Kumusta naman diyan?
Medyo inis, sa totoo lang.
Kanina, dinala niya ang tulang ginawa niya sa 'kin.
Gaya niya, napakalambing n'on.
Pero medyo mali.
Masyadong sumobra.
Pinaukit niya pa ito sa pilak.
Oo. May tugma ang lahat.
"Pag-ibig" at "kilig," yata.
Oo.
May "karagatan" at "katapatan" din yata.
Naku.
Nasa LA siya para tapusin ang engagement niya,
kung saan napakagulo ng lahat.
Alam ko. Kalat na 'to sa balita.
Kinakasuhan yata siya ni Kelly.
Lagi kaming sinusundan ng press, kaya di kami puwedeng makampante.
Pero sa kabila niyan, natutuwa lang ako sa kaniya.
Sinisiguro niyang okay ang lahat. Inaalagaan ako.
At pansin kong nakakabaliw 'yan,
pero inaalagaan mo ba talaga ang sarili mo gaya ng pinag-uusapan natin?
Sinusubukan naming alisin ka sa kadramahan mo.
Hi, baba.
Alam ko.
Kumusta si Diana?
Mukhang masaya. Nagpapaaraw sa deck.
Mabuti naman.
Kailangan mo lang makipagkasundo at suotan siya ng singsing.
Hayaan mo lang muna ako. Masyado pang maaga.
E di, hayaan mong sabihin ko ang nakataya.
Kung pakakasalan mo siya,
sa isang gabi lang, magiging makapangyarihan ka. Malakas.
Magkakaro'n ka ng pera't kapangyarihan na higit pa sa pinapangarap mo.
At mapapantayan mo na ako.
Kapantay mo?
Talaga?
Paano?
Kasi gagawin kitang kasosyo. Sa lahat.
Sa buong kompanya.
Di mo pa inalok sa 'kin 'yan dati.
Hindi ka pa naman nararapat dati.
Aminin na natin, drama lang ulit ito.
Nagbibigay ng adrenaline ang drama. Nakakaadik.
At, sa maraming paraan, ang kabaligtaran ng ugali ng matanda.
At 'yong mga sinasabi mo tungkol sa mga Al Fayed,
na malambing si Dodi...
Totoo. Napakalambing niya.
Pero medyo naliligaw rin.
At magulo ang relasyon nila ng tatay niya.
Kaya nga.
Dapat ka ba talagang maging malapit sa mga 'yan?
Dapat mo ba silang makilala?
Ang panganib kasi,
ay pag naging normal ang di normal
at makasanayan nang mabuhay sa kabaliwan.
At doon talaga nagkakaproblema.
Alam ko.
Pag ikinasal kayo, mahihigitan nito ang nakamit ko.
Ang Ritz sa Paris. Harrods. Lahat.
Hindi ba't gusto ng mga anak na mahigitan ang tatay nila?
Pagkakataon mo na. Wag mong sayangin.
Magpapa-book na agad ako pabalik kapag puwede na.
Buti naman.
- Bumalik ka na kung sa'n ka nararapat. - Diana!
Bye.
Diana!
Mamili tayo?
At ice cream?
Seryoso ka?
Sige na! Monte Carlo ito.
- Magiging masaya ito. - Hindi.
Puro photographer at mga tao.
Puwedeng dito na lang tayo?
May sasabihin ako.
May sasabihin din ako.
Habang nag-a-ice cream.
Tara na.
Mag-ingat ka.
Salamat.
- Kumpleto na ba? - Oo, tara na.
- Magiging okay ito. - Sige.
Ito. Dito tayo mag-ice cream.
Anong ice cream ang gusto n'yo?
- Vanilla. - Vanilla?
- Pistachio. - Vanilla. Pistachio.
Ano 'yon?
- Ano? - Ano 'yon?
Sabi ko saglit lang tayo rito.
- 'Yan. - Ito? Sigurado ka?
Grabe! Nanalo ka?
May dalawang bagay ako na gustong ihingi ng tawad.
Sa baba lang.
Una, 'yong buong sitwasyon kay Kelly.
Hindi ko alam na gagawin niya...
Oo, maniwala ka sa 'kin, nakakainis
na baka may ibang gusto 'yong mahal mo.
Pero puwede palang magdemanda kapag di ka na mahal ng tao.
Bago 'yon.
Para patas lang, sinabihan ko siya na tumigil na magtrabaho.
Kaya,
nawalan siya ng malaking kita.
Gusto ko ring humingi...
ng tawad...
kung medyo weird ako.
- Di ba? - Medyo stress siguro.
Mahiyain ako,
pribadong tao.
At ayokong nakikita ang buhay ko sa diyaryo.
At 'yong mga pang-iinsulto at panghuhusga nila.
"Iwan ang bolerong babaero"?
"Bakit di makahanap si Di ng mabait na Ingles?"
Pasensiya na.
Grabe na rin ang nararanasan ko.
Nagpapanggap silang kaibigan, pero iniinsulto ako nang paulit-ulit.
Gusto ko na lang lumayo.
Magsimula ulit.
Lumipat sa ibang bansa. Gaya ng...
California.
Mismo.
- Grabe! - Basta malayo sa England.
Sa lugar kung saan puwede maging malaya.
Umupo sa ilalim ng puno
kasama ang gusto mo, habang nag-a-ice cream.
- Diana, puwedeng magpa-picture? - Isa lang.
- Diyos ko, ito na. - Tara na.
- Halikan mo kami, Diana. - Okay, umatras kayo.
Umatras kayong lahat.
- Mahal ka namin! Sige na! - Umatras kayo!
- Tara na. - Tumabi kayo!
Bilis!
- Diana! - Diana!
- Bukas pa kayo? - Bilis!
- Mas ligtas dito. - Sundan mo si Trevor.
- Okay ba ang lahat? - Okay lang ba kayo?
- Pakisara ang pinto sa harap. - Frédéric.
- Ayos ka lang, sir? - Oo.
- Dito muna ako. - Isang karangalan ito.
Ilabas dapat sila.
Oo. May pinto kami sa likod. Hahanapin lang 'yong susi.
Pakibuksan nga 'yon.
Ano'ng nangyayari?
- Dito lang muna siya saglit. - Maiiyak na 'ko.
Mabuti't sa alahasan tayo nakulong kaysa sa iba.
- Wala na ba sila? - Sa ngayon.
May gusto ka ba rito?
Kahit ano?
Saan papunta 'yon?
Wala akong kailangan.
Siguradong meron kahit papaano.
Ayan, maganda 'yan.
Ito?
Diana!
- Tara na. - Kailangan na nating umalis. Tara.
Diana!
- Dodi. - Dodi.
Mr. Dodi, sir. Umalis na tayo.
Mr. Dodi, sir, ngayon na!
Ngayon na, sir!
Dito. Dito lang sa baba.
Si Diana 'yon.
- Nakuha ko. Sa 'yo. - Salamat.
- Puwedeng bilisan natin? - Oo.
Umalis na tayo.
- Diana! - Diana!
Sige, tara na.
Diana!
Hay, grabe!
Diana, sige na!
Diana!
Okay ka lang?
- Heto na. - Salamat.
Ang saya n'on.
- Pasensiya na. - Hindi.
Kasalanan ko.
Di magandang gawin sa huling gabi natin.
Ano?
'Yan ang gusto kong sabihin sa 'yo.
Kailangan kong umuwi bukas.
May aasikasuhin pa ako, at babalik na ang mga bata sa London.
Kaya kinuha ako ng BA flight ng sekretarya ko bukas.
Di ka puwede sa normal na flight.
Sasakay ka sa jet namin.
Ayos lang ako sa normal na eroplano.
Sige na.
Bawal kang tumanggi.
Ipapaalam ko lang kay Papa.
Uuwi na? Agad? Bakit?
Ano'ng nangyari?
May trabaho siya.
Okay lang ba kayo?
Sobrang okay.
- Namili kami kanina. - Okay.
- Singsing ang pinili niya. - Anong klase?
- Gintong bituin. - Okay.
Na puno ng diyamante.
Okay.
Mula sa koleksiyong Dis-Moi Oui.
Grabe!
Ayan na, nagawa mo na!
- Engagement ring 'yan! - Ewan ko.
Siyempre engagement ring 'yan! Ang Dis-Moi Oui ay "Umoo ka."
Anak, konti na lang!
Isa kang Fayed!
Suot na ba niya ngayon?
Patingin ng litrato.
Hindi ko pa nabibili.
Tumawag ako sa store pagkaalis namin.
Wala pa silang stock.
- Meron sa branch nila sa Paris. - E di, dalhin mo siya sa Paris.
Gusto ko, pero gusto na niyang umuwi.
Hindi.
Dalhin mo siya sa Paris at isuot mo na sa kaniya ang singsing.
Pinakamasayang araw ito ng buhay ko!
Alam kong magagawa mo ito.
Anak ko!
Ang anak kong Fayed!
Ba-bye na.
Sige po.
Pumayag siya.
Sasakay tayo sa jet.
Pero dadaan muna tayo sa Paris.
Ano? Bakit?
May gagawin lang ako.
Isang gabi lang.
Sige.
Pero tatawagan ko ang mga bata.
- Oo naman. - Miss na miss ko na sila.
Oo.
Malamang.
Nakakatawang sabihin at gawin niya 'yon.
Sino'ng nagbayad?
Hindi ako, 'yon ang mahalaga.
Naku, Margot!
Mag-picnic kaya tayo ngayon? Sa Glen Muick.
Magandang idea!
Okay lang kaya siya?
Mukha siyang malungkot.
Sa bagay, ako rin
kung binalita ang pribadong buhay ng nanay ko.
Oo, 'yon ang kaibahan ng nanay mo at ng nanay niya.
Lagi itong pinapasa sa bawat henerasyon.
Ilabas kaya natin siya?
Para malibang naman siya.
E, kung...
Pag-isipan mo.
Noong una ni Charles, 13 siya. At 14 yata ako?
Sa edad na 15, huli na si William.
Baka makatulong 'yon.
Puwede paabot ng asin?
Magsisimula na ang pagbaba natin sa Paris-Le Bourget.
Tumawag ang grupo sa baba,
may ilang photographer na naghihintay,
pero gagawin nila ang lahat para mabilis kayong makapasok.
May 20 minuto bago lumapag, sakto lang sa iskedyul.
Salamat.
May mga pribadong concierge service.
May ipadadala ka?
Magtanong sa airport staff.
Wala.
Diana!
Alam mo bang ikakasal na si Dodi nang hinalikan mo siya?
Tingin dito, Diana!
Ano'ng sabi ng mga anak mo?
Uy, Diana!
Paano ang demanda ni Kelly?
- Magandang umaga. - Magandang umaga po.
Halika na.
Diana!
Deretso sa apartment ko.
May mahigpit na utos si Mr. Mohamed.
Sa Villa Windsor muna bago ro'n.
May nakatakdang oras ng tawag si Diana at mga anak niya.
Sa apartment ko muna.
Utos ng papa mong idaan ka muna sa Villa Windsor.
Tumabi kayong lahat.
Atras.
Ano'ng problema?
Wala.
Walang problema.
PRIBADONG ARI-ARIAN BAWAL PUMASOK
Ano 'to? Ano'ng ginagawa natin?
Alam ko. Pasensiya na. Pinilit ng tatay ko.
May tawag ako sa loob ng 45 minuto.
Dadaan tayo sa Ritz bago umuwi.
Makakatawag ka nang pribado ro'n.
Hi, baba.
- Welcome po sa Villa Windsor. - Salamat.
- Kung may tanong kayo... - Hindi, sige, salamat.
Maling idea 'to.
Kalma. Ipakausap mo siya sa 'kin.
Wag ngayon, seryoso. Nainis siyang nag-iba ang ruta.
Pakausap ako sa kaniya!
Gusto ka niyang makausap.
Ayoko siyang kausapin.
Sabihin mong di kaya, di ako puwede.
Mabilis lang.
Hello.
Kumusta ang espesyal kong bisita?
Ayos lang. Pero...
Nagustuhan mo ang villa?
Maganda, Mou Mou, pero...
Binigay sa 'kin 'yan ng Lungsod ng Paris.
Ni Jacques Chirac mismo.
Masayang tumira diyan nang ilang taon ang Duke at Dukesa ng Windsor.
Tamang-tamang bahay 'yan na naghihintay sa perpektong mag-asawa.
Walang kahit ano ang magbibigay sa 'kin ng higit na kasiyahan
bukod sa makita kayo ni Dodi na punuin 'yan ng pag-iibigan at saya.
Ang bait mo naman.
Ang romantiko mo, at gusto kong bumalik sa susunod,
pero aalis na ako kasi tatawag pa ako sa mga bata.
Sige.
Okay. Sige, ba-bye.
Bye.
Wag ka nang makialam.
Maayos naman ang lahat.
Tumutulong lang ako.
Hindi ka nakakatulong. Naiinis na siya.
E di, pakalmahin mo siya.
Puwede ba, hayaan mo na lang ako.
Alam kong mahalaga sa 'yo ito. Pero alam ko ang ginagawa ko.
Sige, henyo. Ba-bye na.
Bye.
Di ba sila matatakasan?
Sige na. Bilisan mo.
- Uy! - Ingat! Baka may mabangga ka!
Bakit ba tayo dumaan dito? Pinag-usapan na natin ito.
- Diyos ko. - Lintik!
Philippe.
- Ang gulo nito. - Alam ko po, pero wala, e.
Oo, pero sumubok ka!
Diana, tumingin ka rito!
Diana!
Okay ka lang?
Pasensiya ka na.
- Trevor. - Wala akong magagawa.
Umalis kayo! Alis! Andar na!
Tabi! Atras!
Siraulo.
Tabi!
Wag. Tabi.
Tumabi kayo.
Diana, sige na!
Sige naman na, Diana!
- Balmoral Castle. - Si Diana ito, kakausapin ko ang mga bata.
Wala na sila, ma'am.
Naghintay sila kanina pero nakaalis na sila.
Pasensiya na po, ma'am.
Mamayang hapunan po kaya?
Sige, salamat.
Salamat, ma'am. Bye po.
Saglit lang ako.
Galingan mo!
MALIGAYANG KAARAWAN HARRY NAGMAMAHAL, MAMA
Ayan na.
Ang galing mo.
Maayos at wag gagalaw.
Okay?
Kapag okay ka na, ihanda mo ang baril.
Tumira ka na.
- Handa ka na? - Oo.
- Binabati kita, sir. - Salamat.
Magaling.
- Hi. - Hi.
Kumusta ang usap n'yo?
Hindi ko naabutan.
- Naku. - Lumabas sila.
Nag-utos akong bilhan
si Harry ng regalo na gustong-gusto niya.
Inaliw ko ang sarili ko ng blow dry.
Aayos din ang lahat pagdating sa apartment ko.
Pangako.
- Diana! - Tumabi kayo, pakiusap.
Okay, tumabi ka.
Naku naman! Alis.
- Hello, Ma. - Hi, anak. Buti makakapag-usap na tayo!
Sorry, saglit lang puwede. Maghahapunan na.
- Oo, mabilis lang, kumusta ang Scotland? - Okay lang.
Basa, malamig at puro insekto?
Opo.
- Tulad ng gusto mo? - Opo, hulaan mo?
Ano?
- Bumaril ako ng unang usa ko ngayon. - Hindi.
Ginawa ko nga po.
Wag mo sabihing pinahiran ka rin.
Baka nga po.
Naku, hindi ko kaya ito.
Hinugasan mo ba kaagad?
- Karamihan. - Karamihan?
Opo.
E, si Harry?
- Hinihintay kang makausap. - Hi, Mama.
Hi, anak.
Kailan ka po ba uuwi?
Uuwi ako bukas, at magkikita tayo bukas ng gabi.
Nasaan ka na po ngayon? Sa magarang yate pa rin?
Di, nasa Paris ako.
Kasama 'yong poser?
Hindi mabuti 'yan.
Naka-moccasin pa ba siya?
- Siguro. - Laging may kausap sa telepono?
- Kausap ang LA? - Oo.
Ipapakilala niya ba kami kay James Bond?
Mga rosas sa mesa.
- Rosas, opo. - Marami. Napakahalaga nito.
Gagawin ko po kaagad.
Gusto mong makita ang singsing?
Ito.
Wow, napakaganda.
Di na masama.
Mama, may itatanong sa 'yo si Harry.
- Mama. - Ano 'yon, anak ko?
Kailan ka po darating?
Uuwi na ako bukas. Isang tulog na lang.
Di 'yan ang tanong.
Mama.
Pakakasalan mo po ba si Dodi?
Hindi.
Bakit?
Nakalagay sa mga diyaryo, oo raw.
May mas alam kayo kaysa sa mga diyaryong 'yan.
Siguradong di ako magpapakasal kay Dodi.
Gusto ko na talagang makauwi.
Okay ka lang po?
Okay lang ako.
Medyo nakakainis lang dito.
Ewan ko kung paano ako napunta rito.
Pakinig ako.
Teka lang.
Kailangan lang baguhin ni Mama ang buhay niya.
Pero problema ko 'yon.
Opo.
Ikumusta n'yo ako sa iba.
Kita tayo bukas ng gabi.
Tayong tatlo lang.
Sige, love you, Ma.
Hay, I love you rin, anak ko.
I love you.
Love you, Ma.
I love you, wombat.
Love you.
Diana!
Handa ka na?
Tumabi kayo, tabi!
Tabi!
Sige na. Tara na.
Saan tayo pupunta?
Chez Benoit. Restaurant 'yon.
- Kumanan ka. - Nauuna sila.
- Kumanan ka na! - Bawal po lumiko rito.
Grabe, ang lala nito.
- Mas okay kung sa Ritz tayo. - Shh.
Philippe, ibahin ang plano.
Sa Ritz na lang.
Pasensiya na.
Dito po ang daan.
Ma'am.
Ang menu.
Salamat.
Sir.
Kamahalan.
Sir, ikinararangal namin.
Iba na ang plano. Sa taas kami kakain.
Umalis na tayo rito.
Pasensiya na.
Walang katapusang gulo pag kasama mo ako.
Sa totoo lang,
ako dapat ang mag-sorry.
Gusto mo nang bumalik sa London,
pero may dahilan kaya dumaan tayo sa Paris.
At kasalanan ko 'yon.
Ano 'to?
Paborito mo 'yan.
Julio Iglesias.
Okay.
Ano'ng ginagawa mo?
Ito 'yong singsing
na nagustuhan mo sa Monte Carlo.
Singsing na pinangalanang,
Dis-Moi Oui.
Kaya may gusto akong itanong sa 'yo
na sana sagutin mo ako ng oo.
Hindi.
Tama na, di ko kaya. Kabaliwan ito.
Tumayo ka na.
Okay.
Mag-usap tayo.
Ngayon na.
Sige na. Maupo ka.
Okay.
Naging masaya ang summer na 'to.
Sobrang saya. Biyaya ito ng Diyos.
At ang galing mo.
At alam kong iniisip ng lahat kung ikakasal ba tayo.
Pero di 'yon dahilan para gawin 'to.
Hindi pa ako handang magpakasal ulit.
At di ka pa nga tapos sa huling taong inalok mo ng kasal.
Alam kong masama ang loob mo ngayon, at...
Alam kong gusto mong pasayahin lahat,
at nakakatuwa 'yon.
Pero isang tao lang ang mapapasaya ng kasal na ito.
Sino?
Di ko magagawang mas mahalin ka ng tatay mo sa pagiging asawa mo.
- Mukhang kaya mo. - Di ko gagawin 'yon.
Seryoso at masakit na usapin ang pagpapakasal.
Puro saya at paghilom ang meron tayo.
At ginhawa.
Ano 'yon?
Pagkain.
Paalisin ko ba sila?
Hindi. Kumain na tayo. Gutom na ako.
Para mabusog tayo.
Ano'ng gagawin mo rito?
Ibabalik ko.
Gagawa ako ng bago niyan.
Humindi Ka.
Kapag nalaman ito ni Papa,
makukumpirma ang tingin niya sa 'kin.
Na wala akong pag-asa.
- Itatakwil niya ulit ako. - Hindi.
Kung itakwil ka, masama ba 'yon?
Di ka sasaya hangga't di ka nakakalaya sa kaniya.
Hangga't tumira ka sa malayo.
Sabi mo masaya ka sa California.
- Oo. - E di, wag mo siyang sundin
at gawin mo na ang gusto mo.
Gumawa ng pelikula at mamuhay kung saan mo gusto.
Opo, ma'am.
Halatang-halata mula rito ang mga solusyon sa problema mo.
Pero hirap tayo sa sariling problema natin.
Dapat may gabay ng maaasahang tao.
Ikaw naman.
Ano'ng mali sa 'kin?
At ano'ng dapat kong gawin.
Sige.
Mukhang kailangan ko ulit ng inumin.
Una,
bagalan mo.
Tingnan mo ang nagawa mo, isang taon mula noong naghiwalay kayo.
Pandaigdigang kampanya laban sa landmine,
lumikom ng ilang milyon pang-charity.
Pero di ka pa rin nakukuntento.
Wag kang magmadali
para mahanap ang hinahanap mo.
'Yan na yata ang kuwento ng buhay ko.
Pagmamadali.
At kalimutan ang sarili ko sa proseso.
Medyo nakakabaliw kamakailan.
At sa totoo lang,
ang pagiging ina ang talagang nagpapasaya sa 'kin.
Pag matutulog ako, mga bata ang iniisip ko.
Hindi lalaki o tungkulin o trabaho.
Kundi mga anak ko.
Gusto ko silang mas makasama.
At bawasan mo ang oras mo sa pakialamero mong papa.
At eto na nga si Papa...
Sagutin mo.
Talaga?
Sabihin mo ang usapan natin.
Kaya mo 'yan.
Hi.
Ano,
nagawa mo na ba?
Tinanong mo na ba siya?
Tinupad mo ba ang mga pangarap ko?
Oo.
Mabuti't tumawag ka.
Kasi... may magandang balita ako.
Masayang balita.
Talaga?
Sabihin mo na.
Nagkaroon kaming dalawa ng kasunduan
ngayong gabi.
Okay.
Hello?
Nandiyan ka pa ba?
Walang engagement o kasal.
Mananatili kaming magkaibigan ng prinsesa, at wala na.
At kung gusto mo akong itakwil kasi binigo kita o dahil palpak ako,
anuman ang gusto mong itawag, sige.
Itakwil mo ako. Ikatutuwa ko, pero ito ang sasabihin ko.
Mahal kita.
Pero masakit magpanggap sa kung sino
ang gusto mong maging ako para lang sumaya ka.
Kung hindi mo ako matatanggap sa kung sino ako,
mas mabuting wag na tayong magkita.
Paalam na.
Tingnan mo.
Nanginginig ako.
Makinig ka.
Napakahalaga mo.
Sana alam mo 'yon.
Ngayon...
saan mo gusto magpalipas ng gabi?
Dito?
O sa apartment ko?
Sa apartment.
Nandoon ang mga gamit ko.
Sige.
Trevor,
babalik kami sa apartment.
- Mas mabuting wag po. - Sundin mo ako.
- Sir, napakagulo sa labas. - Sumunod ka na lang.
Alam ng mga tao ang sinakyan namin.
Magpapadala ng parehong kotse sa harap,
at sasakay kami sa ikatlong kotse at dadaan sa likod.
Kayo na bahala sa labas.
Itatawag ko sa manager ang kotse.
Babalik ka sa London bukas?
Opo.
Nasasabik kang makita si Mama?
Opo.
Sige.
Tapos na.
- Salamat po. - Good night.
Pasok.
Gusto mong ipag-empake kita?
Nagawa ko na, salamat.
Wala na pala akong gagawin.
Good night, William. At binabati ulit kita sa nagawa mo kanina.
A, salamat, Milly.
Naninigarilyo ka ba o...
Di, tinitingnan lang.
Okay.
- Uso ang tabako. - Gusto mo ba?
Hindi, tumigil na ako.
- Pero matutuwa ka rito. - Oo.
Sa isang linggo siguro.
Henri, nag-iba na ang plano. Ipagmamaneho mo si Mr. Dodi.
Bilis na.
Sige.
Ilista mo sa 'kin.
Sampung minuto.
Malapit na silang lumabas.
Kalokohan.
Kaya nga.
Oo.
Okay ka lang?
Oo.
May aaminin ako.
'Yong tawag sa tatay ko.
'Yong mga sinabi ko.
Di niya narinig.
Alam ko.
- Alam mo? - Oo.
Makakaya mo na 'yan sa susunod.
Makakaya ko ito.
- Makakaya ko. - Alam ko.
- Ayos ka lang, Henri? - Oo.
Ginagawa ba nina Philippe at Jean-François ang utos ko?
Oo, nililihis nila ang mga tao.
Sige.
Walang makakakita sa 'tin.
Magtiwala ka.
Mabuti.
- Ano raw? - Na okay tayo.
Sige.
Tara na.
Walang susunod. Di n'yo kami mahahabol.
Umalis na kayo.
Sige na, tumingin ka na. Sige na!
Isang litrato lang!
Okay ka lang?
Oo, okay lang.
- Okay na. Tara na. - Sige po. Okay.
Tara na. Umalis na tayo rito.
Tagapagsalin ng Subtitle: Xena Castillo