.
Dzwonię, żebyś wiedziała,
że podobno zrobiono nam zdjęcia na jachcie.
Ktoś oferuje je gazetom.
Nikt o nas nie wiedział.
Wiem. To nie ma sensu.
Kiedy się ukażą?
Nic więcej nie wiem.
Zadzwonię, gdy się dowiem.
Zdjęcia kupiła redakcja Sunday Mirror.
O ile nam wiadomo, zapłaciła 250 000 funtów.
Redakcje nigdy się tak nie licytowały.
The Sun i Daily Mail zapłaciły po 100 000, żeby móc przedrukować zdjęcia.
Co na nich jest?
Na kilku z nich para się całuje.
Wiemy, kiedy się ukażą?
W niedzielę.
Publikację poprzedzi kampania reklamowa w telewizji.
Obawiam się, że te zdjęcia będą wszędzie.
Harry, tata tu jest.
Może was tak nie cieszyć to, że mnie zostawiacie?
Nie o to chodzi.
Cieszy was wyjazd do ukochanej Szkocji.
Pełnej deszczu i martwych zwierząt.
- Jak wy to znosicie? - Lubimy to. Jest fajnie.
Fajnie.
A ty będziesz...?
W Bośni w sprawie min.
A potem?
A potem przez kilka dni z przyjaciółmi.
Z Dodim?
Może wrócę na jego jacht.
Co?
Jest dziwny.
Nie jest dziwny. Jest uroczy. Ma dobre zamiary.
Musimy iść.
No już, szybko.
Szybko.
Harry, on czeka.
- Nikt nie tuli jak ty. - Szybko.
Przytul mnie!
Naprawdę? To krótki wyjazd.
Trzy tygodnie. Cała wieczność.
Potrzebuję dobrego tulasa.
- Dobrze - Porządnego.
Trzymam torbę.
Dzwoń codziennie.
- Dobrze. - Słowo?
Słowo.
- Jak tam? - Cześć, tato.
- Jeszcze raz. - Dobrze?
- Dobrze. - Nie puszczę cię.
Chodź, pobawisz się.
Tak ci ładniej.
- Idealnie. - Zapiąłeś pasy?
Palce.
Wszystko dobrze?
Czekają, aż zniknę im z oczu.
Za kilka dni będą za tobą tęsknić.
Masz ciekawe plany na lato?
Słyszałem o Bośni.
W kwestii min.
Brawo. Jestem z ciebie dumny.
Dziękuję.
Mam pewną...
prośbę.
Nie byliśmy najlepszym małżeństwem, ale czy...
możemy być najlepsi w tym?
Chyba tak.
Nie tylko dla nich. Dla nas też.
Nie została z wymarzonym mężczyzną,
ale został jej wymarzony przyjaciel.
Ktoś dużo ważniejszy od przyjaciela.
Wspólnik.
„W porządku”, powiedziała,
uśmiechając się dzielnie, choć zajęła drugie miejsce.
Bądźmy najlepszymi rozwodnikami.
Dziękuję.
- Czemu? - Przestań.
Cześć.
Dzień dobry. Pan Dodi prosił, żebym to pani dał.
Telefon satelitarny. Żeby mogli państwo pozostać w kontakcie.
- Rozumiem. - Gdyby coś się wydarzyło.
- Dobrze. - Do widzenia.
CZAS ZAKAZAĆ MIN PRZECIWPIECHOTNYCH
Dziękuję za przybycie. Oto pan ambasador.
- Miło mi. - Dziękuję za zaproszenie.
Dobrze. Gotowi?
To burmistrz, pan Begović.
Witamy. Pani wizyta wiele dla nas znaczy.
Baliśmy się, że po zakończeniu wojny świat o nas zapomni.
Ale praca dopiero się zaczyna.
To prawda.
Witamy.
- Chcą pokazać pani wioskę. - Proszę.
Cześć, tam na górze.
Zbierał z ojcem drewno. Nagle rozległ się huk.
Od jak dawna ma protezę?
Wczoraj znaleźli tu minę.
- Niedzielne gazety. - Dziękuję.
Ta wybucha, kiedy się na nią nadepnie.
Mina odłamkowa ma...
Rozrzuca dookoła małe kawałki plastiku.
Po tym, jak go obudziłeś w środku nocy?
Jasne. Było śmiesznie. To była świetna noc.
- Do dzieła. - Biegiem.
Chodź.
Proszę pamiętać. W razie wątpliwości
proszę się nie ruszać i wezwać nas na pomoc.
Wasza Wysokość.
Ma pani chwilę?
POCAŁUNEK
Obawiam się, że to aż 11 stron.
Redakcja Sunday Mirror ma w sumie 78 zdjęć,
które są przedrukowywane na całym świecie.
Paris Match zapłacił milion franków.
Obiad.
The Globe, amerykański tabloid...
POCAŁUNEK
...zapłacił ponad 200 000 $.
DIANA, PRAWDZIWA KOBIETA
Zdjęcia przyniosły oszałamiające zyski.
DODI SIĘ OŚWIADCZY?
Teraz, gdy fotografowie wiedzą, że to może przynieść fortunę,
zainteresowanie życiem księżnej raczej nie minie szybko.
Diana.
Można by jej pożałować...
gdyby nie budziła takiej złości.
Diano!
Panie i panowie,
wojna w Bośni i Hercegowinie dobiegła końca.
Ludzie próbują wrócić do normalności, ale nie mogą,
bo w ziemi kryją się setki tysięcy min przeciwpiechotnych.
Co 20 minut gdzieś na świecie
ktoś zostaje okaleczony lub ginie, bo wszedł na minę.
Diano, czy królowa wie o twoim chłopaku?
Nie zbaczajmy z tematu, dobrze?
Jesteś zakochana?
Możemy trzymać się tematu min?
Bez osobistych pytań.
A William i Harry? Co oni myślą o twoim nowym chłopaku?
To ta niespodzianka?
Wyjdziesz za Dodiego?
Co po Bośni? Egipt?
Co na to książę Karol?
Wystąpisz w filmie Dodiego?
- Proszę... - Zamieszkacie razem?
- Czy to tylko romans? - Ustatkujesz się?
Czy on dobrze całuje?
Dziękuję.
Współczuję jej jako spec od wizerunku.
Trzy dni nagłaśniała los ofiar min.
To ten przekaz miał pójść w świat.
Ale wszyscy pytają tylko o Dodiego Fayeda.
To nie jest najgorsze.
Co może być gorszego?
Pojawiają się wieści, że pan Fayed...
jest zaręczony z kimś innym.
Co?
Z kalifornijską modelką Kelly Fisher.
Jej prawnik pozywa pana Fayeda za złamanie umowy,
więc mogę zaryzykować stwierdzenie,
że ta sprawa nie ucichnie szybko.
Boże.
Ale w dziwny sposób
daje nam to pewną szansę.
Jadąc tu,
uderzyło mnie to, że ścierają się tu dwie odmienne kultury.
Saint-Tropez.
Szkocja.
Skandal.
Godność.
Nieodpowiedzialność.
Obowiązek.
Samolubność.
Zasady.
Księżna z tabloidów zestawiona z...
księciem z gazet.
Co pan na to, żeby odpowiedzieć własnym zdjęciem?
Pan z książętami.
Chyba wszyscy mają dość zdjęć.
Wydarzenia tego tygodnia pokazały,
jaka jest siła zdjęcia.
Jak mam to wytłumaczyć chłopcom? Jak mam to zrobić sobie?
Zresztą Dianie i mnie dobrze się teraz układa.
Powinienem ją teraz wspierać.
Pewnie nie widział pan dzisiejszego Daily Mail.
Czemu?
Może pan zawarł rozejm z księżną Walii,
ale pomimo tego dała znać swojemu ulubionemu dziennikarzowi,
że spędził pan ostatni weekend sam z panią PB
i nie chciał wziąć ze sobą chłopców, gdy wrócili z wakacji.
Nie zrobiłaby tego.
Jeden weekend.
Jeden!
Uważam, że powinniśmy jakoś zareagować.
Jak mam przedstawić ten pomysł chłopcom?
Nie cierpią takich rzeczy. Nie winię ich.
Powiedzmy, że to układ.
Że zgodziliśmy się na te zdjęcia,
żeby zostawili nas w spokoju na resztę wakacji.
Pytanie brzmi,
gdzie znaleźć godnego zaufania fotografa.
Czy jeszcze jacyś się ostali?
Cudownie, panie McGettigan. Jeszcze jedno.
Dobrze. A teraz jedno z panią McGettigan.
Gdzie mam stanąć?
- Po lewej, proszę. - Po lewej.
Ustawisz lampę?
Proszę się przysunąć.
Bardzo dobrze. Pozowała pani kiedyś?
Przepraszam na chwilę.
Duncan Muir.
Tak, to ja.
Witam pana.
- Masz wszystko? - Tak, to wszystko.
- Wszystko? Na pewno? - Tak.
Dobrze. Duncan...
Tak.
Uspokój się. Stresuję się przez ciebie.
- Na razie. - Powodzenia.
Powodzenia.
- Dlaczego musimy to robić? - Bo...
- Kumple będą się śmiać. - Właśnie.
W to akurat wątpię.
Będą. Zwłaszcza jeśli będziesz miał kilt i laskę pasterską.
Jak mała pastereczka.
Ojciec pasterz.
Biedny ojciec pasterz zgubił wszystkie owce.
Beznadziejny pomysł.
Bee-znadziejny.
Dobrze, nie musicie zakładać kiltów.
Dobrze.
Dzień dobry, panie Muir. Dziękuję za przybycie.
Dlatego nie ma łososi. Poziom wody jest za niski.
Czy książę mógłby podejść bliżej?
- Widgeon, chodź tu. - Dwie minuty.
- I będzie po wszystkim. - Dobrze.
Chodź.
Cudownie.
Jak się ten pies wabi?
Widgeon.
Cudowne imię.
Może panowie porzucają kamieniami?
- Porzucajmy. - Tak?
- Puść kaczkę. - Widgeon, gotowy?
Psu się podoba.
Odbił się dwa razy.
- Dwa. - Cudownie.
- Raz. Poszło ci jeszcze gorzej. - Super.
- Ten zrobi duży plusk. - Komuś wyjdą trzy?
Książę Harry, koło ojca, proszę.
Chodź tu.
- Dziękuję. - Porozmawiaj z fotografem.
Wspaniale, dziękuję!
Proszę spojrzeć na mnie.
Mamy to.
KILT CI W OKO, DIANO
KSIĄŻĘTA Z BAJKI
Wygląda na to, że odnieśli tryumf.
Chłopcom się to nie podobało.
Nie wątpię.
Ale trudno o bardziej wyrazisty kontrast z wybrykami Diany.
Słyszałeś o ostatnim?
Nie, co zrobiła?
Wczoraj przeleciała 250 kilometrów
helikopterem Harrodsa, żeby odwiedzić wróżkę w Derbyshire.
Przy okazji nastraszyła całą wioskę.
Może chciała, żeby doradziła panu Fayedowi w kwestiach sercowych,
biorąc pod uwagę, że najwyraźniej ma już amerykańską narzeczoną.
Oszczędź mi tego.
Diana zachowuje się coraz bardziej chaotycznie.
Coraz bardziej lekkomyślnie.
Coraz bardziej wymyka się spod kontroli.
Diano!
Zamiast wyciągnąć wnioski z błędów,
znowu poleciała na południe Francji.
Zakładam, że w końcu się uspokoi.
Oby tak było.
Jedyne, czego jej życzę, to żeby znalazła spokój.
Napisy: Krzysiek Ceran